Αγώνας ενάντια την εκμετάλλευση και τις πολεμικές απειλές! Η βαρβαρότητα θα ανατραπεί στους δρόμους!

Ένα… πολεμικό καλοκαίρι παρακολούθησαν οι λαοί όλου του κόσμου (και μερικοί το έζησαν κιόλας) σε κάθε επίπεδο. Το περιβόητο «τέλος της ιστορίας» που προπαγάνδιζαν οι λακέδες του συστήματος, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν παρά μια τεράστια ιστορική οπισθοδρόμηση. Το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα σε συνθήκες οξυμένης κρίσης καταφεύγει στη μόνη λύση που έχει για να επιβιώσει: στην καταστροφή.
Τα σύννεφα πολέμων γίνονται όλο και πιο συχνά. Το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής μέσα από τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και οι επιθέσεις απέναντι σε χώρες και λαούς γίνεται όλο και σε πιο ευαίσθητες και επικίνδυνες για γενικότερη ανάφλεξη περιοχές.
Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ –μπάτσος των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή- με… χειρουργικούς βομβαρδισμούς επί αμάχων σφάγιαζε επί βδομάδες τον ηρωικό παλαιστινιακό λαό, μια σφαγή που γινόταν με τη στήριξη της «διεθνούς κοινότητας», δηλαδή των ιμπεριαλιστών εγκληματιών των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση έκανε συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με τους φονιάδες. Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να κάμψει το φρόνημα του παλαιστινιακού λαού.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός –σέρνοντας πίσω του τους άλλους νατοϊκούς- και με την πολύτιμη βοήθεια ναζιστικών αποβρασμάτων, κλιμακώνει την παρέμβασή του στην Ουκρανία για να στριμώξει την ανταγωνίστρια Ρωσία. Θύμα ο ουκρανικός λαός και πάνω από όλα ο πληθυσμός στα ανατολικά της χώρας.
Οι, για χρόνια υποστηριζόμενοι από τη Δύση ισλαμιστές –που χρησιμοποιήθηκαν ενάντια σε μη αρεστά σε αυτούς καθεστώτα- χρησιμοποιούνται και πάλι ως πρόσχημα για την αναβάθμιση και τη γενίκευση των στρατιωτικών επεμβάσεων και εισβολών των ΝΑΤΟϊκών όπου και όταν θέλουν.
Στη χώρα μας, η επίθεση συνεχίζεται. Ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός με κομμένα τα φτερά από… μεγάλες φιλοδοξίες, εντείνει την ταξική του επίθεση απέναντι στα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα και ξεπουλάει κάθε πόρο της χώρας. Το μόνο που υπόσχεται στο λαό είναι ανεργία, εξαθλίωση, συντριβή των δικαιωμάτων σε δουλειά – παιδεία – περίθαλψη, φασιστικοποίηση. Μπροστά μας είναι νέες περικοπές στους μισθούς, σφαγή των συντάξεων και της περίθαλψης, νέοι αντισυνδικαλιστικοί και άλλοι νόμοι περιορισμού των πολιτικών ελευθεριών, νέα νατοϊκή βάση στην Κρήτη, μεταλλεία που καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές. Και όλα αυτά δεν μπορούν να καλυφθούν από τα επικοινωνιακά τσίρκα για αρχαίους τάφους που ανακαλύπτονται.
Η τεράστια αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε αντιλαϊκό έργο βασίζεται μόνο στο γεγονός ότι ο λαός βρίσκεται στη γωνία. Τεράστιες ευθύνες για αυτό έχει η ρεφορμιστική αριστερά ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, που για χρόνια αντιμετώπιζε το κίνημα ως κάτι συμπληρωματικό στις δικές της επιδιώξεις να διαχειριστεί το σύστημα. Που πότισε τους εργαζόμενους με κοινοβουλευτικές και άλλες αυταπάτες. Και που, και σήμερα, αντιμετωπίζει το λαό ως ψηφοφόρους και όχι ως υποκείμενο που με τους αγώνες του επιδρά στην ιστορία. Η παρατεταμένη –σχεδόν μόνιμη- προεκλογική περίοδος λειτουργεί διαλυτικά και ενάντια στην ανάγκη να οργανωθούν αγώνες. Οι αγχώδεις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει το σύστημα ότι δεν πρόκειται να δημιουργήσει πρόβλημα καθώς αποδέχεται πλήρως τόσο το «ανήκουμε στη Δύση» (ΝΑΤΟ-ΕΕ) όσο και το «ιερό» επιχειρηματικό κέρδος διαλύουν και τις όποιες αυταπάτες έχουν τμήματα εργαζομένων για αυτή την υποτιθέμενη διέξοδο.

• Ενάντια σε όλα αυτά, μόνη πραγματική διέξοδος είναι η αγωνιστική έξοδος του λαού.
• Η συγκρότησή του σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο σπουδών.
• Για να δυναμώσει η αντίσταση.
• Σε αντιιμπεριαλιστική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
• Ενάντια σε αυταπάτες κοινοβουλευτικών λύσεων και συνδιαχείρισης του συστήματος.
• Ενάντια στην πολιτική της φασιστικοποίησης και της περιστολής των ελευθεριών.
• Ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους.

Μόνη διέξοδος ο αγώνας για ψωμί – δουλειά – σπουδές – περίθαλψη – ελευθερίες. Ο αγώνας για ζωή. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της επίθεσης. Για να φανεί ξανά ότι η βαρβαρότητα δεν είναι μονόδρομος. Για να φανεί η προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς εξάρτηση, εκμετάλλευση και καταπίεση. Το ΚΚΕ(μ-λ) και μέσα από το μετωπικό σχήμα της Λαϊκής Αντίστασης – ΑΑΣ, σε αυτή την κατεύθυνση συνεχίζει να παλεύει.