Την τελευταία περίοδο, και με πρόφαση την οικονομική κρίση και τις υποχρεώσεις που αυτή συνεπάγεται για την αποφυγή μιας εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, καθώς και την αποτροπή μιας χρεοκοπίας, οδηγηθήκαμε σε μια μετατόπιση προς αντιδραστικότερες μορφές διοίκησης και κυβερνητικής διαχείρισης. Μια μετατόπιση που από τους εισηγητές της αναφέρεται ως προσωρινή ή καλύτερα ως μια “έκτακτη κατάσταση”, που, όταν και εφόσον παρέλθουν οι βασικότεροι όροι που την επέβαλαν θα ανακληθεί, επαναφέροντας τις αξίες της αστικής δημοκρατίας είτε στα προηγούμενα επίπεδα είτε τέλος πάντων σε μια πιο δημοκρατική έκφραση.
Ετσι, για παράδειγμα, βιώσαμε καταστάσεις όπου δεσμευτικές υποχρεώσεις για τη χώρα, όπως τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα, είτε να μην έρχονται προς κύρωση στη Βουλή και να νομιμοποιούνται μέσω νομοθετικών διαταγμάτων είτε να μην κατατίθενται ολοκληρωμένα, αλλά και στην περίπτωση κανονικής διαδικασίας να μην διαβάζονται καν από τους υπουργούς, πόσο μάλλον τους βουλευτές. Πολύ απλά, γράφονται και κατατίθενται στη γλώσσα των δανειστών ιμπεριαλιστών και απλά απαιτείται η ψήφισή τους χωρίς συζήτηση πόσο μάλλον αμφισβήτηση.
Ομως ούτε αυτή η αντιδημοκρατική εφαρμογή αρκούσε για τους ιμπεριαλιστές, καθότι οι κυβερνητικές επιλογές συναντούσαν την αντίσταση του λαού και των εργαζόμενων με αποτέλεσμα την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού -το αποκαλούμενο πολιτικό κόστος- που αναλάμβανε την προώθηση των εντολών του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Ετσι φτάσαμε να εναλλάσσονται πρωθυπουργοί, όχι μέσω εκλογών αλλά κατόπιν υπόδειξης των ιμπεριαλιστών ανοικτά και απροκάλυπτα. Κάπως έτσι ο ΓΑΠ φαγώθηκε στις Κάννες και μας προέκυψε ο Παπαδήμας.
Η ...εξέλιξη της αστικής τους δημοκρατίας έφτασε έως στο σημείο να θεωρούνται οι εκλογές ως διαδικασία απαγορευτική για την “ανόρθωση της οικονομίας” που στόχευαν -όπως διατείνονταν- οι εκάστοτε άρχοντες που ανελάμβαναν να σώσουν τη χώρα από την καταστροφή που οι ίδιοι βεβαίως έφεραν με την πολιτική τους.
Παράλληλα με την παράκαμψη του κοινοβουλίου τους, αυτού του ιερού βωμού της δημοκρατίας όπως αρέσκονται να διατυμπανίζουν, ενεργοποιήθηκε ένα πανίσχυρο πλέγμα θεσμών και μέτρων που αφαιρούσε γρήγορα και ασυζητητί -πάντα στο όνομα των έκτακτων αναγκών- κάθε δημοκρατικό και κοινωνικό δικαίωμα είχε κατακτήσει με αγώνες και αίμα αυτός ο λαός. Οι δύο αυτές κατευθύνσεις πρέπει να πορεύονται παράλληλα, έστω και άνισα, με προεξέχουσα την αποδημοκρατικοποίηση της κοινωνίας. Κι εδώ οι επιδιώξεις τους δεν θα μπορούσαν να συναντούν ανοικτές θύρες και κλίμα αποδοχής. Γι’ αυτό αφυπνίστηκε και ο έτερος πυλώνας επιβολής του νόμου και της τάξης, οι φασιστικοί παρακρατικοί μηχανισμοί. Ετσι συνδικαλιστικές, πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες βρέθηκαν στο στόχαστρο, οικοδομώντας αυτό που αποκαλείται φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής.
Πρόκειται άλλωστε για κατακτήσεις που όπως και οι συχνές και ποικίλες εκλογές (βουλευτικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, νομαρχιακές, συνδιοικητικές) χρησιμοποιήθηκαν εδώ και δεκαετίες για την οικοδόμηση της αυταπάτης ότι αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα μπορεί να μεταρρυθμιστεί και δεν χρειάζεται να ξαναγυρίσουμε στους ...μπολσεβίκους.
Ολο το ρεφορμιστικό οικοδόμημα της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της λεγόμενης Αριστεράς στηρίζεται στην εμπέδωση της άποψης ότι στον αιώνα μας δεν ευδοκιμούν επαναστάσεις, αλλά αλλαγές διαχειριστών της αστικής δημοκρατίας που απέδειξε ότι αντέχει. Οτι πέτυχε να ενσωματώσει στην κοινωνική συνείδηση την αξία του όπλου που λέγεται ψήφος. Κάτι που μπορούμε να πούμε ότι όντως το είχε καταφέρει σε ικανοποιητικό βαθμό ακόμη και σε λαϊκά κομμάτια που συνειδητά διαπαιδαγωγήθηκαν και από την Αριστερά -πλην εξαιρέσεων- στη λογική της ανάθεσης και της κοινωνικής συνυπευθυνότητας κόντρα σε απόψεις για ταξική πάλη και αντιθέσεις που κάποιοι κομμουνιστές επιμένουν να διακηρύττουν.
Η σημερινή συγκυρία στον πλανήτη, με την ένταση της δομικής κρίσης του συστήματος, ανέδειξε με απόλυτο και αδιαμφισβήτητο τρόπο την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων αλλά και τη χωρίς κανένα όριο επίθεση του κεφαλαίου για ριζική ανατροπή των ταξικών συσχετισμών. Για να επιτευχθεί η σωτηρία του συστήματος μέσω της όξυνσης της εκμετάλλευσης απαιτείται έξαρση της βίας. Τα περιθώρια λοιπόν για δημοκρατικές ευαισθησίες περιττεύουν. Και το παράδειγμα το δίνουν οι ίδιες οι ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, όπου παρότι οι κατακτημένοι καπιταλιστικοί θεσμοί έχουν άλλες προδιαγραφές και διαχρονικότητες, η χειραγώγηση και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής αποκτούν μόνιμα και θεσμικά χαρακτηριστικά στο όνομα της …δημοκρατίας.
Στις εξαρτημένες όμως χώρες δεν χρειάζεται ίσως ούτε το φύλλο συκής για να φανεί το πραγματικό περιεχόμενο της δημοκρατίας τους. Κι αυτό έγινε πιο φανερό με την άνοδο στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ, που παρακολουθήσαμε, κατέγραψαν την πιο ωμή πολιτική έκφραση της ιμπεριαλιστικής επιβολής, σε αυτό το επίπεδο, σε μια χώρα εξαρτημένη: Τι κι αν άλλαξε η κυβέρνηση, τι κι αν αυτή εκλέχτηκε από το λαό, με ένα άλλο πρόγραμμα από αυτό της προηγούμενης. Οι συμφωνίες είναι συμφωνίες και εμείς αποφασίζουμε με ποια πολιτική θα πορευτεί η αυτή χώρα. Αυτό μάλιστα αποκαλείται ρεαλισμός και αποδοχή των κοινών συμφερόντων της «ευρωπαϊκής κοινότητας». Σιγά μην όριζαν οι εκλογές την πολιτική που ασκείται.
Οχι μόνο λοιπόν οι εκλογές αποτελούν εμπόδιο και δημιουργούν καθυστερήσεις στην αυστηρή τήρηση της πολιτικής που έχει αποφασιστεί από τα ξένα και ντόπια κέντρα αλλά και τα όποια κομματικά προγράμματα έχουν απλά τη χρήση προεκλογικού παραμυθιάσματος, εν γνώσει και ομολογημένα, από όλους. Αυτή είναι η δημοκρατία τους.
Δεν πρόκειται για μια στρέβλωση της έκφρασης της δημοκρατίας από κάποια πρόσωπα (Σόιμπλε, Μέρκελ) αλλά είναι το βαθύ περιεχόμενο μιας δημοκρατίας των λίγων απέναντι στους πολλούς. Η δημοκρατία των εκμεταλλευτών και των ιμπεριαλιστών δεν μπορούσε, ούτε μπορεί, να εξελιχτεί σε κάτι άλλο. Ισα ίσα, όσο θα σφίγγουν τα πράγματα και οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις θα οξύνονται, η πολύ δημοκρατία θα πρέπει κατ' αυτούς να περιστέλλεται. Εκεί βρισκόμαστε και με αυτήν την πραγματικότητα συγκρούστηκε αυτός ο χώρος που βαυκαλιζόταν για χρόνια με την ουτοπία της Ευρώπης των λαών και τη δύναμη της ψήφου για μεταρρύθμιση. Βέβαια το στραπάτσο υπήρξε για κάποιους πιο αφελείς, γιατί οι περισσότεροι ηγετίσκοι από αυτούς τους χώρους όχι μόνο ήξεραν τι σημαίνει αστική δημοκρατία, αλλά έχουν από χρόνια μαθητεύσει σε αυτή μέσα στη Βουλή αλλά και μέσα στο κόμμα τους όπου ο συγκεντρωτισμός, ο παραγοντισμός και οι κολοτούμπες έχουν ανακηρυχτεί σε τέχνη και αρετή εδώ και πολλές δεκαετίες.
Προλεταριακή Σημαία
1 σχόλιο:
Άσχετο: προσωπικά είμαι υπέρ της θέσης του κκεμλ ότι δεν υπάρχουν αμυνόμενοι και επιτιθέμενοι ιμπεριαλιστές ή ακόμα χειρότερα καλοί και κακοί. Μήπως όμως παρόλαυτα θα έπρεπε να καλεστεί πορεία συμπαράστασης στους ισπανούς αντιφασίστες?
Δημοσίευση σχολίου