Ανεξάρτητα από τις επιμέρους αντιθέσεις τους όλοι επιδιώκουν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας που τους στηρίζει ή τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που θέλει να ηγεμονεύσει. Οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παλιά και τώρα σε τίποτε ισότιμο και συναινετικό δεν βασίζονται. Ήταν και είναι προϊόν ωμού εκβιασμού, απειλών και αναγκαστικής συμμόρφωσης στους κανόνες που έχουν επιβάλει οι ισχυροί ιμπεριαλιστές μέσα σε αυτήν την φυλακή των ευρωπαϊκών λαών. Όσοι συνεχίζουν να επιμένουν πως αυτό το αντιδραστικό οικοδόμημα μπορεί να αλλάξει, να μεταρρυθμιστεί και να λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας, δεν σπέρνουν απλά αυταπάτες! Λένε συνειδητά ψέματα. Η ζωή το έχει αποδείξει πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι πολύ διδακτικά γι αυτούς που θέλουν να διδαχτούν.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει μπει στην τελική φάση κατάρτισης μιας προσωρινής -όπως λένε- συμφωνίας, όπως ανακοινώθηκε προχθές στα πλαίσια της συνόδου κορυφής. Ανεξάρτητα από τις επιμέρους αλλαγές και μετονομασίες το πλαίσιο έχει ήδη προδιαγραφτεί.
Είναι βασισμένο στους βάρβαρους κανόνες των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών με πλεόνασμα, στις οδηγίες και τα εργαλεία… χωρίς την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και στους ελέγχους και τον διεθνή οικονομικό έλεγχο που από Τρόικα θα μετονομαστεί σε ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Η λεγόμενη γραμμή της σκληρής διαπραγμάτευσης έγινε ένα παιγνίδι λέξεων και διατυπώσεων, παρασκηνιακών συμφωνιών και δήθεν μαχητικού ρεαλισμού που κρύβει την συνθηκολόγηση και όχι μόνο με το …70% των μνημονίων.
Ο λαός μας και οι εργαζόμενοι δεν πάλεψαν και δεν μάτωσαν όλα αυτά τα σκληρά χρόνια της βαρβαρότητας για να αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς. Να μετονομαστούν μνημόνια, τρόικα, έλεγχος και αντιλαϊκές πολιτικές με νέα κομψά ονόματα.
Δεν αγωνίστηκε και δεν διεκδίκησε να υπερασπιστεί την ζωή και τις κατακτήσεις του για να πάρει αντίδωρο μερικά ανθρωπιστικά μέτρα ανακούφισης του πόνου, πολλά καλά λόγια και υποσχέσεις για το βάθος της τετραετίας.
Δεν σήκωσε με μάχες διαρκείας το κεφάλι του απέναντι στους ισχυρούς διεκδικώντας ανεξαρτησία και ελευθερία για να συμβιβαστεί μέσα στα πλαίσια νέων συμφωνιών υποταγής στους κανόνες της εξάρτησης και της ξένης κυριαρχίας, με την βούλα αυτήν την φορά μιας δήθεν αριστεράς.
Δεν αγωνίστηκε για ριζικές αλλαγές κόντρα σε θεούς και δαίμονες για να δει το παλιό, μεταμφιεσμένο σε καινούριο, πάλι μπροστά και ενάντια του.
Σύντομα, όλο και μεγαλύτερα κομμάτια λαού και εργαζομένων θα διαπιστώσουν πως καμιά γραμμή διαπραγμάτευσης δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους ταξικούς αγώνες ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
Καμιά διέξοδος για τα λαϊκά προβλήματα δεν πρόκειται να υπάρξει όσο ο λαός δεν συγκροτεί το δικό του μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης, όσο δεν οργανώνει τις δυνάμεις του για την πραγματική σύγκρουση με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας άρχουσας τάξης, για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.
14/2/2015
1 σχόλιο:
Η εκτίμηση της σοσιαλφιλελευθερης μνημονιακής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ που κάναμε όσοι την κάναμε εδώ και καιρό έχει μπει σε φάση δικαίωσης. Αποδεικνύεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με την αποσυγκρότηση του κινήματος με ευθύνη και δικιά του, και με της "επαναστατικής" αριστεράς, και άλλων λόγων, θα ακολουθήσει έναν τέτοιον δρόμο, που πάλι είναι γεμάτος αντιφάσεις βέβαια, δεν είναι απλό πράγμα για τον ΣΥΡΙΖΑ να σταθεροποιήσει ρόλους αστικής εκπροσώπησης και οργανικής ένταξης στον ιμπεριαλιστικό καταμερισμό. Είναι αδύνατον ο ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματωθεί σαν φιλολαϊκός και δύσκολο να ενσωματωθεί σαν αντιλαϊκός, και αυτές οι 2 είναι οι διαφορές της συγκυρίας και από το 81, και από το 09 (οι 2 εκδοχές του τι ΠΑΣΟΚ "είναι" ο ΣΥΡΙΖΑ)
Βέβαια όσα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φταίει κανένας ας πούμε που ο Τσίπρας θέλει να κάνει "μεταρρυθμίσεις" με τον ΟΟΣΑ, να κρατήσει (και ίσως να μεγαλώσει και λίγο) το περσινό πρωτογενές πλεόνασμα, συγκυβερνήσει με την ΝΔ μέσω Αβραμόπουλου, να συνεργαστεί(όχι απλά να διαπραγματευτεί) με αυτό που ονομάστηκε από δικούς του ανθρώπους "οικονομικοί δολοφόνοι", οι άνθρωποι άνθρωποι δηλ των διεθνών οργανισμών που αναλαμβάνουν την προσαρμογή των κοινωνιών που η διεθνής χρηματιστική ορθοδοξία βάζει στο προκρούστειο καλούπι, κλπ. Φταίει μπορεί να πει κανείς βέβαια η αριστερά που δεν είχε και δεν έχει όχι σχέδιο και στρατηγική, ούτε σκέψη σύγκρουσης, αντίστασης, ανυπακοής και ρήξης, που και σήμερα κανείς δεν λέει πχ "μην κάνεις πλεόνασμα, κάνε έλλειμμα, ρίξε έξω τον προυπολογισμό, κάνε στάση πληρωμών, πάρε τις τράπεζες, βγάλε νόμισμα, μην στέλνεις τον προυπολογισμό για έγκριση, βάλε προστατευτισμούς, παρήγαγε αυτά, εκεί, και έτσι, με αυτές τις κλαδικές, τοπικές, και πανεθνικές πρωτεραιότητες, σύναψε σχέσεις με τους τάδε σε αυτά τα θέματα, κλπ".
Και πως να τα πει δηλ, δεν είναι σχέδια που μπορούν να βγουν από στρογγυλά τραπέζια, θέλουν εμπλοκή σοβαρών και πραγματικών κοινωνικών δυνάμεων. Επίσης δεν μπορείς να τα πεις τώρα, αν δεν τα έλεγες όλο τον καιρό, γιατί ο κόσμος έχει κριτήριο, είναι απαιτητικός, σου λέει "τι έκανες τόσον καιρό ?"
Θα πορευτούμε λοιπόν ανάμεσα στο "πάτος στο βαρέλι" και το "θα γυρίσει ο τροχός, κάποτε". Όχι μοιρολατρικά και απαισιόδοξα όμως, οι αντιφάσεις της αστικής και ιμπεριαλιστικής γραμμής είναι οξυμένες, η Ελλάδα και άλλες χώρες δεν είναι αξιοπρεπώς βιώσιμες στην σημερινή ΟΝΕ, ενεργές συναινέσεις από τον λαό δεν θα υπάρξουν, η πολιτική κρίση είναι ενεργή, η κοινωνία θα ξανάρθει ξανά και σύντομα σε μεγάλα διλήμματα.
Ο λαός έχει αποθέματα, το δείχνει κάθε τόσο στις συγκεντρώσεις. Λείπουν όμως οι βαθιές κοινωνικές αντιστάσεις στους χώρους, τα μορφώματα και οι νέες φιγούρες μαζικών κοινωνικών αγωνιστών, η λαική πρωτοβουλία και "εξουσία" (μια συνέλευση γειτονιάς που κάνει την δημοκρατία στοιχείο πληβειακής εμπλοκής είναι ένα κομμάτι πολιτικής επανάστασης, και τα είχαμε αυτά έναν προηγούμενο καιρό, αλλά δεν τα ήθελε η αριστερά) και η πολιτική αριστερά που να τα ενώνει αυτά σε μια προοπτική ρήξης.
Θέλει όμως βασικά και μια αισιοδοξία, μια συλλογική πίστη, έναν μεγάλο βολονταρισμό.
"κάποιος σύντροφος"
Δημοσίευση σχολίου