Κατάληξαν λοιπόν απορημένοι και γεμάτοι σύγχυση οι Έλληνες να παρακολουθούν τον Τσίπρα και τους υπασπιστές του να επιδίδονται σε ένα ομολογουμένως αβέβαιο, υποκριτικό, περίεργο, παραπλανητικό και όλως επικίνδυνο τραγέλαφο. Και τι συμπέρασμα να βγει άραγε από όσα ξετυλίγονται σε καταιγιστικό βαθμό στις οθόνες της τηλεόρασης; Υπόσχεται η κυβερνώσα αριστερά (με την ακροδεξιά, εθνικιστική συνδρομή) κατοχικά, εκκλησιαστικά συσσίτια στους πεινασμένους. Λες και οι γνήσιοι αριστεροί (και οι εκτελεσθέντες της Καισαριανής μαζί) πίστευαν πως το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον φτωχότερο πληθυσμό και τους αμύθητα πλουσιότερους γεφυρώνεται με ένα ξεροκόμματο ψωμιού. Προσπερνώντας το φονικό ερώτημα γιατί η δίχως υπερβολή διαστημικών διαστάσεων τεχνολογική και παραγωγική δυνατότητα της κοινωνίας να μην θρέφει όλους μας ισότιμα και αξιοπρεπώς και πάμπολλοι να εξευτελίζονται καταφεύγοντας στη επίσημη, θεσμοθετημένη ελεημοσύνη.
Δεσμεύεται να πατάξει τη διαφθορά. Βάλλοντας φορολογικά και συνθλίβοντας οπωσδήποτε τα μικρομεσαία στρώματα και ενδεχομένως και ορισμένα ψηλότερα. Αφήνοντας όμως απρόσβλητα τα ιερά και όσια και τον διεφθαρμένο πυρήνα της κοινωνίας μας, δηλαδή την εκμετάλλευση και καταπίεση των πολλών από τους ελάχιστους. Διεκδικώντας Όσκαρ για τις επιδόσεις της στην επικοινωνιακή τέχνη της εξαπάτησης απομακρύνει τα κάγκελα στο Σύνταγμα, δίχως να δεσμεύεται ρητά για την άρση όλου ανεξαίρετα του αντεργατικού και αντιλαϊκού φασίζοντος νομοθετικού πλαισίου. Διατηρώντας επίσης τον χρήσιμο φράκτη του Έβρου που απωθεί τους επιζήμιους ξένους εισβολείς (οι τροϊκανοί ευτυχώς μας επισκέπτονται αεροπορικά). Διορίζοντας επιλεκτικά τις πανάξια προβλημένες καθαρίστριες με το αιτιολογικό του παράνομου της απόλυσης. Άρα οι υπόλοιποι ενάμιση εκατομμύριο «νομίμως « άνεργοι ας περιμένουν για επιβίβαση στο τρένο της ανάπτυξης. Που με σταθμάρχη τους ίδιους θα την προστάξουν να αφιχθεί. Περιφρονώντας την αντικειμενικότητα που διερωτάται απεγνωσμένα τι διαφοροποιήθηκε στα βαθύτερα αίτια του φαινόμενου, όπου η όποια σεβαστή παραγωγή και ανάπτυξη υπήρχε προχθές και εκτροχιάστηκε στην πορεία (και με την καίρια συμβολή της ένταξης στην ΕΕ ), αλλά σήμερα θα επιστρέψει πανηγυρικά. Άλλαξαν οι λόγοι που έφυγε, για να ξαναγυρίσει; Αντικαταστάθηκαν (και το αγνοούμε;) δια εκλογικής μαγείας οι συνυφασμένοι με την κρίση νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας και ακυρώθηκαν οι σχέσεις της υποτέλειας που καταλυτικά συνέτειναν στην αποβιομηχάνιση της χώρας;
Ανακοινώνονται μέτρα περιορισμένου δημοσιονομικού κόστους (εισιτήρια στα νοσοκομεία, τράπεζα θεμάτων, διαγραφές φοιτητών, κλπ) και εντυπωσιασμού (κατάργηση ανοίγματος καταστημάτων τις Κυριακές). Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν υποτιμούνται αυτά σαν έμμεση και παθητική επιτυχία της λαϊκής αγανάκτησης. Αμβλύνουν στο ελάχιστο όμως την προηγηθείσα λεηλασία.
Αν παρατηρήσει κανείς προσεχτικά τις δηλώσεις των υπουργών πάντοτε χρησιμοποιούν τις έννοιες του εφικτού και των παροχών στο μέτρο των προσγειωμένων δυνατοτήτων. Όχι στις μονομερείς ενέργειες, αναγκαιότητα μεσοπρόθεσμου προγράμματος, πρωτογενών πλεονασμάτων και συνέχισης μεταρρυθμίσεων, συχνές επικλήσεις των ταμειακών δυσχερειών (επαναδιατύπωση της καμένης γης). Προλειαίνεται δηλαδή ύπουλα (και παραδοσιακά) το έδαφος της αναδίπλωσης. Ένα αυτοκίνητο για να καταφέρει με ασφάλεια τη δύσκολη στροφή των 180° μειώνει υποχρεωτικά και βαθμιαία τη ταχύτητα και ποτέ απότομα.
Υπερθεματίζουν την αύξηση της κακόφημης παραγωγικότητας. Όταν στις δεδομένες συνθήκες (και τεχνολογικής υστέρησης) προοιωνίζει τη συμπίεση του εργατικού κόστους. Η αντιδραστική αξιολόγηση των υπαλλήλων κρίνεται γόνιμη. Οι αποκρατικοποιήσεις παγώνουν προσωρινά για να επανακάμψουν δριμύτερες και υποτίθεται πιο καρποφόρες. Καλοδέχονται μετά βαΐων και κλάδων τις αποικιοκρατικές επενδύσεις. Διαβεβαιώνουν με απέχθεια για την εξόφληση του άσβεστου, τοκογλυφικού χρέους της εξάρτησης. Σε αντιστάθμισμα της ευρωπαϊκής πίεσης στρέφονται και ενισχύουν τον ρόλο του ΔΝΤ. Εξιλεώνοντας τον πιο δυσφημισμένο οργανισμό και υπεύθυνο για τη λιμοκτονία του ενός τρίτου της ανθρωπότητας. Αισχρά εξαπατούν ισχυριζόμενοι πως με την αποφασιστικότητα τους θα εκμοχλεύσουν φιλολαϊκές αλλαγές ακόμη και σε ολάκερο το κοινό ευρωπαϊκό σπιτικό μας. Λες και συστεγάζονται αρμονικά οι μάζες με τα ιμπεριαλιστικά καθάρματα, που θεμελίωσαν το οικονομικοπολιτικό παραπέτασμα της ΕΕ για να την ορίζουν και απολαμβάνουν οι λαοί της. Όσο ακριβώς ανήκει και η πατρίδα μας στον δικό της λαό. Βιάζοντας ξανά την αμείλικτη αντικειμενικότητα, όπου η μικρή σαύρα θα τρομάξει τον αλιγάτορα. Όταν η Γερμανία ανοίγει γεωπολιτικοεπεκτατικά το ουκρανικό ζήτημα και βάσει των πραγματικών συσχετισμών αναγκάζεται σε αναδίπλωση υποβιβαζόμενη όχι μόνο σε ακόλουθο ιμπεριαλιστή δεύτερης κλάσης αλλά και στριμωγμένη μάλιστα πολύ άσχημα. Ο αγαπημένος του ΣΥΡΙΖΑ φιλειρηνιστής (;;) και παντοκράτορας (;;) και υπέρμαχος της ευημερίας (;;) Ομπάμα βιώνει επί της ουσίας απανωτές, παταγώδεις αποτυχίες από Αφγανιστάν έως Συρία, ακόμη και για τον μερικό και σχετικό έλεγχο τους. Η δυσπραγία αυτή οφείλεται στις αντικειμενικές πάλι αδυναμίες να καθυποτάξουν πλήρως έστω και μικρές γωνιές της υφηλίου. Τέλος και χαρακτηριστικότατα κορυφαίοι Ρώσοι αξιωματούχοι (μέχρι και διόλου τυχαία και ο υποτιθέμενος υπεύθυνος της διάλυσης της ΣΕ Γκορμπατσόφ) διατυμπανίζουν ευθαρσώς πλέον προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των ανταγωνιστών την πυρηνική τους θωράκιση. Επαληθεύοντας εκ νέου την ανατριχιαστική αντικειμενικότητα της αδιαμφισβήτητης ικανότητας τους να αφανίσουν με το σκεπτικό του αποθανέτω μετά των αλλοφύλων 3-4 φορές τον πλανήτη (και η μία αρκεί φυσικά) με τους αντιπάλους παρέα. Ώστε να ανακόψουν την κλιμακούμενη τάση περικύκλωσης και εξασθένισης τους από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές.
Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ εδραζόμενος σε ποιες αντικειμενικές προϋποθέσεις ξιφουλκεί σαν μαθητευόμενος μάγος της πολιτικής κατά πάντων; Είχε άδικο ο ομοϊδεάτης τους Σούλτς που αναρωτήθηκε ειρωνικά, πως κερδίσατε το 35% των ψήφων και νομίζετε πως θα αλλάξετε τον κόσμο; Και εντάξει, οι βολές κατά της τρόικας είναι ελιγμός διπλωματικός, διαπραγματευτικός ή άλλοθι της κατοπινής υποχώρησης (το παλέψαμε ηρωικά αλλά ήταν ανένδοτοι, θέλετε να οδεύσουμε λοιπόν στην καταστροφή;). Ή χρησιμοποιείται η Αθήνα από τον υπερατλαντικό παράγοντα για να δημιουργήσει μέχρι κάποιου βαθμού βέβαια αποσταθεροποιητικό περιβάλλον στην ευρωζώνη και συρρίκνωση της επιρροής των γερμανών στη χώρα μας . Ή πιθανόν να ισχύει ένα κράμα από τα προηγούμενα.
Έκπληξη (;;) προκαλεί ο αιφνιδιαστικός και πληθωρικός «φιλελληνισμός και η φιλευσπλαχνία» του αρχισφαγέα προέδρου των ΗΠΑ (εκεί ανήκει και το Φεργκιουσον και τα 30 εκατ. απόκληρων της ζωής ). Ο γνώμονας όμως είναι η αντιπαράθεση με τους ευρωπαίους άσπονδους συμμάχους και έως εδώ. Δολιότητα ομπαμική που βάφτισε ο Τσίπρας έκφραση συμπαράστασης των ισχυρών του πλανήτη. Η επιτομή της ελεεινότητας και ξενοδουλείας.
Αλλά και η ιερόσυλη αυθάδεια της κυβέρνησης να διαμαρτυρηθεί για τις κυρώσεις στη Ρωσία; Έκφραση διάθεσης για άσκηση περήφανης και ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής; Και καλά, η αρχική προκλητική ρητορική (και βαθμιαία εξευγενιζόμενη) κατά των ευρωπαίων δανειστών στηρίζεται στις αμερικάνικες πλάτες. Η ιταμότητα προς τον γίγαντα ακουμπάει μήπως σε ένα ακμαίο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα; Απλά αποτελεί μια επαναδιατύπωση των παλιών, ανδρεοπαπανδρεϊκής κοπής, φραστικών αποστασιοποιήσεων, που θόλωναν την τελική δουλοπρεπή ευθυγράμμιση. Οι σκληρές όμως εποχές μας ούτε τέτοιες λεκτικές πολυτέλειες δικαιολογούν πλέον. Επίσης, σαν πολύτιμη διδαχή, η πολυδιάστατη στρατηγική της αδελφής κυπριακής μεγαλοαστικής τάξης την οδήγησε (σαν αντικειμενικά μια σαρδέλα ανάμεσα στους καρχαρίες) στον οικονομικό γύψο και στην παρέλαση των τούρκικων πλοίων στην ΑΟΖ της. Και δυστυχώς η οικονομική εξασθένιση μεταφράζεται ακαριαία σε βάθεμα της υποτέλειας.
Διαπιστώνουμε λοιπόν πως οι επιθυμίες και οι σχεδιασμοί των καπιταλιστών, των πολιτικών υπηρετών τους και ακόμη των ίδιων των ιμπεριαλιστών επισκιάζονται καταθλιπτικά από την σαρωτική δύναμη της αντικειμενικότητας. Η ρευστότητα των εξελίξεων μοιάζει με ένα καυτό χυλό που βράζει και αναταράσσεται και τίποτα και για κανέναν δεν μπορεί να προεξοφλείται πια. Σε αυτό το ανεμοδαρμένο λοιπόν τοπίο η αριστερίζουσα κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί τις μύριες αντιξοότητες της κρίσης του στραγγαλισμένου ελληνικού καπιταλισμού. Παγερά αδιαφορούμε για το αν θα αντέξει να διεκπεραιώσει το «ευαγές» έργο της. Ιδιαίτερα δύσκολο φαίνεται να κατορθώσει να παγιωθεί σαν ο σταθερός δεύτερος πόλος μιας κλασσικής εναλλαγής συντηρητικών και κεντροαριστερών, σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που απαιτεί μια στέρεη δυτικού τύπου αστική δημοκρατία. Η θεαματική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ πιθανόν να συνοδευτεί με μια εξ’ ίσου εντυπωσιακή κατρακύλα, αλλά οπωσδήποτε αφού κλείσει ένα πρώτο κύκλο επίθεσης. Ούτως
ώστε να προλάβει να ανασυνταχθεί κιόλας η διάδοχη λύση. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες βλέπεις. Το ζήτημα της μακροβιότητας του ΣΥΡΙΖΑ σαφέστατα δεν θα κριθεί στο επίπεδο της ανταπόκρισης του στις απαιτήσεις και προσδοκίες του ντόπιου κεφαλαίου και των προστατών του. Προς αυτή την κατεύθυνση σίγουρα θα προσφέρει όλη του την ικμάδα. Ήδη εκλιπαρεί τα κέντρα εξουσίας να δείξουν κατανόηση και να δώσουν την απαραίτητη πίστωση χρόνου, ώστε και να αποσοβηθεί ο κίνδυνος εκρήξεων από τους κατατρεγμένους και να εξασφαλιστούν τα περιθώρια πληρωμής των δόσεων. Τι το ορθολογικότερο για τα συμφέροντα τους, για το καλό των πιστωτών δηλαδή. Βοηθήστε με, διευκολύνετε με να σας πληρώνω. Το κρίσιμο κλειδί για τη διαχρονικότητα του ΣΥΡΙΖΑ εστιάζεται κυρίως στην ακροβατική ικανότητα του να πείθει και περιθωριοποιεί επί μακρόν έναν λαό αλύπητα ακρωτηριασμένο στην κλίνη του Προκρούστη (και έπεται συνέχεια), όπου τα λογής λογής πρόσκαιρα φράγματα της οργής του θα συσσωρεύουν ακόμη μεγαλύτερη ορμή και δυναμική.
Το ράντισμα με σταγονίδια ανακούφισης, το σαθρό επίχρισμα της αριστεροσύνης, η αξεπέραστη αναγκαιότητα προώθησης καινούργιων δεσμών με μέτρα λιτής διαβίωσης (κατά Βαρουφάκη η αντιδημοφιλής έννοια της λιτότητας αντικαθίσταται πλέον από τον καθόλου φιλοσοφικού περιεχόμενου πονηρό όρο) και οι επιδέξιοι χειρισμοί των ισορροπιών στους αμερκανοευρωπαίους κηδεμόνες, ίσως αποδειχθούν υλικά που θα προκαλέσουν κοινωνικούς Βεζούβιους. Και να εμπλέξουν επίσης την πατρίδα μας με θλιβερά αποτελέσματα στις γεωπολιτικές περιπέτειες των σατραπών (φονιάδων και ληστών) της γης.
Τον μοναδική, την αποκλειστική αντικειμενική κατάσταση που υπολογίζουν και τρέμουν οι κανιβαλικοί εχθροί μας (εντός και εκτός επικράτειας) είναι ο ξεσηκωμός της εργατικής τάξης και των πλατειών λαϊκών στρωμάτων. Ειδικά τώρα που η ανάληψη ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί μοιραία ένα τρομακτικό κενό και φόβο στο σύστημα. Με ποιο εκλογικό νανούρισμα θα αποκοιμίζεται πλέον ο εξαθλιωμένος και εξαγριωμένος λαός; Πως θα κατευνάζονται από εδώ και πέρα τα επερχόμενα κύματα της δυσαρέσκειας; Αυτή η αναμονή έληξε. Ο Τσίπρας δεν αντιπολιτεύεται για να υπόσχεται εκ του ασφαλούς. Πρωθυπουργεύει. Τα κυρίαρχα κέντρα θα ανακουφίζονται με τις κατ’ ευφημισμό κομμουνιστικές εξαγγελίες για τη λαϊκή εξουσία, που θα έρθει σαν από μηχανής θεός σε μια σκηνή με καθηλωμένους τους ψηφοφόρους θεατές. Θα αρκεί όμως αυτή η αδιόρατη προοπτική να πείσει και φρενάρει τον πεινασμένο άνεργο και εργάτη (μικρή η διαφορά), που θα απαιτεί άμεσα φαγητό για να γεμίσει το άδειο στομάχι του; Δεν θα ανησυχούν τα ε
πιτελεία του κεφαλαίου στο παραμικρό σχεδόν από τις βουβές κραυγές των ανατρεπτικών, που στοχεύουν στην εξ αριστερών πίεση της αμφίσημης και αιωρούμενης κατ’ αυτούς συγκυβέρνησης. Αλήθεια όμως, θα συνταιριάζεται με τη συνειδητοποίηση του κόσμου πως για πολλοστή φορά εξαπατήθηκε και η σωτηρία του πρέπει να στηριχτεί στη δύναμη της πάλης του ενάντια στον εκάστοτε διαχειριστή;
Αντίθετα σπέρνει πανικό στους τυράννους το πλατύ αγκάλιασμα της άποψης μας που προβάλλεται εξαντλητικά και διαρκώς και όχι μόνο στην προεκλογική περίοδο μέσω της συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες και πουθενά αλλού. Γιατί η πολιτική με την οποία μέλλεται κατ’ ευθείαν ο λαός να βρεθεί αντιμέτωπος, όσο αριστεροφτιασιδωμένη και στρογγυλεμένη και αν γίνει (το κράτος μας διαβεβαίωσαν θα έχει συνέχεια) θα είναι αβάσταχτη. Δεν είμαστε οι στριφνοί, οι κακόπιστοι, οι γραφικοί, οι μονολιθικοί και οι αιρετικοί της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Κάνουμε ανάγνωση επίπεδου δημοτικού της αμείλικτης συγκυρίας. Η κυβέρνηση όσο και αν ήθελε να παραστρατήσει φιλολαϊκά, είναι εξαναγκασμένη να υπακούσει στη βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα (ή σωστότερα ξαμολυμένα). Ο λαός με τη σειρά του είναι υποχρεωμένος (όρος επιβίωσης) να αντισταθεί και διεκδικήσει. Εκεί ακριβώς θα διασταυρωθεί με τις δικές μας θέσεις. Από αυτές που απομακρύνθηκε παρασυρμένος από τι
ς εκλογικές αυταπάτες. Υποχρεωτικά θα αντιληφθεί πως μόνο πλέον τη συλλογική, συγκροτημένη, μαζική, ασυμφιλίωτη δύναμη των αγώνων του πρέπει να εμπιστεύεται. Η συνάντηση μας ορίζεται κατά συνθήκη λοιπόν στους δρόμους της διεκδίκησης, αναμέτρησης και σύγκρουσης. Στο πεδίο που οι πόθοι του πραγματώνονται και το δίκιο του επικρατεί. Εκεί όπου θα αντικρίσει τους χθεσινούς μεσσίες του σαν πυροβολητές του. Εκεί που πασχίζουμε επίμονα να πλειοψηφήσει μαζί μας εκλέγοντας σαν υπερασπιστή και λυτρωτή του τον σωστά καθοδηγούμενο αγωνιζόμενο εαυτό του. Κανέναν άλλον.
Μέλος του ΚΚΕ (μ-λ) στα Χανιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου