Φόρτσα Ποταμάρα!

Για όποιον έχει βιώσει έστω και μια μικρή κινηματική εμπειρία, ακόμα και αν σε θεωρητικό επίπεδο δεν διαθέτει μια τόσο ολοκληρωμένη εικόνα και εκτίμηση για το ΚΚΕ και την ιστορική του εξέλιξη, μα και συνολικά για το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, μπορεί να αντιληφθεί σε ένα βαθμό το πώς τα κατά τα άλλα ντούρα ριζοσπαστικά και επαναστατικά του λόγια κάπου χάνονται στα κομματικά happenings και στις εικονικές του συγκεντρώσεις, μα κύρια στην ίδια του την πολιτική ανάλυση και πράξη. Μια μικρή (ή και μεγάλη κατά μια έννοια) κινηματική εμπειρία ενός Δεκέμβρη του ’08, μιας πλατείας του ’11 και πολλών άλλων κινηματικών διεργασιών και λαϊκών σκιρτημάτων μπορούν με έναν τρόπο να αποσαφηνίσουν το ρόλο του ΚΚΕ απέναντι σε αυτά τα κινήματα και συνεπώς τη συνολική του στάση. Και σε επίπεδο βέβαια εργασιακό, δεν είναι λίγες οι φορές, όπου οι στάση του σε ένα σωρό απεργιακούς αγώνες ήταν υπονομευτική. Θα αποφύγω ωστόσο να μπω σε μια εκτεταμένη κριτική, όχι γιατί δεν χρειάζεται προφανώς (γίνεται εξάλλου), αλλά γιατί δεν θέλει να σταθεί σε αυτό σημείο το κείμενο.
Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Μια κριτική στους κόλπους του κινήματος αφορά τον κόσμο – οργανωμένο και μη – που εμπλέκεται στο κίνημα και στις διεργασίες του, που παρεμβαίνει στα όργανά του και δεν αφορά εξωτερικούς παράγοντες, που μπορεί μεν να μιλούν εύγλωττα και πιασάρικα, από ουσία όμως πάσχουν. Γιατί πολύ απλά οι ίδιοι δεν έχουν προσπαθήσει, μήτε θελήσει να αλλάξουν αυτή την αρνητική για το κίνημα κατάσταση, σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την οποία φέρει και το ΚΚΕ (κι όχι μόνο αυτό προφανώς). Όταν επομένως μιλά κανείς από την απ’ έξω, να μας συγχωρεί, αλλά μιλά με κούφια λόγια, όχι γιατί τα όσα λέει δεν είναι σοβαρά (εντάξει, μπορεί και να μην είναι), αλλά γιατί έξω από το χορό δεν υπάρχουν ειδικοί. Άρα, ας πάψει να περνιέται παντογνώστης. Γιατί η «καναπεδάτη» κριτική είναι η πιο εύκολη και ανώδυνη κριτική. Είναι η κριτική (να μου συγχωρεθεί το σεξιστικό σχόλιο) χωρίς αρχίδια. Είναι εν δυνάμει επικίνδυνη κριτική. Γιατί αυτός που την ξεστομίζει, μιλάει με τόση σιγουριά, αρνούμενος ταυτόχρονα να πάρει θέση και να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει αυτό το «πρόβλημα», το οποίο κατά τα άλλα αντιλαμβάνεται, ότι υπάρχει. Και δεν αναφέρομαι βέβαια σε έναν κόσμο, που έχει γαλουχηθεί με κάποια πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά, άρα κατά μια έννοια η παραπάνω στάση είναι αναμενόμενη από μεριάς του. Αναφέρομαι στον πιο επικίνδυνο, σε αυτόν δηλαδή που μιλά καπηλευόμενος μια υποτιθέμενη ριζοσπαστικότητα και επαναστατικότητα, ενώ στην ουσία η στάση του δεν διαφέρει και τόσο από αυτή του πρώτου. Και αυτός στον καναπέ κάθεται. Και on stage να βρίσκεται (ελπίζω με αυτόν τρόπο να προϊδέασα λίγο για το πού αναφέρομαι), πάλι στον καναπέ βρίσκεται και είναι υποταγμένος μέχρι το κόκκαλο.
Υπάρχει λοιπόν μια μερίδα on stage περσόνων, που επεχείρησαν και επιχειρούν να καπηλευτούν αυτή τη ριζοσπαστικότητα και επαναστατικότητα με τον πιο χυδαίο τρόπο. Ας αποφύγω να τους σχολιάσω αναλυτικά (έχει γίνει και πρόσφατα σε τούτο εδώ το blog με ένα πιο γενικό τρόπο) κι ας περάσω στην ουσία του πράγματος και σε ένα τραγούδι, που κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στο διαδίκτυο, ερμηνευμένο από δύο περσόνες αρκετά ελκυστικές προς τον αριστερό και ευρύτερα κινηματικό χώρο. Όχι απλά ελκυστικές, αλλά αγαπημένες. Ναι, για τον Τζιμάκο και τον Αγγελάκα λέω.
Το τραγούδι αποτελεί μια κριτική (ο θεός να την κάνει) προς το χώρο του ΚΚΕ, σημεία του οποίου είναι αληθή (βλέπε κρατικές επιδοτήσεις), από ουσία όμως δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα. Θες εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό; Κι ας μας συγχωρούν σε αυτό το σημείο οι διάφοροι «αγωνισταράδες», που ουκ ολίγες φορές δικαιολογούν μια ταύτιση του ΚΚΕ με τη ΧΑ, αλλά πέρα του ότι αυτή καθεαυτή η ταύτιση είναι ανιστόρητη και απαράδεκτη (τράβα πες το στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που δέχτηκαν επίθεση από χρυσαυγίτες) προφανώς δεν αφορά στο ΚΚΕ, αλλά σε κάθε κόκκινη φωνή. Και ναι, οι κύριοι δεν ταυτίζουν το ΚΚΕ με τη ΧΑ. Ταυτίζουν την αριστερά και το λαϊκό κίνημα με τους φασίστες. Άλλο αν το κάνουν χρησιμοποιώντας το ΚΚΕ. Γιατί, ακόμα και αν ορισμένες πρακτικές του εν λόγω κόμματος (και να ‘ταν μόνο αυτού, πολλοί χώροι μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες) παρέπεμπαν και παραπέμπουν σε «φασιστικού τύπου» συμπεριφορές (είναι βέβαια ένα ζήτημα και το πώς το εννοεί κανείς αυτό), ποια ήταν η στάση των «κυρίων» αυτών; Ήταν μήπως εκεί, για να αντιπαρατεθούν σε αυτές; Όχι. Πολύ απλά γιατί οι «κύριοι» αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους αγώνες και την αριστερά. Κι ακόμα κι αν είχαν, το «είχαν» είναι αδιάφορο, αν αναιρείται από το «έχουν». Όσο αδιάφορος είναι ο συχνά «επαναστατικός» τους λόγος (μπορείς αντί για «συχνά» να βάλεις και «κάποτε»).

Δεν πρόκειται να αναπαράξουμε το τραγούδι της ντροπής. Όσο δε για το χαρακτηρισμό «λοβοτομημένες μαριονέτες», που ακούγεται στο κομμάτι, αναρωτιέμαι αν είναι περισσότερο από εσάς «κύριοι». Αφήσατε μια ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Γκρεμίστηκε όμως η πουτάνα και σιγά σιγά γκρεμίζεστε κι εσείς. Τραβήξτε για κάνα Ποτάμι κι αφήστε τις πολλές αμπελοφιλοσοφίες, που κάνουν τα λόγια του Μαραβέγια να μοιάζουν κομμουνιστικό μανιφέστο. Προσέχετε πάντως, γιατί τα σκαλοπάτια της κοινωνικής ανέλιξης, που με ψηλά τη μύτη ανεβαίνετε, είναι γεμάτα μπανανόφλουδες και μπορεί να σας στείλουν στον πάτο λίγο άγαρμπα. Κι ο πάτος είναι πιο χαμηλά κι απ’ το ποτάμι. Δεν έχει ποταμίσιο νερό εκεί, απ’ αυτό που σας ποτίζει ο Σταύρος Θεοδωράκης, αλλά σκατό. Μπόλικο σκατό.
Όχι, δεν θα σταματήσουμε να ακούμε αυτή την ιστορία, που αφήσατε. Γιατί πολύ απλά αυτή ιστορία δεν ανήκει σε εσάς. Ανήκει στον κόσμο, που κάποτε σας ενέπνεε (Α.σ.Γ.: αμφιβάλω για το τελευταίο!).

http://resistancetoujours.blogspot.gr/