Ένταση της φασιστικοποίησης

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν την πορεία του Πολυτεχνείου. Μια πορεία που χαρακτηρίστηκε από την μαζικότητα και την αποφασιστικότητα των διαδηλωτών να την πραγματοποιήσουν παρά τις προκλήσεις και τις επιθέσεις των κάθε είδους μπάτσων του συστήματος. Ένστολων και μη. Αυτό που συμβαίνει για τρίτη χρονιά, αν θυμόμαστε καλά, είναι ότι κάθε φορά εκεί που η πορεία προχωρά κανονικά εμφανίζονται δεκάδες διμοιρίες, προκαλούν και επιλέγουν κάποιο συγκεκριμένο μπλοκ για να χτυπήσουν. Η προσπάθεια είναι για να διαλυθεί και να σταματήσει η πορεία συνολικά. Μπορεί, χάρη στη σωστή αντίδραση των διαδηλωτών, το χτύπημα να μη γενικεύεται αλλά αυτό που ακολουθεί είναι η μεταφορά των "επεισοδίων" όπως τα αποκαλούν στα ΜΜΕ που και αυτά ακόμη δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα, προς το κέντρο, με ιδιαίτερη προτίμηση στα Εξάρχεια βεβαίως, όπου ένα ασφαλιτομάνη και εκατοντάδες ένστολοι μπάτσοι χτυπούν κόσμο, σπάνε μαγαζιά, μπαίνουν σε πολυκατοικίες και τρομοκρατούν, συλλαμβάνουν και προσάγουν κόσμο που μπορεί να μην έχει και καμιά σχέση με τη διαδήλωση. Πρακτικές του τύπου η τρομοκρατία να συνεχίζεται στο κέντρο της πόλης αρκετές ώρες μετά τις πορείες καθιερώθηκαν με το 2008 και ιδιαίτερα μετά τις δεκάδες απεργίες της διετίας 2010 - 2012 και το "Σύνταγμα". Πρακτικές από τις οποίες δεν ξέφευγαν ακόμη και ηλικιωμένοι άνθρωποι που έτυχε να βρίσκονται στο κέντρο. Πρακτικές που δείχνουν ότι η αντιμετώπιση του φασισμού δεν αφορά μόνο και κύρια την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστομάδων αλλά κατά κύριο λόγο αφορά την αντιμετώπιση του ίδιου το συστήματος που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει φασιστικές μεθόδους για να περάσει την πολιτική του.
Συνεχίζουμε με το άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας:

Στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες και διώξεις γιατί διαμαρτυρήθηκαν, συνεχιζόμενη ρατσιστική βία, αθώωση ή «πέσιμο» στα μαλακά θυτών (αστυνομικών ή μη) σε επιθέσεις κατά μεταναστών (Μανoλάδα) ή αγωνιστών (Κουτσουμπού) με παράλληλη δίωξη των θυμάτων(!), πολιτικοί πρόσφυγες από την Τουρκία προφυλακισμένοι για μήνες, κατηγορούμενοι για στήριξη «τρομοκρατικών οργανώσεων» στη χώρα τους (Επιτροπή Αλληλεγγύης), βασανισμοί κατηγορουμένων για «τρομοκρατία» με σκοπό τη λήψη DNA (Σ. Αντωνίου), αγωνιστές κινημάτων διώκονται μαζικά (Χαλκιδική, Κερατέα), επιστρατεύσεις εργαζομένων που απεργούν ή ετοιμάζονταν να απεργήσουν (ΔΕΗ), παρεμβάσεις της αστυνομίας σε χώρους απεργών με απαίτηση να δοθούν ονόματα (Νοσοκομείο Μολάων), ΜΑΤ έξω από εργοστάσια, προσαγωγές μεταναστών μελών συλλογικοτήτων (της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών), ένταση της παρουσίας της αστυνομίας στα κέντρα και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων, προσαγωγές μελών και στήσιμο αστυνομικών δυνάμεων έξω από γραφεία οργανώσεων (ΝΑΡ), διώξεις δημάρχων που δηλώνουν ότι δεν θα εφαρμόσουν την αξιολόγηση, διώξεις και καταδίκες σε πολύμηνες «υπό αναστολή» φυλακίσεις αγωνιστών συνδικαλιστών (Σοφία Καλαντίδου), σχέδια για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, συζητήσεις για ποινικό κώδικα με βάση τον οποίο όποιος «απειλεί το πολίτευμα» ακόμη και στα λόγια θα τιμωρείται με αυστηρές ποινές κάθειρξης, σχέδια για περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας και χτύπημα του συνδικαλισμού σε όλους τους χώρους, σεκιούριτι με απώτερο σκοπό να στηθεί «Πανεπιστημιακή Αστυνομία» στις σχολές, εισαγγελείς στα υπό κατάληψη σχολεία, ξυλοδαρμοί μαθητών (Χολαργός), συλλήψεις μαθητών και γονιών (Λαμία). Και ενώ γράφαμε αυτές τις γραμμές ενόψει Πολυτεχνείου, οι πρυτάνεις της ΑΣΟΕΕ και του ΕΚΠΑ αποφάσισαν το κλείσιμο των σχολών καλώντας τα ΜΑΤ να τις περιφρουρήσουν από τους εκκολαπτόμενους τρομοκράτες, όπως χαρακτήριζαν τους αγωνιζόμενους φοιτητές οι κυβερνητικοί στη Βουλή. Αυτούς τους τρομοκράτες χτύπησε η αστυνομία το πρωί της Πέμπτης, όταν συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια για να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των συλλογικών τους οργάνων.
Τα γεγονότα αυτά αφορούν μόνο τους τελευταίους 5 μήνες της χρονιάς που διανύουμε. Και αν προσθέσουμε σε αυτά τις απειλές και δηλώσεις κυβερνητικών βουλευτών κατά βουλευτών της Αριστεράς για χαστούκια αλλά και απαγόρευση του λόγου, συν τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας Λοβέρδου για κατάργηση των «κομμουνιστικών ψηφοδελτίων», έχουμε μια πλήρη εικόνα για τους σκοπούς της κυβέρνησης του συστήματος της εξάρτησης απέναντι στον εργαζόμενο λαό.
Περιορισμός των λαϊκών ελευθεριών, ποινικοποίηση της διακίνησης των ιδεών, ένταση της κρατικής καταστολής συγκροτούν την πολιτική της έντασης της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής η οποία είναι απαραίτητη για να περάσει η βαρβαρότητα των απολύσεων και της ανεργίας, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα, του αποκλεισμού των λαϊκών στρωμάτων από την παιδεία και την περίθαλψη. Η έλλειψη κινήματος και η κυριαρχία μιας Αριστεράς που δεν θέλει να κινηθεί στην κατεύθυνση της πραγματικής σύγκρουσης με τις επιλογές του συστήματος, κόντρα στην υποχωρητικότητα και την υποταγή, κόντρα σε εκλογικές και ρεφορμιστικές αυταπάτες, βοηθούν στο πέρασμα της φασιστικοποίησης αλλά και στο παράγωγό της, την εμφάνιση και στήριξη από τμήματα του λαού φασιστικών οργανώσεων.
Ο αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην πάλη απέναντι στη Χρυσή Αυγή, ούτε πολύ περισσότερο μπορεί να στηρίζεται στο κράτος που με την πολιτική του της στρώνει το έδαφος. Βγάζοντας έξω από το στόχαστρο του εργατολαϊκού κινήματος αλλά και των κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς το κράτος της αστικής τάξης και τις κυβερνήσεις που ρυθμίζουν το νομοθετικό και πολιτικό πλαίσιο της δημόσιας ζωής, χάνεται ο πραγματικός υπεύθυνος και στοχοποιούνται τα κρατικά ή μη όργανά του, αποπροσανατολίζοντας έτσι τον λαό για το τι πρέπει να παλέψει για το ποιοι είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι των δεινών του.
Η πάλη ενάντια στη φασιστικοποίηση και στην καταστολή δεν μπορεί να γίνει χωρίς ο λαός να έχει τα δικά του μαζικά όργανα αντίστασης απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, απέναντι στην εξαθλίωση των λαών που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές. Χρειάζεται η ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, η οργάνωση λαϊκών αγώνων, η αντίσταση και διεκδίκηση από τη μεριά των εργατικών-λαϊκών μαζών. Χρειάζεται η πάλη για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ να ξαναπάρει σάρκα και οστά.