Τι συμβαίνει στην Ουκρανία; (Από την πλευρά του λαού)

Πολλή συζήτηση διεξάγεται για το τι ακριβώς γίνεται στην Ουκρανία και ιδιαίτερα στις νοτιοανατολικές περιοχές. Δεν αναφερόμαστε εδώ στις επεμβάσεις και παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών αλλά στον πόλεμο που διεξάγεται τους τελευταίους μήνες σε αυτές τις περιοχές.
Για εμάς που είναι βαθιά η πεποίθησή μας ότι οι λαοί μπορούν και πρέπει να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, ακόμη και με τα όπλα αν χρειαστεί, πολύ θα θέλαμε να είναι τα πράγματα επαναστατικά όπως τα παρουσιάζουν πολλοί. Είναι όμως;
Τα γεγονότα και το πώς ξεκίνησαν πριν ένα χρόνο είναι γνωστά και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε. Από τη πλατεία Μεϊντάν μέχρι και τον εμφύλιο στο Ντονμπάς, πάντα το μεγάλο ζητούμενο ήταν το πού είναι ο λαός, η εργατική τάξη.
Εξεγέρθηκε πράγματι κατά του Γιανουκόβιτς και σε ποια έκταση; Υπήρξε «εξέγερση» εναντίον του και στην υπόλοιπη Ουκρανία ή όχι;
Είναι πράγματι οι Ουκρανοί της δύσης ακροδεξιοί και φασίστες σε αντίθεση με τους Ουκρανούς της ανατολής, ρωσόφωνοι κατά πλειοψηφία, με τη δημοκρατία, αντιφασίστες και επαναστάτες που αγωνίζονται για το σοσιαλισμό; Πού στηρίζονται αυτού του τύπου οι διαιρέσεις και ποιους βολεύουν σε αυτή τη φάση;
Είναι πράγματι ο πόλεμος που διεξάγεται στην νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας πόλεμος κατά του φασισμού, για την αυτοδιάθεση του λαού, ή ακόμη και σοσιαλιστική επανάσταση; Ποιες είναι οι ντόπιες δυνάμεις που δρουν στα πλαίσια των πολιτοφυλακών; Τι στόχους έχουν; Ποια είναι η ιδεολογία τους; Είναι ενιαίοι; Στηρίζονται στο λαό και την εργατική τάξη και σε ποια έκταση; Οι πολιτοφυλακές (λαϊκός στρατός χαρακτηρίζονται από κάποιους), η δημιουργία των λεγόμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών», η εμφάνιση της σοβιετικής σημαίας (στο πλάι με αυτή της σημερινής Ρωσίας) αποτελούν έκφραση της επαναστατικής διάθεσης και δράσης των λαών αυτών των περιοχών; Και αν ναι, από πού προκύπτει; Ή μήπως οι λεγόμενες πολιτοφυλακές έχουν αναλάβει το ρόλο να εκφράσουν τους λαούς με αυτούς στη πραγματικότητα να είναι στην άκρη;
Οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές παίζουν κάποιο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό ρόλο σε αυτές τις περιοχές ναι ή όχι; Αν πράγματι υπήρχε επαναστατική κατάσταση η οποία θα απειλούσε ακόμη και τους ίδιους, θα κάθονταν να παρατηρούν τα γεγονότα αποσύροντας απλά την υποστήριξή τους από τα λεγόμενα αυτονομιστικά κινήματα ανήμποροι να παρέμβουν; Η ιστορία πάντως έχει αποδείξει, ότι όταν πρόκειται για επανάσταση, όταν απειλείται η εξουσία των αστών και τα συμφέροντά τους, οι ιμπεριαλιστές επεμβαίνουν και μάλιστα με τις ευλογίες των αντιπάλων τους, ακόμη και όταν είναι σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους! Από την εποχή της κομμούνας ακόμη! Γενικότερα στις εξελίξεις στην Ουκρανία οι ιμπεριαλιστές παίζουν κάποιο ενεργότερο ρόλο πέρα από αυτόν της απλής υποστήριξης της μιας ή της άλλης πλευράς; Είναι το κυρίαρχο αυτού που συμβαίνει στην Ουκρανία η άνοδος του φασισμού ή όπως λέει ο Sergey Kirichuk η άνοδος αυτή είναι το σύμπτωμα μιας ολόκληρης κατάστασης που περιλαμβάνει από τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών μέχρι τις επιδιώξεις της ντόπιας άρχουσας τάξης;
Πού οφείλονται άραγε οι αλλαγές στην ηγεσία των «Λαϊκών Δημοκρατιών» μετά και κατά τη διάρκεια επισκέψεων των ηγετών τους στη Μόσχα;
Που οφείλεται ότι σταμάτησαν οι μάχες μετά τη συμφωνία Πούτιν και Ποροσένκο για την "εξεύρεση τρόπου" εκεχειρίας; 
Πολλά τα ερωτήματα λοιπόν που πρέπει να απαντηθούν από αυτούς που θεωρούν ότι η κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία συνιστά έναν γενικευμένο αγώνα του λαού και της εργατικής τάξης κατά του φασισμού, έναν αγώνα επαναστατικό.
Για μας είναι δεδομένο ότι η Ουκρανία και ο λαός της, όλος και ανεξάρτητα εθνικότητας ή θρησκεύματος, βρίσκεται στη μέση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ότι την πρώτη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση την έχουν οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., που στο όνομα των δικών τους επιδιώξεων δεν διστάζουν να παρεμβαίνουν άμεσα και έμμεσα για να αλλάζουν κυβερνήσεις, να διαιρούν λαούς και να τους βάζουν να σφάζονται μεταξύ τους. Το ίδιο και οι Ρώσοι στην ανάγκη τους να απαντήσουν στους αντιπάλους τους. Όπως δεν μας είναι καθόλου αδιάφορο ότι στη κυβέρνηση της Ουκρανίας αλλά και γενικότερα στις εξελίξεις παίζουν σημαντικό ρόλο οι φασίστες. Αναρωτιόμαστε όμως γιατί δυνάμεις της αριστεράς υποτιμούν την πρώτη πλευρά, αυτή της στάσης των ιμπεριαλιστών και δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα, αν όχι αποκλειστική, στην άνοδο του φασισμού.
Αυτό που μπορούμε να βγάλουμε σα συμπέρασμα παρακολουθώντας όσο μπορούμε τα γεγονότα και ιδιαίτερα τις αριστερές οργανώσεις, κυρίως την Borotba, είναι ότι σε αυτή τη φάση ο λαός δεν παίζει το ρόλο που θα έπρεπε, πέρα από την παθητική υποστήριξη, στις δυνάμεις που αντιμάχονται, είτε πραγματικά είτε προσχηματικά, την σημερινή κυβέρνηση, το φασισμό, τους ιμπεριαλιστές. Και στις νοτιο-
ανατολικές επαρχίες αλλά πολύ περισσότερο στις υπόλοιπες όπου τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα κινηματικά. Οι επεμβάσεις και οι παρεμβάσεις των Ρώσων είναι υπαρκτές, όπως και υπαρκτός είναι και ο ρώσικος εθνικισμός στην Νοτιοανατολική Ουκρανία, όπως υπαρκτές είναι και οι δυνάμεις που παλεύουν για την ανεξαρτησία όλης της χώρας και τη χειραφέτηση του λαού. Δυνάμεις όμως που προς το παρόν είναι μικρές και μειοψηφικές. Εξακολουθεί λοιπόν το μεγάλο ζητούμενο να είναι ο ρόλος του λαού και ιδιαίτερα της εργατικής τάξης στην υπόθεση αυτή και με βάση αυτό δεν μπορούμε να μιλάμε για λαϊκό επαναστατικό αγώνα.
Μπορούμε όμως να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον ουκρανικό λαό και στις δυνάμεις που παλεύουν για την χειραφέτησή του, να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, να εντείνουμε τον αγώνα μας κατά του φασισμού.

Προλεταριακή Σημαία