Η δολοφονία του Παύλου πυροδότησε μια σειρά από αντιφασιστικές κινητοποιήσεις οι οποίες εξέφρασαν, ως έναν βαθμό, την οργή κομματιών του λαού και της νεολαίας κατά του φασιστικού μορφώματος και της όλης δράσης και ύπαρξής του τα προηγούμενα χρόνια, άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική τής επίθεσης από μεριάς του συστήματος στη ζωή των εργατικών, λαϊκών και νεολαιίστικων στρωμάτων, με την παράλληλα εντεινόμενη φασιστικοποίηση.
Αποτέλεσε όμως και αφορμή για εξελίξεις που αφορούν τις επιδιώξεις του πολιτικού συστήματος, τόσο σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή όσο και σε σχέση με τον λαό.
Ενώ λοιπόν αρχικά έγινε προσπάθεια η δολοφονία να παρουσιαστεί σαν αποτέλεσμα ενός καβγά μεταξύ οπαδών, υπήρξε «ξαφνικά» μια στροφή από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ όπου η «Χρυσή Αυγή» πλέον παρουσιάζεται ως εγκληματική οργάνωση, που πρέπει να αντιμετωπιστεί με βάση τις διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου, υποβαθμίζοντας όμως έτσι τον πολιτικό φασιστικό και νεοναζιστικό της χαρακτήρα. Από τότε, και όχι χωρίς ταλαντεύσεις, η μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΧΑ και αρκετά μέλη και στελέχη της βρέθηκαν στη φυλακή και υπόδικοι. Δεν δίστασαν οι «διώκτες» της να αποκαλύψουν ακόμη και τις διασυνδέσεις της με τους κρατικούς μηχανισμούς, ιδιαίτερα αυτούς βέβαια που αφορούν την καταστολή και την παρακολούθηση του λαού και των αγωνιστικών κομματιών του (αστυνομία, ΕΥΠ κ.λπ.), εκτός απ΄ αυτές που ήδη είχαν διαφανεί με μερίδες του κεφαλαίου. Παρακολουθώντας τα ΜΜΕ εκείνες τις μέρες γίναμε μάρτυρες του φακελώματος, των παρακολουθήσεων και των «συνακροάσεων», των ανοικτών παρεμβάσεων του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης (Δένδιας) στη δήθεν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη για το ποιον δρόμο θα ακολουθήσουν οι έρευνες, αλλά και αποφάσεων να χαρακτηριστούν εγκληματικές οργανώσεις «μη ένοπλα σώματα».
Όλες αυτές οι κινήσεις της κυβέρνησης εντάσσονται στις συνολικότερες επιδιώξεις του συστήματος να την «κοντύνουν» και να τηn ελέγξουν, ώστε να μην αποτελέσει απειλή απέναντι στην επιλογή της ΝΔ ως βασικού πυλώνα του συστήματος της εξάρτησης αλλά και να είναι διαθέσιμη για πάσα χρήση, ακόμη και κυβερνητικού τύπου. Εντάσσονται όμως και στον κύριο στόχο, αυτόν που αφορά τον λαό και την Αριστερά, που εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο από τον Σαμαρά στην Ουάσινγκτον (1/10/2013) με τη δήλωση «μετά τη Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί και το άλλο άκρο, που μιλά για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Προφανώς με τις ίδιες μεθόδους που «αντιμετωπίζεται» η Χρυσή Αυγή, για άλλους σκοπούς όμως!
Για το ότι η κυβέρνηση, το σύστημα συνολικά, δεν έχει στόχο να ξεριζώσει τον φασισμό αλλά να ελέγξει και να χρησιμοποιήσει τον κύριο εκφραστή του, αυτό φάνηκε όλους τους μετέπειτα μέχρι σήμερα μήνες, με πιο χαρακτηριστική την «υπόθεση Μπαλτάκου», η οποία αποκάλυψε τις διασυνδέσεις των φασιστών της ΧΑ με το «σάπιο πολιτικό σύστημα» και με πλευρές τής πολιτικής διαχείρισης και του κεφαλαίου. Ο Μπαλτάκος πλέον παρουσιάζεται ως ο μόνιμος και επίσημος συνομιλητής από πλευράς τής ΝΔ, σε τέτοιο σημείο που να χαρακτηρίζεται ως και διακομιστής «παραγγελιών» για το τι θα ψηφίσει η ΧΑ σε κρίσιμα νομοσχέδια. Έκφραση των διασυνδέσεων αυτών ήταν η στήριξη από τη ΧΑ των Μπέου, Μόραλη αλλά και του υποψήφιου δημάρχου της ΝΔ στην Καλαμάτα. Τα δε δημοσιεύματα του τελευταίων ημερών, εν όψει των δικών που θα γίνουν τον Νοέμβρη, για φωτογραφικές διατάξεις που ρίχνουν τους χρυσαυγίτες στα μαλακά, είναι επίσης χαρακτηριστικά του προβληματισμού που υπάρχει στο σύστημα για το ποια στάση θα κρατήσει απέναντί τους, ώστε να ενταχθούν απόλυτα στους σχεδιασμούς του.
Ότι στο φόντο του «αντιφασιστικού αγώνα» της κυβέρνησης εντείνεται η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, αυτό φαίνεται, πέρα από την ιδεολογική επίθεση, από τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, από τις «προληπτικές» προσαγωγές, από τα χτυπήματα διαδηλώσεων, από τις διώξεις και δίκες συνδικαλιστών και αγωνιστών, από το ετοιμαζόμενο νομικό πλαίσιο για τη συνδικαλιστική δράση, τη χρηματοδότηση των κομμάτων, τη «διαφύλαξη του πολιτεύματος» μέσω του νέου Ποινικού Κώδικα μέχρι και την καθημερινή παρουσία πολυμελών ομάδων αστυνομικών (ιδιαίτερα μετά την ένταξη των πρώην δημοτικών στην επίσημη αστυνομία) στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις γειτονιές, που «ελέγχουν» τους πάντες. Από τους ρακοσυλλέκτες και τους μετανάστες μέχρι τους αστέγους και τους αφισοκολλητές (πολιτικών αφισών, φυσικά) που «ρυπαίνουν» το περιβάλλον.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Αυτή του λαού και της Αριστεράς. Ενός λαού που η ζωή του συνθλίβεται συνεχώς κάτω από την πολιτική των μνημονίων και μιας Αριστεράς τουλάχιστον αμήχανης απ’ όλες αυτές τις εξελίξεις και που δεν μπορεί, ή μάλλον δεν θέλει, να αρθρώσει έναν λόγο και να κινηθεί στην κατεύθυνση της πραγματικής λαϊκής αντίστασης απέναντι στην επίθεση του συστήματος και στη συνακόλουθη φασιστικοποίηση.
Αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, φαίνεται ότι η Χρυσή Αυγή, παρά τα γεγονότα και τις αποκαλύψεις του τελευταίου χρόνου, εξακολουθεί όχι μόνο να είναι σταθερή αλλά να παρουσιάζει ακόμη και ανοδικές τάσεις σε μια σειρά μεσαία και μικροαστικά στρώματα, αλλά και σε εργατολαϊκά. Στρώματα που μοιάζουν να έλκονται από το αντισυστημικό προφίλ της, που εντείνεται με τις «διώξεις», αλλά κυρίως δεν βρίσκουν άλλη διέξοδο για να εκφράσουν την οργή τους απέναντι σε αυτό που ζουν, μια και είναι ταξικά αποσυγκροτημένα, και αυτό που τους παρουσιάζεται κυρίαρχα ως αριστερό, αντισυστημικό, επαναστατικό ή ακόμη και κομμουνιστικό, όχι απλά δεν πείθει, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα από όλα αυτά.
Η πλειονότητα της Αριστεράς, δέσμια των αντιλήψεών της για το κράτος, από το οποίο ζητούσε την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής και το κλείσιμο των γραφείων της, απέναντι στην υπόθεση εξάρθρωσής της στάθηκε τουλάχιστον αμήχανη έως και θετικά προσκείμενη. Η στάση της ξεκίναγε από εκκλήσεις για εφαρμογή του ισχύοντος νομικού πλαίσιου και να αφεθεί η «ανεξάρτητη Δικαιοσύνη» να πράξει απρόσκοπτη το έργο της (ΣΥΡΙΖΑ), συνέχιζε με ενδιαφέρουσες πολιτικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις, για να καταλήξει όχι στην ανάγκη να οργανωθεί ο λαός σε ένα Μέτωπο Αντίστασης, αλλά να στηρίξει, εκλογικά πάντα, τη «λαϊκή εξουσία και οικονομία» ως προϋπόθεση των πάντων (ΚΚΕ) και κατέληγε σε προτάσεις… αποφασιστικοποίησης του κρατικού μηχανισμού, κάτι σαν το πάλαι ποτέ της αποχουντοποίησης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Και όλοι μαζί αφήνουν έδαφος στην πατριδοκαπηλία και στον εθνικισμό, αποσιωπώντας τον ρόλο του ιμπεριαλιστικού παράγοντα στις εξελίξεις στη χώρα μας, και ιστορικά αλλά και στον παρόντα χρόνο. Σαν να πρόκειται για ένα καθαρά «εσωτερικό» ζήτημα ανταγωνισμού μερίδων του ντόπιου κεφαλαίου και των «αντίστοιχων» πολιτικών τους εκπροσώπων, όπου το κίνημα θα πρέπει να παρέμβει ώστε να ζητήσει την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού!
Σήμερα, έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι δυνάμεις της Αριστεράς συνεχίζουν στην ίδια πεπατημένη της ακτιβίστικης αντίθεσης στον φασισμό, καταγγέλλουν την κυβέρνηση για αναποφασιστικότητα και υποχώρηση και «αντί να βρεθούν στο πλάι του λαού σε μια κατεύθυνση συγκρότησης μαζικού κινήματος αντίστασης και σύγκρουσης με την πολιτική αυτή –το οποίο αποτελεί και τη μοναδική διέξοδο–, σπέρνουν εκλογικές αυταπάτες, ΄΄κυβερνητικές διεξόδους΄΄ στο πλαίσιο του κυρίαρχου αστικού συστήματος και της ΕΕ, ΄΄παραλύουν΄΄ αγώνες, προωθούν λογικές και πρακτικές αστικής συνδιαχείρισης και παθητικοποίησης του λαϊκού παράγοντα ή κηρύσσουν την… ΄΄αναχώρηση΄΄ από το σήμερα, στο όνομα μιας αυριανής ΄΄λαϊκής εξουσίας΄΄, ενώ άλλες μικρότερες δυνάμεις σέρνονται στην ουρά τους, με απατηλά ΄΄μεταβατικά προγράμματα΄΄ για ΄΄αντικαπιταλιστικές λύσεις΄΄ στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος.» (Από την ανακοίνωση της Λαϊκής Αντίστασης).
Σε μια περίοδο που ο φασισμός χρησιμοποιείται διεθνώς σαν μέσο τρομοκράτησης των λαών (Ουκρανία), η Αριστερά πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση συγκρότησης ενός μαζικού λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού- αντικαπιταλιστικού- αντιφασιστικού κινήματος, βοηθώντας τον λαό να ξεπεράσει την πολιτική και ιδεολογική του αποσυγκρότηση, που μετατρέπει τμήματά του βορά στην προπαγάνδα του φασισμού, για να δημιουργήσει τα δικά του όργανα πάλης που θα χτίσουν το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης κόντρα στους πραγματικούς υπεύθυνους της κατάστασης που ζει και που τροφοδοτούν τον φασισμό.
Προλεταριακή Σημαία
16 σχόλια:
"αλλά να παρουσιάζει ακόμη και ανοδικές τάσεις σε μια σειρά μεσαία και μικροαστικά στρώματα, αλλά και σε εργατολαϊκά. Στρώματα που μοιάζουν να έλκονται από το αντισυστημικό προφίλ της, που εντείνεται με τις «διώξεις»"
Οι άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων, που είτε ψήφισαν/στηρίζουν τη ΧΑ, είτε στέκονται μεσοβέζικα απέναντί της, το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι η ΧΑ είναι αντισυστημική, ή το κάνουν επειδή ξέρουν πολύ καλά ότι είναι συστημική - παρακρατική;
Αν ισχύει το πρώτο, όπως λέει το άρθρο, τότε οι διώξεις από το αστικό κράτος τροφοδοτούν και εντείνουν τους δεσμούς και τη στήριξη αυτή κομματιών του λαού, άρα οι διώξεις είναι όχι απλά αναποτελεσματικές, αλλά επιζήμιες.
Αν ισχύει το δεύτερο, τότε οι διώξεις, σπάζοντας τους δεσμούς κομματιών του κρατικού μηχανισμού με τη ΧΑ, ταυτόχρονα σπάνε και τους δεσμούς της με αυτά τα κομμάτια του λαού. Γιατί; Ακριβώς επειδή τα τελευταία ξέρουν ότι η αναρρίχηση της ΧΑ στην εξουσία είναι δυνατή μόνο βάσει αυτών των δεσμών με τους κρατικούς μηχανισμούς.
Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι οι διώξεις ο λόγος που τα ποσοστά διατηρούνται, αλλά ακριβώς το αντίθετο: ο με μισή καρδιά, άτολμος, μεσοβέζικος, ηττοπαθής και αναποφασιστικός χαρακτήρας των διώξεων. Με λίγα λόγια, οι ψηφοφόροι της ΧΑ εξακολουθούν να τη στηρίζουν επειδή διατηρούν την ελπίδα ότι μέσω παρασκηνιακών κινήσεων η στάση του κρατικού μηχανισμού απέναντί της θα αλλάξει, πράγμα που θα αποτυπωθεί στην αθώωση των κατηγορουμένων ή στο να πέσουν στα μαλακά.
Υποστηρίζω το δεύτερο. Και αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, τότε η αντίθετη γραμμή οδηγεί στον εξωραϊσμό της συνείδησης αυτών των κομματιών του λαού, και άρα στην αδυναμία αλλαγής της και στην παραίτηση από αυτό το καθήκον.
Δεν ειναι απαραιτητα η το ενα η το αλλο.
Η χα παρουσιαζεται ως και καλα αντισυστημικη και καποιος κοσμος το πιστευει και την ψηφιζει γιαυτο αλλα ειναι σιγουρο πως ταυτοχρονα η πολιτικη των πασοκ, νδ μεσω της ιδιας της πολιτικης τους πρακτικης οσο και των μεσων "ενημερωσης" που προβαλλουν αυτη την πολιτικη εχουν σπρωξει κοσμο σε συνειδητη στηριξη της αν και καταλαβαινουν τον συστημικο ρολο της.
Αλλωστε ποιος ειπε πως οι υποστιρικτες της χα ειναι εναντια σε αυτο το συστημα?
Το "αντισυστημικο" μαλλον παιζει τον ρολο του "εναντια σε αυτη την κυβερνηση" αφου ενα κομμα που ανοιχτα ειναι υποστηρικτικο της καραμπινατα συστημικης χουντας της 7ετιας (και οχι μονο) δεν γινεται να ειναι ταυτοχρονα και αντισυστημικο.
Μαλλον εδω πρεπει να δουμε το πως οριζουν το "συστημα" εκεινοι και πως εμεις.
Ενα απο τα κυρια συνθηματα της χα ειναι πως ειναι(πασοκ,νδ) "προδοτες". Τι εννοουν προδοτες? Οτι προδοσαν κατι που ηταν κοινος τοπος, κοινη πολιτικη.
Η αριστερα που δεν ειχε ποτε καμια κοινη πολιτικη με το συστημα και τα κομματα της δεν αισθανεται προδομενη αφου ειναι απεναντι και σε τελειως διαφορετικο πολιτικο δρομο.
Εαν πραγματι το συστημα χτιζει ενα αντισυστημικο προφιλ για την χα τοτε οντως οι "διωξεις" μπορει δυνητικα να ισχυροποιησουν τους δεσμους τους με τον κοσμο οσο και να το αποτρεψουν. Το συστημα αλλωστε δεν μπορει να "καθαρισει" για παρτι μας (το λογοπαιγνιο εγινε εκ προθεσεως, οπως ειναι γνωστο ενα απο τα συνθηματα της χα που "επιασαν" στον κοσμακη ειναι πως θα "καθαρισει" για παρτι του λαου)
Μπορει το κειμενο να εχει και την καλυτερη διατυπωση αλλα το μονο "προβλημα" ειναι αυτο και οχι η πολιτικη ουσια. Οχι και να κατηγορηθει το κειμενο για εξωραϊσμο της χα.
22
Συγνωμη καπου χαθηκε ενα "δεν"
"Μπορει το κειμενο να μην εχει και την καλυτερη διατυπωση αλλα το μονο "προβλημα" ειναι αυτο και οχι η πολιτικη ουσια. Οχι και να κατηγορηθει το κειμενο για εξωραϊσμο της χα."
22
"Μαλλον εδω πρεπει να δουμε το πως οριζουν το "συστημα" εκεινοι και πως εμεις."
Πολύ σωστή παρατήρηση. Διευκρινίζω, λοιπόν, ότι όταν ρωτάω αν αυτοί που στηρίζουν τη ΧΑ το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι είναι συστημική ή αντισυστημική, εννοώ το "σύστημα" με την έννοια που του δίνουμε εμείς, δηλαδή τον καπιταλισμό και το κράτος του.
Δυστυχώς όμως εσύ ο ίδιος δεν είσαι συνεπής σε αυτό το διαχωρισμό, τον συγχέεις και τον χρησιμοποιείς εναλλάξ.
Γράφεις:
"Η χα παρουσιαζεται ως και καλα αντισυστημικη και καποιος κοσμος το πιστευει και την ψηφιζει γιαυτο αλλα ειναι σιγουρο πως ταυτοχρονα η πολιτικη των πασοκ, νδ μεσω της ιδιας της πολιτικης τους πρακτικης οσο και των μεσων "ενημερωσης" που προβαλλουν αυτη την πολιτικη εχουν σπρωξει κοσμο σε συνειδητη στηριξη της αν και καταλαβαινουν τον συστημικο ρολο της."
Δηλαδή παρουσιάζεις δύο κατηγορίες υποστηρικτών: οι πρώτοι πιστεύουν ότι η ΧΑ είναι αντισυστημική, ενώ οι δεύτεροι ξέρουν ότι είναι συστημική.
Ο διαχωρισμός αυτός, όμως, έχει νόημα μόνο χρησιμοποιώντας εναλλάξ τους ορισμούς. Στους πρώτους εξετάζεις τί φαντάζονται οι ίδιοι σαν σύστημα, ενώ στους δεύτερους το τι είναι όντως σύστημα! Και αυτό για να στηρίξεις τη θέση ότι "δεν είναι απαραίτητα είτε το ένα είτε το άλλο".
Πάμε να εξετάσουμε τις δυο κατηγορίες που προτείνεις με έναν, κοινό ορισμό του τί είναι συστημικός, τον ορισμό που εμείς θεωρούμε σωστό: Σε αυτή την περίπτωση και η πρώτη κατηγορία που προτείνεις είναι συστημική, διότι αυτός που πιστεύει ότι η ΧΑ είναι "κατά των πολιτικών που είναι κλέφτες" κτλ κτλ, δεν τον ενοχλούν καθόλου οι βαθιές σχέσης της με το βαθύ κράτος και η χρηματοδότησή της από μεγαλοαστούς. Ίσα ίσα. Πιστεύει ότι με αυτούς συμμάχους θα χτυπήσει το... "σύστημα".
Ο ισχυρισμός ότι "δεν είναι απαραίτητα ένα απ' τα δύο" καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του.
Και παρακάτω:
"Εαν πραγματι το συστημα χτιζει ενα αντισυστημικο προφιλ για την χα τοτε οντως οι "διωξεις" μπορει δυνητικα να ισχυροποιησουν τους δεσμους τους με τον κοσμο οσο και να το αποτρεψουν."
Και πάλι, αυτός ο ισχυρισμός θα ίσχυε αν οι υποστηρικτές της ΧΑ μπορούσαν να διαχωριστούν σε συστημικούς και αντισυστημικούς. Παραπάνω απέδειξα ότι αυτό είναι πλάνη. Θεωρείς ότι το καθοριστικό στοιχείο είναι η φανταστική και όχι η πραγματική σχέση. Αυτό είναι ιδεαλισμός. Γιατί οι διώξεις δεν κόβουν τους δεσμούς με αυτό που ο ψηφοφόρος φαντάζεται σαν σύστημα και με βάση αυτό αυτο-ορίζεται ως "αντισυστημικός", αλλά με το πραγματικό σύστημα, στο οποίο όχι μόνο δεν αντιτίθεται, αλλά είναι η μόνη του ελπίδα για την επιτυχία.
Ο λόγος που πρέπει να εξετάσουμε όλους με τον ίδιο ορισμό, είναι ότι ο ορισμός αυτός ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τί είναι αυτό που διαμορφώνει τη συνείδηση, η πραγματική σχέση ή η φανταστική; Τί θα καθορίσει τις εξελίξεις, η σχέση της ΧΑ με το σύστημα (χωρίς εισαγωγικά) ή με το "σύστημα" (όπως το φαντάζονται οι υποστηρικτές της). Το πρώτο φυσικά.
Τέλος, το να μου προσάπτεις ότι χρεώνω στο κείμενο "εξωραϊσμό της ΧΑ" είναι χυδαίο, εκτός αν δεν κατάλαβες τι έγραψα. Έγραψα ότι η γραμμή περί πεπλανημένων στο ζήτημα της συστημικότητας υποστηρικτών, εξωραΐζει τη συνείδηση των υποστηρικτών της.
ulyanovism θέλω να την άποψη σου για 2 πράγματα:
1) Τι είδους διώξεις κάνει το κράτος αυτή τη στιγμή και τι θέλει να πετύχει; Γιατί το κατηγορητήριο είναι έτσι άγαρμπα στημένο και που αποσκοπεί αυτό;
2) Οι διώξεις αυτές θεσμοθετούν ή όχι ένα οπλοστάσιο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο άμεσο μέλλον ενάντια σε κομμουνιστικές οργανώσεις;
ΑΛΕΠΟΥ
1) Κάνει διώξεις με στόχο να περιορίσει τη ΧΑ σε μικρότερο ρόλο απ' ότι η ίδια επιδιώκει. Το πώς γίνονται οι διώξεις και πως στήνεται το κατηγορητήριο έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, ο πιο σημαντικός των οποίων είναι ότι διεξάγεται πάλη γραμμών εντός του συστήματος για το χαρακτήρα και την έκταση των διώξεων (και το ρόλο της ΧΑ γενικότερα). Πιστεύω δηλαδή ότι το αποτέλεσμα δεν είναι προκαθορισμένο αυτή τη στιγμή. Το να υπάρχει άγαρμπο κατηγορητήριο εξυπηρετεί το να μπορεί αυτό την κατάλληλη στιγμή να ερμηνευτεί κατά το δοκούν με βάση τους τότε συσχετισμούς και επιδιώξεις.
Επίσης πιστεύω ότι παίζει ρόλο η έλλειψη σχετικής εμπειρίας. Ναζιστικό κόμμα με τέτοια χαρακτηριστικά δεν έχει ξαναϋπάρξει στην Ελλάδα, ούτε και στη μεταπολεμική Ευρώπη. Τα διάφορα επιτελεία/κέντρα εξουσίας δε σχεδιάζουν την ιστορία, διαχειρίζονται υπαρκτές αντικειμενικές ιστορικές τάσεις. Αυτό σημαίνει ότι η έκβαση μπορεί πάντα να είναι διαφορετική από τις επιδιώξεις.
2) Ναι, αλλά αυτό δε γίνεται αυτόματα. Χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική-ιδεολογική και πρακτική προετοιμασία (η οποία έχει εν μέρει ξεκινήσει ήδη).
βασικά στην όλη συζήτηση περί ΧΑ τέμνονται 3 λάθη, κληρονομημένα και τα 3 από το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα του 20ου.
1. η εργαλειακή ανάλυση του φασιστικού φαινομένου σαν του κράτους και του κεφαλαίου, των μονοπωλίων σύμφωνα με μια άλλη διατύπωση του ίδιου σοβιετικού μαρξισμού (άρα όχι όλου του κεφαλαίου, κάτι που δημιουργεί σύγχυση στο τι αντιφασιστικό κίνημα θα κάνεις). Από δω εκτιμήσεις ότι "η ΧΑ θα βάλει γραβάτα", ότι η ποινική δίωξη της ηγεσίας της δεν είναι και τόσο θετική, ή τόσο ειλικρινής και πραγματική, το αντικαπιταλιστικό (what?)αντιφασιστικό κίνημα, η άρνηση στόχων-κόμβων του αντιφασιστικού αγώνα.
Τέτοιοι κόμβοι είναι τα όχι λίγα γραφεία της που κλείνουν,(και θέλει απάντηση αυτό, είναι κακό γιατί ίσως ακολουθήσουν της αριστεράς ?) τα φεστιβάλ που δεν γίνονται, η αποτροπή συνδικαλιστικών εκφράσεων της- το κάναμε για το ΛΑΟΣ, αλίμονο αν δεν το κάνουμε τώρα για την ΧΑ, μέχρι την άρνηση κάθε κουβέντας για ΧΑ εκτός νόμου κάτω από κοινωνική πίεση, η παντελής (πραγματικά η αφέλεια διατυπώσεων του τύπου "δεν ζητάμε τίποτε από το αστικό κράτος", σοκάρει) ή της προετοιμασίας αυτοάμυνας (από τους πάντες, όποια ιστορική ανάλυση και αν έχουν σαν πηγή, όπως και να το πιάνουν σήμερα).
2. Το δεύτερο λάθος είναι πάνω στην προσπάθεια μερίδες της αριστεράς να αποφύγουν το πρώτο, να βλέπουν ένα φοβερό και τρομερό φασιστικό ρεύμα τύπου Ιταλίας - Γερμανίας του μεσοπολέμου, και όχι τις πραγματικές διαστάσεις μιας δεξιάς στροφής της πολιτικά κοινωνικά και ιδεολογικά πάντα υπαρκτής ελληνικής ακροδεξιάς, και την απόλυτα αληθινή προσπάθεια του κράτους να το κρατήσει κάπου εκεί, με καταλύτη την κοινωνική πίεση έναν χρόνο πριν με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Είναι μια ανάλυση που μπορεί να πάρει ροπή στον ακαδημαϊσμό, στην αποσύνδεση του αντιφασιστικού αγώνα από τα άλλα επίδικα της συγκυρίας και σχετίζεται χωρίς να ταυτίζεται με το τρίτο λάθος
3) τις εκδοχές συνταγματικού τόξου κλπ, που κουμπώνουν και με εν γένει πολιτική γραμμή σαν αυτή που χαράσσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για πλατιά μέτωπα, αντινεοφιλελευθερα- αντιμερκελικά- αντιφασιστικά.
Η πιθανότητα ενός πραγματικού ρεύματος εκφασισμού παραμένει, παρά τις ήττες της ΧΑ και το κρατικό της κούρεμα υπό κινηματική πίεση. Αν η συγκυρία του βασικού ταξικού επίδικου της αντιπαράθεσης αριστεράς(νοούμενη όχι μόνο κομματικά, σαν το σύνολο λαϊκό εργατικό κίνημα και την πολιτική αριστερά) δεξιάς γύρω από την ανατροπή ή μη της εσωτερικής υποτίμησης, της πτώσης των προσδοκιών και της απαξίωσης κάθε έννοιας εθνικής λαικής κυριαρχίας και δημοκρατίας (ετυμολογικά) σφραγιστεί με ήττα, οι τάσεις μικροαστικού αντιαριστερού αντεργατικού ρεβανσισμού, μαζί με την πιθανή αδυναμία ανασύστασης της κλασικής δεξιάς- ακροδεξιάς μπορεί να ενεργοποιήσουν πραγματικά προτσές εκφασισμού.
Χωρίς και τότε να είναι δεδομένη η εγκαθίδρυση φασιστικού καθεστώτος σαν επιλογή του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, κάτι που σαν πρόβλεψη θα ήταν πάλι μέσα στο 2ο λάθος μοντελοποίησης του φασισμού που ανέφερα πιο πάνω.
"κάποιος σύντροφος"
το κέρατο μου με τα λάθη, στο 1 "η παντελής αποφυγή από την αριστερά του θέματος της νομιμότητας της ΧΑ".
"κάποιος σύντροφος"
Σου χρωστούσα και μια απάντηση για την Ουκρανία, αλλά δυστυχώς δε βρήκα το χρόνο. Ίσως μια άλλη φορά.
δεν κατατάσσω τον Τρότσκι στον σοβιετικό μαρξισμό, αλλά στις αριστερές αντιπολιτεύσεις.
"κάποιος σύντροφος"
@ ulyanovism
"Διευκρινίζω, λοιπόν, ότι όταν ρωτάω αν αυτοί που στηρίζουν τη ΧΑ το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι είναι συστημική ή αντισυστημική, εννοώ το "σύστημα" με την έννοια που του δίνουμε εμείς, δηλαδή τον καπιταλισμό και το κράτος του"
Οχι αυτοι που στηριζουν την χα κατα βαση δεν δινουν την εννοια που δινουμε εμεις στο συστημα αλλα σε αυτο που δινει η χα!
Οι υπολοιποι δεν εχουν καν αποψη για το τι ειναι το συστημα απλα εχουν φτωχοοποιηθει και ζηταν καποιοι να τους "πλακωσουν στο ξυλο" και αλλα τετοια.
Δεν εχεις καταλαβει τι εννοω προφανως. Οι πρωτοι εχουν μεσω του ιδιου του συστηματος (για λογους σπρωξιματος καποιου κοσμου μακρια απο την αριστερα και πιο κοντα σε ενα ελεγχομενο πολιτικα περιβαλλον) δεχτει προπαγανδα πως περιπου η χα ειναι αντισυστημικη (γενικα και αοριστα χωρις διευκρινηση για το τι εννοουν -σιγα μην κανανε και τετοιες αναλυσεις) και ενας αγανακτισμενος κοσμος, κυριως λουμπεν στοιχεια και εκτος αριστερας και κινηματος μπορει να "τσιμπισει".
Οι δευτεροι μπορει να εχουν γινει φασιστες και ακροδεξιοι στα μυαλα κατι που πασοκ/νδ εχουν σπειρει πολλα χρονια τωρα με την πολιτικη τους εναντια στην αριστερα, τους μεταναστες, τον συνδικαλισμο κ.α. οι οποιοι μπορει ειτε να πιστευουν οτι πλασαρει η χα πως ειναι το συστημα η και να καταλαβαινουν τι ειναι στα αληθεια με την διαφορα πως στηριζουν καπιταλισμο και σε καμια περιπτωση κομμουνισμο και αριστερα αρα αυτο που θελουν εναι μια διαφορετικη διαχειριση πιο εθνικιστικη κλπ.
Οποτε δεν ειναι η το ενα η το αλλο αλλα και τα δυο!
"...διότι αυτός που πιστεύει ότι η ΧΑ είναι "κατά των πολιτικών που είναι κλέφτες" κτλ κτλ, δεν τον ενοχλούν καθόλου οι βαθιές σχέσης της με το βαθύ κράτος και η χρηματοδότησή της από μεγαλοαστούς. Ίσα ίσα. Πιστεύει ότι με αυτούς συμμάχους θα χτυπήσει το... "σύστημα"."
Σωστα, αλλα δεν θελει να χτυπησει τον καπιταλισμο. Ζηταει πιο εθνικοφρονες καπιταλιστες.
"Αυτό είναι ιδεαλισμός"
Εδω εχεις πολυ πλακα, το αφηνω ασχολιαστο!
"...πεπλανημένων στο ζήτημα της συστημικότητας υποστηρικτών..."
Ακομα πιο πολυ πλακα.
"Αν ισχύει το πρώτο, όπως λέει το άρθρο, τότε οι διώξεις από το αστικό κράτος τροφοδοτούν και εντείνουν τους δεσμούς και τη στήριξη αυτή κομματιών του λαού, άρα οι διώξεις είναι όχι απλά αναποτελεσματικές, αλλά επιζήμιες.
...
Υποστηρίζω το δεύτερο. Και αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, τότε η αντίθετη γραμμή οδηγεί στον εξωραϊσμό της συνείδησης αυτών των κομματιών του λαού, και άρα στην αδυναμία αλλαγής της και στην παραίτηση από αυτό το καθήκον."
Αυτο ειναι χυδαιο και το ξερεις.
22
Τελικά από το "ιστορικό κ.κίνημα" μόνο λάθη κληρονομήσαμε. Κι αν δεν ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε τι έλεγε και τι λέει η "αριστερή αντιπολίτευση" και οι άλλοι (ποιοί ;) μή σοβιετικοί θα μείνουμε στο σκοτάδι. Δεν θα καταλάβουμε το "βασικό ταξικό επίδικο" ( ποιό είναι αυτό; μπλα- μπλα- μπλα ...ψηφίστε σύριζα).
Για μένα τα πράγματα είναι απλά.
Το σύστημα δεν φτιάχνει σήμερα φασιστικές κυβερνήσεις ,όπως στον μεσοπόλεμο , γιατί δεν έχει αντίπαλο. Ποιούς να φυλακίσει ,ποιούς να εξορίσει ,από ποιούς να πάρει δήλωση νομιμοφροσύνης; Από αυτούς που θα μας ταράξουν στην νομιμότητα; Προς το παρόν ο σύριζα είναι πιό αποτελεσματικός. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες είναι αυτές που κρατούν το λαό στη γωνία και όχι η φασιστική τρομοκρατία. Αν το κίνημα αναπτυχθεί, για μένα είναι σίγουρο θα βγεί και το φασιστικο παρακράτος και σε μια πορεία αν λαός απειλήσει πραγματικά την εξουσία ειναι σίγουρο θα έχουμε και την αντιστοιχη απάντηση του συστήματος την γνωστή από τα παλιά.
Ισως κάπου εκεί στο 2012 τρόμαξαν και οι ίδιοι και βιάστηκαν να βγάλουν στην επιφάνεια τους φασίστες. Στη συνέχεια θα είδαν ότι δεν υπάρχει λόγος να εκτίθενται και να δημιουργούν μίση. Εξ άλλου μαλλον ζημιά θα κάνανε για την σταθερότητα του συστήματος παρά καλό.
Ο φασισμός πάει μαζί με την επανασταση. Παράλληλα. Είναι τυχαίο που όλες οι δικτατορίες πέσανε τόσο αθόρυβα στα μέσα της δεκαετίας του 70 όταν είχε πλέον εξαλιφθεί ο "κομμουνιστικός κίνδυνος"; Οι παλιές κυνηγημένες αριστερές οικογένειες έχουν σήμερα τα παιδιά τους πασόκους και τα εγγόνια τους ασφαλίτες, ειδικούς φρουρούς, χρυσαυγίτες κ.ο.κ. Οι "σφαίρες από ζάχαρη" προς το παρόν συνεχίζουν να είναι πιό αποτελεσματικές για το σύστημα.
g
εδώ τι να σχολιάσεις ? ότι οι δικτατορίες πέσανε αθόρυβα ? (αθόρυβα= Πολυτεχνείο, Κύπρος, επανάσταση των γαρυφάλλων).
ότι προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει την δουλειά της ΧΑ?
δεν σχολιάζω τίποτα από ανθρωπισμό.
"κάποιος σύντροφος"
@ 22
Πάμε πάλι.
Δεν είπα ότι "αυτοι που στηριζουν την χα δινουν την εννοια που δινουμε εμεις στο συστημα".
Είπα ότι αυτό που πρέπει να εξετάσουμε είναι τι θέση παίρνουν αυτοί που στηρίζουν τη ΧΑ απέναντι σ' αυτό που εμείς θεωρούμε σύστημα.
Ξαναδιάβασε την απάντησή μου προσεκτικά χωρίς να βιαστείς να την απορρίψεις ή να την πάρεις στην πλάκα.
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα πέραν τούτου στο σχόλιο περί χυδαιότητας:
Τι είδους κριτικής προτιμάς να σου κάνουν; Κριτική που απλά διατυπώνει μια διαφωνία εντοπίζοντας ένα λάθος, ή κριτική που εξετάζει τις προεκτάσεις, τις συνέπειες, και τις ρίζες του λάθους και άρα και τη σοβαρότητά του;
Εγώ προτιμάω το δεύτερο, και στην κριτική που ασκώ, και στην κριτική που μου ασκούν, και απ' αυτό δεν πρόκειται να κάνω πίσω.
Η θέση ότι οι υποστηρικτές της ΧΑ το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι είναι αντισυστημική έχει συνέπειες, παρά τις προθέσεις αυτού που υποστηρίζει τη θέση αυτή. Και οι συνέπειες είναι:
- Εφόσον πρόκειται για παραπλανημένους, ο τρόπος να τους αλλάξουμε είναι να τους καταδείξουμε την πλάνη τους. Εξού και οι συνεχείς αποκαλύψεις και η συνεχής αριστερή ρητορεία για τη συστημικότητα της ΧΑ. Έτσι, το πραγματικό και κρίσιμο καθήκον της αλλαγής αυτού του κόσμου παρουσιάζεται πιο εύκολο απ' ότι πραγματικά είναι.
- Η προφανής αναποτελεσματικότητα της μεθόδου αυτής, οδηγεί στην απογοήτευση και στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: ότι και οι 400 χιλιάδες είναι αποφασισμένοι φασίστες και δεν αλλάζουν με τίποτα. Άποψη επίσης πλατιά διαδεδομένη στους κόλπους της αριστεράς.
Απ' τη μια λοιπόν ένα εύκολο πρόβλημα, απ' την άλλη αδυναμία λύσης του. Η αιτιακή σχέση ανάμεσα σ' αυτό και την απογοήτευση είναι προφανής. Οι ίδιοι άνθρωποι πολλές φορές, αν όχι κατά κανόνα, υποστηρίζουν ταυτόχρονα και τις δύο αυτές -φαινομενικά μόνο αντιφατικές- θέσεις, ταλαντεύονται ανάμεσά τους. Και το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η απελπισία.
Η δεύτερη σοβαρή συνέπεια αυτής της θέσης είναι η άποψη ότι οι διώξεις βοηθάνε τη ΧΑ. Είναι φως φανάρι πως συμβαίνει το αντίθετο. Οι διώξεις ανέκοψαν την ανοδική της πορεία εκλογικά, την οδηγούν σε παρακμή οργανωτικά. Μπορεί κάποιος να αντιτείνει γιατί τα ποσοστά της είχαν μικρή αύξηση και δεν έχει διαλυθεί τελείως. Η απάντηση είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με ένα πυροτέχνημα, γιατί για τους αστούς οι διώξεις διατηρούν σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα πυροτεχνήματος, αντί να ανοίγουν άλλο δρόμο ο οποίος να ακολουθηθεί με συνέπεια. Και ο λόγος είναι φυσικά ότι το σύστημα δε θέλει να διαλύσει τη ΧΑ επειδή της επιφυλάσσει ρόλο για τη συνέχεια.
Το πραγματικό ερώτημα εδώ, για να ξέρουμε για τι μιλάμε, είναι: πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν ο φόνος του Φύσσα είχε περάσει στα ψιλά όπως όλοι οι προηγούμενοι; Το "οι διώξεις τη βοηθάνε" σημαίνει πως αν ο φόνος είχε περάσει στα ψιλά η ΧΑ θα ήταν πιο αδύναμη σήμερα. Όποιος πιστεύει στα σοβαρά αυτό το πράγμα ας βγει να το πει ανοιχτά και να το υποστηρίξει.
Μερικοί περαιτέρω συλλογισμοί.
Μίλησα για δεσμούς με το αστικό κράτος.
Η συστημικότητα του φασισμού έχει δύο όψεις. Η πρώτη είναι, για λογαριασμό ποιου παράγει και θέλει να ασκήσει πολιτική σαν πολιτικό ρεύμα. Εδώ η απάντηση δεδομένη: για λογαριασμό της αστικής τάξης. Η δεύτερη όψη είναι οι πραγματικοί δεσμοί του φασισμού με την αστική τάξη και το κράτος της. Εδώ η απάντηση δεν είναι τόσο απλή και δεδομένη. Οι δεσμοί αυτοί χτίζονται κομμάτι-κομμάτι μέσα σε μια πορεία, κατά την οποία η α.τ. έχει ανάγκη το φασισμό, και ο φασισμός της αποδεικνύει τη χρησιμότητά και αποτελεσματικότητά του.
Προς υποστήριξη αυτών, θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από το άρθρο "Ξανά για το φασισμό", του Δ.Μάνου, περιοδικό Αντίθεση τ.10:
<>
(σελ. 99)
<>
(σελ. 110-111)
Η διαδικασία αυτή συντελείται σήμερα μπροστά στα μάτια μας.
Ποια πρέπει να είναι η στάση μας;
Η υπόθεση εξάρθρωσης αποτελεί δυνάμωμα ή αδυνάτισμα των δεσμών αστικού κράτους - φασισμού;
Τι σημαίνει η κατηγορία ότι η αριστερά "απέναντι στην υπόθεση εξάρθρωσής της στάθηκε τουλάχιστον αμήχανη έως και θετικά προσκείμενη"; Πρέπει δηλαδή να στεκόμαστε ουδέτεροι ή αρνητικά προσκείμενοι;
Επιτρέπεται να παίρνουμε τέτοια θέση όταν ξέρουμε (έχει γραφτεί στο περιοδικό) πως το χτίσιμο τέτοιων δεσμών είναι ο δρόμος που οδηγεί στον πλήρη εκφασισμό;
Και μην πει κάποιος "ναι αλλά τι να κάνουμε, να ζητάμε από το αστικό κράτος να απαγορεύσει τους φασίστες;". Πρώτα πρέπει να τοποθετήσουμε το πρόβλημα σωστά και μετά να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα (για την ιστορία, η απάντησή μου είναι όχι). Η αγωνία να διαχωριστούμε από ένα λάθος σύνθημα (απαγόρευση ΧΑ κτλ - βλέπε ΣΕΚ) και μετά με βάση αυτό να κάνουμε αναγωγές για να τοποθετήσουμε το πρόβλημα, είναι ανάποδη ανάλυση που οδηγεί σε λάθη σαν αυτά που περιγράφω σε αυτό το θρεντ.
Τα αποσπάσματα που κόπηκαν κατά λάθος:
Στον Δημητρόφ ανήκουν τα λόγια πως "ο φασισμός δεν είναι απλή και συνηθισμένη υποκατάσταση μιας αστικής κυβέρνησης από μια άλλη, αλλά μια αλλαγή μορφής κράτους. Δεν θα πρέπει να αποκομίζουμε την απλοϊκή και μονοκόμματη εντύπωση ότι μια κάποια επιτροπή του χρηματιστηριακού κεφαλαίου αποφασίζει σε μια δεδομένη στιγμή να εγκαθιδρύσει φασιστική δικτατορία".
(σελ. 99)
Η συνεισφορά της εργασίας του Πουλαντζά βρίσκεται στο ότι αντιστρέφει την εν πολλοίς γραμμική εικόνα που έχουμε για την ανάδειξη του φασισμού σε κυβερνητική επιλογή του κεφαλαίου και την κατάκτηση του κράτους. Ακόμα και σε απόψεις που δεν παρασύρθηκαν και δεν αποπροσανατολίστηκαν από την "χροιά μικροαστισμού" που διαπερνά το φασιστικό ή ναζιστικό ιδεολόγημα, κυριαρχεί μια εικόνα, όπου οι φασίστες ή ναζιστές από περιθωριακή ομάδα αντιδραστικής κοινωνικής αναφοράς, στην πορεία "πείθουν" το μονοπωλιακό κεφάλαιο να "ποντάρει" πάνω τους. Αυτή η πορεία όμως δεν είναι καθόλου μοναχική και καθόλου γραμμική, τουλάχιστον με αυτή τη σειρά. Επιστρέφουμε στο επίμετρο:
"...Πρώτα προσχωρούν στο φασισμό ακραίοι εθνικιστές που αμφισβητούν τις Βερσαλίες, ύστερα οι σκληροί πυρήνες του μονοπωλιακού κεφαλαίου που διεκδικούν τη μεγάλη εσωτερική αγορά, στη συνέχεια οι ισχυροί ρεβανσιστικοί κύκλοι στρατιωτικών που αποβαίνουν το στρατιωτικό χέρι του φασισμού, έπονται οι κρατικοί μηχανισμοί που υποτάσσονται στο φασιστικό κόμμα και εκφασίζονται: ταύτιση κόμματος και κρατικών μηχανισμών, έρχεται η μεγάλη μάζα της νέας μικροαστικής τάξης, των παλιών και νέων γαιοκτημόνων και τέλος προσχρούν και τα υπόλοιπα: παραδοσιακοί μικροαστοί, οι χωρικοί και τα συμπαγή τμήματα της εργατικής τάξης ιδίως μετά την απαγόρευση του συνδικαλισμού..."
Η πορεία του φασισμού-ναζισμού προς την εξουσία, για να είναι επιτυχής, έχει ανάγκη τη βοήθεια και την υποστήριξη τοιυ κρατικού μηχανισμού, που βέβαια όσο ενισχύει ουσιαστικά τους ναζιστές (στην Ιταλία είπαμε αυτή η υποστήριξη ήταν πιο απροκάλυπτη) φασιστικοποιείται ακόμα περισσότερο και οι φασίστες το εκπορθούν.
(σελ. 110-111)
Δημοσίευση σχολίου