Έτυχε να ακούσω το δελτίο ειδήσεων της "ελεύθερης", "αντιστασιακής", ή όποιου άλλου χαρακτηρισμού θέλει καθένας να βάζει, ΕΡΤ3. Έβαλα ένα βίντεο που είδα ως ανάρτηση και στην συνέχεια άρχισε μια λίστα. Η αλήθεια είναι πως έχω παρακολουθήσει πολλά δελτία ειδήσεων.
Ο μηχανισμός προπαγάνδας
Τα δελτία ειδήσεων είναι "τέρατα". Είναι μια διαδικασία ντυσίματος της πραγματικότητας από αυτούς που ορίζουν το περιεχόμενό τους με ρούχα τέτοια που να την δείχνουν όσο το δυνατόν περισσότερο όπως τους βολεύει έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει την επιλογή του περιεχομένου, τον τρόπο προβολής του, την επιλογή καλεσμένων, των ερωτημάτων και τη σειρά αυτών, την κατασκευή πραγματικών ή μη διαλυμάτων, συνοδεία από "κατάλληλες" εικόνες, "ανεξάρτητα" ρεπορτάζ και "αντικειμενικές" παρουσιάσεις από "ειδικούς", ακόμα και κατασκευή "γεγονότων".
Η νέα ανεξάρτητη ΕΡΤ3 (που δεν είναι και πολύ νέα και ανεξάρτητη)
Η ΕΡΤ3 όμως έχει αλλάξει ρότα. Δεν παίζει πια το παιχνίδι της εξουσίας. Αντιστέκεται. Προβάλει τα ψέματα των κυβερνώντων και των ξένων εντολέων τους, τα δίκια των εργαζομένων των ανέργων και των απολυμένων, με μια φυσιολογικού βαθμού προτεραιότητα σε αυτούς της ΕΡΤ, αναζητώντας σε κάθε αγωνιζόμενο τμήμα του λαού συμπαράσταση και παράλληλα προσφέροντάς τους την. Αποτελεί δίκτυο ελεύθερης ενημέρωσης, μέσο φωνής του λαού και των δικαίων του. Μακάρι να ήταν έτσι. Δεν θα μπορούσε να είναι έτσι. Και έτσι αυτή η έκφραση δεν αποτελεί πλεονασμό αλλά σφάλμα.
Ας πω και εγώ ένα παραμύθι (ας κάνω μια μεταφορά)
Έχετε δει ποτέ τον μαθητή ενός κακού μάγου να μεταμορφώνεται σε καλό; Ναι μάλλον. Σε αμερικάνικες ταινίες και κόμικς όμως μόνο, όχι στην πραγματικότητα. Και όχι επειδή δεν βλέπετε καλά αλλά επειδή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί*. Απλά ο μαθητής φορά τα ρούχα του δασκάλου και αν ο δάσκαλος για τον α' ή β' λόγο, δίκαιο ή άδικο, τον αποβάλει, τότε ο μαθητής ενίοτε τα φορά ανάποδα. Έπειτα τον χλευάζει και ταυτόχρονα από άλλο δρόμο προσπαθεί να φτάσει εκεί που ήταν. Στην πορεία με γοργό ρυθμό τα στοιχεία άρνησης του δασκάλου, των στόχων και των μεθόδων του, δίνουν τη θέση τους σε άμεσες ή έμμεσες αντιγραφές του. Και έτσι το τέρας ξαναγεννιέται, ή για την ακρίβεια επανεργοποιείται. Διότι πολύ απλά ποτέ δεν είχε πεθάνει. Όλα αυτά ισχύουν βέβαια στην περίπτωση που ο μαθητής δεν έχει μάθει, δεν είχε την δυνατότητα για κάτι τέτοιο, κάτι ουσιαστικά διαφορετικό απο όσα ο δάσκαλος του δίδασκε χρεισημοποιόντας τον ως υπηρετικό προσωπικό, αφήνοντας ίσως και μια πόρτα προοπτικής για μελλοντικούς αντικαταστάτες του ανοιχτή, ή έστω μισάνοιχτη.
Το δελτίο
Το δελτίο ξεκίνησε με μια ορθότατα καυστική αναφορά στις νέες αντιλαϊκές εξαγγελίες της κυβέρνησης στον χώρο της υγείας, τις συσχέτισε με το πόσο γρήγορα στέγνωσε το μελάνι των "υποσχέσεων" ανάπτυξης του πρωθυπουργού στην Δ.Ε.Θ., και προχώρησε στο προκείμενο. Το οποίο δεν ήταν άλλο από ένα διμέτωπο αγώνα με δύο (δεδηλωμένους επί της ουσίας) στόχους. Ο πρώτος είναι ο δικαιότατος στόχος επαναπρόσληψης των εργαζομένων της ΕΡΤ3.
► Μα εγώ πότε θα γίνω μάνα (ή αλλιώς εγώ πότε θα κυβερνήσω;)
Ο δεύτερος το "να φύγουν", να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τον πρώτο. Μετά από χρησιμοποίηση φράσεων που στην καλύτερη των περιπτώσεων ανήκαν στον ρητορικό ρεπερτόριο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στη χειρότερη σε ακραία συστημικούς παράγοντες, από χρησιμοποίηση ειρωνειών επιπέδου mega, από απόλυτη έκφραση της λογικής "στις 18 φεύγουν" (αφού στις 17 κάναμε το καθήκον μας), και του "ήρθε η ώρα της αριστεράς" (ξέρουν οι παλιότεροι ότι σε αυτόν τον τόπο αυτή η ώρα έχει "ξαναέρθει" άλλες δύο φορές), πέρασε στο επόμενο ρεπορτάζ. Το οποίο περιλάμβανε ην παρουσίαση και τον εκτενή σχολιασμό των δηλώσεων Κουτσούμπα στην Δ.Ε.Θ.. Μετά από μία συντομότατη και παράλληλα πομπώδη γενική αναφορά στο ότι ο τελευταίος κατέκρινε σθεναρά την ασκούμενη άδικη, αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, πέρασε "στην ουσία του θέματος". Αυτή δεν ήταν άλλη από το τι απάντησε στο θέμα που αφορά τους εργαζόμενους της ΕΡΤ3. Κάτι τέτοιο από μόνο του δεν είναι ούτε παράλογο ούτε κατακριτέο μιας και οι άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους και προφανώς, και καλώς, "καίγονται" για αυτή. Ο βαθμός της έκτασης αλλά και οι υπερβολές μπορούν "άνετα" να δικαιολογηθούν/αιτιολογηθούν από το ότι έχουν βρεθεί στη δίνη της επίθεσης και ως εκ τούτου ασχολούνται πρώτιστα με το δικό τους θέμα. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο βέβαια και για την ανακύρηξή του σε πρωτεύον και κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας και της κοινωνικής πραγματικότητας. Μπορεί να γίνει όμως σχηματικά δεκτή η ισχύς του με βάση την αναγνώριση της σημαντικότητας του προβλήματός τους, τον βαθμό ανάπτυξης του κινήματος, αλλά και το ότι η διαδικασία αυτή συνοδεύεται από την ανάδειξη λαϊκών κινητοποιήσεων.
► Τα ρούχα και αν τα βάλλεις ανάποδα τα ίδια ρούχα είναι.
Αυτό που δεν μπορεί να γίνει δεκτό είναι η αντιγραφή του κυβερνητικού συστημικού μοντέλου προπαγάνδας, των τρόπων και των στοχεύσεών του. Διότι σε αυτό το ζήτημα το μόνο που απασχόλησε το δελτίο ήταν: "ποια η απάντηση Κουτσούμπα όσο αφορά τη θέση του σύριζα για επαναπρόσληψή των εργαζομένων της ΕΡΤ και για την δυνατότητα υλοποίησής της;". Οι συνεχείς ειρωνείες της παρουσιάστριας, παρά τις απόπειρες μέσω εκλύσεων από τον αποσταλμένο ρεπόρτερ προς επικράτηση μετριοπαθούς αντιμετώπισης του ζητήματος, θύμισαν έντονα διάφορους γνωστούς τηλεοπτικούς σταρ ιδιωτικών καναλιών και έδειξαν δείγματα "ικανοτήτων" κατάταξής ανάμεσά τους. Οι ειρωνείες αφορούσαν τμήματα της δήλωσης που αναφέρονταν:
α) στο ότι "τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και εύκολα"
β) σε εκείνα που έγιναν για να μπορέσει να δικαιολογήσει την ύπαρξη και την ταυτότητά του μέσω αναφοράς "κομμουνιστικών" χαρακτηριστικών, ουσιαστικά εκφραστικών σχημάτων διαφοροποίησής του από τον σοσιαλδημοκρατικόρεφορμιστικό χαρακτήρα του σύριζα, αναφερόμενος στο, ορθότατο, ότι η δημόσια τηλεόραση δεν μπορεί να εξυπηρετεί και κυρίως να εκφράζει τον λαό και τα πραγματικά του συμφέροντα όταν η ηγεσία της είναι διορισμένη και εξαρτώμενη από το σύστημα εκμετάλλευσης, όταν η λειτουργία της είναι ορισμένη από αυτό.
Όλα αυτά για την παρουσιάστρια ήταν "διάφορα περιττά", επιβλαβή, επικίνδυνα, ενάντια στον έναν και μοναδικό στόχο, κυβέρνησης σύριζα εδώ και τώρα, όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας, επαναπρόσληψη που θα γίνει από την νέα αριστερή κυβέρνηση, με αυτόν να είναι ο μόνος τρόπος/δρόμος για αυτό, και επί της ουσίας (αν και όχι δεδηλωμένα) επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Επιστροφή όσο αφορά την ΕΡΤ, το εργασιακό της καθεστώς, τον ρόλο και την λειτουργία της, αλλά και γενικά την κοινωνία
Τι ήταν, και τι μπορεί να είναι η ΕΡΤ;
Η ΕΡΤ ήταν αντικειμενικά, αναπόφευκτα, λογικά (και με όποιο παραπλήσιο επίρρημα καθένας προσθέσει) προπαγανδιστικός μηχανισμός της κάθε φορά αστικής κυβέρνησης. Μια ΕΡΤ που ορίζει και ταυτίζει την δυνατότητα επαναλειτουργίας της με την επικράτησή μια άλλης (δια)κυβέρνησης και την προμοτάρει ανοιχτά, ενίοτε αισχρά, και με στυλ και τρόπο "συστηματογενή", γιατί να αποτελέσει σε μια τέτοια εξέλιξη κάτι διαφορετικό από αυτό που ήτανε; Υπάρχει κάποιο λογικό αντεπιχείρημα στην άποψη που λέει ότι ο στόχος είναι ακριβώς αυτός και ότι η μόνη διαφοροποίηση που υπάρχει είναι το όνομα του κυβερνητικού συνασπισμού;**
Το ουσιαστικό τέλος του δελτίου....
Έτσι λοιπόν μετά από μια ανοιχτή έκκληση σε ψήφιση της αλλαγής το δελτίο πέρασε στο επόμενο θέμα......
Περί "δυαδικών εξουσιών" και άλλων (μικροαστικών) ονειρώξεων
Εδώ και πολύ καιρό διάφορα τμήματα της αριστεράς αναφέρονται στον στόχο της δυαδικής εξουσίας. Δηλαδή σε μια εξουσία που θα έχει δύο πόλους. Τον λαϊκό και τον αστικό που θα βρίσκονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αντιπαράθεση και εν τέλει, μετά από μια σειρά αόριστα αναφερόμενων και θολά περιγραφόμενου περιεχομένου διαδικασιών, θα επικρατήσει η πρώτη. Πέραν του ότι ακούγεται σαν όμορφο παραμυθάκι, πέραν από ότι περιγράφει ένα κακέκτυπο αντίγραφο αυτού που έγινε στην Ρωσία το 1917 και παρότι οι συνθήκες είναι πάρα πολύ διαφορετικές και το ότι οι ίδιοι φορείς της άποψης χρησιμοποιούν το μόλις προαναφερθέν επιχείρημα για καταστάσεις που οι όροι δεν έχουν αλλάξει, παρότι η δυαδική εξουσία προέκυψε σαν αποτέλεσμα ιστορικής μοναδικής συγκυρίας και ως απότοκο της πάλης για την μία και μοναδική εξουσία, παρότι ότι ήταν σύντομη και όχι ιστορικό στάδιο, ιστορικό μα "στιγμή" της ιστορίας, υπάρχει κάτι πιο "απλό". Η δυαδική εξουσία έτσι όπως αυτοί την φαντάζονται και όχι όπως ιστορικά προέκυψε, με τον τρόπο και τον στόχο που την θέτουν ως προγραμματική δήλωση και όχι ως μία από τις χιλιάδες εκδοχές εξέλιξης που ιστορικό προτσές είναι όχι απίθανο να φέρει, ή δεν είναι εξουσία, ή δεν είναι δυαδική. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν είναι λαϊκή εξουσία και δεν αφορά τον λαό και την επαναστατική του προοπτική.
► Οι δύο εκδοχές της στόχευσης αυτών που έχουν την δυαδική εξουσία προγραμματισμένη σαν κέρμα (ή και λαγό) που είναι έτοιμοι να βγάλουν από το τσεπάκι τους (που δεν είναι "και πολύ" δύο).
Δηλαδή. Η μία της εκδοχή (της μη εξουσίας) περιλαμβάνει περιπτώσεις "τύπου ΕΡΤ3", όπου κάποια τμήματα μικροαστικών στρωμάτων που πλήττονται βάναυσα από την επίθεση του συστήματος ενεργούν για να διασώσουν ότι τους παίρνεται. Χρησιμοποιώντας την αναφορά σε αγώνες αλλά και σε αγώνες που και οι ίδιοι λαμβάνουν πιθανά μέρος. Αναμένοντας, στοχεύοντας, και επιδιώκοντας στο να επιτρέψει το σύστημα μια άλλη μορφή διακυβέρνησής του, που θα τους χωράει σε μία του άκρη. Η δεύτερη εκδοχή (της μη δυαδικής) σχετίζεται επί της ουσίας πάλι με την ίδια στόχευση. Το να μπορέσει, η από το σύστημα επιτρεπόμενη, αλλαγή διακυβέρνησης να δημιουργήσει (μεταλλαχθεί σε) εξουσία στην οποία θα αποτελούν τμήμα της, αφού θα έχουν συμβάλλει στα πρώτα βήματά της και θα έχει αυτή, και σε αυτήν την περίπτωση, κάτι να τους ξεπληρώσει. Από την τελευταία πρόταση γίνεται φανερό ότι αυτό που υποστηρίζω είναι πως οι δύο εκδοχές δεν έχουν στην ουσία διαφορετικές στοχεύσεις, αλλά μία και ενιαία που δεν είναι άλλη από την επιθυμία επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση
Αριστερή κυβέρνηση = εναλλακτική ("αριστερότερη") κριτική στήριξή της = προγραμματική διακήρυξη δυαδικής εξουσίας = Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ, ΑΗΤΤΗΤΟΣ ΑΣ ΤΟΝ "ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ" ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ (ή με διάφορες διατυπώσεις και συναμαρτούντα).
Πόσο διαφορετική είναι στην ουσία της η προγραμματική στόχευση της δυαδικής εξουσίας από την στόχευση της αριστερής κυβέρνησης, από το "παλιό" μα καθόλου ξεχασμένο και εγκαταλελειμμένο "μότο" του Αλαβάνου: "ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη", από το "κκε - αλλαγή - δεύτερη κατανομή", από το "από δευτέρα σοσιαλισμός", από το "στις 18 φεύγουν", από την πρόταση για φιλελευθεροποίηση της χούντας, από τον "τρίτο δρόμο", από την ανακοίνωση "εξαφάνισης" ή "ενσωμάτωσης" της εργατικής τάξης ή από την ανακήρυξη του συνόλου του λαού σε εργατική τάξη (και άρα και πάλι "εξαφάνισή" της), από την θεωρία ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων είναι τόσο μεγάλη που η σημασία της ταξικής αντιπαράθεσης πέρασε σε δεύτερο πλάνο, από την θεωρία του "παλλαϊκού κράτους", από το "κόκκινες νησίδες μέσα στον καπιταλισμό", από τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια - απελευθερωτικοί χώροι, από το "αίτημα" για "ενιαία ανώτατη/πανεπιστημιακή εκπαίδευση", από την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων που θα βοηθήσουν την εθνική οικονομία μη δίνοντας αυξήσεις και απαγορεύοντας τις απεργίες, από παρουσίες στον ΣΕΒ, από την συγκυβέρνηση του 89', από τους λίβελους στον Γκορμπατσόφ και τον Γέλτσιν, από υποκλίσεις στην περεστρόικα, από το 20ο συνέδριο του κκσε του 56, από την 6η πλατιά ολομέλεια του κκε.......; Όχι και πάρα πολύ διαφορετική....
Μήπως όλα αυτά είναι "(ψιλο)εφικτά";
Και θα ρωτούσε κάποιος. Γιατί ονειρώξεις; Γιατί όχι δηλαδή κάτι τέτοιο να μην αποτελεί μια προοπτική, αν όχι για το σύνολο του λαού, έστω για ένα τμήμα του που έχει αναλάβει να φέρει πιο κοντά την πραγματοποίησή του; Εδώ θα έλεγα ότι βρίσκεται η ουσία. Για τρεις κύρια λόγους: 1) το καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε βαθιά δομική κρίση. Κρίση υπερσυσσώρευσης, αλλά κύρια κρίση ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Κρίση τέτοια που δεν έχει να προσφέρει στους λαούς καμία προοπτική άλλη πέραν από την "προοπτική" της ανεργίας, της φτώχιας, του πολέμου. Η φάση αυτή δεν αφήνει περιθώρια για παραχωρήσεις από μεριάς του όπως στον παρελθόν. Το δέος και ο τρόμος που έσπερνε στο σύστημα η ύπαρξη σοσιαλιστικών ή έστω κατά όνομα σοσιαλιστικών κρατών έχει προ πολλού εκλείψει. Η οργάνωση της εργατικής τάξης επίσης. Μαζί τους και το θάρρος και η ελπίδα που γεννούσαν στους εργάτες και κατά επέκταση στο λαό. Παρότι λοιπόν διάφοροι ρεφορμιστές καταριούνται πρωί - βράδυ τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ (προφανώς και θα είναι "καταπληκτικά καυστική" κάθε αναφορά τους για την ενημέρωση τότε), γνωρίζουν κατά βάθος και αυτοί πως η βαθιά υποχώρηση της γραμμής που εξέφραζε, και η μη ύπαρξή της σήμερα ως νικηφόρα τους στερεί το περιθώριο διαπραγμάτευσης με το σύστημα.
Αλλάζει ο Μανωλιός;
2) Και; Και γιατί δεν αλλάζουν ρότα; Γιατί δεν μπορούν, γιατί είναι τέτοιος ο ταξικός τους χαρακτήρας και προσανατολισμός που θα τον "αλλάξουν" μόνο όταν ο πόλεμος θα μας, και τους, πέσει στο κεφάλι "όπως ο ουρανός στους Γαλάτες", όπως ο πρώτος παγκόσμιος έφερε χωρίς να το καταλάβουν χιλιάδες ανθρώπους στα χαρακώματα να σκοτώνουν και να σκοτώνονται "για του αφέντη το φαί".
Και τι κάνουμε;
3) ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ! Η πλειοψηφία των εργαζομένων στην ΕΡΤ έδωσε, σε διάφορους βαθμούς, έναν μεγάλο αγώνα και συνεχίζουν με τις διαφοροποιήσεις του και τον τρόπο τους να δίνουν. Ήμασταν, είμαστε, και θα είμαστε στο πλάι τους όπως και σε όποιον άνθρωπο χάνει τη δουλειά του και παλεύει για αυτήν, για το δικαίωμά του στη δουλεία, στη ζωή με αξιοπρέπεια. Η υποστήριξη αυτού του αγώνα ήταν και παραμένει διαρκώς "υποχρέωση" οποιουδήποτε προοδευτικού ανθρώπου, οποιουδήποτε κατανοεί ότι η λαϊκή υπόθεση περνάει μέσα από αντιστάσεις και την ανάπτυξή τους, μέσα από αγώνες και από τα λάθη τους. Άλλο τόσο όμως υποχρέωσή μας είναι όμως να προσδιορίζουμε ότι οι αγώνες για να συμβάλλουν σε ένα μέλλον του λαού και όχι σε υποχώρηση της προοπτικής του δεν πρέπει να υποτάσσονται και να εντάσσονται στα πλαίσια διαχείρισης αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Όχι για κάποιον ηθικολογικό ή ηθικό λόγο ή κάποιας υπέρτατης αρχής ή δόγματος, αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος να είναι νικηφόροι....
Μια (μικρή) γωνιά της γωνιάς
Και που κολλάει η δυαδική εξουσία αφού οι αναφερόμενοι στο άρθρο ανήκουν στην σοσιαλδημοκρατικορεφορμιστική θεώρηση και όχι στους φορείς της άποψής αυτής; Η απάντηση έχει δοθεί στο περιεχόμενο του άρθρου, αλλά "δεν αντέχω" να μην κάνω μια μικρή προσθήκη. Εντελώς διαφορετικό έως και αντίθετο "πράγμα" η αναγκαία συμπαράσταση και η στόχευση για επαναπρόσληψη των εργαζομένων, από το δόσιμο (ή αν επιθυμείτε έστω πάρσιμο) μιας εκπομπής στην ελεύθερη κλπ ΕΡΤ3.....
*δεν μπορεί να συμβεί δηλαδή η αλλαγή προσανατολισμού ταξικής στόχευσης κάποιου που με την συνολική του στάση ανήκε στους πολέμιους της λαϊκής-εργατικής υπόθεσης; Σαφώς και μπορεί, όπως και έχει στο παρελθόν πολλές φορές συμβεί. Με κάποιες σοβαρές υποσημειώσεις όμως. Υποσημειώσεις από αυτές που κάποιοι βρίσκουν από περιττές έως επιβλαβείς και επικίνδυνες 1) "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ". Πολλοί αγώνες χρειάζονται για να καταδείξουν το μάταιο της προσμονής (του συστήματος, της ανέλιξης σε αυτό, της επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση), το δυνατό του αγώνα αντίστασης και ανατροπής, και τα όσα ο συνδυασμός αυτών των δύο γεννά 2) η κατά πολλούς "μη υπαρκτή" εργατική τάξη να έχει μπει στο προσκήνιο των εξελίξεων και των αγώνων αποκτώντας βασικό και πρωτοπόρο ρόλο σε αυτά 3) να ηττηθούν οι φωνές που σε κάθε αγώνα θα προβάλλουν επιχειρήματα και αιτήματα αντίστοιχα των "να ξαναγυρίσει η ΕΡΤ3 στον λαό και στην υπηρεσία του", ή "να ξαναπάρουμε το κράτος στα χέρια μας", γιατί δεν ανήκουν στην προοπτική νίκης του λαού, αλλά υποταγής του και προσμονής σωτήρων 4) πολλά άλλα που δεν αναφέρω για τρεις λόγους: α) για να μην κουράσω β) γιατί δεν τα ξέρω γ) γιατί δεν τα ξέρει κανείς μιας και ακόμα δεν έχουν γεννηθεί
** επιχειρήματα τύπου: "η κυβέρνηση αυτή θα έχει αναδειχθεί από τον λαό και άρα θα είναι στην υπηρεσία του" δεν απαντώνται γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πλεονασμό μιας και έχουν απαντηθεί πολλές φορές από την ιστορία και μάλιστα στην Ελλάδα από την πολύ πρόσφατη - μετά το 81' (πασοκ τότε) -. Επιχειρήματα του τύπου: "εμείς οι συνεπείς αριστεροί (ή και κομμουνιστές) θα πιέσουμε για την επικράτηση σε αυτήν (όντας μέσα ή και έξω - δίπλα - από αυτήν) των 'αριστερών τάσεών της" δεν απαντιούνται για τον ίδιο λόγο (κκε και κκε εσωτερικού τότε)
Αντίο σας
Λεωνίδας Σαμαράς
Καθηγητής μέσης εκπαίδευσης (το αδιόριστος έχει καταστεί πλέον πλεονασμός)
18 σχόλια:
δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς χειρότερο κείμενο.
δεξιό, ηττοπαθές, αριστερίστικο, χαιρέκακο, ασυγκρότητο.
υβριστικό για αγωνιζόμενους εργαζόμενους, απογείωση του ωχαδερφισμού και του δεν γίνεται τίποτα, όλοι ίδιοι είναι. Ακόμα και οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι γιατί έκριναν ότι το ΚΚΕ κρατάει αποστάσεις από τον αγώνα τους.
με την ίδια λογική, σε κάθε αγώνα των εκπαιδευτικών (κλάδος του αρθρογράφου) πρέπει να λέμε ότι μέχρι τον βαθύ κομμουνισμό (αν μιλάμε για κατάργηση της εκμετάλλευσης) οι εκπαιδευτικοί ότι αγώνα και να κάνουν έχουν έναν ρόλο κλπ.
έτσι και οι δημοσιογράφοι έχουν έναν ρόλο στον ΙΜΚ της ενημέρωσης, και θα τον έχουν πάντα. Το ότι ο αρθρογράφος ζητάει να μην είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ και την επαναπρόσληψη τους (!!??) είναι σκέτη αναπαραγωγή και της δομικής ταξικής λειτουργίας των ΜΜΕ, και της τρέχουσας πολιτικής τοποθέτησης ενός μέσου, εν προκειμένου της ετ3.
το ότι αγώνας των εργαζομένων στην ΕΡΤ, δεν είχε στηριχτεί από όλη την αριστερά είναι ένα θέμα που θα ανοίξει. Προφανώς θα ανοίξει και αν στηρίχτηκε με τον τρόπο που έπρεπε απο ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν είναι το ίδιο όμως το "αν" και το "πως". Και δεν μιλάμε για εκείνες τις μέρες που η αριστερά, χωρίς να το θέλει, και ψάχνοντας με αγωνία διέξοδο, ήταν στην κατάληψη της ΕΡΤ. Μιλάμε γενικά.
ήδη ανοίγει με έναν επιθετικό τρόπο από όσους δεν τον είχαν στηρίξει, συνδέοντας τους εργαζόμενους της ΕΡΤ με τα ελλείμματα κατανόησης της επαναστατικής μετάβασης, του κράτους, της εξουσίας, της δυαδικής εξουσίας κλπ από την αριστερά.
το ότι αυτά που γράφει ο αρθρογράφος για την δυαδική εξουσία μοιάζουν ατάκτως ερριμένα, και χωρίς καμία σχέση με το κείμενο μπορεί και να είναι χαριτωμένο.Η προσπάθεια άλλωστε γραμμές ταξικής συνεργασίας να περάσουν σαν υπεραριστερές, δεν είναι κάτι καινούριο. Δεν είναι καν καινούριο με όρους τρέχουσας συγκυρίας, η κάθε σοσιαλφιλελέυθερη εξαγγελία Τσίπρα, έχει και έναν Λάσκο, έναν Μπαλτά, έναν τέλος πάντων να λέει ότι γίνεται για τις κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής.
το να βρίζεις έναν αγώνα όμως επειδή δεν ανατρέπει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής (για να αλλάξει ή μάλλον καταργηθεί η "ενημέρωση") μπορεί να αχτιφάρει κάποια αριστερή νεολαία, πρόσκαιρα ή μόνιμα.
ο λογαριασμός πάντως ίσως έρθει. Όσα ξόρκια και να λέει ο οποιοσδήποτε, όσες επαναστατικές φλυαρίες, οι εργαζόμενοι κρατάνε λογαριασμό
προϋπόθεση να μην έρθει, είναι να παγιωθεί η ήττα και η αποκαρδίωση. Αλλά αυτό είναι ακόμα ανοιχτό.
"κάποιος σύντροφος"
Μια σημείωση μόνο.
Ο Τσίπρας είπε στην ΔΕΘ ότι θα ανοίξει τη ΝΕΡΙΤ από "μηδενική βάση". Δεν είπε τίποτα για κατάργηση των απολύσεων. Αυτό είναι ουσιαστικά αποδοχή των απολύσεων.
Η δεξιόστροφη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται με ραγδαίους ρυθμούς με αποτέλεσμα να αθετεί πολύ πρόσφατες υποσχέσεις του.
Η υποτιθέμενη "κυβέρνηση της αριστεράς" (που τώρα έγινε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας από την... ανθωπιστική κρίση), είναι ναρκοθετημένη από την λογική της "κοστολόγησης". Κατα τη γνώμη μου βρισκόμαστε μπροστά στο εκπληκτικό φιανόμενο να αθετούνται υποσχέσεις πριν καν βγει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε αστικά κόμματα δεν το έκαναν αυτό.
Το κείμενο λοιπόν κάνει μια πολύ ουσιαστική κριτική πάνω στο πολιτικό υπόβαθρο της μετατόπισης αυτής, την εξηγεί πολιτικά. Για να μπορέσει ο αγώνας των εργαζομένων να δικαιωθεί και να γυρίσουν στην δουλειά τους.
Που είδες τώρα να απαιτεί κομμουνιστική κατεύθυνση; Αγωνιστική, ριζοσπαστική κατεύθυνση προτείνει (δεν απαιτεί). Είναι χαρακτηριστικό πώς κάποιος μπορεί να διαβάζει ό,τι θέλει από ένα κείμενο.
Το βασικό που με πειράζει είναι η σαλάτα ΕΡΤ+ΣΥΡΙΖΑ+δυαδική εξουσία, με αποτέλεσμα να μην πιάνει τίποτε από τα 3. Συνεπώς συντρόφισσα (νομίζω), δεν συμφωνώ ότι την κάνει την σύνδεση, της ΕΡΤ με τις μετατοπίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και το υπόβαθρο τους. Εγώ δεν βγάζω άκρη με το κείμενο
Και ότι τον πειράζει αν η ΕΡΤ3 στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόβλημα. "Αυτό είναι ανεξαρτησία?" Απαράδεκτη κριτική, σοβαρό φάουλ.
Αν ο Τσίπρας αποδέχεται τις απολύσεις, δεν με αιφνιδιάζει και πολύ. Αν τον στηρίζουν παρά αυτό το πράγμα, κακό του κεφαλιού τους.
Δεν θα τους κάνω όμως κριτική στην βάση της αστικοφιλελυθερης ουτοπίας της "ανεξάρτητης δημοσιογραφίας" και ας την επικαλούνται. Καλά κάνουν και την επικαλούνται, καλά κάνουν και δεν την τηρούν, μιας και δεν υπάρχει.
Στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, καλά κάνουν, είναι περίπου αναμενόμενο για έναν τομέα του μηχανισμού της ενημέρωσης, που βγαίνει σε έναν αγώνα αντικυβερνητικό κλπ.
Νομίζω τώρα λίγο πιο ήρεμα, τα είπα καλύτερα και πιο σύντομα.
"κάποιος σύντροφος"
"δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς χειρότερο κείμενο. δεξιό, ηττοπαθές, αριστερίστικο, χαιρέκακο, ασυγκρότητο"
Τα λόγια αυτά καταμαρτυρούν ότι πέτυχε ένα στόχο. Να γεννήσει αυτή την κριτική. Το βόλεμα της ανακήρυξης της αδυναμίας σε αντικειμενική κατάσταση. Την έκφραση κακίας, έκδηλης απέχθειας μπροστά σε ότι έχει (ασυγκρότητα έστω) στοιχεία της πραγματικότητας η οποία δεν αρέσει, και έτσι δεν αρέσει και να λέγεται
Δεν θέλω να σταθώ στους χαρακτηρισμούς δεξιό, αριστερίστικο μιας και εντάσσονται σε αυτό που ονόμασα επιτυχία, αλλά στους υπόλοιπους
Χαιρέκακο : ναι έχει και τέτοια στοιχεία. Είναι αγανάκτησης για τα στοιχεία αντικομουνιστικής προπαγάνδας από ένα "ανεξάρτητο" μέσο. Ναι αυτό είναι μικροαστικό μου χαρακτηριστικό. Με μια διαφορά όμως. Εγώ ξέρω ότι είναι τέτοιο και άρα υπάρχει ελπίδα να το πολεμήσω και αν τα πράγματα βοηθήσουν να το υποτάξω
Και μια σημείωση : κριτική περί "ασυγκρτοτησιάς" έχει βάρος όταν δεν εμφανίζει βαθμό μη συγκρότησης εκατονταπλάσιο αυτού που κρίνει, αλλιώς εντάσσεται στα της "επιτυχίας"
Ασυγκρότητο :ναι είναι. Για δύο λόγους
Α) δεν θέλησα να καταναλώσω άλλο χρόνο μιας και έχω άλλες δουλειές
Β) η πηγαία έκφραση και αγανάκτηση δεν πρέπει να κόβεται και ας έχει λάθη, και ας είναι ο φορέας της μη "σημαίνον πρόσωπο", και αυτό είναι κάτι που λείπει γενικά και ειδικά. Το κείμενο δεν επιδιορθώθηκε και για να καταδείξει και αυτό
Ηττοπαθές : εδώ είναι η ουσία. Αυτή η λέξη για όποιον διαβάσει το κείμενο προσεκτικά (αυτό το έκανα ομολογουμένως αφού δημοσιεύτηκε) έχει δύο διαστάσεις. Μία πλήρως αναληθή και μία που έχει στοιχεία ουσίας. Ξεκινώ από την δεύτερη. Ναι κάποια ζητήματα που αναφέρει έχουν στοιχεία ευχολόγιων. Δηλαδή δεν αναφέρεται ο τρόπος και η κατεύθυνση επίτευξής τους (ρόλος εργατικής τάξης κλπ). Αλλά αφενός δεν είναι κείμενο γραμμής πολιτικού κόμματος αλλά μια άποψη, και αφετέρου δύσκολα είναι εφικτό σήμερα να λέγεται κάτι τέτοιο με τρόπο διαφορετικό από προπαγανδιστικό, οραματικό ζητούμενο. Σε αυτό εκτός όλων των άλλων συμβάλουν όλοι αυτοί που με τα ρεφορμιστικά τους προστάγματα περί εφικτού πριονίζουν τα πόδια της έδρας ανάπτυξης της πάλης και της ένταξης της εργατικής τάξης σε αυτήν.
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού μεν, αλλά για να έχει ουσιαστική αξία αυτή η φράση πρέπει να συμπληρώνεται ότι το εφικτό προσδιορίζεται από τον στόχο που θέτει ο καθένας, για το τι κάθε "εφικτό" έρχεται να υπηρετήσει. Άλλο το εφικτό στο σήμερα που εξυπηρετεί την προοπτική μια κοινωνίας χωρίς κεφαλαιοκράτες, άλλο το εφικτό που εξυπηρετεί αλλαγή διακυβέρνησης και "μπάσιμο" σε αυτή
Οι φράσεις που αναφέρονται ως σηματοδότες μιας πολιτικής επιλογής που πρέπει να πολεμηθεί ("να ξαναγυρίσει η ΕΡΤ3 στον λαό και στην υπηρεσία του", να ξαναπάρουμε το κράτος στα χέρια μας") δεν είναι βγαλμένες από το κεφάλι μου αλλά από στελέχη του σύριζα και της αντρσία
Και εδώ θέλω να κάνω μια προσωπική αναφορά σε σχέση με την φράση "μπορεί να αχτιφάρει κάποια αριστερή νεολαία, πρόσκαιρα ή μόνιμα". Ποτέ δεν επιδίωξα, ακόμα και όταν με βάση την κυρίαρχη εδώ και πολλά πολλά χρόνια λογική στην αριστερά είχα τέτοια "υπευθυνότητα", να "πωρώσω" καμία κομματική νεολαία. Αντίθετα αντιτάχτηκα σε αυτό, το αντιπάλευα σαν λογική η οποία δεν οδηγεί πουθενά παρά σε πρόσκαιρα (εκλογικού παρείστικου) χαρακτήρα αποτελέσματα. Αυτό σε πλήρη αντίθεση με την αριστερά εκτός του χώρου μου και σε μερική με την εντός. Μια βόλτα σε ένα αμφιθέατρο στις φοιτητικές εκλογές φέτος στην Αθήνα (δεν θέλω να αναφέρω σχολή) θα έπειθε για το πως σε πλήρη αντίθεση με αυτό που λέω κινούνται κάποιες καθοδηγήσεις και πως συγκροτούν τα μέλη τους (που "δεν είναι μέλη μιας και δεν είναι παράταξη, μιας και είναι ανεξάρτητοι" και λοιπές μπαρούφες), και μάλιστα παλιά καθοδηγητικά στελέχη της "πιο κομμουνιστικής" και "σοβαρής οργάνωσης" από την ανταρσία
Και κλείνοντας επιστρέφω στον χαρακτηρισμό αριστερίστικο. Μετά από ωδές χρόνων στον αριστερισμό (κάποιοι τον θεωρούσαν και τιμητικό τίτλο αυτοπροσδιορισμού), μετά από την ανάδειξη του πραγματικού συσχετισμού και όχι του εικονικού κάποιων αμφιθεάτρων, μετά από την μπατσοποίηση που καθιστά πλέον αδύνατες τις εικονικές συγκρούσεις (παρότι όπου είναι εφικτό ακόμα επιλέγονται σαν μέσο συσπείρωσης) έφτασαν όλοι αυτοί στον δρόμο "του ρεαλισμού και του εφικτού", της αριστερής κυβέρνησης, της κριτικής στήριξης, των δυαδικών εξουσιών
Και όσο αναφορά τις τελευταίες, ναι υπάρχει μια προβληματική στον βαθμό σύνδεσής τους με την ερτ, ναι κάποια πράγματα είναι "ατάκτως ερριμένα". Αλλά το ότι δεν έχουν καμία σχέση με το κείμενο είναι "μια μπαρούφα ολκής". Δεν υπάρχει καμία προβληματική στην αναφορά στον σύριζα και με την συσχέτιση με τον στόχο που αυτός έχει, παρά μόνο για, και σε, όποιον δεν θέλει να την καταλάβει (άλλο το αν δεν συμφωνεί)
Για κανέναν εργαζόμενο (πλην αυτών που έχουν στόχο την με κάθε τρόπο ανάδειξή τους σε όργανο προπαγάνδας της κάθε φορά κυβέρνησης (και ένας άμεσος τέτοιος διαχωρισμός γίνεται στο κείμενο για όποιον θέλει να τον δει) δεν θα πω ποτέ "κακό του κεφαλιού του". Αντίθετα θα αναδείξω την επικινδυνότητα της στάσης και της θεώρησής του
Γιατί με νοιάζει, γιατί δεν είναι "δικιά του", γιατί μαζί με αυτόν θα υπάρξει αν υπάρξει λύση και για αυτόν και για εμένα, και γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι δυνατό
Αυτά νομίζω απαντούν στο αν και κατά πόσο η ηττοπάθεια είναι γνώρισμα της αναγνώρισης της πραγματικής κατάστασης, ή προκύπτει από την υποταγή στο ρεαλισμό του εφικτού μέσα στο πλαίσιο που το σύστημα ορίζει (ακόμα και όταν το δεύτερο είναι "στην φάση της ψύχραιμης κριτικής....").
Παράλληλα περί των της "ανεξαρτησίας ", και για να έχει ουσία το προηγούμενο θα τα κρίνω και δεν θα αποδέχομαι την επίκληση κάποιου πράγματος που δεν υπάρχει, την αναγωγή του σε θεωρία που θολώνει τα νερά και τις λαϊκές συνειδήσεις που λειτουργεί ως κολυμβήθρα εξαγνισμού οποιουδήποτε ψέματος, για το τι είναι αντικειμενικό.... (άλλωστε η ανεξαρτησία είναι ένα ρούχο που φορέθηκε και συνεχίζει να φοριέται πολύ "σε διάφορους ριζοσπάστες", από εργαλείο "φοιτητικών συσσωρεύσεων", μέχρι άλλοθι για τον κάθε "πολύ δεξιό" στο σύνταγμα, προς άγρα ψήφων πάντα)
Διάφορα που δεν σχολίασα τα θεωρώ προϊόν πανικού και μόνο, αισχρά ή λιγότερο αισχρά
Συγκεκριμένος συναγωνιστής
δεν μπορώ να ακολουθήσω σύντροφε, τώρα λες χίλια 2 για τα ΕΑΑΚ ξέρω γω κλπ.
το βασικό είναι ένα. Οι αγώνες δεν βγαίνουν από την γραμμή παραγωγής, με ανεκτή σκαρταδούρα 1%. Εσωτερίκευση του καπιταλιστικής οργάνωσης είναι αυτό. Τειλορικός κομμουνισμός. Και ποιος εντοπίζει το "σκάρτο"?"
η ερτ είναι συριζα γιατί έτσι γουστάρει.
γράφε κείμενα. Μην την βλέπεις. Μην ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ.
Φιλάκια.
"κάποιος σύντροφος"
"Δεν θα τους κάνω όμως κριτική στην βάση της αστικοφιλελυθερης ουτοπίας της "ανεξάρτητης δημοσιογραφίας" και ας την επικαλούνται. Καλά κάνουν και την επικαλούνται, καλά κάνουν και δεν την τηρούν, μιας και δεν υπάρχει."
Είτε έχουν αυταπάτες, είτε λένε ψέματα δηλαδή. Παρόλα αυτά δεν τους κριτικάρουμε γι αυτό, αντιθέτως κριτικάρουμε όποιον τους ασκεί κριτική.
χ
ρε συ Χ, δημοσιογράφοι είναι, είναι κάτι σαν "επαγγελματικό καθήκον" η επίκληση στην ανεξαρτησία.
εδώ μπαίνει συγκεκριμένο πρόβλημα ότι είναι ΣΥΡΙΖΑ. Εμένα μου φαίνεται λογικό και αναμενόμενο. Και αν συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει ανεξαρτησία, (που αν υπήρχε θα σήμαινε πχ μια κάλυψη των περικοπών στην υγεία με ισότιμη παρουσίαση της υπαρκτής νεοφιλελευθερης λογικής των περικοπών, και της γενικότερης φιλοσοφίας τους- προφανώς δεν το θέλουμε αυτό, αλλά αυτό είναι μια ας πούμε ψυχρή, σκανδιναβική λογική ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, που απλά αναπαράγει τον κυρίαρχο λόγο και δεν είναι ανεξάρτητη) τι να ήταν η ερτ3?
να μια ερώτηση, στην οποία όμως δεν είναι θεμιτή, δεν είναι αριστερή μια απάντηση "ας σταματήσουν".
"κάποιος σύντροφος"
οι μπάτσοι βαράνε γιατί είναι δουλειά τους, το ότι επικαλούνται πως το κάνουν για το καλό της κοινωνίας και πάλι ανήκει αντικειμενικά στην διαμόρφωσή τους. Άρα αν οι μπάσοι σε μια εκπομπή που έχουν ή που είναι "καλεσμένοι" επικαλούνται το ότι βαράνε για το καλό της κοινωνίας "κάποιε σύντροφε" να φανταστώ ότι δεν θα είχες πρόβλημα με αυτούς αλλά με όποιον αντιτίθεται σε αυτή την "άποψη" και στην αντικειμενικότητά της? μπα δεν νομίζω, και ελπίζω πως όχι. Άρα "κάποιο θέμα" έχεις με όποιον κριτικάρει την αναπαραγωγή και την επίκληση συστηματικών επιχειρημάτων και όχι με τα επιχειρήματα αυτά κάθε αυτά, όταν βέβαια τα επιχειρήματα αυτά επικαλούνται από "αριστερούς", συριζέους ή "ανταρσιογερνείς". αυτό ορίζει και την ποιότητα των όσων λες και έμεσα αποτελεί μέτρο της ουσίας της πολιτικής γραμμής αυτών των δύο μορφωμάτων. αυτά και τίποτε άλλο.
Σ.Λ
" Και ότι τον πειράζει αν η ΕΡΤ3 στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόβλημα. "Αυτό είναι ανεξαρτησία?" Απαράδεκτη κριτική, σοβαρό φάουλ"
Νομίζω κάποιε σ. ότι τα κόμματα στηρίζουν, υπηρετούν θάλεγα, τα συνδικάτα και γενικότερα τον λαό και όχι αντίστροφα. Η κατ εξοχήν ΚΚΕδικη αντίληψη ότι ο λαός ωφείλει να στηρίζει "το κόμμα του" και γενικότερα ότι ένα συνδικάτο μπορεί να είναι ανεξάρτητο και να στηρίζει σαν συνδικάτο ένα κόμμα λέγεται κομματικοποίση του συνδικαλισμού. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των συνδικάτων που ελέγχονται από το κκε όπου δεν χωράνε και διώχνονται κανονικά όσοι δεν στηρίζουν κκε. Εδώ είναι το φάουλ και πρέπει να μας πειράζει. Ο λαός δεν χρωστάει σε κανένα κόμμα.Αν η ΕΡΤ3 στηρίζει σύριζα τότε πρόκειται για κάποιους παράγοντες που "κτίζουν" καριέρα για να στελεχώσουν αύριο το κράτος του σύριζα. Ενα έργο που όλοι μας το έχουμε δεί με το πασόκ.
Από κεί και πέρα ο τρόπος που ο σύριζα στηρίζει την ΕΡΤ3 αλλά και τον αγώνα των δημ. υπαλλήλων στο θέμα της αξιολόγησης , έχει να κάνει με την ιδεολογία του σε σχέση με το κρατος.
Ο Σύριζα ,και όχι μόνο αυτος ,μιλάει βασικά για το "μαύρο στην ενημέρωση" ,για δικαίωμα στον πολιτισμό κλπ και δευτερευόντως σαν παράπλευρη ας πούμε απώλεια για τις απολύσεις. Σαν να είναι η ενημέρωση και ο πολιτισμός - το ίδιο κάνουν όλοι οι ρεφορμιστές και για την παιδεία- αυθύπαρκτες αταξικές ,ουδέτερες, έννοιες. Αυτή η δογματική αντίληψη για το κράτος είναι χαρακτηριστική σε όλα τα παιδιά τα εγγόνια και τα δισέγγονα του Χρουτσώφ.
Τι κι αν είναι πρόσφατες οι μνήμες από την "ενημέρωση" της ΕΡΤ3 πριν το κλείσιμο; Αυτοί επιμένουν να νοσταλγούν την εποχή που είχαμε και απολαμβάναμε υποτίθεται το δικαίωμα στην ενημέρωση και τον πολιτισμό.
Για μας τόσο η ΕΡΤ3 όσο και η ΝΕΡΙΤ είναι ιδεολογικοί μηχανισμοι του αστικού κράτους το οποίο δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να μεταρυθμιστεί θετικά και μέσα από "δομικές αλλαγές" να φτασουμε κάπου τελοσπάντων όπου θάναι καλύτερα (παλιώτερα μας έλεγαν στο σοσιαλισμό. Σημερα έχουν απαλλαγεί από την υποχρέωση να υποκρίνονται κάτι τέτοιο).
Για μας αυτό που προέχει είναι να συμβάλουμε ώστε να ενωθούν οι άνεργοι της ΕΡΤ3 με την μαζα του ενάμισυ εκατομυρίου άλλων ανέργων σε κατεύθυνση αγωνιστικής διεκδίκησης.
Ιδια σύγχηση ,ίδια δογματική αντίληψη σε ζητήματα παιδείας. Δεν καταλαβαίνουν τον ρόλο των προϊσταμένων διευθυντών στην εκπαίδευση, δεν καταλαβαίνουν τον ρόλο των συλλόγων εκπαιδευτικών που είναι συμβούλια κρατικών υπαλλήλων που εφαρμόζουν νόμους του αστικού κράτους, τον ρόλο των υπηρεσιακών συμβουλίων κλπ
Ετσι καταλήγουν να αποπροσανατολίζουν τους εργαζόμενους και τον λαό και να εντάσουν τους αγώνες στις ενδοαστικές αντιπαραθέσεις για τον έλεγχο του αστικού κράτους.ΓΜ
Δεν κολλαει με το αν θα στηρίξουμε την ερτ3 αλλα επειδή το αναφέρεις, Στάλιν ήταν ο εισηγητής της ουδετερότητας κράτους, επιστήμης, εκπαίδευσής, καταμερισμού εργασίας, οικογένειας, θεμάτων φύλου, καπιταλισμού τελικά. Δεν ήταν Χρουστσόφ.
"κάποιος συντροφος"
τα άλλα που λες για το ότι έπρεπε να μπουν μπροστά οι απολύσεις και όχι το πραξικόπημα, μας τα λέγατε και πέρυσι, εσείς και το ΚΚΕ. Αναγνώριση του κράτους έκτακτης ανάγκης είναι, της νομιμότητας του κλπ. Εσυ βέβαια θες να ρίξεις τον καπιταλισμό, δεν σε νοιάζει.
έτσι το ΚΚΕ αναγνώρισε εδώ και καιρό την ΝΕΡΙΤ με την γραμμή πως οι δημοσιογράφοι μέλη του, επιρροές του κλπ μπορούν να κάνουν αιτήσεις.
το άλλο που λες για κομματικοποίηση συνδικάτων (α ρε Καμάρα κανείς δεν σε πιστεύει, ούτε οι καμαριώτες) δεν έχει κάποια σχέση, γιατί μιλάμε για τα δελτία ειδήσεων της ετ3, αν μπορεί και πρέπει να είναι ουδέτερα. Δεν μπορεί και δεν πρέπει, και συμφωνείτε και σεις, απλά θέλετε την ετ3 ... κκε μλ, άλλος την θέλει ΚΚΕ, άλλος κάτι άλλο, μάλλον. Δεν θέλει η ερτ3, λυπάμαι.
Εισπράξανε τον αγώνα τους μέσα σε μια συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία, με έναν ορισμένο τρόπο. Μακάρι να διαβάζουν τα υβρεολόγια ότι "χτίζουν καριέρες" για να πεισμώσουν.
Όποιος πάντως βρίζει το εργατικό κίνημα κατ αυτό τον τρόπο δεν είναι κομμουνιστής. Βέβαια δεν είναι και υποχρεωτικό να είναι κανείς κομμουνιστής.
Τώρα, όλοι εσείς που στραβώνεται τα μούτρα με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ γιατί είναι πασόκοι, είναι νεοδημοκράτες κλπ, κάνανε κυβερνητική προπαγάνδα και πάει λέγοντας πάει πολύ να θέλετε τα σωματεία τους να είναι και προμετωπίδα του εργατικού κινήματος, και να κάνουν και πολιτική δουλειά για την κάθε αριστερά. Δεν θα το κάνουν , ούτε θέλουν, ούτε μπορούν σε τελευταία ανάλυση.
Γεια σας και συγνώμη για την φλυαρία, δεν θέλω τελευταίο λόγο αλλά ο καθένας επειδή δεν έχει να απαντήσει ανοίγει άσχετα θέματα, και πριν στο κινητό απάντησα μόνο στο πολύ σπουδαίο επιχείρημα ότι πίσω από την ΕΡΤ κρύβεται το ... 20ο συνέδριο.
"κάποιος σύντροφος"
Κάποιε σ.
κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις αλλά θα κάνω κι εγώ ότι δεν το καταλαβαίνω.
Λοιπόν η ΕΡΤ3, όπως και τα άλλα κρατικά και ιδιωτικά κανάλια ήταν και είναι ιδεολογικός μηχανισμός ,διαμορφωτής της λεγόμενης κοινής γνώμης σύμφωνα με τα συμφέροντα του συστήματος. Δεν βρίζουμε τους εργαζόμενους - μήν είσαι τόσο πονηρούλης- γιατί δεν τους ταυτίζουμε με την ερτ3. Ποιος είπε οτι οι εργαζόμενοι έκαναν κυβερνητική προπαγάνδα;
Ούτε οι εκπαιδευτικοί είναι υπεύθυνοι για τον ρόλο και το χάλι της εκπαίδευσης ούτε οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες για το χάλι της Αθήνας. Μέχρι εδώ πιστεύω να το κατάλαβες.
Οταν λες ότι η ερτ3 στηρίζει σύριζα η κοινή λογική λέει ότι εννοείς τη συλογικότητα των απολυμένων ,παρατηρώ ότι αυτό είναι κομματικοποίηση που διώχνει τους μή κομματικούς και μου απαντάς ότι η ερτ3 είναι απλά ένα δελτίο ειδήσεων δεν είναι δηλαδή οι κάποιες χιλιάδες εργαζόμενοι, άρα είμαι και πόλι εκτός θέματος.
Οταν λέω ότι οι παράγοντες μεγαλοδημοσιογράφοι που σήμερα γλύφουν τον σύριζα γιατί ελπίζουν να κτίσουν και πάλι καριέρα, μου λές ότι βρίζω την ετ3, δηλαδή το εργατικό κίνημα και θα τους το πείς για να πεισμώσουν και να συνεχίσουν. Ελεος !
ΓΜ
Κάποιε σ.
κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις αλλά θα κάνω κι εγώ ότι δεν το καταλαβαίνω.
Λοιπόν η ΕΡΤ3, όπως και τα άλλα κρατικά και ιδιωτικά κανάλια ήταν και είναι ιδεολογικός μηχανισμός ,διαμορφωτής της λεγόμενης κοινής γνώμης σύμφωνα με τα συμφέροντα του συστήματος. Δεν βρίζουμε τους εργαζόμενους - μήν είσαι τόσο πονηρούλης- γιατί δεν τους ταυτίζουμε με την ερτ3. Ποιος είπε οτι οι εργαζόμενοι έκαναν κυβερνητική προπαγάνδα;
Ούτε οι εκπαιδευτικοί είναι υπεύθυνοι για τον ρόλο και το χάλι της εκπαίδευσης ούτε οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες για το χάλι της Αθήνας. Μέχρι εδώ πιστεύω να το κατάλαβες.
Οταν λες ότι η ερτ3 στηρίζει σύριζα η κοινή λογική λέει ότι εννοείς τη συλογικότητα των απολυμένων ,παρατηρώ ότι αυτό είναι κομματικοποίηση που διώχνει τους μή κομματικούς και μου απαντάς ότι η ερτ3 είναι απλά ένα δελτίο ειδήσεων δεν είναι δηλαδή οι κάποιες χιλιάδες εργαζόμενοι, άρα είμαι και πόλι εκτός θέματος.
Οταν λέω ότι οι παράγοντες μεγαλοδημοσιογράφοι που σήμερα γλύφουν τον σύριζα γιατί ελπίζουν να κτίσουν και πάλι καριέρα, μου λές ότι βρίζω την ετ3, δηλαδή το εργατικό κίνημα και θα τους το πείς για να πεισμώσουν και να συνεχίσουν. Ελεος !
ΓΜ
Κάποιε σύντροφε έχουν περάσει μερικά χρόνια που γράφεις σε αυτό το μπλογκ. Θυμάσε πώς ήτανε ο λόγος σου όταν ξεκίνησες και δες πώς είναι τώρα...
Εσύ ο ίδιος θα έκανες κριιτκή σε εσένα αν διάβαζες αυτά που λες τώρα, τότε...
Συντρόφισσα το παίρνω υπόψιν μου, αλήθεια.
"κάποιος σύντροφος"
Το κείμενο μπαίνει σε μια κριτική απόψεων των συνεργατών της ΕΡΤ (αναφέρομαι στην ΕΡΤopen γενικά) και ναι μεν μπορεί να μη μας αρέσουν,αλλά οι ίδιοι έχουν κάθε δικαίωμα να τις έχουν.Νομίζω πως δεν μπορεί να μπή η ΕΡΤopen στην ίδια κατηγορία με τους "ιδεολογικούς μηχανισμούς,διαμορφωτές της κοινής γνώμης" που ελέγχονται από πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα,μόνο για το ότι έχει μια ισχυρή επιρροή εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ.Κάθε μέσο ενημέρωσης παρουσιάζει την επικαιρότητα από τη δική του σκοπιά κ αυτό κάνουν κ τα έντυπα των διαφόρων οργανώσεων της Αριστεράς.Το μικροαστικό στοιχείο δεν κυριαρχεί μόνο στην ΕΡΤ αλλά ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα κυριαρχείται σήμερα από το ρεφορμισμό κ τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας.Ωστόσο πιστεύω ότι πέρα από το δίκαιο αγώνα των απολυμένων της ΕΡΤ,αυτό καθεαυτό το εγχείρημα της ΕΡΤopen αξίζει την ολόπλευρη υποστήριξή μας (μαζί με την απαραίτητη κριτική κ την προσπάθεια ενδυνάμωσης της αγωνιστικής ριζοσπαστικής κατεύθυνσης).Γιατί προσφέρει πάρα πολλά,καθώς έχει βγάλει το λαϊκό κίνημα από το περιθώριο της ενημέρωσης.Άλλο ήτανε να ψάχνουνε καταχωνιασμένες αριστερές εφημερίδες στην πιο απόμερη γωνιά του περίπτερου κάποιοι "ιδιόρυθμοι",που τους βαρέθηκε ο περιπτεράς με τις παράξενες απαιτήσεις τους ή να γυρεύη μια ελίτ διανοουμένων διάφορα μπλογκ στο διαδίκτυο κ άλλο να ανοίγη ο καθένας το τρανζιστοράκι του κ να ακούη αντιπληροφόρηση που τελειώνει με το χαιρετισμό "καλή δύναμη,ο αγώνας συνεχίζεται..."Εκείνη τη στιγμή σκέφτεσαι τα δικά σου προβλήματα κ το δικό σου αγώνα που ενώνεται με αυτόν της ΕΡΤ κ όλων όσων αντιστέκονται κ παίρνεις κουράγιο.
Αλλο η ΕΡΤ που ακούγαμε καθε μέρα στην κουζίνα μας, που ήταν ιδεολογικός μηχανισμός κλπ και που δεν έχουμε κανένα λόγο να νοσταλγούμε, και άλλο η ERTopen, που καλά κάνει και επιμένει όπως μπορεί και όπως νομίζει.
Αν χάθηκε κάτι όμως, αυτό δεν είναι η ενημέρωση και ο πολιτισμός που είχαμε με την ΕΡΤ αλλά οι θέσεις εργασίας. Από πολιτισμό και ενημέρωση μπορούμε να πούμε ότι κερδίσαμε γιατί τώρα έχομε την ΕΡΤοπεν.
Δημοσίευση σχολίου