Εκβιάζεται ο λαός με εξαχρειωμένο τρόπο να χρήσει κυβερνήτες ξοφλημένους πολιτικάντηδες που προκαλούν θυμηδία. Σύμπαντες στυλοβάτες του τηλεκατευθυνόμενου με ανατριχιαστική ακρίβεια από τους αμερικανοευρωπαίους ιμπεριαλιστές συστήματος της παράκρουσης, που προσφέρει απλόχερα τους καρπούς της κρίσης του. Δηλαδή την πείνα εν μέσω υπερπληθωρικής παραγωγής αδιάθετων προϊόντων. Όταν δε ο λαός αμφισβητεί αυτή τη διαστροφή, αναλαμβάνει τη συνέτιση η πειθώ του κνούτου αντάμα με τους δίχως ηθική νόμους τους. Παράνομος ο απεργός, ξεσπιτωμένος ο οφειλέτης, επιζήμιος ο διαδηλωτής, τρομοκράτης ο κάτοικος Χαλκιδικής, επικίνδυνος ο μετανάστης (και όχι ο εφοπλιστής που καίει ζωντανούς σαν τα ποντίκια τους επιβάτες). Και για τις δυσκολότερες στιγμές ανοίγει από σιγά και το κλουβί με την ύαινα του φασισμού.
Καλούν οι δυνάμεις που πρωτοστάτησαν (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) στο ξεδίπλωμα της πιο φρικιαστικής πολιτικής να τύχουν ξανά εμπιστοσύνης για να αποφευχθεί τάχατες η πορεία προς την άβυσσο. Είναι οι ίδιοι μισητοί σχηματισμοί που υλοποίησαν τις μνημονιακές διαταγές ΕΕ και ΔΝΤ και επιτίθονταν με απονιά κατά των εργαζόμενων ενοχοποιώντας τους για την καταχρέωση της χώρας. Αφού δήθεν κατανάλωναν περισσότερα από όσα παρήγαγαν. Μίσθαρνα όργανα εκείνων, που αφού εκσυγχρόνισαν τις αποικιοκρατικές λεγεώνες τους και απενδύθηκαν τους χιτώνες με τη σβάστικα, κρατούν τη ρομφαία του χρέους. Όχι όμως για να μας εξοφλήσουν αυτοί οι άρπαγες με όσα μας λεηλάτησαν εκατονταετίες τώρα, μα για να αρμέξουν αλύπητα κι άλλο την σκελετωμένη ελληνική αγελάδα και να τη σέρνουν με χαλκά στη μύτη στα χέρσα χωράφια μας. Ανάμεσα στα γειτονικά εκείνα, τα γεμάτα με στάχτες και σπαρμένα με σάρκες, της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, που αποτελούν τα επικίνδυνα πεδία των γεωπολιτικών τους συγκρούσεων.
Είναι οι ίδιοι που ενώ έχουν έτοιμα στα σκαριά με βάση τον προϋπολογισμό και τις πρόσφατες εντολές της τρόικας νέα εφιαλτικά μέτρα, με απύθμενο θράσος ισχυρίζονται πως η επανεκλογή τους θα μας απαλλάξει από συμφορές. Χαρακτήριζαν τον κάθε επόμενο κύκλο επίθεσης σαν τον τελευταίο. Βέβαια είναι αδίστακτοι και πρόθυμοι στο να προσφέρουν ατελείωτες δέσμες περισσότερης «σωτηρίας».
Μήπως όμως ο λαός μας μπορεί να ελπίζει από την άλλη μεριά στους νέους επίδοξους λυτρωτές του με αριστερό πέπλο; Αυτούς που ακόμη και τώρα εξυμνούν το κολαστήριο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ (με ορατό τον ρόλο της πλέον και από την Σελήνη), που από εκεί εκπορεύονται όλα τα παθήματα μας; Αυτούς που έχουν προβεί σε αναρίθμητες και απροσχημάτιστες διαβεβαιώσεις και γονυκλισίες στις καγκελαρίες και στα αμερικάνικα όρνεα, που από τα ράμφη τους στάζει τα αίμα των λαών; Μπορεί να συγκεράσει άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ την συνθηκολόγηση με τον δήμιο και την υποστήριξη του αποκεφαλιζόμενου; Είναι τυχαία μήπως η υπευθυνότητα του με την οποία αναπροσαρμόζει βαθμιαία τη ρητορική του επί του ομαλότερου και εφικτότερου; Πρώτιστα όμως ο λαός δεν μπορεί να εμπιστευτεί αυτούς που σε όλα τα μνημονιακά χρόνια κάθε στιγμή εξαπέλυαν τα παραλυτικά αέρια της ασύδοτης εκλογολογίας υπομονεύοντας έτσι ουσιαστικά τις πάμπολλες εκδηλωμένες αγωνιστικές διαθέσεις; Σφάξε με αγά μου και θα αγιάσω μετέπειτα με την κυβερνώσα αριστερά.
Κάπου εδώ πλευρίζουμε το πιο χονδροειδές ψέμα που μπορεί να υπάρξει σε συνθήκες προχωρημένης κρίσης του καπιταλισμού που συνθλίβεται κυριολεκτικά στις συμπληγάδες των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Να διαπραγματευτεί την κηδεμονία των μεγαθήριων ο ΣΥΡΙΖΑ και άρα να αμβλύνει την αφαίμαξη του λαού. Γεγονός φυσικά (δηλαδή η υποθετική εκδοχή διανομής κάποιων ψίχουλων) που επίσης δεν θα αναιρούσε τον απεχθή χαρακτήρα αυτού του συστήματος. Αλλά και αν ακόμη υφίστανται οι αγνές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η επιθυμία σθεναρής σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου , αναμφισβήτητα αυτά τα κέντρα διαθέτουν σωρεία από πανίσχυρα και ποικίλα μέσα εξαναγκασμού του σε πειθάρχηση. Ήδη γευόμαστε όλη αυτήν την περίοδο μια αβρότατη μορφή των απειλών τους.
Μήπως συνάγεται όμως το συμπέρασμα πως οι αντίπαλοι μας είναι ακαταμάχητοι; Μα αν κάτι αποτελεί κεκτημένο, είναι η ακατάβλητη δύναμη των μαζών. Αυτή που οδήγησε την ανθρωπότητα από τη φάση της δουλείας στην εποχή όπου οι λαοί δεν βολεύονται με το ακόμη δυνατό λείψανο του καπιταλισμού και δεν ανέχονται το αιμοβόρο κτήνος του ιμπεριαλισμού. Η Γάζα, το Φέργκιουσον, οι φοιτητές της Αγγλίας, οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι στη Γερμανία, οι πατριώτες στην Ουκρανία, η πλατεία Ταξίμ, η Αραβική άνοιξη και στη χώρα μας οι απεργίες ορόσημα καθηγητών, Χαλυβουργικής, κλπ μαρτυρούν πως μόνο η ηττοπάθεια δεν χαρακτηρίζει τους λαούς.
Στο προεκλογικό σκηνικό παρελαύνουν επίσης φορείς πιο ριζοσπαστικοί και ορθόδοξα κομουνιστικοί υποτίθεται. Όλοι όμως οι στρηλατούμενοι από τις εκλογικές ψευδαισθήσεις. Όλοι εραστές προτάσεων που προϋποθέτουν τη συνθηκολόγηση με τον σε κρίση υπόδουλο ελληνικό καπιταλισμό. Κάποιοι από δαύτους είναι κιόλας θιασώτες του με μυστηριώδη τρόπο ερχομού της λαϊκής εξουσίας. Με έναν λαό όμως που εμφορείται (μιας και ασταμάτητα έτσι τον γαλουχούν δεκαετίες τώρα) με τις εκλογικές δοξασίες. Προκύπτοντας έτσι η αδυσώπητη απορία πως θα επιβληθεί η κυριαρχία του λαού μέσα στα ισχυρά ακόμη δόκανα του αστισμού, ενώ βρίσκεται πλήρως αφοπλισμένος. Αδύναμος να υπερασπίσει αμυντικά έστω και το οκτάωρο του 1886. Σαν να μην μπορεί κάποιος να καταπιεί ένα κόκκο σησαμιού και να βαυκαλίζεται πως θα χάψει ολάκερο μήλο. Ενώ δεν προβάλλεται καν στα λόγια και δεν επιδιώκεται στην πράξη η δημιουργία του αποκλειστικού εγγυητή μιας τέτοιας διαδικασίας, δηλαδή η ανάπτυξη του κομουνιστικού κινήματος με επαναστατικά χαρακτηριστικά. Άρα η όποια στομφώδης διακήρυξη αυτού του στόχου αποβλέπει βασικά στην κομματική περιχαράκωση, την ασθμαίνουσα αυτοσυντήρηση σε ένα τόσο πιεστικό περίγυρο και την δημιουργία ενός παραπετάσματος καπνού που θα προσπαθεί να δικαιολογήσει την απογείωση τους από τα κινηματικά πράγματα.
Παρόμοια και με διαφορετική φρασεολογία κινούνται και άλλοι ανατρεπτικοί αντίλαλοι του ρεφορμισμού. Εκπονώντας μεταβατικά προγράμματα, κοινωνικοποιώντας θεσμούς της κεφαλαιοκρατίας και δίχως να καταστρώνουν σχέδια εξωεκλογικά και αντισυνδιαχειριστικά περί ενδυνάμωσης πρώτιστα του διεκδικητικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αναμασώντας συχνά σε επίκαιρη μορφή το παλιό σύνθημα «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ», οπότε και αριστερή διαχείριση (του καπιταλισμού φυσικά) δίχως την δική τους πίεση τους δεν νοείται. Λησμονούν δυστυχώς πως το κεφάλι του αλόγου χαράσσει την πορεία και όχι ουρά του.
Η κάθοδος στις εκλογές των οργανώσεων ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ αποτελεί συνέχεια της κοινής συμμετοχής τους σε αυτές του 2012. Το σημαντικότερο στοιχείο όμως που χαρακτηρίζει αυτή τη συνεργασία δεν είναι η ευκαιριακή συγκόλληση τους, αλλά η πάγια επιδίωξη μέσα από τη συμπόρευση τους να διαμορφώσουν τους ευνοϊκότερους δυνατούς όρους για αλλαγή του τοπίου. Ο μοναδικός παράγοντας που θα διασφαλίσει μια τέτοια εξέλιξη είναι το δυνάμωμα των καθημερινών αντιστάσεων. Επιχειρείται η σύμπτυξη ενός μετώπου από ότι πιο πρωτοπόρο και μαχητικό εργατολαϊκό στοιχείο διαθέτει η χώρα μας στη κατεύθυνση όχι μόνο ανακοπής της φρενιασμένης επίθεσης, αλλά και στη διεκδίκηση και κατοχύρωση μισθών, συντάξεων, παιδείας, περίθαλψης και ελευθεριών. Παλεύοντας ενάντια στην ιμπεριαλιστική κηδεμονία της πατρίδας μας από ΕΕ και ΝΑΤΟ και κατά της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης αγκυρώνοντας αντίθετα στην προοπτική οικοδόμησης μιας Ελλάδας ανεξάρτητης και σοσιαλιστικής.
Και στα Χανιά θεωρούμε πως δεν έχει περάσει απαρατήρητη η συνεχής παρουσία της οργάνωσης μας σε κάθε περίσταση, όπου απαιτούνταν η κινητοποίηση του κόσμου. Υλοποιώντας την πεποίθηση μας για την αναγκαιότητα του αγωνιστικού μονόδρομου αναλάβαμε πρωτοβουλίες και δεν λείψαμε από καμιά εκδήλωση κινηματική. Στις πορείες ενάντια στις βάσεις και την εξάρτηση μέχρι και στις διαδηλώσεις κατά της φτώχειας και ανεργίας των μνημονίων, της κρατικής τρομοκρατίας, της φασιστικής απειλής και των πολεμικών κινδύνων η συμμετοχή μας υπήρξε πάντα δυσανάλογα μεγαλύτερη των μικρών μας δυνάμεων και ποτέ το αντίστροφο.
Ζητάμε λοιπόν με παρρησία από τους Χανιώτες να ψηφίσουν - στηρίξουν την εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ δείχνοντας πως κατανοούν και συμφωνούν με τη βασική μας θέση. Οι ελπίδες των ψηφοφόρων μπορούν να δικαιωθούν μονάχα σαν επιλέξουν και συνταχτούν με την άποψη των αγώνων. Το αληθειόμετρο με το οποίο ο λαός πρέπει να ανιχνεύει και περιφρονεί τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα του συρφετού των εμπόρων των προσδοκιών του και της πολύμορφης πολιτικής αγυρτείας που τάζουν ανέξοδα προκοπή είναι ένα: oι κυβερνώντες δεν εκλέγονται για να χαράσσουν πολιτικές, αλλά για να εκτελούν αυτές που αποφασίζουν και τους ενεχειρίζουν τα κέντρα εξουσίας. Το μαστίγωμα του ο λαός το σταματά μόνο με τη γροθιά του.
Καπετανάκης Μ.
Μέλος της τ.ο. ΚΚΕ (μ-λ) Χανίων
Άρθρο δημοσιευμένο στον τοπικό τύπο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου