Η απεργιακή κινητοποίηση στην Αθήνα

Καλή από άποψη μαζικότητας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η παρουσία του κόσμου σήμερα στο κέντρο της Αθήνας στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Δεν είχε βέβαια καμιά σχέση με τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις της διετίας 2010 - 2012 αλλά δεν ήταν και απογοητευτική.
Οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είχαν καλέσει σε συγκέντρωση στη Κλαυθμώνος. Προσυγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν από το ΜΕΤΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ στα Χαυτεία, στο Μουσείο από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ κ.λπ.), σχήματα του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου (Ροσινάντε), κάποια σωματεία (ΣΜΤ, ΣΕΦΚ, ΣΥΒΧΑ, WIND κ.λπ.) και φοιτητικούς συλλόγους. Προσυγκέντρωση στη Σταδίου και Σανταρόζα πραγματοποίησε η Λαϊκή Αντίσταση - Α.Α.Σ. μαζί με την ΕΡΓΑΣ, την Ταξική Πορεία και τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ. Το ΠΑΜΕ πραγματοποίησε τη δική συγκέντρωση στην Ομόνοια.
Η σημερινή απεργιακή κινητοποίηση στηρίχθηκε κατά βάση από τον πολιτικοποιημένο κόσμο, για τη συμμετοχή τώρα στην απεργία αυτή καθ' αυτή δεν έχουμε στοιχεία ακόμη και τα μηνύματα που έχουμε είναι αντιφατικά. Η συνθηματολογία είχε να κάνει με βάση τις πολιτικές επιλογές του καθένα και σε μεγάλο βαθμό επικράτησε η σχετική με την πτώση της κυβέρνησης και της αναμονής εκλογών και κυβέρνησης της Αριστεράς.
Η Λαϊκή Αντίσταση, μαζί με τα σχήματα που προναφέραμε, είχε μια καλή παρουσία και προσπάθησε στη παρέμβασή της, κοντράροντας το κλίμα εκλογικής αναμονής και των σχτικών αυταπατών, να αναδείξει την αναγκαιότητα των αγώνων του εργαζόμενου λαού κατά της πολιτικής των μνημονίων που εφαρμόζονται από την κυβέρνηση και επιβάλονται από τους ιμπεριαλιστές.
Ας αναλογιστούν λοιπόν όλοι αυτοί που με τον ένα ή άλλο τρόπο καλλιεργούν τις εκλογικές αυταπάτες τη ζημιά που κάνουν στο κίνημα. Γιατί εδώ και δυόμιση χρόνια με την Αριστερά (εκλογικά) πιο ισχυρή από κάθε άλλη φορά η επίθεση όχι μόνο περνάει αλλά δεν βρίσκει και τίποτα ιδιαίτερα εμπόδια. Ας αναλογιστούν όλοι τους για τις ευθύνες που έχουν για το ότι ο κόσμος που πραγματοποίησε δεκάδες μαζικές, αποφασιστικές και πολλές φορές με πραγματικά συγκρουσιακές διαθέσεις απέναντι στη καταστολή, που ξεσηκώθηκε το καλοκαίρι του 2011 και με την παρουσία του ανέτρεψε το ως τότε γνωστό πολιτικό σκηνικό τώρα πλέον δεν κατεβαίνει στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Και δεν αναφερόμαστε ντε και καλά στις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων αλλά στο κόσμο και τους αγωνιστές που πραγματικά αγωνιούν και βλέπουν ότι η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, στην ίδια τη ζωή του λαού συνεχίζεται απρόσκοπτα παρά ακόμη και το κλίμα προεκλογικής περιόδου που καλλιεργείται και παρά το ότι η αριστερά(;;) θεωρείται πιο ισχυρή από ποτέ!