Και ο λαός; Αυτός μια δουλειά έχει μόνο να κάνει: να εύχεται μέρα και νύχτα «να τους έχει ο θεός καλά»! Ποιους; Τις αγορές, δηλαδή τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης και των ΗΠΑ, που νοιάζονται τη χώρα. Ποιος θεός; Ο θεός του κέρδους, της εκμετάλλευσης, των πολέμων και των βασανιστηρίων, των πραξικοπημάτων και των εκβιασμών. Αυτός είναι ο θεός που βασιλεύει στον κόσμο της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, που τώρα, στα χρόνια της κρίσης, χρειάζεται μπόλικη «δημιουργική καταστροφή» αλλά και αίμα λαών για να μπορέσει να «ξαναγεννηθεί» και να παρατείνει τη βασιλεία του. Γι’ αυτούς τους αφέντες λοιπόν «πρέπει να προσεύχεται» ο λαός και βέβαια να υπακούει πιστά τους ντόπιους υποτακτικούς τους. Που επειδή κακόπαθαν από τα αφεντικά και τις απαιτήσεις τους ένα είναι το σίγουρο που πρέπει να γίνει για να διορθωθούν τα πράγματα: να την πληρώσει ξανά και πιο άγρια ο λαός!
Ποιος πήρε την πρωτοβουλία;
Η απόφαση της επίσπευσης που πυροδότησε τις εξελίξεις ανήκει τυπικά, όπως ήδη αναφέραμε, στους Σαμαρά-Βενιζέλο, αν και όπως δήλωσε και ο Σόιμπλε «δεν αιφνιδιάστηκαν όλοι», γιατί προφανώς η μεθόδευση αυτή -πακέτο με τη δίμηνη «άδεια», μέχρι να αποφασιστούν τα νέα δεσμά και μέτρα για τη χώρα, που αποφασίστηκε στο Γιούρογκρουπ- ήταν συνολικά σε γνώση των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Όμως το κύριο και βασικό που έφερε το μπλοκάρισμα και η ανάγκη επιλογής μεθόδευσης που θα το αντιμετωπίσει βρισκόταν και βρίσκεται στις επιδιώξεις και στους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών, Αμερικανών και Ευρωπαίων. Οι ΗΠΑ κινούνται σταθερά στην κατεύθυνση «παρενόχλησης», αμφισβήτησης της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Πιέζουν για τη μεταφορά της κρίσης εντός της, για την «αποδόμηση» των γερμανικών οικονομικών επιτυχιών εντός αυτής, και η Ελλάδα αποτελεί -και ως μέγεθος- τον κατάλληλο αδύναμο κρίκο για να ασκούν αυτές τις πιέσεις. Οι πιέσεις αυτές επανέρχονται και μπορεί να ενταθούν περισσότερο γιατί αγριεύει το διεθνές σκηνικό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (Ουκρανία, Μέση Ανατολή, ανατολική Μεσόγειος). Αποτελούν δηλαδή οι πιέσεις αυτές μέρος της ευρύτερης αντιπαράθεσης που εξελίσσεται και εντός των ιμπεριαλιστών της Δύσης.
Από εκεί λοιπόν ξεκίνησε το όλο ζήτημα και «δεν εκταμιεύτηκε η δόση τον Σεπτέμβρη» και «δεν έβγαιναν οι λογαριασμοί για το έλλειμμα» και «δεν έκλεινε η συμφωνία» όλους τους προηγούμενους μήνες. Ταυτόχρονα υπάρχουν ειδικά και κρίσιμα επίδικα στη χώρα και στην περιοχή (από την μπλοκαρισμένη από την ΕΕ συμφωνία για πώληση της ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους, ως το ζήτημα των ΑΟΖ, των ελληνοτουρκικών, του Κυπριακού, των αξόνων με Αίγυπτο, Ισραήλ…) που επίσης υπάγονται στον ευρύτερο ανταγωνισμό και για τα οποία Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επιδιώκουν τις δικές τους -ο καθένας για τα συμφέροντά του- απαντήσεις.
Από όλα αυτά και για όλα αυτά προκλήθηκε το μπλοκάρισμα που έφτασε την αστική τάξη, την κυβέρνηση και συνολικά το πολιτικό σύστημα σε κατάσταση ασφυξίας. Και στη βάση αυτών προκρίθηκε η μεθόδευση της λεγόμενης δίμηνης παράτασης, στη διάρκεια της οποίας εξελίσσεται ήδη μια κούρσα δρόμου όπου όλοι σπεύδουν να πάρουν και να ισχυροποιήσουν θέσεις για την «επόμενη μέρα». Με άλλα λόγια, η ανακήρυξη της επίσπευσης της προεδρικής εκλογής δεν ήταν παρά η «θεσμική πιστολιά» για να αρχίσει αυτή η αντιδραστική κούρσα. Με πρώτους και έτοιμους από καιρό τους «επενδυτές» που ξεσαλώνουν στο χρηματιστήριο και απογειώνουν τα spreads, ενώ βέβαια δεν ξέρουμε εκτός από αυτές τις δημόσιες απειλές και επεμβάσεις τι άλλο γίνεται πίσω από τα παρασκήνια. Αμέσως μετά ενεργοποιήθηκε και όλο το ντόπιο σύστημα -πολιτικό, οικονομικό, ΜΜΕ κ.λπ.-, που με όλες τις αντιφάσεις του, τις χασμωδίες του, τους χατζηαβατισμούς του, τις «αφέλειές» του, τους κυνισμούς του, δείχνει καθαρά τα δόντια του και τον εχθρό του: τον λαό, τη ζωή του, τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά του.
Ποιος είναι ο στόχος;
Το βάθος της αντιπαράθεσης Αμερικανών-Ευρωπαίων για τους ρόλους και τη θέση του καθενός στη χώρα και στην περιοχή είναι αναμφισβήτητα μεγάλο, ακριβώς γιατί συναρτάται άμεσα με τον ευρύτερο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, σε μια περίοδο που η κρίση επιμένει και έχουν ήδη ανοίξει στρατηγικής βαρύτητας ζητήματα στη σύγκρουση Δύσης – «Ανατολής» και, πιο σωστά, ΗΠΑ – Ρωσίας στο ουκρανικό έδαφος. Γι’ αυτό τα σχοινιά τεντώνουν πολύ, αλλά σίγουρα η κάθε πλευρά μετράει πολύ το ενδεχόμενο να σπάσουν και μια χώρα-πλατφόρμα (από κάθε άποψη) της Δύσης σε μια τόσο κρίσιμη γεωστρατηγικά γωνιά να βρεθεί περίπου «μετέωρη», ενώ οι ίδιοι (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) χτίζουν πολιτικές-οικονομικές-στρατιωτικές «επεκτάσεις» προς ανατολάς. Σε αυτή τη βάση δεν σκοπεύουν να σπάσουν τα σχοινιά, αλλά να τα δέσουν πιο σφιχτά και να τα τραβήξουν ο καθένας όσο περισσότερο μπορεί προς τη μεριά του.
Η ίδια η μεθόδευση της δίμηνης παράτασης αποτελεί ένα είδος «συμβιβασμού μέσα στην αντιπαράθεση» στη διάρκεια της οποίας ο καθένας θα αξιοποιήσει όλα τα όπλα του για την υπηρέτηση των στόχων του. Ο κοινός τόπος αυτού του ιμπεριαλιστικού διαγκωνισμού είναι να φορτωθούν στη χώρα νέα δεσμά, να ανοίξει ένας ακόμα πιο άγριος κύκλος επίθεσης στον λαό, να αντιδραστικοποιηθεί-φασιστικοποιηθεί ακόμα περισσότερο η πολιτική και δημόσια ζωή. Με αυτό κρατούμενο σχεδιάζουν οι ιμπεριαλιστές να κάνουν τους απολογισμούς της επιχείρησης που άνοιξαν σε αυτή τη φάση στη χώρα μας και με βάση αυτό να πάνε παραπέρα στις νέες συμφωνίες και αντιθέσεις που θα διαμορφώσουν.
Το ειδικό και κρίσιμο ζήτημα
Το ζήτημα λοιπόν που αναφέραμε εισαγωγικά, πως επίσημα και ανοιχτά έθεσαν στο τραπέζι οι Σαμαράς-Βενιζέλος αναγγέλλοντας την επίσπευση της προεδρικής εκλογής, δεν είναι άλλο παρά αυτό της επιχείρησης αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος συνολικά στη βάση του πλαισίου που διαμορφώνει η διπλή ιμπεριαλιστική εξάρτηση και οι σημερινές της απαιτήσεις και ανάγκες. Άλλη μια φορά το σαραβαλιασμένο πολιτικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με τις κραυγαλέες ανεπάρκειές του όπως αυτές προσδιορίζονται από τις ανάγκες υπηρέτησης της εξάρτησης και της επίθεσης στον λαό. Και μπαίνει επειγόντως στο συνεργείο (για να θυμηθούμε μια φράση που είχε γραφτεί στην «ΠΣ» το καλοκαίρι του 2011) για ένα γενικό και αντιδραστικό ρεκτιφιέ! Εξάλλου στην πολιτική φιλολογία γίνονται ήδη πολλές «υπενθυμίσεις» των πολιτικών εξελίξεων εκείνης της περιόδου που κατέληξε στην κυβέρνηση Παπαδήμα και πιστεύουμε όχι τυχαία!
Οπωσδήποτε σήμερα και παρ’ όλο που λείπει ο λαός από τους δρόμους, τα προβλήματα του πολιτικού συστήματος είναι ακόμα μεγαλύτερα! Αρκεί να λάβει κανείς υπόψη του ότι δεν υπάρχει το ΠΑΣΟΚ του 44% και επίσης δεν υπάρχει η άθικτη και «αντιμνημονιακή» ΝΔ, που εδώ και 2,5 χρόνια έχει υποστεί μεγάλη φθορά υπηρετώντας την εξάρτηση και την επίθεση. Επιπλέον ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ βρίσκεται περίπου υπόδικος και πολιτικά παροπλισμένος, ενώ η αναμόρφωση της ΧΑ, ώστε να είναι οργανικά κατάλληλη στην προώθηση της επίθεσης, δεν έχει προλάβει να εξελιχθεί.
Στον αντίποδα αυτών των προβλημάτων το βασικό πλεονέκτημα που διαθέτει το πολιτικό σύστημα σήμερα και στο οποίο λογαριάζει να πατήσει για να απαντήσει τα ζητήματά του και να διαμορφώσει ένα ακόμα και πολύ πιο σκληρό πολιτικό πλαίσιο δεν είναι άλλο από αυτό που ήδη αναφέραμε: η «απόσυρση» του λαού από τους δρόμους και τους αγώνες. Εξάλλου με τον στόχο της διατήρησης αυτής της απόσυρσης -και μπροστά στον φόβο μιας νεολαιίστικης έκρηξης- έγινε και η κυβερνητική υποχώρηση απέναντι στον αγώνα του Ν. Ρωμανού. Ταυτόχρονα στα ατού του συστήματος συγκαταλέγεται βέβαια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε (με βοήθειες από την πολιτική του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών) να επιβάλει ως «διέξοδο» στη λαϊκή οργή την εκλογική αναμονή και τις αυταπάτες που τη συνοδεύουν, να ξορκίσει και να εμφανίσει ως αδιανόητη τη διέξοδο της μαζικής πάλης και των αγώνων.
Οι επιδιώξεις και τα όριά τους
Μόλις λοιπόν έπεσε η «πιστολιά» για το αντιδραστικό ρεκτιφιέ άρχισε να ξετυλίγεται η αντιδραστική κούρσα. Ο Σαμαράς επιχειρεί εκβιάζοντας και κινδυνολογώντας με τον πιο χυδαίο τρόπο να ανασυντάξει «το έχει του». Η πρόταση του για το Στ. Δήμα ήταν «ό,τι καλύτερο» μπορούσε να κάνει για να «ακουμπάει» στην καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ, για να έχει «από κοντά» την Ντ. Μπακογιάννη, αλλά ταυτόχρονα ο «Μπαλτάκος του», τρέχει να μαζέψει ό,τι προλαβαίνει και μπορεί με τις «ρίζες» από την ακροδεξιά και τους φασίστες. Ταυτόχρονα ο Σαμαράς κραδαίνει τη συνταγματική αναθεώρηση (δηλαδή τη θεσμική-συνταγματική «γυψοποίηση» των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων) προς κάθε κατεύθυνση και για να τονίσει πως αποτελεί σήμερα τον βασικό πόλο γύρω από τον οποίο τα κέντρα μπορούν να ποντάρουν στην κατεύθυνση που χρειάζονται.
Τα σοβαρά προβλήματα του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ γίνονται μεγαλύτερα από αυτή καθαυτή την εξέλιξη, που τον υποχρεώνει να ακολουθήσει και να ταυτιστεί σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό με τον Σαμαρά και τις επιδιώξεις του. Και αυτό προφανώς εκτίμησε ο Γ. Παπανδρέου που ανακοίνωσε με ιδιότυπο τρόπο τη δημιουργία νέου κόμματος αλλά και την άμεση διεκδίκηση ρόλου στα πράγματα, ακόμα και αν δεν γίνουν εκλογές, στο πλαίσιο μιας νέας κυβερνητικής λύσης από την παρούσα Βουλή. Η κίνηση αυτή του ΓΑΠ είναι από τις πιο ενδεικτικές των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών κέντρων -και εν προκειμένω των Αμερικανών- για το πόσο πολύ στοχεύουν να ανακατευτεί η τράπουλα και να ανακατανεμηθούν οι ρόλοι στο πολιτικό σκηνικό.
Ιδιαίτερα και ειδικά στριμωγμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ! Η ηγεσία του συνεχίζει ως τώρα να παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει και να επιχαίρει γιατί οι εξελίξεις φέρνουν πολύ κοντά τις εκλογές και τη νίκη του και μάλιστα δεν διστάζει να διαλαλεί πως πρόκειται για «θετική εξέλιξη». Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να βρεθεί άμεσα «νικητής» και κομπάρσος των εξελίξεων σε ένα έργο που δεν ελέγχει ούτε το σενάριο ούτε τη σκηνοθεσία! Είτε γιατί θα βρεθούν οι 180 και δεν θα γίνουν εκλογές, ενδεχόμενο βέβαια με μικρές πιθανότητες. Είτε γιατί οι εκλογές και η νίκη του θα τον φέρουν -συνοδεία των κατάλληλων δυνάμεων- σε πολύ βαριά και αντιλαϊκά καθήκοντα. Τι από τα δύο «προτιμά» η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ -και ανεξάρτητα από τα μυθεύματα περί «ομαλών εξελίξεων» που συνεχίζει ακάθεκτη να σκορπά στον λαό επιδιώκοντας τον αφοπλισμό του- είναι δύσκολο να το εκτιμήσουμε. Ίσως πάντως το μάθουμε πριν την 29η Δεκέμβρη!
Ο λαός να διαλέξει τους αγώνες!
Ένας τρόπος υπάρχει για να απαντηθούν οι ιμπεριαλιστικές στριγκλιές, για να βρουν φραγμό τα αντιδραστικά σχέδια των ντόπιων αστικών δυνάμεων, για να προσπεραστούν οι αυταπάτες: να βγει ο λαός και η νεολαία στους δρόμους του αγώνα και να ακουστεί πλατιά και δυνατά το ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΘΕΣΗ και να διεκδικηθεί μαζικά και μαχητικά ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ. Αυτά είναι που μας στερούν οι δυνάμεις που κατευθύνουν σήμερα αυτές τις εξελίξεις. Αυτά θέλουν να μας στερήσουν ακόμα περισσότερο οδηγώντας αυτές τις εξελίξεις σε αυτή ή την άλλη εκδοχή τους. Ο λαός όσο δεν μπορεί να αδιαφορήσει για τις εξελίξεις αυτές άλλο τόσο δεν μπορεί να τις «αξιοποιήσει» ως οπαδός της μιας ή άλλης εκδοχής τους ή ως ψηφοφόρος. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του είναι η δική του μαζική πάλη. Η πάλη που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για το ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ που χρειάζεται ο λαός, τον δρόμο της αναμέτρησης με το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης.
http://www.kkeml.gr/ - Προλεταριακή Σημαία
13 σχόλια:
Τις πιστεύουν τις ομαλές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε εκλογή ΠτΔ κρυφοεύχονται, ούτε έχουν αποφασίσει την εφαρμογή αντιλαϊκών πολιτικών και μνημονίων.
Θα βάλουν λένε την ευρωζώνη σε μια φάση αναδιανομής, εθνικά και ταξικά, το πιστεύουν, σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα. Άμεσα πιστεύουν πως η λαική ανακούφιση και η ανάπτυξη που στις ασκήσεις που κάνουν στο χαρτί είναι περίπου γραμμικά συνδεδεμένα το ένα με το άλλο, θα τους δώσουν χρόνο.
Χάνουν το 1.πρωτοφανές κίνημα κατσαρόλας που έρχεται, και τις χίλιες δύο δυνατότητες οικονομικού πραξικοπήματος 2. την ανάγκη πειθάρχησης των έξω από κάθε δυνατότητα "στήριξης" Ιταλίας Γαλλίας.
Προς τις ΗΠΑ δεν έχουν κάποια ιδιαίτερα συγκεκριμένη πολιτική, μια γενικόλογη πίστη πως θα τις "ουδετεροποιήσουν" γιατί η αμερικάνικη ανάπτυξη θέλει μια εύρωστη και όχι σε αποπληθωρισμό ευρωζώνη. Δεν έχουν απάντηση για το τι είναι "ουδετεροποίηση" και πως θα το κάνουν, ούτε γιατί οι ΗΠΑ θα δώσουν κόντρα με την Γερμανία για την Ελλάδα, και δεν θα πουν "εντάξει, πάμε να εξισοροπήσουμε μια μικρότερη ΟΝΕ, κόβοντας εν τη γενέσει και τις γαλλοιταλικές μαγκιές, και εξισοροπώντας λίγο σε κάποια καλύτερη οικονομική συγκυρία"
Η Ελλάδα πηγαίνει φουλ για άτακτη χρεοκοπία και έξοδο από την ΟΝΕ σαν επιλογή (γιατί τότε η αστική τάξη θα κατέχει από την βασική μακροοικονομία, και θα προσπαθήσει για ένα αναπτυξιακό boost μετά την καταστροφή) χωρίς κοινωνική συσπείρωση, λαϊκό φρόνημα και αριστερά στο ύψος των καιρών. Ή για μια σοσιαλφιλελευθερη σταθεροποίηση αν αποδειχτεί ότι υπάρχει αντοχή στο κύκλωμα "λίγο δικαιότερη ΟΝΕ/ αντοχή ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κίνημα κατσαρόλας, τις μερίδες της αστικής τάξης και των αγορών που θα πάνε να τον τσακίσουν/αντοχή ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις λαϊκές προσδοκίες/αντοχή ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις πιέσεις γεωπολιτικού τύπου, στον βαθμό που δεν έχει ένα ηγεμονικό δικό του σχέδιο για την διεθνή θέση της χώρας.
Σε κάθε περίπτωση είτε η αριστερά βρει συστημικό ρόλο είτε όχι, η απουσία μιας ριζοσπαστικής γραμμής και πρακτικής στο εσωτερικό της, πάνω στα επίδικα, με το κίνημα να φτιάχνει εξελίξεις φωνάζει.
Το θέμα είναι αν μπορεί να γίνει κάτι μέχρι τις εκλογές, που πια μοιάζει να έρχονται, αλλά με τον λαό θεατή, κάτι που δίνει στην τρίτη ανατροπή μνημονιακής κυβέρνησης τόνο από τα πάνω (μην σου πω και από τα έξω) και βάζει και όρια και στο βάθος της ανατροπής που έρχεται.
Πολύ καλή είναι η ανάλυση του άρθρου πάντως, πιάνει μεγάλο κομμάτι της μεγάλης εικόνας
"κάποιος σύντροφος"
Πως μεταφράζεται πρακτικά το παρακάτω ευχολόγιο;
"να βγει ο λαός και η νεολαία στους δρόμους του αγώνα και να ακουστεί πλατιά και δυνατά το ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΘΕΣΗ και να διεκδικηθεί μαζικά και μαχητικά ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ."
"Ο μόνος τρόπος που μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του είναι η δική του μαζική πάλη."
Τι θα κάνει το ΚΚΕ(μ-λ) για την πραγματοποίηση των παραπάνω;
Και πού έγκειται η ειδοποιός διαφορά της δράσης του ΚΚΕ(μ-λ) που του δίνει το δικαίωμα να ασκεί κριτική(αν και μετριασμένη)περί απλής ρητορικής σε άλλους;
"ds"
Το σύνθημα "Ειρήνη" το βρίσκω ακατάλληλο,εφ' όσο εννοείται όχι σα διάθεση αλλά σαν κατάσταση-κ έτσι το εννοεί δηλ. ο καθένας-.Γιατί γίνεται φανερό ψέμα,τη στιγμή που λέμε για αντίσταση κ αγώνα.Καλλύτερα λοιπόν να προετοιμάζεται ο λαός για τη σύγκρουση που θα 'ρθη υποχρεωτικά,οταν εκραγή το καζάνι που βράζει,κ να πάρωμε δύναμη κ έμπνευση απ'όλες τις λαϊκές αξίες ,υλικές κ ηθικές.Ειρήνη κ πάλη με τη συνηθισμένη έννοια,είναι αντίφαση.
Για το σύνθημα ΕΙΡΗΝΗ, πέρα από το ότι είναι μια επιδίωξη των κομμουνιστών από υπάρξεώς τους, ένα άλλο θέμα είναι και το πως το ερμηνεύει κανείς. Αν εννοεί την ταξική συνεργασία καλώς είναι εναντίον, αν το εννοεί σαν αποτέλεσμα της ταξικής πάλης προς όφελος της εργατικής τάξης και το λαού τότε το υποστηρίζει.
Το ΚΚΕ(μ-λ) δεν κάνει ευχολόγια. Εκτιμά την κατάσταση και παλεύει όπου βρίσκεται και όπως μπορεί να πείσει ότι χωρίς την λαϊκή οργανωμένη πάλη, με την πραγματική έννοια του όρου και όχι την κατ' επίφαση που κυριαρχεί, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς όφελος του λαού. Η κριτική μας, πέρα από τις σοβαρές διαφορές ανάλυσης της πραγματικότητας, εστιάζεται ακριβώς στο ότι επί της ουσίας άλλες δυνάμεις της αριστεράς τελικά δε λειτουργούν έτσι αλλά στη λογική της ανάθεσης. Έχουν αναγάγει τις κάθε είδους εκλογικές διαδικασίες σε ανώτερη μορφή πάλης(;) και από εκεί και πέρα φταίει ο λαός που δεν τους ακολουθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό συμβαίνει στις μέρες μας που ενώ στη Βουλή περνάμε εκατοντάδες αντιλαϊκά μέτρα αντί να κυριαρχεί αυτό στην ατζέντα της αριστεράς κυριαρχεί το να θα βγει Π.τ.Δ., το να θα γίνουν εκλογές και η προετοιμασία για αυτές.
Το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι αν μπορεί να γίνει κάτι μέχρι τις εκλογές αλλά τι γίνεται σε μόνιμη βάση για να υπάρξει ένα πραγματικό εργατικό και λαϊκό κίνημα που να αποτρέπει (αν και ότι έχει απομείνει για αν υπερασιστεί), να διεκδικεί και να ανατρέπει πολιτικές προς όφελός του.
Κατά τα άλλα με καλύπτουν οι εκτιμήσεις του κειμένου.
ΟΧΙ στις εκλογές, αν μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.
αποχή-εκλογικό σαμποτάζ-αντίσταση-εκλογή ΠτΔ την Δευτέρα για να μην καλλιεργούν εκλογικές αυταπάτες όσες δυνάμεις της αριστεράς θέλουν να κατέβουν στις εκλογές
"κάποιος σύντροφος"
Τα συμπεράσματα αυτό πως τα έβγαλες; Και τι σχέση έχει η εκλογή προέδρου με τις εκλογικές αυταπάτες; Πάλι στο σύστημα δίνεις την πρωτοβουλία.
ποιο συμπέρασμα ακριβώς ? Πουθενά δεν το χρεώνω, επεκτείνω χιουμοριστικά μια λογική.
διατύπωσα μια (ημι)troll πρόταση δηλ, είναι και γιορτές, χιούμορ λέγεται. Θα πω και για κάτι σοβαρό που λες όμως.
την πρωτοβουλία στο σύστημα δίνουν οι δίδυμες λογικές 1. να μην εκλεγεί ΠτΔ αλλά με κέντρο βάρους το κοινοβούλιο (ΣΥΡΙΖΑ)
2. δεν αφορά το κίνημα και την αριστερά αν εκλεγεί ΠτΔ. (ΚΚΕ-ΚΚΕ μλ)
εγώ ξέρω ότι τα πραξικοπήματα αντιμετωπίζονται στον δρόμο, αυτό είναι το δίδαγμα μιας απο τις σπουδαιότερες εργατικές - λαϊκές εξεγέρσεις του μεταπολεμικού κόσμου, τον Ιούλη του 1965
"κάποιος σύντροφος"
Για να είμαι ειλικρινής,δεν ικανοποιήθηκα από την απάντηση.
Ας αφήσουμε στην άκρη αυτούς που ασχολούνται με τον ΠτΔ.
Λέει το κείμενο: "Ο μόνος τρόπος που μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του είναι η δική του μαζική πάλη."
Ωραία και εγώ σαν φίλος του ΚΚΕ συμφωνώ με αυτό,εξάλλου το ίδιο προτάσσει και το ΚΚΕ.
Σύμφωνα με την πάγια θέση του (μ-λ) αυτό που λέει το ΚΚΕ είναι μόνο σε ρητορικό επίπεδο.
Επειδή όμως ενδιαφέρομαι πραγματικά για το ποιες είναι οι π-ρ-ά-ξ-ε-ι-ς που έχουν γίνει και πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να μην μοιάζουν όλα αυτά σαν ευχολόγια.Και εφόσον αυτός που κάνει κριτική,μάλλον θα κάνει κάτι διαφορετικό από αυτόν που κριτικάρει,αναρωτιέμαι λοιπόν που εντοπίζεται η ειδοποιός διαφορά της δράσης του (μ-λ) που το τοποθετεί στο βάθρο από το οποίο απευθύνει την κριτική.
Αυτά τα περί συνολικής στάσης κτλ,δεν μπορούν να δοκιμάσουν την άποψη μου για το ΚΚΕ,αφού ακόμη και σε αυτά αυτοί που ασκούν κριτική δεν έχουν να επιδείξουν και ιδιαίτερη κινηματική δραστηριότητα σε σχέση με τους κρινόμενους,το αντίθετο θα έλεγα.
Και επειδή όντως θεωρώ την κατάσταση αντικειμενικά προβληματική και επειδή εγώ δεν έχω διαφορετική πρόταση για το πως τα ευχολόγια θα γίνουν πραγματικότητα,αυτό με κάνει παρά την μη ικανοποίηση μου για την κινηματική κατάσταση να μην σηκώνω το δάχτυλο και να επικρίνω.
Θα με ενδιέφερε σοβαρά, οι πράξεις(όχι τα ευχολόγια) που θα κάνει το ΚΚΕ(μ-λ) για να γίνουν τα ευχολόγια πραγματικότητα.
Δεν προκαταλαμβάνω την απάντηση,αλλά στην περίπτωση που δεν υπάρχουν πράξεις αλλά μόνο λόγια,τότε η όποια κριτική περί μόνο ρητορικής για τους άλλους είναι μηδενικής αξίας,ακόμη και αν στο περιεχόμενό της ήταν σωστή.Η κριτική απευθύνεται από το σωστό προς το λάθος ή τουλάχιστον από το κάτι στο διάφορο του κάτι.Κριτική από το ίδιο σωστό ή το ίδιο λάθος δεν υπάρχει.
"ds"
Το να ρωτάς "καλά και εσείς τι κάνετε;" είναι θεμιτό. Αλλά το να λες (παρά το ότι δεν σηκώνεις το δάχτυλό σου) σε αυτούς που απευθύνεσαι ότι "δεν έχουν να επιδείξουν και ιδιαίτερη κινηματική δραστηριότητα σε σχέση με τους κρινόμενους,το αντίθετο θα έλεγα" δεν θα έπρεπε να το κάνεις επιχειρηματολογημένα; Από που βγάζεις το συμπέρασμά σου;
Για τον ds
Ο καθένας κρίνεται ανάλογα με το ρόλο του, το μέγεθος και τις δυνατότητές του.
Το ΚΚΕ ήταν μέχρι πρόσφατα η κυρίαρχη δύναμη στην αριστερά και συνεχίζει μάλλον να έχει τις μεγαλύτερες οργανωτικές δυνατότητες.Εχει επομένως και τις μεγαλύτερες ευθύνες για την κατάσταση του κινήματος.
Ποιές είναι οι πράξεις του ΚΚΕ πέρα από τις κομματικές και διασπαστικές για το κίνημα εκδηλώσεις του;
Το ΚΚΕ(μ-λ) για παράδειγμα συμμετείχε πριν λίγες μέρες σ όλες τις διαδηλώσεις στην Αθήνα και στην επαρχία για το θέμα του Ν. Ρωμανού. Το ΚΚΕ δεν το είδα.
Αλλες οι ευθύνες αυτών που διέλυσαν και συνεχίζουν να κρατούν το κίνημα διαλυμένο και άλλες οι ευθύνες αυτών που σε δύσκολες συνθήκες προσπαθούν για την ανασυγκρότησή του.
Το (μ-λ) όπου υπάρχει προτείνει κοινή δράση με όλους όσους συμφωνούν στο ελάχιστο, που όμως παρόλο που είναι πολύ σημαντικό δεν γίνεται, την αντίσταση στην επίθεση.
Το ΚΚΕ προβάλει πρώτα την οργανωτική του ανάπτυξη και μετά βλέπουμε, ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτα την κυβέρνηση της αριστεράς και μετά θα μας σώσει, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρώτα το μεταβατικό της πρόγραμμα και μετά συνεργασία.
Αν πάρουμε στα σοβαρά τη ρητορική του ΚΚΕ καιτου ΣΥΡΙΖΑ θα τρελαθούμε. Πως είναι δυνατόν το τρίτο κόμμα που διακηρύσει την σοσιαλιστική επανάσταση και την δικτατορία του προλεταριάτου (όταν χρειάστηκε να τα υπερασπιστεί πραγματικά είχε άλλη άποψη και στάση βέβαια) αντί να μπει στα συνδικάτα για να τα επαναστατικοποιήσει μπαίνει για να τα διασπάσει; Παίρνει τους οπαδούς του και παέι σε χωριστές πλατείες μακριά από τις "καθυστερημένες" μάζες; Κι αν καταφέρει να πλειοψηφήσει σε κάποιο συνδικάτο το κομματικοποιεί μέχρι να το κάνει άμαζο και διαλυμένο. Ποιός θα κάνει λοιπόν την σοσιαλιστική επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου; Τα κομματικά μέλη του ΚΚΕ μακριά από τις μάζες;
Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ τι να πούμε; Οι άνθρωποι φαίνεται πως πιστεύουν πραγματικά ότι θα καταφέρουν με επιχειρήματα να πείσουν τους ιμπεριαλιστές να πάψουν να είναι ιμπεριαλιστες! Σε λίγο θα τους βλέπουμε να κλαίνε στις τηλεοράσεις όπως ο σύντροφός τους ο Χριστόφιας, σαν μωρές παρθένες.
γιώργος
Οι διαφορές ΚΚΕ και ΚΚΕ(μ-λ) δεν έχουν να κάνουν μόνο ρητορικές. Ξεκινάμε από πολύ παλιά, είναι σημαντικές και έχουν να κάνουν με το πως βλέπουν το κομμουνιστικό κίνημα, το παρελθόν, το παρών και το μέλλον του.
Οι διαφορές αυτές εκφράζονται και στο κίνημα.
Η άποψη η δική μας δε γενικές γραμμές είναι ότι όπου υπάρχει πραγματική κίνηση λαού, είτε απεργία είναι αυτή είτε συγκέντρωση, ξεσηκωμός ή ότι άλλο θες ds οι κομμουνιστές πρέπει να είναι μέσα και να δίνουν τη μάχη της οργανωτικής και πολιτικής κατεύθυνσης.
Γι΄αυτό για παράδειγμα είμασταν μέσα στον ξεσηκωμό της νεολαία του 2008 όπως και σημαντικών κομματιών του λαού το καλοκαίρι του 2011.
Γι΄αυτό και σε απεργίες που έγιναν και γίνονται σε εργατικούς και εν γένει εργασιακούς χώρους αυτό που προτάσσουμε με τις παρεμβάσεις μας, είτε από μέσα είτε από έξω, είναι η ανάγκη του συντονισμού αυτών των αγώνων. Για παράδειγμα την περίοδο που διεξαγόταν ο μεγάλος αγώνας των χαλυβουργών παράλληλα "έτρεχαν" κι άλλοι παρόμοιοι αγώνες, στον ίδιο ή και άλλους κλάδους. Αυτό που προτείναμε εμείς στους εργαζόμενους ήταν να μην κλείνονται στους τέσσερις τοίχους του εργοστασίου αλλά να βγαίνουν και προς τα έξω, στις γειτονιές, στην υπόλοιποη πόλη με μια λογική ανάπτυξης ενός κινήματος αλληλεγγύης που θα στήριζε τον αγώνα τους και κυρίως να συντονίζονται μεταξύ τους σε μόνιμη βάση. Όπου δε δεν υπήρχαν και εφ όσον υπήρχαν οι προϋποθέσεις προτείναμε τη δημιουργία σωματείων. Απέναντι σε όλα αυτά βρίσκαμε το ΠΑΜΕ το οποίο στη πράξη ήταν της λογικής της περιχαράκωσης, ακόμη και χώροι που τυπικά άνηκαν στα κλαδικά σωματεία που ελέγχει δεν συντονίζονταν! Όσο για τη δημιουργία σωματείων αντέτασε την ύπαρξη των κλαδικών οπότε σε ένα εργαστάσιο με 50 ή και 250 εργαζόμενους αυτό δε χρειαζόταν.
Εμείς λέμε ότι ο αγώνας των εργαζόμενων πρέπει να είναι στα χέρια τους με την έννοια ότι αυτοί μέσα από τις συνελεύσεις τους αποφασίζουν το πως, το γιατί και το πότε. Αντίθετα αυτό που έχει επικρατήσει εδώ και δεκαετίες στο εργατικό κίνημα είναι η λογική της διαμεσολάβησης και της ανάθεσης, η συμμετοχή είναι μαζική (αν είναι) μόνο στις εκλογικές διαδικασίες και από εκεί και πέρα ουδέν. Μεγάλες ευθύνες πέρα από τον κυβενρητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό έχουν και οι συνδικαλιστές της αριστεράς, και του ΚΚΕ, που επί δεκαετίες παρά τη ρητορική τους δεν διέφερε ο τρόπος τους ιδιαίτερα από των αλλονών! Η λογική της συμμετοχή σε συνδιοικητικά όργανα είναι ένα παράδειγμα.
Άποψή μας είναι η κοινή δράση όλων των χώρων που αναφέρονται ως αγωνιστικές δυνάμεις. Έστω πάνω σε αυτά που συμφωνούμε άσχετα από το ποια προοπτική προτάσει ο καθένας.
Έτσι λοιπόν όταν για παράδειγμα στα νοσοκομεία όλοι συμφωνούσαμε ότι δεν πρέπει να περάσουν τα κλεισίματα, οι διαθεσιμότητες, η αξιολόγηση και ότι άλλο, το ΠΑΜΕ όχι δεν δεχόταν κάποια κοινή συμπόρευση αλλά πολλές φορές τη κατήγγειλε κιόλας. Μόνο μετά από πίεσε των δικών μας αναγκάστηκε κάποιες φορές να κάνει πίσω και να δεχτεί έστω κοινές κινητοποιήσεις και αυτές όταν γινόντουσαν με πρωτοβουλία σωματείων που ελέγχει, άλλες δεν τις παρουσίαζε καν.
Για να μην πούμε για τους καθηγητές το οποίο, πιο τίμιο από τους άλλους του ΣΥΡΙΖΑ και κομματιών των Παρεμβάσεων, από την αρχή στάθηκε ενάντιο σε απεργία κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, ενώ υπήρχε επιστράτευση και κυρίως εκφραζμένη διάθεση αγωνιστικής κόντρας από χιλιάδες εργαζόμενους. Αντί να στηρίξει αυτή τη διάθεση και να κινηθεί στη λογική της έντασής της από την αρχή ποροδιέγραψε την αποτυχία και κινήθηκε σε αυτή τη λογική.
Προφανώς σημαντικό είναι και ο τρόπος που υποτίθεται ότι κινείται για να αλλάξει τους συσχετισμούς στο εργατικό κίνημα. Με το στήσιμο διασπαστικών σωματείων και με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις.
Γενικά, παρά τις όποιες προθέσεις, η γραμμή του ΚΚΕ και των μετωπικών του σχημάτων δεν είναι αυτή που θα σπάσει το αντικομματικό, το αντιοργανωτικό και το απολίτικο στο κίνημα. Αντίθετα με τη στάση του απόλυτου ελέγχου και της οριοθέτησης των αγώνων μέχρι εκεί που δεν θα ξεπεραστούν τα όρια της διαμαρτυρίας αλλά θα απειλούν και πολιτικές (είτε της εργοδοσίας είτε της κυβέρνησης) οδηγούν στο αντίθετο.
Αντιπαρέχομαι τέλος τα περί ανυπαρξίας και ρωτώ και εγώ με τη σειρά μου. Γιατί παρά τη διαφορετικότητα του ΚΚΕ στα σωματεία και τους κλάδους που έχει τη πλειοψηφία η κατάσταση δεν είναι καν ελάχιστα καλύτερη από το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα; Γιατί παρά το ότι γίνανε σημαντικοί μεγαλύτερης ή μικρότερης διάρκειας αγώνες σε εργοστάσια και κλάδους που έχει τον πρώτο λόγο τελικά οι επιλογές της εργοδοσίας πέρασαν και με το παραπάνω; (Χαλυβουργία, ΦΑΓΕ, 3Ε, ΕΛΙΤΕ, ναυτεργάτες κ.λπ.). Τι είναι αυτό που το οδήγησε από τις λογικές της αντεπίθεσης των προηγούμενων χρόνων και των 1400 ευρώ βασικού μισθού τώρα να προτείνει στη βουλή τα ίδια, με μικρές επί της ουσίας διαφορές, με το ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή 751 ευρώ;
Θα μπορούσαν να πω πολλά ακόμη και με πιο λεπτομέρειες. Δεν είναι εύκολο σε ένα σχόλιο. Έχουμε απόψεις, έχουμε όμως και πράξεις. Όποιος θέλει ειλικρινά να μας ...ψάξει μπορεί να τα βρει.
Δεν είχα τη δυνατότητα να ανταπαντήσω νωρίτερα.Η λέξη ΕΙΡΗΝΗ όπως κ άλλες έχει πολλές σημασίες.Σα σύνθημα όμως εννοείται με την πρώτη σημασία,δηλ. ηρεμία,ησυχία.Αλλιώς κ αρχίση να εννοή καθένας άλλα,δε θα υπάρχη συνενόηση.Έτσι πριν από τον πόλεμο του Κόλπου,ο κόσμος διαδήλωνε για ειρήνη,δηλ. όχι πόλεμο.Όταν όμως ο λαός πρέπει να ξεσηκωθή σε πάλη,τι νόημα έχει το σύνθημα "ειρήνη"(με την πρώτη σημασία της λέξης),αφού αυτή πρέπει να διαταραχτή;Το ότι θα επιστρέψη μετά την πάλη,είναι αυτονόητο.
Δημοσίευση σχολίου