σέν` άσπλαχνο ήλιο σκοτεινό,μίας γέρικης πλάσης παγερής
γιομάτης πείνα, πνιγμό ή μοχθηρία.
Μητ` αστραπή βουβή, όλο χλωμή
που θα δειλιάσει,
θα σβήσει και χαθεί.
Μον` γίνε δίκιο φως κι αντρίκιο φως
τον φαύλο ήλιο να τυφλώσεις
κι απάλευτη φωτιά να τόνε λειώσεις.
Παντοτινά για να χαθεί.
Καινούργια πλάση ν` ανατείλει, μαγευτική,
σε άμωμο ήλιο πλέον θαλπερό.
Εσένα οργίλη αχτίδα στεναγμένη, σου πρέπει.
Τ` αξίζεις. Το μπορείς.
Σεις αστραπές, στρατιές ανήμερων θεριών,
τ` οχτρού πλάνες Σειρήνες δίμουρες
καθόλου μη γροικάτε.
Σ` αίσχους βωμό εις μάτην πια
θυσία ποτές να μη γενείτε.
Τον ειδεχθή Αγαμέμνονα ταχιά κι αντάμα θανατώστε.
Όχι αυτός, ξανά αδάκρυτα εσάς.
Μυριάδες λαμπρές αχτίδες κι αστραπές
βαριά σας πέφτει της μοίρας προσταγή,
το έρημο σκότος ΑΦΑΝΙΣΤΕ.
Φίλε ----- και άξιο παλληκάρι που πρόωρα γεύτηκες, όντας εργαζόμενος φοιτητής, τη στυγνή εκμετάλλευση των αφεντικών της (βαριάς μόνο στην αφαίμαξη των υπαλλήλων της) τουριστικής (μη) βιομηχανίας πασχίζοντας να προσπορίσεις τα απαραίτητα προς το σπουδάζειν.
Μακαρίζω τη στιγμή που πριν από τρεις περίπου δεκάδες χρόνια ο σύντροφος Θοδωρής ανιχνεύοντας τις ανησυχίες μου (σε μια εποχή αρκετά «γαληνότερη» και «παροχική» από τη σημερινή) με παρότρυνε να γίνω και εγώ μια σταγόνα στο φοιτητικό παρακλάδι του ποταμιού της ατόφιας και πάντοτε πολυδαίδαλης ταξικής πάλης.
Ένας ιστορικός του μέλλοντος αναδιφώντας τις μέρες μας με τις μανιασμένες θύελλες και καταιγίδες, που αλύπητα τυραννούν τον λαό μας (και δίχως λαϊκή τροχοπέδηση θα συνεχίζουν ακάθεκτες), θάπρεπε να εντυπωσιάζονταν από την ισοπεδωτική ορμή ενός πλημυρισμένου κινηματικού ποταμιού. Ασυγκράτητοι χείμαρροι θα ήταν το αυτονόητο να εκβάλουν στη κοίτη του. Μα θες εκείνοι της εργατιάς που βολοδέρνει ατιμασμένη ανάμεσα στην αναδουλειά και στην εξαθλιωτική αντάμειψη με δικαιώματα όσα σχεδόν ενός σκλάβου; Δηλαδή o πλαστουργός κάθε κοινωνικού αγαθού που με τους αγέρωχους αγώνες του είχε κερδίσει πρωτύτερα μια κάπως πιο υποφερτή ζωή και τώρα κατηγορείται από τους φανερούς στυλοβάτες του συστήματος ή τους ύπουλους εκφραστές του (μα και συνάμα υπονομευτές ), πως ή είχε το κρίμα του αλόγιστου καταναλωτή στο παρελθόν ή πως τώρα τάχατες λιποψυχά και δεν αντιδρά. Άρα ή είναι ο φταίχτης και σωστά τιμωριέται ή δεν μάχεται με τη γενναία «ψήφο» του για να κατατροπώσει τους αντιπάλους του.
Γιατί παραμένουν περιφρονητέα για το σύστημα τα ρυάκια με την οργή της νεολαίας που παίρνει αναγκαστικό εξιτήριο από τα λύκεια και τα πανεπιστήμια, σαν ο γονεϊκός οβολός αγκομαχεί να αναιρέσει τα ταξικά αναχώματα που ορθώνει διαρκώς η ξενόδουλη κυβέρνηση; Ώστε να καταλήξει σαν ευνοηθεί σκανδαλωδώς από τη τύχη - να «φιλοδωρείτε» από τον κάθε άρπαγα εργοδότη όπως οι παραγιοί της παλιάς εποχής. Γιατί στέρεψαν αλήθεια οι σημαντικοί παλιότεροι παραπόταμοι της εναντίωσης στην πανούκλα του ιμπεριαλισμού που βασανίζει δεκαετίες την εξαρτημένη χώρα μας; Καταντώντας την ένα παραγωγικό κουρέλι. Ειδικά σήμερα που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιβάλλουν ευθέως τα μνημόνια και υποδαυλίζουν (βασικά οι ΗΠΑ) την διαμάχη ανάμεσα στις βαθιά αντιδραστικές ελληνοτουρκικές αστικές τάξεις και τις ηγεσίες τους. Ένταση η οποία μπορεί να ακολουθήσει κρίσιμα και ασυμφιλίωτα μονοπάτια, έως και αυτό της πολεμικής αντιπαράθεσης. Ποιά είναι λοιπόν η ερμηνεία αυτής της «παραδοξότητας»; Τα νερά της αγανάκτησης από τον κατακλυσμό της επίθεσης των δυναστών του λαού αντί να χύνονται στο ποτάμι της αντίστασης, της ταξικής αναμέτρησης και της προόδου, πως και που χαραμίζονται άραγε;
Μακαρίζω επίσης και τον σύντροφο Δημήτρη που με κατήχησε και στράτευσε τότε σε αυτό το μετερίζι. Που μετάτρεψε τον τότε νεανικό ενθουσιασμό και αμφισβήτηση μου σε ευθύβολο βόλι και όχι σε ένα χάρτινο και ρεφορμιστικό. Ειδάλλως θα’ μουν ή μια γονατισμένη και προσκυνημένη συνείδηση ή ένα αξιολύπητο ανδράποδο με μουγκρητά απαισιοδοξίας ή ακόμη και ένας εξαχρειωμένος υπηρέτης των σημερινών εχθρών και αυριανών δημίων του λαού (έως και αυτών της φασιστικής έκφανσης ). Ίσως ένοχα να πίστευα πως άξιζα και εγώ τα σημερινά μαρτύρια, αφού ξόδευα δανειζόμενος περισσότερα από όσα δημιουργούσα. Να δεχόμουν αγόγγυστα τον βασανισμό μου για να σωθεί μια κοινωνία άνιση, η οποία βουλιάζει στο τέλμα των αδιέξοδων κανόνων λειτουργίας της. Με το σχιζοφρενικό κεντρικό της ιδίωμα νάναι η υπεραφθονία προϊόντων και η τραγική ανέχεια της πλειοψηφίας από την άλλη. Να ψηλαφεί σιγά σιγά ο λαός την κατοχική και τριτοκοσμική στέρηση, επειδή η κλασσική καπιταλιστική κρίση και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί βραχυκυκλώνουν την παραγωγική μηχανή της χώρας μας, μα και ολάκερης της ανθρωπότητας ( παρόλη την αχανή δυνατότητα τους). Και να αντιμετώπιζα αυτές τις καταστάσεις σαν δυσάρεστες μεν, αλλά και σαν ένα παροδικό, αναπόφευκτο, φυσιολογικό ή μυστηριώδες φαινόμενο. Αγνοώντας ή αποφεύγοντας να εντρυφήσω στον πυρήνα των αιτιών του και να ανιχνεύσω τον τρόπο αντιμετώπισης του..
Αν δε προσηλυτιζόμουν σε αυτή την εστία αντίστασης και του προσγειωμένου και επιστημονικά τεκμηριωμένου οραματισμού, πιθανόν να χειροκροτούσα τις εκμαυλιστικές απόψεις περί λαϊκής εξουσίας (ΚΚΕ) μέσα στους άθικτους κόλπους του αστικού και εξαρτημένου από τους αμερικανοευρωπαίους ιμπεριαλιστές κράτους. Να πίστευα πως είναι δηλαδή εφικτό να εμφυσήσει κάποιος πνοή αγγέλου μέσα στο ακέραιο κορμί του διάβολου. Ακόμη να θαύμαζα και υποστήριζα τις «ανατρεπτικές ;;» θεωρίες (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) περί μεταβατικών προγραμμάτων στο ίδιο ακριβώς θεσμικό πλαίσιο με τις προηγούμενες ομοειδείς. Με τη μόνη διαφορά πλέον πως η ενσωματωμένη αγγελική αύρα θα μεταμόρφωνε βαθμιαία τη σάπια σατανική σάρκα. Κοινός τόπος και μοιραία απόρροια δυστυχώς αυτών των πρωτόγονων ρεφορμιστικών αλλά και των σύγχρονων ρεφορμίζοντων θέσεων της έμμεσης (ή μήπως και γυμνής;) άρνησης της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, αποτελεί η ανάσχεση και υπόσκαψη κάθε σπουδαίας ή και μικρότερης κλίμακας απόπειρας του λαού να ανατρέψει την βάρβαρη πολιτική που προωθείται σε βάρος του. Με αμαρτωλό ορόσημο την απεργία των καθηγητών και τις πρόσφατες διαγραφές των 180.000 φοιτητών.
Φίλε -----. Ναι, σε καλούμε με τιμή, ευθύτητα και παρρησία να συμπορευτείς ενεργά μαζί μας στη σχολή σου. Σου ζητάμε να υπερασπιστείς θαρραλέα συμπράττοντας με τις οργανωμένες δυνάμεις των Αγωνιστικών Κινήσεων το δικαίωμα - που κτυπιέται βάναυσα - για σπουδές των νέων που δεν προέρχονται από τις οικογένειες των κατεχόντων ( και που ετούτη την προνομία τους την οφείλουν στη φτωχοποίηση της μάζας). Πασχίζουμε να ακυρωθούν οι σχεδιασμοί τους για επιβολή των αυταρχικών κανονισμών λειτουργίας των ανώτατων σχολών, του ορίου σπουδών του ν+2, τους κύκλους σπουδών, τον αποκλεισμό επανεξέτασης μαθημάτων μετά από τρεις φορές και γενικά όλων των συναφών μέτρων. Μεθοδεύσεων που αποσκοπούν στη μετατροπή του φοιτητή σε μία εξοντωμένη και πειθαρχημένη οντότητα με οριστικό διαζύγιο από τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Θεωρούμε πως μονάχα η μαζική συμμετοχή στις φοιτητικές και λαϊκές κινητοποιήσεις θα διασφαλίσει να μην καταλήξεις και εσύ μία μονάδα στα τεράστια ποσοστά ανεργίας. Θα αποτραπεί παράλληλα και συνολικά η επιχείρηση της κεφαλαιοκρατίας να διολισθήσει την εργατιά σε απάνθρωπες μορφές δουλείας. Όπου ο εργαζόμενος θα αμείβεται όσο ελάχιστα είναι αναγκαίο για την οριακή βιολογική αναπαραγωγή του (όπως και στην αρχαιότητα). Δίχως μόρφωση (εκτός των αυλικών ), σύνταξη και περίθαλψη (όπως στον μεσαίωνα). Όλα αυτά τα πολυπόθητα και επιτακτικά θα υλοποιηθούν όμως, μονάχα σαν ξεχειλίσει με ψηφοδέλτια η κάλπη των αγώνων; Ήδη βιώνεις ανάγλυφα και όχι παρατηρώντας το εξ αποστάσεως, του τι εστίν η αποθράσυνση του μεγαλοξενοδόχου αφεντικού. Και ο ανησυχητικότερος όλων των κινδύνων που απειλούν τον λαό και κυρίως τα νιάτα του, εντοπίζεται στο πολεμικό μακελειό. Το τοπικό ή το γενικευμένο πυρηνικό. Το ιστορικό και νομοτελειακό επιστέγασμα της κρίσης. Κανείς εφησυχασμός δεν προστάτευσε τους Κύπριους το `74 ή τους Σέρβους, Λίβυους, Σύριους, Ιρακινούς και Ουκρανούς. Οι ιμπεριαλιστές ευνοούν αποκλειστικά και μόνο δίχως συμπόνια τα μακιαβελικά συμφέροντα τους.
Σε κοιτάμε ίσια στα μάτια και σου προτείνουμε να γίνεις συναγωνιστής μας. Θα διστάζαμε και νοιώθαμε απέραντη ντροπή αν σε προτρέπαμε να υποταχτείς στο μαύρο παρόν και εφιαλτικότερο μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Χρησιμοποιώντας είτε τις αποπροσανατολιστικές κοινοβουλευτικές δοξασίες, είτε αξιοποιώντας τους ελεγχόμενους και εικονικούς αγώνες για εκμόχλευση κυβερνητικών λύσεων ή σαν θλιβερό άλλοθι της εντεταλμένης φυγομαχίας. Σου ζητάμε μέσα από τη οργανωμένη δύναμη της συλλογικότητας να αντιταχθείς στην πολιτική για πανεπιστήμια των προνομιούχων, των κατοπινών ανέργων ή του μεροκάματου του εξευτελισμού. Τολμηρά λοιπόν, μιας και ανήκουμε στη μεριά του μαχόμενου δίκιου, επιθυμούμε να γίνεις συνοδοιπόρος μας. Αν όμως συναντήσεις και προτιμήσεις αλλού παρόμοια έπαλξη με τέτοιες αγωνίες και προτάγματα αντίστασης ( σου θυμίζω τον Διογένη με το φανάρι στο χέρι), τότε σίγουρα θα σμίξουμε κάποια στιγμή στις κοινές πορείες και καταλήψεις.
Αν πάλι προς στιγμής αδρανήσεις - και ας είναι καλά το σύστημα που διαρκώς θα προσφέρει ασταμάτητα προκλήσεις και ευκαιρίες αφύπνισης - ξανά ενδεχομένως να διασταυρωθούν και σμίξουν οι φωνές και τα συνθήματα μας στις διαδηλώσεις.
Δικαιολογημένα θα σκέφτεσαι και προβληματίζεσαι πως αν και συμφωνείς με την πεμπτουσία της ύπαρξης του χώρου μας και την αναγκαιότητα ενεργητικής απάντησης στην ομοβροντία των πυρών της άρχουσας τάξης, όμως είμαστε λίγοι και ανεπαρκείς. Πρώτοι εμείς σαφέστατα διαπιστώνουμε αυτό το ποσοτικό κυρίως έλλειμμα μας. Πιστή (με τις ιδιαιτερότητες φυσικά) αντανάκλαση και προέκταση της ιστορικής υποχώρησης του παγκόσμιου κομμουνιστικού ρεύματος (παλινόρθωση και διαλυτική δράση ρεφορμισμού). Αλλά άλλο τόση αδυναμία διακρίνει γενικότερα τον λαό μας στο να ορθώσει το ανάστημα του. Να αποκρούσει την λαίλαπα και να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις οδηγώντας τις προς μια θετική κατεύθυνση. Σαν το καλάθι είναι πελώριο, ο κήπος εύφορος αλλά τα κεράσια λίγα, τότε ο γεωργός επωμίζεται ευθύνες τεράστιες για την κακή σοδειά. Όταν επίσης η συγκομιδή είναι πλούσια και δεν χωρούν τα κεράσια στο μικρό καλάθι του, έχει ο ίδιος οπωσδήποτε διαπράξει ασυγχώρητα λάθη. Όσο λοιπόν οι λαϊκές αντιδράσεις βρίσκεται χαμηλά καθηλωμένες, εξ ίσου αντίστοιχα θα είμαστε και εμείς ατροφικοί. Από τη μεριά μας μοχθούμε ακούραστα και αταλάντευτα να δυναμώσει το κίνημα και εμείς αρμονικά πλάι του ή σωστότερα μπροστά του. Έτσι απλά και διαλεκτικά. Μπορεί το έδαφος νάναι στην εποχή μας εξαιρετικά γόνιμο, αλλά όμως οι καιρικές συνθήκες πολύ αντίξοες. Επιμένουμε παρόλο τούτο στον τραχύ, στον δύσβατο, στον ανηφορικό δρόμο της πάλης. Τον ανάδελφο. Εκείνον της ανάπτυξης κινήματος. Υπάρχει βέβαια και ο εύκολος. Του ΣΥΡΙΖΑ φερ’ ειπείν. Της «αριστερής» διαχείρισης. Μόνο που περνά αυστηρά μέσα από την αγκαλιά του κανιβαλικού συστήματος και οδηγεί αποδειγμένα στον γκρεμό.
Διόλου περίεργο ίσως φίλε ----- να έχεις ενστάσεις και αμφιβολίες - βεβαίως δικαιολογημένες- για την απώτερη στόχευση μας. Πιστεύουμε φυσικά πως οι δυο τροχιές και αυτή της αγωνιστικής περιφρούρησης του ψωμιού που τρώμε σήμερα και διαρκώς λιγοστεύει και η δεύτερη της επιδίωξης και πάλης ώστε ο τερματισμός να ταυτιστεί με το θεμελίωμα ενός ριζικά διαφορετικού κοινωνικοοικονομικού πρότυπου, όχι απλά σε κάποια ιστορική φάση τέμνονται και έκτοτε συνεχίζουν αχώριστες. Αλλά απαρχής είναι ταυτόσημες. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός που κόμματα και οργανώσεις με προσποιητά αριστερή αναφορά και ουσιαστική συνθηκολόγηση με το στρατόπεδο της αντίπερα ταξικής όχθης, αρνούνται πεισματικά να γίνουν μπροστάρηδες όχι ενός ξεσηκωμού για το εκ βάθρων γκρέμισμα του καπιταλισμού, αλλά να μπουν έστω, τουλάχιστον επικεφαλής της σύγκρουσης μόνο για το ψωμί που σήμερα μας κλέβουν από το στόμα. Όμως το προέχον, το αφετηριακό, το άμεσο και επιβεβλημένο τοποθετιέται στην ανάγκη να παλέψουμε δυναμικά να μη μας βουλιάξουν ακόμη βαθύτερα. Το αν τώρα το στάρι θα αλεστεί, θα ζυμωθεί και θα φουρνιστεί για να ολοκληρωθεί η αδιατάραχτη αλληλουχία του κύκλου του ψωμιού σαφώς και έχει τη σημασία του. Βρισκόμαστε όμως στο στάδιο που υποχρεωτικά πρέπει να κοπιαστικά να καλλιεργήσουμε το στάρι. Τα υπόλοιπα τα ξεδιαλύνει η ροή του χρόνου και οι πρωτεργάτες της εποποιίας του ανθρώπου να αποτινάξουν οριστικά τα δεσμά του.
Και κάπου εκεί μέσα στον αχό της υπεράσπισης του δίκιου (ΠΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΟΡΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ) και στον πυρετό της σύγκρουσης , γεννιέται και θεριεύει η προοπτική. Μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από δυστυχία, καταπίεση και πολέμους. ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ,ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ ΑΛΛΗΛΟΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ, ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ;.
Και το φούντωμα της αντίστασης και διεκδίκησης απαιτείται να μην αργεί.
(Επιστολή συντρόφου από την Κρήτη σε πρωτοετή φοιτητή )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου