Η κατάληψη του Πολυτεχνείου είναι η ζωντανή ιστορία του λαού μας και ο αγώνας αυτός ψάχνει σήμερα συνέχεια στους συγχρόνους αγώνες ενάντια στη βάρβαρη πολιτική του πολέμου και του ιμπεριαλισμού. Τόσα χρόνια μετά, το καθεστώς της εξάρτησης αναπαράγεται και βαθαίνει, και αποτελέσματά του είναι η φτώχεια, η ανέχεια και η εξαθλίωση. Η βάρβαρη ταξική επίθεση ενάντια στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του κόσμου της δουλειάς έχει φέρει σήμερα τις εργαζόμενες μάζες σε συνθήκες κοινωνικού και εργασιακού μεσαίωνα. Βασικά δικαιώματα όπως η σύνταξη, η ασφάλιση, το οχτάωρο, οι αξιοπρεπείς μισθοί και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης, γιατί έτσι επιτάσσουν τα ξένα αφεντικά. Η χώρα έχει παραδοθεί στις ορέξεις του ξένου κεφαλαίου και το ντόπιο κεφάλαιο ανδρώνεται απέναντι στον εχθρό λαό, ο οποίος πρέπει με κάθε τρόπο να αποδεχθεί κάθε μέτρο που επιτάσσει το ΔΝΤ, η ΕΕ και η Τρόικα. Απέναντι στην κατάσταση αυτή όμως υπάρχει προοπτική και ελπίδα. Και αυτή βρίσκεται στην πάλη του λαού.
Η νεολαία σήμερα έχει να αναμετρηθεί με ένα σύστημα που την διαγράφει από το πανεπιστήμιο, την πετάει από το σχολείο με το νέο Λύκειο, και το μόνο που έχει να της τάξει είναι απλήρωτη εργασία, μαθητεία, ανεργία, υποταγή στις ορέξεις των αφεντικών. Αυτό το σύστημα δεν είναι όμως παντοδύναμο. Μπορεί να ηττηθεί από τους μαζικούς και οργανωμένους νεολαιίστικους αγώνες που θα καταφέρνουν νίκες στο σήμερα και θα συνδέονται με την πάλη του υπόλοιπου λαού. Η νεολαία μπορεί να ξαναγίνει δύναμη κρούσης του λαϊκού κινήματος, να τροφοδοτήσει εξεγέρσεις και να παλέψει για το δικαίωμα της στις σπουδές και τη δουλειά, να παλέψει για το μέλλον που της αρνούνται.
Το λαϊκό κίνημα σήμερα χτυπιέται με κάθε ευκαιρία από το σύστημα. Η διαρκής φασιστικοποίηση είναι εργαλείο στα χέρια του συστήματος που θέλει να βάλει στην άκρη τις αριστερές επαναστατικές προοδευτικές ιδέες. Το σύστημα αυτό προσπαθεί να σπείρει το δηλητήριο του φασισμού για να τρομοκρατήσει τους αγώνες και να αποπροσανατολίσει την πάλη του λαού. Αλλά οι αριστερές και οι κομμουνιστικές ιδέες δεν είναι παρελθόν, χαράζουν το δρόμο στην πάλη του λαού μας ενάντια στην εκμετάλλευση και την βαρβαρότητα.
Στο πολυτεχνείο υπήρξαν δύο γραμμές. Η μία που εκφράστηκε από το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ και επιδίωκε την ομαλότητα και τη φιλελευθεροποίηση της χούντας. Και η άλλη που εξέφραζε τη σύγκρουση και συμπυκνωνόταν στα συνθήματα Ανεξαρτησία –Λευτεριά –Λαοκρατία, Κάτω η χούντα. Και όταν η μία ακόμα και μετά την εξέγερση θεωρούσε ότι «Το σύνθημα Λαοκρατία χαρακτηρίστηκε αριστερίστικο και το έξω από το ΝΑΤΟ πιθανός ανεπίκαιρο» (ΚΟΜΕΠ 11/1976), η άλλη δεν πίστευε ότι ο αγώνας του Πολυτεχνείου έγινε για να δώσει τη θέση της η αμερικανοκίνητη χούντα στην αστική δημοκρατία του Καραμανλή και την διπλή εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ. Αντίθετα, πάλευε για τα ιδανικά και τα οράματα ενός λαού που για έξι χρόνια ήταν στο «γύψο» της δικτατορίας και απαιτούσε απελευθέρωση από τα δεσμά της εξάρτησης.
Έτσι, λοιπόν, όπως και το Νοέμβρη του ‘73 η νεολαία και ο λαός μας καλέστηκαν να κάνουν μια επιλογή, έτσι καλούνται και σήμερα. Θα παραδοθούμε άνευ όρων στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό ή θα παλέψουμε και θα αντισταθούμε; Το Πολυτεχνείο κρατάει ζωντανή τη δεύτερη κατεύθυνση της αντίστασης και της πάλης, της αναμέτρησης με το σύστημα της εκμετάλλευσης. Είναι φάρος και αποκορύφωμα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης του τόπου μας. Και αν σήμερα η πλειοψηφία της αριστεράς επιλέγει να θυμάται τον ιμπεριαλισμό μόνο κάθε 17 Νοέμβρη, τότε δεν έχει καταλάβει την ζωντανή ιστορία αυτού του τόπου και αυτού του λαού. Γιατί οι Αμερικάνοι και οι βάσεις ακόμα αλωνίζουν στη χώρα και γιατί το μέλλον του λαού μας το καθορίζουν ελεγκτικοί μηχανισμοί και δανειστές.
Το Πολυτεχνείο ζει στους σημερινούς αγώνες, το εξεγερτικό πνεύμα του ζωντανεύει και μας δείχνει το δρόμο πέρα από τις λογικές του κοινοβουλευτικού δρόμου, την σύγχρονη γραμμή της φιλελευθεροποίησης και υποταγής που θέλει το λαό στην άκρη και παρακολουθητή των εξελίξεων. Να κρατήσουμε ψηλά τις σημαίες του Νοέμβρη και να διαδηλώσουμε στις 17 του μήνα ενάντια σον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ξαναζεί μόνο κάθε 17 Νοέμβρη αλλά ζωντανεύει σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα, στους αγώνες των φοιτητών ενάντια στις διαγραφές, των εργαζομένων για δουλειά και μεροκάματο, των μαθητών ενάντια στο νέο λύκειο, της κοινωνίας ενάντια στη φασιστικοποίηση και τον πόλεμο. Και βρίσκει δικαίωση στις νίκες του σήμερα και στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης από το σύστημα της εκμετάλλευσης.
*Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από χθες. Εμείς συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας με ένα κείμενο του ΑΜΕΕ και κάποια παλιότερα που είχαμε δημοσιεύσει τις προηγούμενες χρονιές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου