Παλιότερα ζούσαν ως και 50 άνθρωποι κάτω από μια στέγη, όμως τώρα οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν από το κόμμα και εγκαταστάθηκαν αλλού. Όταν οι Μαοϊκοί προσχώρησαν στην ειρηνευτική διαδικασία, μια Ειδική Ομάδα Δράσης (Special Task Force) δημιουργήθηκε στην κοιλάδα του Κατμαντού για να εργαστεί με την κοινότητα για διάφορα κοινωνικά ζητήματα. Προκειμένου να κινείται αποτελεσματικά η ομάδα στην περιοχή, η βρώμικη όχθη του ποταμού μετατράπηκε σε μια βιώσιμη περιοχή όπου και είναι τώρα εγκατεστημένος ο προσωρινός καταυλισμός.
“Η γειτονιά ήταν ευχαριστημένη για το ότι κάναμε το μέρος ασφαλέστερο και καθαρότερο”, λέει ο Rabi αναπολώντας τις αντιδράσειςτων περίοικων όταν και αυτός ήταν καινούργιος στον καταυλισμό.rabi
Του πήρε λίγους μήνες για να προσαρμοστεί σε αυτή τη στενά δεμένη ομάδα και να μάθει για τις επαναστατικές αρχές του κόμματος. “Άρχισα να ξεφυλλίζω βιβλία που σχετίζονταν με το Μαρξισμό-Λενινισμό-Μαοϊσμό και συμμετείχα σε κάθε εσωτερική συνεδρίαση και σεμινάριο προκειμένου να αποκτήσω γνώσεις για το κόμμα και την ιδεολογία του”. Λέγοντας το αυτό κάνει μια παύση και προφέρει μετά πικρίας: “Όμως τώρα βλέπω πως κάθε αρχή και στόχος έχει εγκαταληφθεί: ο επικεφαλής της επανάστασης (σ. parapoda: ο Πρατσάντα) που ηγήθηκε του 10χρονου Λαϊκού Πολέμου ανεξήγητα έγινε μια αντεπαναστατική δύναμη. Αυτό θα πρέπει να συνέβη γιατί ποτέ δεν διάβασαν ούτε μια σελίδα Μαρξιστικής ιδεολογίας από τότε που έφτασαν στο Κατμαντού”. Χαμογελάει αρχικά, αλλά η έκφραση του προσώπου του αλλάζει προς το πιο σοβαρό καθώς συνεχίζει: “Δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο πολεμήσαμε”.
Παρότι ήταν πολύ νέος και επομένως δεν είχε εμπλακεί ποτέ στο Λαϊκό Πόλεμο, γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια και γεγονός που συνεπαγόταν τη θυσία χιλιάδων επαναστατών νέων σαν κι αυτόν.
“Ήταν ένας δίκαιος πόλεμος, όμως δεν μπόρεσε να τελειώσει όπως έπρεπε”. Ο Rabi μιλά για το γεγονός ότι κανένα από τα σημεία που προηγουμένως έθετε το κόμμα δεν υλοποιήθηκε. “Σίγουρα, η συνείδηση στους ανθρώπους έχει αλλάξει σε ένα πιο υποκειμενικό επίπεδο, αλλά η αντικειμενική αλλαγή στις συγκεκριμένες μορφές βρίσκονται ακόμα μακριά από την υλοποίησή τους”, ισχυρίζεται και προσθέτει: “Μαζί με την αποτυχία να μετασχηματίσουμε τις κοινωνικές αξίες σε ζητήματα όπως οι ανέγγιχτοι, η κοινωνική αδικία και οι διακρίσεις, η υλοποίηση του βασικού ζητήματος της εθνικής απελευθέρωσης έχει μείνει πολύ πίσω”.
Με τις εσωκομματικές διαφορές με την αντιδραστική φράξια Πρατσάντα-Μπαταράι να καθίστανται προφανείς, το κόμμα του ανασυγκροτήθηκε ως ΚΚΝ-Μαοϊκό αποχωρώντας από το Ενοποιημένο Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ (Μαοϊκό). Το κίνημα, σε διάφορα ζητήματα, συνέχισε, και ο Rabi σπάνια έχανε διαδηλώσεις ή δράσεις.
Ο Rabi κολλάει μια αφίσα που καλεί σε εκλογικό μποϊκοτάζ το Νοέμβρη του 2013
Στο μεταξύ, το νέο κόμμα, μαζί με μια συμμαχία 33 κομμάτων κύρηξε μια εκστρατεία μποϊκοτάζ των εκλογών που είχαν προκηρυχθεί στις 19 Νοέμβρη 2013. Σχεδόν κάθε μεγάλο συγκρότημα ΜΜΕ χρηματοδοτήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο. Κάθε κρατικός θεσμός και οργανισμός δούλευε σκληρά για να διεξαχθούν οι εκλογές πάση θυσία. Από την άλλη, η 33κομματική συμμαχία ανακοίνωσε 10ήμερη απεργία πριν από τις εκλογές που θα παρέλυε όλη τη χώρα. Η σύγκρουση σκλήρυνε μεταξύ του κράτους και του πόλου που έκανε μποϊκοτάζ. Σε κάποια φάση, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο διέταξε την 33κομματική συμμαχία να αναστείλει την απεργία και ολόκληρη η αστυνομία και στρατιωτικές δυνάμεις κινητοποιήθηκαν εναντίον της εκστρατείας μποϊκοτάζ, κάτι που προκάλεσε περισσότερο τους διαδηλωτές.
http://parapoda.wordpress.com/
Το κείμενο στα αγγλικά: http://ignitesouthasia.com/let-my-missing-hand-be-the-inspiration-rabi-lama/
6 σχόλια:
Δεν αναφέρομαι ειδικά στο Νεπάλ ούτε στο συγκεκριμένο αγωνιστή.Παίρνω μόνο αφορμή από την έκφραση "επαγγελματικά στελέχη",για να πω τον προβληματισμό μου σχετικά με τον επαγγελματισμό σε κόμματα με αναφορά στο μαζικό κινημα.
Επάγγελμα είναι η δραστηριότητα που αναλαμβάνει κάθε άτομο στο πλαίσιο
πλαίσιο του καταμερισμού και εξιδείκευσης της εργασίας που είναι απαραίτητη για την επιβίωση ολόκληρης της κοινωνίας.Πχ. ψήνω ψωμί,κάνεις παπούτσα,σου δίνω,μου δίνεις.
Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο επαγγελματισμός με την πολιτική,αν φύγωμε από τη λογική της ανάθεσης των αναγκών των μαζών σε "ειδικούς";Εγώ δε βλέπω την πολιτική σαν επαγγελμα αλλά ούτε σαν μεράκι-χόμπι,αλλά σαν ανάγκη.Σαν μια επιμέρους δραστηριότητα,απαραίτητη στη ζωή του κοινωνικού αθρώπου,που δε γίνεται να εκχωρίση ούτε κατά ένα ποσοστό σε άλλον,γιατί κανείς
δεν είναι σε θέση να ξέρη τις ανάγκες του τόσο καλά όσο ο ίδιος,με αποτέλεσμα να χαλά η ισοροπία στην εξυπηρέτηση των αναγκών των μελών της κοινωνίας πράμμα που οδηγει τελικά στην εκμετάλευση.
Οχι,δε θέλω εγω την αποκαθηλωση του Λένιν! Μόνο θέλω να κάνωμε σκέψεις πανω σε ορισμένα ζητήματα.Γιατί η κάθε γενιά βάνει το λιθάρι της πάνω στο οικοδόμημα γνωσης των προηγούμενων γενεων και είναι πράμματα που μόνο με το πέρασμα του χρόνου γίνονται διακριτά.Δεν ξέρω από οργάνωση και τα προβλήματα που παρουσιάζει,αρα τραγουδώ οντας έξω απ' το χορό και παρακαλώ τους συντρόφους να με συγχωρήσουν,δε θέλω εξ άλλου να μειώσω την προσφορά τους σε καιρούς δύσκολους.Ομως αν ο επαγγελματισμός μπορεί να τρέχη κάποια πράμματα πολύ πιο γρήγορα,απ'την άλλη όποιος βιάζεται σκοντάφτει.Τι χρειάζονται οι επαγγελματίες σε μια οργάνωση που στηρίζεται στη θέληση και τη δράση των μελλών της με βάση την πίστη στις αξίες και τα ιδανικά μας;
O Λένιν δεν μιλούσε για επαγγελματικά στελέχη, αλλά για επαγγελματίες επαναστάτες. Στο βαθμό που ένα κόμμα δεν είναι επαναστατικό, πράγματι, δεν χρειάζεται "επαγγελματικά στελέχη".
Έχουν δει πολλά τα μάτια μας από επαγγελματικά στελέχη στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και ειδικότερα αυτή την περίοδο, από τη Νεολαία ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα και είναι πραγματικά σιχαμερή η κατάσταση.
Όμως στο Νεπάλ, οι άνθρωποι δεν απλά είναι επαναστάτες. Σε αντίθεση με κάποιους που κάθονται σε γραφεία και "στοχάζονται" για το πώς θα "τη φέρουν" στη διπλανή οργάνωση ή και σε μεμονωμένα μέλη του κόμματός τους, έκαναν...αρδευτικά έργα με τα χεράκια τους.
Το να τους διασφαλίζει κάτι το κόμμα, παράλληλα βεβαίως με τις δωρεές των γύρω χωρικών, στο βαθμό που οι τελευταίες δεν αρκούν, δεν είναι κάτι κακό.
Στην τελική, όπως βλέπουμε, οι συγκεκριμένοι διαμένουν σε καταυλισμό, όχι όπως άλλοι στο Νεπάλ που έγιναν ψηλομύτες.
Μήπως ο Λένιν μιλώντας για επαγγελματίες επαναστάτες έκανε και λίγο πνεύμα;Το επάγγελμα έχει σκοπό το βιοπορισμό.Ούτε ο Λένιν ούτε ο Μαρξ ούτε τόσοι άλλοι έγιναν επαναστάτες για να κερδίζουν το ψωμί τους.Αντίθετα εγκαταλειψαν το όποιο επάγγελμα είχαν ή θα μπορούσαν να έχουν στο πλαίσιο μιας καθημερινότητας,για την υπόθεση της επανάστασης.Εδώ ο βιοπορισμός γίνεται απλό μέσο στην υπηρεσία ενός ανώτερου στόχου και μάλιστα συχνά εξασφαλίζεται με μεγάλη δυσκολία.Για παράδειγμα επαγγελματίες μπορούμε να πούμε τους μισθοφόρους πολεμιστές,όμως αυτή δεν είναι η περίπτωση του Κάστρο και του Τσε.
Αν η οργάνωση έχει ανάγκες που απαιτούν ολόπλευρη απασχόληση,και βέβαια πρέπει να συντηρή αυτούς που τις διεκπεραιώνουν.Ομως δε θα τους χαραχτήριζα επαγγελματίες,για το λόγο που εξήγησα.Το σχολιο του/ης σ. είναι διαφωτιστικό.Καλλύτερα όμως να
μη μιλούμε για επαγγελματίες,για να μη μπερδεύη.Γιατί αν αντιστραφή ο στόχος και σκοπός γίνη ο βιοπορισμός,ξεκινά το σαράκι της γραφειοκρατίας.
Δημοσίευση σχολίου