Μια χρονιά που βρίσκει χιλιάδες νεολαίους να μη ξέρουν τι θα πει δουλειά, αξιοπρεπής μισθός, πόσο μάλλον δουλειά με βάση αυτό που σπούδασαν και ακόμη περισσότερο σταθερή, με ωράρια και βάρδιες που να επιτρέπουν ένα προγραμματισμό στη ζωή. Μια νεολαία που από τα μικρά της χρόνια το σύστημα προσπαθεί να της αποδείξει ότι είναι άχρηστη και της στήνει ένα εκπαιδευτικό σύστημα τέτοιο που την οδηγεί από τη μια στην απαξίωση της εκπαίδευσης και της μόρφωσης και από την άλλη, όταν αυτή επιμένει, της δημιουργεί χίλιες μύριες δυσκολίες ώστε το αποτέλεσμα να είναι το ίδιο. Εγκατάλειψη γιατί δεν την χρειάζονται μορφωμένη.
Μια χρονιά που βρίσκει χιλιάδες εργαζόμενους να έχουν χάσει τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα που είχαν συνηθίσει να έχουν τα προηγούμενα χρόνια. Χιλιάδες επαγγελματίες, "ελεύθερους" για να δουλευόμαστε, χωρίς δουλειά, με τεράστια χρέη σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία που φουσκώνουν λόγω των απαγορευτικών ρυθμίσεων που ανακοινώνει κατά καιρούς το κράτος. Χιλιάδες είναι οι άστεγοι που ζουν στους δρόμους και ψάχνουν στο κάδους μπας και φάνε τίποτα, τους οποίους τους θυμάται το κράτος όταν πιάνει κρύο για να μας πει ότι τους φροντίζει μπάζοντάς τους σε αίθουσες για 2-3 μέρες και μοιράζοντάς τους ...κουβέρτες. Που; Σε μια πόλη σαν την Αθήνα όπου τα εγκαταλειμμένα σπίτια είναι χιλιάδες επίσης.
Μια χρονιά που βρίσκει πολλούς λαούς στο μάτι του ιμπεριαλιστικού κυκλώνα. Από την Ουκρανία μέχρι τη Λιβύη και από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία μέχρι το Ιράκ και το Αφγανιστάν οι σφαγές, οι επεμβάσεις και η καταστροφή συνεχίζονται και εντείνονται. Μια χρονιά που ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών φέρνει τον κίνδυνο να σκάσουν τίποτα βόμβες πάνω από το κεφάλι μας πιο κοντά.
Μια χρονιά που βρίσκει το φασισμό και εδώ και διεθνώς ακόμη πιο ισχυρό. Από τις πολιτικές φασιστικοποίησης με το κουτσούρεμα και την καταστρατήγηση ακόμη και αστικών θεσμών, μέχρι τη κατάργηση λαϊκών - δημοκρατικών δικαιωμάτων σε χώρες όπως η δική μας όπου η ...ρομφέα του μπάτσου πλέον δε διστάζει σε τίποτα, ούτε καν σε προεκλογική περίοδο, μέχρι την εμφάνιση κομμάτων και οργανώσεων καθαρά φασιστικών που αναλαμβάνουν ελέω ιμπεριαλιστών ακόμη και το ρόλο να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις στις χώρες τους, ακόμη και να κυβερνάνε. Μέχρι και πολέμους! Από τους φασίστες του ISIS και τους νεοναζί της Ουκρανίας μέχρι τους δικούς μας χρυσαυγίτες και τα διάφορα μέτωπα τύπου Λεπέν που καλούνται να τρομοκρατήσουν, να ποδηγετήσουν και να αναστρέψουν το κύμα οργής που καταλαμβάνει όλους τους λαούς.
Και οι λαοί; Ο δικός μας λαός; Αντιστέκονται; Διεκδικούν; Ανατρέπουν; Παλεύουν για να καταστρέψουν μια και καλή τον ιμπεριαλισμό - καπιταλισμό, για να διώξουν πάνω από το κεφάλι τους τα γλοιώδικα σκουλήκια σαν και αυτά που κυβερνούν αυτό τον τόπο που ενώ παριστάνουν τα κουτσαβάκια και τους σκληρούς απέναντί μας έξω το στήσιμό τους στα τέσσερα δεν έχει προηγούμενο;
Δυστυχώς και εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα! Παρά τις αντιστάσεις, παρά τις μεγαλειώδης απεργίες, παρά τους ξεσηκωμούς των αράβικων και ευρωπαϊκών λαών των προηγούμενων χρόνων, παρά τις προσπάθειες οργανώσεων και αγωνιστών, όπως στην Ουκρανία, παρά ακόμη και τις ένοπλες επαναστατικές διαδικασίες σε χώρες της Ασίας, που και αυτές για διαφορετικούς λόγους βρίσκονται σε υποχώρηση, και παρά τις ...μπολιβαριανές κατευθύνσεις στη Λ. Αμερική οι λαοί ακόμη βιώνουν την ήττα των προηγούμενων δεκαετιών. Βιώνουν την ήττα και διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος, την ρεφορμιστικοποίησή του έως αντιδραστικοποίησή του όπου έχουν απομείνει οι ταμπέλες και την ανεπάρκειά του σε μεγέθη όπου έχει απομείνει κάτι που να είναι όντως κομμουνιστικό!
Είναι μαύρα τα πράγματα; Μάλλον! Είναι δύσκολα; Το μόνο σίγουρο! Αλλά;
Το αλλά το έδειξε αυτό που λέγαμε λίγο πιο πριν. Από τις αρχές του 2010 μέχρι τις αρχές του 2012 ο λαός μας ήταν στους δρόμους. Απήργησε, διαδήλωσε, συγκρούστηκε υπερασπιζόμενος το δικαίωμά του στην απεργία και τη διαδήλωση. Για πάνω από δύο χρόνια οι λαοί των αράβικων χωρών βρισκόταν κι αυτοί στους δρόμους. Στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική απεργίες, διαδηλώσεις, συγκρούσεις ξεσπάνε κάθε τόσο. Στη πολύπαθη Ουκρανία βρέθηκαν δυνάμεις που το παλεύουν και τα βάζουν με τα μεγάλα θεριά του ιμπεριαλισμού πρώτα και του φασισμού μετά. Οι λαοί λοιπόν θα συνεχίσουν να βγαίνουν στους δρόμους γιατί η ταξική πάλη δε σταμάτησε ποτέ και ούτε θα σταματήσει!
Έχουν πολλά ακόμη να κάνουν, να αντισταθούν, να διεκδικήσουν και να ανατρέψουν. Να οργανωθούν. Να ξαναστήσουν το δικό τους πολιτικό υποκείμενο και όταν χρειαστεί και το ένοπλο για να αντιμετωπίσουν τον πάντα καλά και σκληρά οργανωμένο αντίπαλο.
Ως τότε όμως ο λαός και η εργατική τάξη έχουν να αντιμετωπίσουν την ηττοπάθεια που τους οδηγεί μια "πρωτοπορία" που όταν σηκώνουν το κεφάλι αυτή τους το ...κατεβάζει με κάθε τρόπο και πάση θυσία. Μια "πρωτοπορία" που θέλει να στριμώξει όλα αυτά που θα έπρεπε να διεκδικούν και να παίρνουν, από την αξιοπρεπή ζωή μέχρι την ίδια την εξουσία, σε λογικές του κυβερνητικού εφικτού το οποίο ορίζεται από το τι θα μας επιτρέψουν, αν θα επιτρέψουν, οι ιμπεριαλιστές να μας δοθεί, σε εργολαβικές λογικές "ανοίγματος δρόμων" προς τη "λαική εξουσία" μέσω ισχυροποιήσης και ενδυνάμωσης της ελέω θεού "πρωτοπορίας" μέσα από εκλογές ή άλλων (σε σχέση με τι άλλων;) μεταβάσεων προς τα ...κάπου!!!
"Πρωτοπορίες" που το λαό και το κίνημα το βλέπουν σαν τον μαϊντανό στις δικές τους επιδιώξεις είτε συναλλαγής με την εξουσία είτε με τους μελλοντικούς της διαχειριστές.
Δουλειά δική μας, που θεωρούμε απολύτως εφικτό τη διεκδίκηση των πάντων, πως ο μόνος δρόμος για την πραγματική λαϊκή εξουσία είναι η οργάνωση και ο αγώνας της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού, που θεωρούμε ότι η μόνη μετάβαση προς την εξουσία είναι η επανάσταση, είναι να πάμε κόντρα σε όλο αυτό τον συρφετό, από τους αστούς μέχρι τους κάθε είδους ρεφορμιστές, που θέλει το λαό φοβισμένο, υποταγμένο, χωρίς πολλές προσδοκίες, χωρίς ελπίδα και τον εαυτό του έξω από κάθε εξέλιξη προς όφελός του. Που τον θέλουν απογοητευμένο και αποδέκτη της κακιάς του μοίρας και συννάμα συνένοχο της δυστυχίας του. Που τον θέλουν απλά να τους αναθέτει στα τυφλά την τύχη του. Κύρια δουλειά μας είναι να τον ξαναπείσουμε ότι μπορεί να τα θέλει όλα και να τα πάρει!
Δύσκολη δουλειά! Αλλά εφικτή. Το απέδειξε η ιστορία των λαών και της ταξικής πάλης παντού! Αποδείχτηκε πριν 97 χρόνια!
Καλή χρονιά να έχουμε λοιπόν σύντροφοι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου