Πριν από τη δημοσιοποίηση του «προγράμματος Τσίπρα» το επιχείρημα φάνταζε πράγματι αποστομωτικό στους πάντες: σε πλούσιους και φτωχούς, σε εργοδότες και εργαζομένους, σε αυτούς που κέρδισαν και κερδίζουν εκατομμύρια από την κρίση (αύξηση των Ελλήνων δισεκατομμυριούχων στην περίοδο της κρίσης, σύμφωνα με ετήσια Έκθεση του Οργανισμού WEALTH- X και της ελβετικής UBS) και σε αυτούς που έχασαν τα πάντα από την κρίση. Ακόμη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύονταν να απαντήσουν. Αυτή η «περίεργη» αδυναμία απάντησης του ερωτήματος, αν υπήρχε και σε ποιο βαθμό, το μόνο που μαρτυρούσε ήταν η κυριαρχία της αστικής προπαγάνδας και της αστικής πολιτικής στις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν! Οι λογιστές του ΣΥΡΙΖΑ «βρήκαν τα λεφτά»! Απάντησαν δηλαδή στο ερώτημα «πού θα τα βρείτε», με ακρίβεια μάλιστα τριών δεκαδικών ψηφίων! Η αντιμετώπιση της… ανθρωπιστικής καταστροφής που αντιμετωπίζει η χώρα (λιμός, σεισμός και καταποντισμός) κοστίζει 11,382 δισ. ευρώ. Ενώ η χρηματοδότηση της ελπίδας, της προόδου κ.λπ. θα γίνει από εκτιμώμενα έσοδα 12 δισ. ευρώ. Συνολικό κέρδος αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ, 618 εκατ. ευρώ. Ψηφίζω… δαγκωτό!
Ωστόσο, επιμένουμε και ξαναρωτάμε, χωρίς να είμαστε πωρωμένοι λογιστές (γιατί πολιτικά είναι τα ζητήματα): Πού βρήκε ο ΣΥΡΙΖΑ τα λεφτά; Μήπως έπεισε τελικά το κεφάλαιο «να πληρώσει την κρίση», κατά το ευφάνταστο σύνθημα της «πρακτικής» Αριστεράς; Μήπως υπαναχώρησαν και αναδιπλώθηκαν οι δανειστές, μπρος στον κίνδυνο να χάσουν τα πάντα; Την απάντηση δίνει και πάλι το πρόγραμμα κοστολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ: Από το πρόγραμμα ρυθμίσεων και διακανονισμών για τις οφειλές στο Δημόσιο 3 δισ. ευρώ, από την πάταξη της φοροδιαφυγής 3 δισ. ευρώ, από πόρους του ΕΣΠΑ 3 δισ. ευρώ, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 3 δισ. ευρώ. Σύνολο: 12 δισ. ευρώ. Επιτυχία! Μόνο που δεν βλέπουμε καμία μεγάλη διαφορά με το πρόγραμμα των σημερινών σωτήρων, της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που θα μας βγάλει από την κρίση με «δίκαιο φορολογικό σύστημα, πάταξη της φοροδιαφυγής, αξιοποίηση των ΕΣΠΑ και αξιοποίηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των δανειστών». Θα πούνε όμως ορισμένοι αναξιοπαθούντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κάνει καλύτερα, με αλληλεγγύη και με… αξιοκρατία (δεν λείπει ποτέ αυτό το αστικό ιδεολόγημα). Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο επιχείρημα του Τσίπρα απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση και, κυρίως, απέναντι στους δανειστές: Αν θέλετε βιώσιμο χρέος, μην πολεμάτε, αντίθετα, στηρίξτε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δώστε χρόνο, μη σφίγγετε τη θηλιά, βοηθήστε να έχουμε ανάπτυξη, επενδύστε παραγωγικά, κουρέψτε το χρέος… αν θέλετε να αποπληρωθεί! Αυτό το πρόγραμμα δεν απευθύνεται στον λαό, αλλά στους δανειστές. Ευαγγελίζεται μέτρα επανεκκίνησης της οικονομίας, ανάκτησης της εργασίας στα επίπεδα προ κρίσης. Μόνο που ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε είναι διατεθειμένος να γυρίσει πίσω, στον πρότερο καπιταλισμό. Το έχει «τάξει» στην ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική φυσιογνωμία του. Όσο «σκληρή» και αν είναι η διαπραγμάτευση. Οι καρχαρίες δεν θα σεβαστούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως δεν σεβάστηκαν τους «πρωτότοκους» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Πιο ρεαλιστική απάντηση είναι η ρήξη, η ανατροπή των μέτρων, οι λύσεις που θα δώσει η ταξική πάλη, ακόμη και ένας προσωρινός συμβιβασμός ύστερα από σύγκρουση με το λαϊκό και εργατικό κίνημα στους δρόμους. Μια τέτοια σύγκρουση όμως ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) δεν τη θέλει με τίποτα. Γιατί; Γιατί μια τέτοια σύγκρουση τον ξεπερνάει. Όπως ξεπερνάει και πολλές άλλες «επιτιθέμενες» στον καπιταλισμό δυνάμεις. Προχωράει επομένως με το κλασικό επιχείρημα της υποταγής: Αυτά μπορούμε, αυτά κάνουμε (δεν βοηθάει και ο… ψηφοφόρος).
Υπάρχει όμως αντίλογος… σοβαροφανής. Είναι ο αντίλογος μιας Αριστεράς που πάσχει, ταυτόχρονα(!) από νεανικές και από γεροντικές ασθένειες. Που επιζητά εκλογικές νίκες και κυβερνητική εξουσία για τα «μικρά», γιατί δεν είμαστε για τα «μεγάλα» του αγώνα, που βλέπει «πρωτότυπα της εποχής πειράματα» εκεί που υπάρχει μόνο μεθοδική υποταγή και ενσωμάτωση στο εφικτό του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού κόσμου. Μια Αριστερά που, αφού δεν πρόκειται να γίνει επανάσταση, μας υποχρεώνει να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ γιατί εκεί βρίσκεται η πλειοψηφία των αριστερών (παλαιότερα βρίσκονταν στο ΠΑΣΟΚ ή όπου αλλού), μια Αριστερά που αναφέρεται βέβαια στην αναγκαία συγκρότηση λαϊκού μετώπου, αλλά μονάχα γύρω από τον εαυτό της και το δικό της κυβερνητικό πρόγραμμα, που περιγράφει έναν ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν «επαναστατικό χωρίς δυνατότητα να κάνει επανάσταση», ενώ ρωτάει πονηρά ποιος άραγε μπορεί να κάνει επανάσταση σήμερα; Μια αριστερά που αφού έχαψε τον μύθο της ισχυρής και ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, κλαψουρίζει τώρα απογοητευμένη, αφού, όπως λέει τώρα, δεν υπάρχει καν ελληνική κυβέρνηση, μια και η τρόικα, μέσω των κατοχικών κυβερνήσεών της, εκποιεί τα πάντα. Δεν είναι τώρα λόγος αυτός να τρέχεις πίσω από κάθε κυβέρνηση, αρκεί αυτή να είναι ελληνική και όχι «κατοχική» αλλά λιγουλάκι φιλολαϊκή;
Αυτή η Αριστερά της «προσγειωμένης αντεπίθεσης» στις εκλογές δεν θα αναρωτηθεί ποτέ γιατί, ενώ χτυπάει η «ώρα της Αριστεράς», δεν βρίσκει χρόνο για μαζικές απεργίες και αγώνες, γιατί ο εργαζόμενος (που εντός ολίγου θα έχει την κυβέρνησή του) τρέμει ακόμη την εργοδοσία μη τυχόν και τον απολύσει. Νομίζει, αν νομίζει, ότι όλα θα γίνουν αφού γίνει κυβέρνηση (οι ομοιότητες με τη λαϊκή εξουσία είναι εσκεμμένες) και έως τότε τηρούμε αναμονή ή μικρής έντασης αγώνες.
Επανερχόμαστε. Πού θα βρούμε τα λεφτά; Μονάχα ένας αστός χαραμοφάης θα μπορούσε να κάνει τέτοια ερώτηση, όταν αφορά το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας. Τα λεφτά θα τα βρούμε από τον μόχθο και τον καρπό της εργασίας μας. Έτσι απαντάει κάποιος, έτσι απαντάει μια χώρα που διεκδικεί να ζει ανεξάρτητη, χωρίς δυνάστες «δανειστές» και με… «σχέδιο ελπίδας, προοπτικής και δικαιοσύνης για την έξοδο από την (…καπιταλιστική) κρίση».
Προλεταριακή Σημαία - Σκίτσο: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου