για τις εκλογές στα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση (ΠΥΣΠ-ΔΕ, ΚΥΣΠ-ΔΕ)
των Δημήτρη Τσιάρα
και Μαρίας Καπνιά, δασκάλων
1. Οι δυνάμεις της Αριστεράς που συμμετέχουν στις εκλογές των ΠΥΣΠΕ-ΑΠΥΣΠΕ-ΚΥΣΠΕ (για τη ΔΑΚΕ και τη μεταλλαγμένη ΠΑΣΚ δε τίθεται θέμα αφού αυτοί αποτελούν τα αυτιά, τα μάτια και το μακρύ χέρι των κυβερνήσεων) δηλώνουν ότι αντιτίθενται στη συνδιαχείριση. Όμως προκύπτει το ερώτημα: όταν βάζεις σαν αιρετός την υπογραφή σου π.χ. σε τοποθετήσεις που γίνονται «νόμιμα, δίκαια και με διαφάνεια» – με αναρτημένα τα μόρια του κάθε συναδέλφου – τη στιγμή που αυτά προκύπτουν από αντιεκπαιδευτικούς νόμους για τμήματα των 28-30 μαθητών, με συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, με αύξηση ωραρίου, τη στιγμή που ο κλάδος έχει συναδέλφους σε διαθεσιμότητα και άλλα πολλά που όλοι μας ξέρουμε. ΑΝ αυτό δεν είναι ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
2. Ένα ακόμη επιχείρημα των «αριστερών» δυνάμεων είναι ότι με τη συμμετοχή τους στα Υπηρεσιακά Συμβούλια επιτυγχάνεται η αποκάλυψη των αποφάσεων των οργάνων αυτών και υποβοηθείται έτσι η δουλειά των σωματείων που θα είναι οι φορείς της πάλης ενάντιά τους. Επειδή υπάρχει εμπειρία πια από αιρετούς που αναφέρονται στην Αριστερά αναρωτιόμαστε αν αυτό πραγματικά συμβαίνει. Και δεν εννοούμε προθέσεις ή ακόμα και προτροπές αιρετών προς συναδέλφους να στραφούν στο σωματείο αλλά την ίδια την ύπαρξη-φύση του θεσμού που εγκλωβίζει την αντίθεση του κάθε δάσκαλου-καθηγητή που «αδικείται», μέσα στα υπηρεσιακά αυτά όργανα με ενστάσεις και κόντρα ενστάσεις, και με συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία με τους αιρετούς. Ας αναρωτηθούμε με πόσους εκπαιδευτικούς συνομιλεί για τα ζητήματα αυτά ο αιρετός και με πόσους ο πρόεδρος ή τα μέλη του Δ.Σ των σωματείων. Έτσι διαιωνίζεται η ανάθεση και η ατομική λύση και όχι η συλλογική στάση και η αντιμετώπιση των προβλημάτων μέσα από τα σωματεία. Έτσι συμβάλουμε στην άμβλυνση των αντιδράσεων, βάζοντας εμπόδια στον πραγματικό, σωστό και αποτελεσματικό έλεγχο. Αυτόν που μόνο το συνδικαλιστικό κίνημα, με τα δικά του όργανα (τα πραγματικά αιρετά), με τις δικές του διαδικασίες και τα δικά του μέσα μπορεί να διασφαλίσει.
3. Το ερώτημα όμως που αποφεύγεται συνειδητά να απαντηθεί από κάθε συνδικαλιστική δύναμη είναι: ΓΙΑΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ; Εδώ είναι που όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Και καλά για τις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ είναι εξηγήσιμο, για τις δυνάμεις όμως που αναφέρονται στο κίνημα και τους αγώνες των εκπαιδευτικών;Το να καλείς σε συμμετοχή ουσιαστικά ταυτίζεσαι με την κυβέρνηση και τη διοίκηση. Ας αναρωτηθούμε γιατί η κυβέρνηση αυτή την ημέρα «κλείνει» τα σχολεία εξαγοράζοντας τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών με άδεια μιας ημέρας ενώ για τις εκλογές στο σωματείο δεν δίνεται άδεια ούτε για την πραγματοποίηση της ετήσιας απολογιστικής γενικής συνέλευσης; Η μαζική προσέλευση των εκπαιδευτικών στις κάλπες αναβαθμίζει τα όργανα αυτά σε σχέση με τις εκλογές των σωματείων που η συμμετοχή είναι μικρότερη. Τα όργανα αυτά αποτέλεσαν και αποτελούν το «θερμοκήπιο» παραγωγής του υποταγμένου συνδικαλισμού. Αυτού που και σήμερα έχει ανάγκη το σύστημα γι αυτό και διατηρεί τα όργανα αυτά, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να βγάλει στην παρανομία το συνδικαλισμό που φοβάται. Και δεν σωζόμαστε με την …ανατρεπτική ψήφο. Ίσα-ίσα που η χωρίς αρχές και όρια εκλογολαγνεία και ψηφοθηρία, νομιμοποιεί ντε φάκτο αυτά τα όργανα-κρατικά φερέφωνα αδυνατίζοντας και δυσκολεύοντας περισσότερο, την δυνατότητα-αναγκαιότητα χειραφέτησης από το κράτος και τις κυβερνήσεις του.
Σήμερα, Η ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΓΚΗ είναι η συγκρότηση των εργαζομένων στα σωματεία τους. Η χειραφέτηση από το κράτος και το κυβερνητικό-υποταγμένο συνδικαλισμό και η οικοδόμηση των όρων και προϋποθέσεων (πολιτικών- οργανωτικών- συνδικαλιστικών) να γίνουν αυτά όργανα πάλης στα χέρια των εκπαιδευτικών. Η συμμετοχή στα Υπηρεσιακά Συμβούλια δεν είναι μια άχρωμη-ουδέτερη διαδικασία αλλά αντιστρατεύεται – ακυρώνει αυτό το καθήκον.
Γι αυτό η υιοθέτηση της ΑΠΟΧΗΣ σα στάση:
- Ευνοεί το χτύπημα λογικών και αντιλήψεων συνδιαχείρησης και υποταγής, δρα απονομιμοποιητικά του ρόλου των οργάνων αυτών.Η ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές θα αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στον αναγκαίο δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε για να φυσήξει νέος αέρας στο χώρο. Που την επομένη των εκλογών θα συνεχίζει αυτή την παρατεταμένη προσπάθεια, συζήτησης -αντίστασης- κοινής δράσης για την ανασυγκρότηση του εκπαιδευτικού κινήματος.
- Αναδεικνύει την αναγκαιότητα της ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ των δικών μας οργάνων και πρώτα απ’ όλα των Γενικών Συνελεύσεων, σε αντιδιαστολή με τα κρατικά φερέφωνα.
- Προβάλει την μαζική αγωνιστική διέξοδο και τη συλλογική δράση κόντρα σε εκβιασμούς, πλαστά διλήμματα και αυταπάτες.
- Δίνει ένα σημαντικό χτύπημα στην «ατομική λύση», στην παθητικοποίηση, την αποστράτευση και την αδράνεια συμβάλλοντας στην αντίσταση, δυναμώνοντας την αγωνιστική προοπτική.
11 σχόλια:
Πολύ σωστά! Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει σοβαρή απάντηση από την αριστερά που συμμετέχει στην πράξη αλλά "αντιτίθεται στη συνδιαχείριση" στα λόγια. Γιατί θα σκεφτεί, χωρίς να το πει ανοιχτά: «Η αίγλη του αιρετού που μας δίνει το σύστημα (ώστε να παίρνουμε ψήφους για το… κίνημα) είναι καλύτερη από το ίδιο το… κίνημα.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος
http://paremvaseisde.gr/?p=5190#more-5190
εγώ εκπαιδευτικός δεν είμαι, οπότε ο κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να δει εδώ 2 πράγματα για το πως το βλέπουν οι Παρεμβάσεις. Βέβαια θα πω και 2 πρόχειρες σκέψεις.
γενικότερα αντιλαμβάνομαι τις δομές της συνδιοίκησης σαν κάτι μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού εταιρισμού, των θεωριών του "νέου δημόσιου μάνατζμεντ" με κοινωνική διαβούλευση, των "δικτύων πολιτικής" και διάφορες τέτοιες νεοσοσιαλδημοκρατικές μπαρούφες. Εν πολλοίς ακυρωμένες και αυτές στην εποχή μας.
το ζήτημα είναι πως μια τέτοια θεωρητική θέση μπορεί να μπαίνει μέσα σε έναν κλάδο, στο δοσμένο επίπεδο συνείδησης και να λειτουργεί. Τι απαντάς για παράδειγμα όταν οι εκπαιδευτικοί θέλουν αξιοκρατικές Υ.Μ ? Με την αξιοκρατία στον καπιταλισμό ?
οι ιδεολογικές εγγραφές αυτού του τύπου δεν στηρίζονται μόνο σε μια φενάκη, μια καπιταλιστική απάτη, ή την καπιταλιστική καταπίεση. Η ιδεολογία είναι πρακτική, και το να μένουν τα συμβούλια χωρίς τον κοινωνικό έλεγχο (του τύπου που είπα στην αρχή) δεν θα αμβλύνει πχ την αποδοχή της αξιοκρατίας, ή την ανάγκη ενημέρωσης ενός κλάδου, έκθεσης των δυνάμεων που εκεί μέσα λένε ναι σε ότι λένε ναι κλπ.
η μεταφορά του θέματος στις αντιστοιχίες του πανεπιστημίου, είναι χαρακτηριστική. Η λεγόμενη συνδιοίκηση θεσπίστηκε στα πλαίσια του εταιρισμού, πλην όμως η κατάργηση της σωστά καταγγέλθηκε από το μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα. Ούτε μπορεί να σταθεί πουθενά η άποψη πως η παρέμβαση σε αυτά με όρους κινήματος, κοινωνικής λογοδοσίας κλπ, είναι κάτι που δεν έγινε τόσες δεκαετίες. Αυτό είναι που πανηγυρικά κάνει αναξιόπιστα όσα λέτε ειδικά για τις Παρεμβάσεις. Όσο τα ΕΑΑΚ αναπαρήγαγαν την συνδιοίκηση (με όλο το κατεστημένο να μας παρουσιάζει ότι ... χτίζουμε ανθρώπους να πεθάνουν χωρίς νερό) άλλο τόσο και οι Παρεμβάσεις.
δεν πείθει το κείμενο ότι το πρόβλημα(ένα από) των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ είναι αν θα πάνε αριστεροί στα συμβούλια, ή για το πως, από αύριο και ια συνέχεια, θα υπάρξει εκείνο το κίνημα των ΕΛΜΕ, και της ΟΛΜΕ, και εκείνη η πολιτικοσυνδικαλιστική αριστερά που θα ακυρώνει την ανάγκη της στρεβλής αυτής "συμμετοχής" του κινήματος σε αυτά τα όργανα. Κατά μια έννοια το θεωρώ και ειλικρίνεια των Παρεμβάσεων ότι σε ότι τις αφορά, δεν μπορούν να εγγυηθούν μια τέτοια κατάσταση του κινήματος.
αλλά για να κλείσω πάλι σεμνά, οι εκπαιδευτικοί ας τους κρίνουν όλους, στις συνελεύσεις και όλες τις διαδικασίες των ΕΛΜΕ.
"κάποιος σύντροφος"
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, αυτό που υποστηρίζεις είναι ότι ναι μεν η συνδιοίκηση και η συμμετοχή σε αυτή είναι λάθος αλλά από την άλλη το κίνημα θα πρέπει να συμμετέχει σε αυτή γιατί δεν είναι αρκετά ανεβασμένο ώστε να ακυρώνει την αναγκαιότητα της συμμετοχής;
Αν ναι η συνέχιση αυτού του λάθους σε τι βοηθάει το ανέβασμα του κινήματος;
1. δεν γίνεται για το ανέβασμα του κινήματος, το ανέβασμα του κινήματος είναι η προϋπόθεση για μια τέτοιου τύπου συμμετοχή, και όχι το ανάποδο. Επίσης προφανώς συμφωνώ ότι η συμμετοχή (που μπορεί να γίνει συμμετοχή με τους προβλεπόμενους όρους παρά τις προθέσεις σου) με την σειρά της ενδέχεται να είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη του κινήματος, δεν είναι μια καθαρή, προφανής εύκολη επιλογή.
2. δεν μίλησα για συμμετοχή στην συνδιοίκηση αλλά για παρουσία με όρους κινήματος αφενός, και αφετέρου με όρους αναγνώρισης και όχι συμμόρφωσης με το δοσμένο επίπεδο συνείδησης (σε αυτό πήρα αφορμή από την αξιοκρατία, που βλέπω απασχολεί και το κείμενο κάτω από το οποίο σχολιάζουμε, και την ανακοίνωση των Παρεμβάσεων, άρα υποθέτω παίζει ως θέμα στον κλάδο των εκπαιδευτικών και τον ρόλο των Συμβουλίων).
Είναι ένα οριακό σημείο "γείωσης" αλλά όχι συμμόρφωσης με την πραγματικότητα, προφανώς δύσκολος δρόμος, επικίνδυνος, αλλά, νομίζω, αναγκαίος.
"κάποιος σύντροφος"
Ρε καποιε
Το "αλλα λογια ν' αγαπιομαστε" το 'χεις ακουσει ποτε;
"Ηξεις αφηξεις" μαλλον το λεγανε στην αρχαιοτητα...
"Κ με τον χωροφυλαξ κ με τον αστυφυλαξ" λιαν προσφατως!
Οππορτουνιζεις ασυστολα μεγαλε!!
Μήπως συνδιαχείρηση δεν είναι η συμμετοχή μας ως δάσκαλοι και καθηγητές στην ταξική επιλογή των μαθητών στα σχολεία;
Τελικά πως πρέπει να αντιδράσουν οι εκπαιδευτικοί στην αυθαιρεσία της διοίκησης;Νομίζω με παραστάσεις διαμαρτυρίας,απεργίες,καταλήψεις κλπ.Θα μας πείραζε να έχουμε και ένα αιρετό από τις αγωνιστικές κινήσεις;
Το πιο σημαντικό απ όλα είναι η δημοκρατική επίφαση που προσπαθεί να δώσει το αστικό σύστημα με τα υπηρεσιακά συμβούλια.Όμως αυτό το επιχείρημα θα είχε βάση πολλή και ουσιαστική αν οι συνάδελφοί μας είχαν αυταπάτες περί τούτου.Οι αυταπάτες υπάρχους στους αδαείς.Οι συνάδελφοι συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογές γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα λύσουν κάποιο πρόβλημά τους έστω και ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ και το λύνουν πολλές φορές.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως θα πείσουμε τους εκπαιδευτικούς ότι οι λύσεις δεν θα μπορέσουν να δοθούν με αυτές τις εκλογικές διαδικασίες και αυτό θα γίνει με την αποκάλυψη του ρόλου των αιρετών ως παραγόντων με την απόρριψη της ανάθεσης,την απόρριψη με ΚΑΘΑΡΟ τρόπο του ρουσφετιού,με την αποκάλυψη του ίδιου του συστήματος.
Η πιο «διαχειριστική» τάξη είναι η εργατική τάξη. Αυτή φταίει για όλα γιατί μέσα από την εργασία παράγει υπεραξία που με τη σειρά του παράγει το κεφάλαιο, το οποίο κεφάλαιο… κ.λπ κ.λπ. Μετά έρχονται οι καθηγητές που «η συμμετοχή μας ως δάσκαλοι και καθηγητές στην ταξική επιλογή των μαθητών στα σχολεία… κ.λπ. κ.λπ. Πρώτα βέβαια έρχεται η μάνα μου που με γέννησε, μετά τον Αδάμ που έφαγε το μήλο και τα έριξε στην Εύα… Σοβαρές μπούρδες που θέλουν γνώση αστική. Συνδιαχείριση; Πεσ’ το απλά. Όσο νομίζει η εξουσία ότι με «κοροϊδεύει» νομίζω ότι την «κοροϊδεύω». Πάντως, το μεγαλύτερο κορόιδο είναι αυτός που δεν καταλαβαίνει την κοροϊδία (μπα; Δεν την καταλαβαίνει ή κάνει το…. Κορόιδο). Όπως ο χειρότερος σκλάβος είναι ο σκλάβος που δεν καταλαβαίνει (που την καταλαβαίνει βέβαια αλλά κάνει το «κορόιδο σκλάβο» για να είναι πιο πάνω από τον σκλάβο που καταλαβαίνει ), τη σκλαβιά. Καλά αποτελέσματα στις εκλογές.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος
Η όλη πλάκα (;) είναι ότι μόνο η άποψη που συμμετέχει στα ΠΥΣΔΕ είναι που λέει ότι μέσα από την εκπαίδευση εμείς οι… ολοκληρωμένοι καθηγητές θα διαμορφώσουμε… ολοκληρωμένους μαθητές (μεγάλο το ψώνιο στον κλάδο). Αρά αφού είμαστε που είμαστε εξουσιαστές δεν ολοκληρωνόμαστε,,, ως εξουσιαστές αφού θέλουμε ολοκληρωμένους μαθητές εμείς οι… ολοκληρωμένοι παιδαγωγοί-εκπαιδευτικοί; Μεταξύ μας, σε σχέση με αυτήν την άποψη της συνδιαχειριστικής αριστεράς καλύτερα ο κλασσικός…ολοκληρωμένος φασίστας επιθεωρητής που ξέραμε τι είναι.
Ενας (…μη ολοκληρωμένος) καλοπροαίρετος σύντροφος
μήπως οι καλοπροαίρετοι σύντροφοι συμπεριφέρονται απαράδεκτα.
Πέρα από τη θεωρεία υπάρχει μια πραγματικόητα που οι εκπαιδευτικοί την ζούν.
Αν δεν έχεις τον δικό σου αιρετό, τον άνθρωπό σου, δεν θα πάρεις χαμπάρι αν κάτι γίνεται σε βάρος σου. Και πολλά μπορεί να γίνουν που θα σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ψιλοπαράγοντας ο αιρετός, ψιλοπροστάτης του πελάτη του - συγγνώμη του ψηφοφόρου του- προσεκτικός και με σεβασμό στην εξουσία ο ψηφοφόρος φυλάει τα νώτα του.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και ας μην κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
Μην λέμε μετά πως είμαστε κατά της ανάθεσης.
Η θα συμβιβαστούμε λοιπόν μ αυτή τη κατάσταση ή εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα μ αυτό τον συνδικαλισμό που έχουμε και που έχει πλέον ξεπεράσει κάθε όριο εκφυλισμού, θα διαχωριστούμε.
Συνδικαλισμός ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ με διαδικασίες που θα τις ορίζουν οι εργαζόμενοι και όχι ο εργοδότης. Το καταστατικό και όχι οι νόμοι του εργοδότη. Εφορευτικές επιτροπές και όχι δικαστικοί αντιπρόσωποι στις εκλογές. γ
"Μήπως οι καλοπροαίρετοι σύντροφοι συμπεριφέρονται απαράδεκτα". Ομολογώ ότι έχασα λιγάκι την ψυχραιμία μου αλλά με... γονάτισαν τα «αριστερά» επιχειρήματα υπέρ της συνδιαχείρισης, ενώ εγώ βλέπω μονάχα (;) το επιχείρημα των ψήφων. Κι εδώ… στα ΠΥΣΔΕ, πάλι «νίκησε η Αριστερά» χωρίς να βλέπω κίνημα. Αυτή η κουβέντα πρέπει κάποτε να ανοίξει σοβαρά. Να δούμε δηλαδή τι πραγματικά «κέρδισε και τι έχασε» το κίνημα από αυτήν τη λογική. Γιατί το θέμα δεν μπορεί να είναι πως συμπεριφέρεται ο μεμονωμένος εργαζόμενος, καθηγητής κ.λπ ελλείψει σωματείου και κινήματος.
Κατά τα άλλα… και οι καλοπροαίρετοι (πρέπει να) χάνουν μερικές φορές τους καλούς τους τρόπους.
Ενας καλοπροαίρετος (μάλλον πρέπει να το αλλάξω το αυτό το προσδιοριστικό) σύντροφος
Δημοσίευση σχολίου