Ο κύριος Πανούσης αναγκάστηκε να επισκεφθεί το στρατόπεδο μόνο υπό το βάρος των αυτοκτονιών δύο ανθρώπων που δεν άντεξαν άλλο την φρίκη της φυλάκισης. Πριν συμβούν αυτές, δεν είχαμε δει κάποια θεαματική πρωτοβουλία ή κάποια σαφή προγραμματική δέσμευση. Δεν παρέλειψε το υπουργείο να περιποιηθεί με ένα καλό χεράκι «αριστερό» ξύλο τους διαδηλωτές που θέλησαν να φτάσουν στον χώρο όπου βρίσκονται οι άνθρωποι αυτοί.
Και μιας και μιλήσαμε για ανθρώπους. Είναι θεαματική η στροφή των ΜΜΕ και διάφορων παραγόντων το τελευταίο διάστημα μετά την αλλαγή της κυβέρνησης, να μεταχειρίζονται ξανά την λέξη «άνθρωπος» για τους κρατούμενους μετανάστες. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, τα ΜΜΕ και οι αρμόδιοι φορείς, επιμελώς αποκαλούσαν τους πνιγμένους, βασανισμένους και φυλακισμένους ανθρώπους «λαθρομετανάστες», προσφώνηση που επικάλυπτε κάθε άλλη ιδιότητα και δικαιολογούσε κάθε είδους εγκλήματα εναντίον τους.
Αφού λοιπόν «συμφωνήσαμε» όλοι ξαφνικά ότι όντως πρόκειται για ανθρώπους σαν κι εμάς, οφείλουμε πρώτα από όλα στον εαυτό μας να ξαναπούμε κάποια πράγματα, εμείς που «είχαμε καταλάβει τι συνέβαινε». Γιατί αυτό που συμβαίνει με τις συνθήκες κράτησης σε όλη την χώρα, δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους μετανάστες, στους οποίους είμαστε αλληλέγγυοι. Είναι το μέλλον που επιφυλάσσει το σύστημα της βαρβαρότητας σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους των λαϊκών τάξεων, όπως και αν το φέρει η… μοίρα να βρεθούν σε μια άλλη θέση από αυτή που είναι σήμερα. Αυτό εμείς οι άνθρωποι που είμαστε ίδιας πάστας και ταξικής καταγωγής με αυτούς τους άλλους ανθρώπους, δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Χιλιάδες άνθρωποι σε αυτή την χώρα έχουν λοιπόν συλληφθεί και κακοποιηθεί από τα όργανα της τάξης μην έχοντας διαπράξει κανένα αδίκημα. Το βασικό τους και μοναδικό «έγκλημα» είναι ότι γεννήθηκαν σε χώρες που διαλύθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Το μοναδικό τους έγκλημα είναι ότι στην χώρα τους πεινούσαν τόσο πολύ, που ήτανε διατιθέμενοι να ρισκάρουν μέχρι και να πνιγούν προκειμένου να μην επιστρέψουν εκεί.
Η Αμυγδαλέζα, ως το πιο μαζικό στρατόπεδο που στήθηκε για τους συλληφθέντες των πογκρόμ με το όνομα «Ξένιος Ζεύς», αντιπροσωπεύει το σύνολο των εξευτελισμών που υπέστησαν οι μετανάστες όλα αυτά τα χρόνια.
1.450 σύμφωνα με τα στοιχεία, 45 εκ των οποίων ανήλικοι. Κάποιοι δεν έχουν παπούτσια. Κάποιοι δεν έχουν μπουφάν. Το φαγητό σύμφωνα με καταγγελίες είναι μερικές πατάτες και λίγο ψωμί για μία μέρα. Πολλοί είναι άρρωστοι και στερούνται ιατρικής φροντίδας. Στοιβαγμένοι σαν ζώα πίσω από τα ψηλά συρματοπλέγματα. Συνωστισμένοι σε κλειστά κουτιά, στερημένοι από κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Για 12 μήνες, για 18 μήνες, για 2 χρόνια. Χωρίς να τους έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία. Χωρίς δίκη. Χωρίς να ξέρουν πότε και αν θα απελευθερωθούν.
Η υποδομή του χώρου έχει αφεθεί στην τύχη της, και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τις πλούσιες επιδοτήσεις της ΕΕ, που οι γνωστοί κύριοι της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» και του «κακού δημοσίου» χρόνια τώρα μασουλάνε –μην ξεχνώντας ταυτόχρονα να φτύνουν ρατσιστικά κηρύγματα.
Πολλές εξεγέρσεις και στάσεις έχουν σημειωθεί στην Αμυγδαλέζα όλα αυτά τα χρόνια. Από αφορμές καθημερινές, από την κακομεταχείριση και τις ελλείψεις, μέχρι γενικές εκκλήσεις για απελευθέρωση. Σημαντική στιγμή υπήρξε το 2013, όταν έγιναν γενικευμένες καταγγελίες ότι οι αστυνομικοί διέκοψαν την προσευχή των μουσουλμάνων κρατούμενων με το πρόσχημα της «καταμέτρησης» και έδειραν κόσμο. Καταγγελίες για κακομεταχείριση που αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου των χιλιάδων ιστοριών βασανισμού, κακοποίησης και δολοφονιών μεταναστών ανά την ελληνική επικράτεια, που ποτέ δεν θα ξεθαφτούν από την «ευνομούμενη πολιτεία».
Η εικόνα των έγκλειστων μεταναστών να κουνούν με τα χέρια τους το σύρμα φωνάζοντας ρυθμικά «freedom», μόνο δάκρυα μπορεί να φέρει στα μάτια κάθε ενός που έχει έστω και ένα ίχνος αξιοπρέπειας μέσα του.
Η Αμυγδαλέζα είναι ένα σύγχρονο μνημείο βαρβαρότητας, που καλά θα κάνει να μείνει εκεί για να θυμίζει σε όλους εμάς που ονειρευόμαστε έναν άλλον κόσμο, τι είδους σύστημα έχουμε να αντιπαλέψουμε και πόσο κοντά μας είναι οι πιο μεσαιωνικές και μαύρες πλευρές της ιστορίας του. Και όταν λέω κοντά, δεν εννοώ μόνο σε χιλιομετρική απόσταση, αλλά και στο χρόνο.
Δεν είναι στα πλαίσια αυτού του άρθρου μια αποτίμηση για τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το υπουργείο, οι οποίες είναι σημαντικές και πρέπει να μελετηθούν. Νομικές πρωτοβουλίες που φέρνουν αλλαγές στα πιο ακραία σημεία του συστήματος κράτησης και είναι σχεδιασμένες να αποτρέψουν καταστάσεις όπως αυτές.
Πρέπει όμως να πούμε ότι το ζήτημα των συνθηκών κράτησης κυρίως δεν είναι ένα θέμα του υπουργείου δημόσιας τάξης αλλά ζήτημα των συνθηκών της ταξικής εκμετάλλευσης, των εργασιακών συνθηκών και της νομοθεσίας για τα ένσημα και τις άδειες παραμονής. Όλο αυτό το ρατσιστικό νομοθετικό πλαίσιο έχει εδραιώσει ένα κοινωνικό συρματόπλεγμα για χιλιάδες εργάτες που ζούνε ή και γεννήθηκαν στην Ελλάδα και δεν αφορά κανένα Δουβλίνο και καμία Σένγκεν.
Όσο υπάρχει αυτό το ταξικό συρματόπλεγμα, ποτέ οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν θα είναι ίσοι άνθρωποι, παρά «πρόβλημα» που η ευαίσθητη συστημική αριστερά θα διαχειρίζεται πιο «φιλεύσπλαχνα».
Τέλος, αξίζει με αφορμή την Αμυγδαλέζα μια αναφορά στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και η «δημοκρατική κοινωνία» που υπερασπίζεται η συστημική αριστερά απέναντι στον «ολοκληρωτισμό», τον «σταλινισμό» και τα γκούλαγκ.
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι παγκόσμιοι και τοπικοί πόλεμοι, η αποικιοκρατία, η ιμπεριαλιστική λεηλασία. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι οι νέες σταυροφορίες για την κατάκτηση της Μ. Ανατολής, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Συρία. Είναι οι 20.000 πνιγμένοι της Μεσογείου τα τελευταία χρόνια. 20.000 είναι άραγε μια τραγωδία ή μια στατιστική;
Πάνω από διακόσια χρόνια μετά από την αστική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καμία πολιτική δύναμη στα πλαίσια της ΕΕ δεν διανοείται ούτε καν λεκτικά να την επικαλεστεί για εκείνους τους ανθρώπους, που στα μάτια όλων τους αποτελεί ένα «πρόβλημα» το οποίο κλήθηκαν να διαχειριστούν.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου