ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ (για τον διάλογο στο indymedia)

Με χαρά διάβασα την απάντηση του Τ.Μ. στο indymedia, πάνω στην ανακοίνωση μας (Καταλήψεις που... Μόνο το κράτος και την κυβέρνηση εξυπηρετούν ), γιατί μπήκε στον κόπο, και καλά έκανε, να βάλει το ζήτημα στην πολιτική του βάση.
Είναι αναγκαίο και ζητούμενο λοιπόν, πέρα από τα όποια πολιτικά επιχειρήματα που πρέπει να απαντηθούν, να δούμε την ουσία της κουβέντας των δικαιωμάτων των κρατουμένων αλλά και των διωκώμενων αγωνιστών.


Κατά την άποψη μας, δεν μπορεί να υπαρξουν νίκες στον τομέα της καταστολής και της φασιστικοποίησης, αν δεν κατορθώσει ο αγώνας των κρατουμένων να γίνει κομμάτι του λαϊκού κινήματος και των μαζών. Κατά την άποψη μας, η καταστολή και ο προσωπικός ή οικογενειακός εξευτελισμός των κρατούμενων και των διωκώμενων, έχει σαν μοναδικό σκοπό την τρομοκράτηση του λαού και τον παραδειγματισμό του. Έχει σκοπό να σπείρει τον φόβο στις πλατιές μάζες των εργαζόμενων και της νεολαίας, να βάλει στο γύψο τα κινήματα αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί ο μεγαλύτερος φόβος του καπιταλιστικου-ιμπεριαλιστικού συστήματος, είναι η μαζική είσοδος του λαού στον αγώνα και η συνένωση των αγώνων σε ένα κεντρικό Μέτωπο Αντίστασης.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής κινείται όλα αυτά τα χρόνια ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος. Πρώτα από όλα, υποτιμόντας τους μικρούς και μεγάλους αγώνες του λαού και τους στόχους που βάζουν οι μάζες, ως «λίγους, αμυντικούς και ενσωματώσιμους». Η πολιτική και η πρακτική του α/α χώρου, να θεωρεί τα μαζικά διεκδικητικά αιτήματα ανούσια, τις μεγάλες διαδηλώσεις «κηδείες», και να δρα αυτοαναφορικά και προβοκάροντας τον εαυτό του και το κίνημα, απομακρύνει την πρώτη ύλη της αλληλεγγύης –την σύνδεση με τις ανάγκες των μαζών.
Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής και θεωρίας του α/α χώρου, είναι από τα πιο μικρά προβλήματα μέχρι τα μεγαλύτερα:

-Η ασυλία την οποία θεωρεί ότι έχει, να διαλύει οποιαδήποτε διαδήλωση με την συμπεριφορά του, παραβιάζοντας τις διαθέσεις των μαζών, και σέρνοντας τες ανοργάνωτες σε συγκρούσεις άνευ όρων με την αστυνομία. Τη ίδια στιγμή φυσικά στις πορείες του α/α χώρου επικρατεί αυστηρή πειθαρχία (και πολύ σωστά), ώστε να μην εκτεθεί ο χώρος στην καταστολή. Οπότε καθόλου δεν ισχύει ότι «Το αναρχικό κίνημα προς τιμή του, ποτέ δεν επέλεξε τις κινήσεις του με μοναδικό κριτήριο την καταστολή που θα δεχτεί.»

Την αντίληψη ότι ο α/α χώρος έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας και ότι είναι υπεράνω κριτικής, που οδηγεί σε δημιουργία συγκροτημένων αντιλήψεων και πρακτικών, τις οποίες όλοι έχουμε βιώσει, και έχουν οδηγήσει (δικαίως) τον χώρο αυτό να μιλάει ο ίδιος στις ανακοινώσεις του για «καρκινώματα» και «φασίζουσες συμπεριφορές». Αλήθεια ποιες λογικές εξέθρεψαν τις συμπεριφορές αυτές; Έχετε μήπως μόνο εσείς το δικαίωμα της κριτικής σε αυτά τα ζητήματα;
Αλήθεια, δεν στρώνεται το έδαφος και δεν καλλιεργούνται οι συμπεριφορές αυτές, όταν καταλαμβάνεται μια σχολή χωρίς να ερωτηθεί ο σύλλογος φοιτητών, χωρίς οι φοιτητές της νομικής να έχουν πρωτοπόρο ρόλο πάνω στην κατάληψη αυτή; Χωρίς να κατορθώνουν οι φοιτητές ούτε καν να κάνουν συνέλευση;

Δεν αντιλαμβάνεστε ότι με αυτή την στάση:

-Δημιουργείτε συνθήκες αποξένωσης με τους φυσικούς συμμάχους ενός αγώνα ενάντια στην καταστολή, αφού βάζετε στον πάγο το φοιτητικό κίνημα, αίροντας κάθε δυνατότητα για παρέμβαση, διάλογο και ενημέρωση;
Κάνετε πολύ πιο εύκολο το έργο της δεξιάς και των ρεφορμιστών μέσα στον σύλλογο, και πολύ δυσκολότερο εκείνων των δυνάμεων που θέλουν και μπορούν να κινητοποιήσουν τους φοιτητές;

-Οξύνετε μια αντίληψη για «τις μάζες που κοιμούνται και δεν καταλαβαίνουν», που οδηγεί σε μια ελιτίστικη αντιμετώπιση περί  φοιτητών «φυτών» και «προβάτων», αντί να κάνετε την αυτοκριτική σας, γιατί δεν κατεφέρνει η κατάληψη να αγκαλιαστεί από πλατιές μάζες; Οδηγόντας έτσι το αντίπαλο στρατόπεδο σε μεγαλύτερη συσπείρωση και τους φοιτητές στις αγκαλιές των ΜΜΕ και των μεγαλοκαθηγητών.

-Δεν αντιλαμβάνεστε ότι η άνευ όρων «κατάληψη» ενός κτιρίου, χωρίς την συμμετοχή μαζών αλλά μόνο των ατόμων του «χώρου», μπορεί να γίνεται μόνο με την ανοχή της αστυνομίας και ότι αποκόβει τον «χώρο» από τον λαό; Δεν έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα, μετά από τόσα χρόνια, ότι η κατάληψη ως μέσο πάλης πρέπει να κατεφέρνει την είσοδο των μαζών στον αγώνα και όχι την περιχαράκωση αυτών που κινητοποιούνται από τις μάζες;
Για να γίνει λοιπόν μια κατάληψη επιτυχημένη, θα πρέπει να έχουν καταφέρει να πειστουν ουσιαστικά οι μάζες να την στηρίξουν, να οργανωθούν οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι πρώτα με βάση τις ανάγκες τους. Επιδίωξη από την οποία ο α/α χώρος έχει παραιτηθεί πλήρως.

Κατανοώ όμως ότι όλα αυτά μάλλον παράξενα ηχούν στα αυτιά αυτών που απογοητευμένοι από τον «κοιμισμένο λαό», επέλεξαν εκείνη την μορφή οργάνωσης και δράσης, που τους απέκοψε εντελώς από το μαζικό κίνημα. Κατανοώ ότι είναι πολύ δύσκολο να μιλάς για μαζικό κίνημα και λαϊκή οργάνωση, όταν η ίδια η επιλογή του υποτιθέμενου «αντάτρικου πόλης»,  είναι παραίτηση από το μαζικό κίνημα, περιφρόνηση του, και προβοκάρισμα του σε πολιτικό επίπεδο.

Ο εγκλωβισμός του α/α σε αυτή την αδιέξοδη λογική, είναι φυσικό να οδηγεί σε κινήσεις που καμία σχέση δεν έχουν με το κίνημα και τις παραδόσεις του.

-Από πότε είναι λοιπόν πρακτική του κινήματος η κατάληψη πολιτικών χώρων και γραφείων, που οδηγεί ουσιαστικά την αναίρεση της πολιτικής λειτουργίας αυτού με τον οποίον αντιπαρατεθόμαστε; Η κατάληψη πολιτικών γραφείων, δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στην κουλτούρα του λαϊκού κινήματος αλλά ίσα-ίσα στην κουλτούρα του εχθρού. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιες μορφές πάλης (κατάληψη γραφείου «πολιτικών») έμπαιναν στο Σύνταγμα από την άλλη μπάντα.
Η ουσία της κατάληψης βρίσκεται στην οργάνωση της συζήτησης και της δράσης των μαζών στο μαζικό τους χώρο, όχι στο να πιεστεί το «Κόκκινο» και η «Αυγή» να υλοποιήσουν τις προεκλογικές υποσχέσεις που διάφοροι πίστεψαν! Η κατάληψη είναι μέσο πάλης, όχι μέσο μετεκλογικής πίεσης.

-Από πότε η κατάληψη ενός χώρου γίνεται όχι από το υποκέιμενο του, από αυτούς που ζουν, σπουδάζουν και εργάζονται σε αυτόν; Από πότε συνάδει με οποιαδήποτε λογική κοινωνικοποίησης και απελευθέρωσης η συμπεριφορά του αντικαθιστούμε το κοινωνικό υποκείμενο με την λογική της ομαδούλας μας; Συνάδει αυτό έστω με την έννοια της «αυτο-οργάνωσης» ή της «αυτοθέσμισης»;

Με αυτές τις σκέψεις νομίζω ότι τώρα μπορούμε να κολυμπήσουμε στα πιο ρηχά νερά, ας πούμε να απαντήσουμε ότι ως κομμάτι του κινήματος που δέχεται την καταστολή και τον τρομονόμο, δεν είναι δυνατόν να βγάζουμε «τσιμουδιά».
Ούτε νομίζω ότι στις κινητοποίησεις για τον ΝΡ βγάλαμε «τσιμουδιά». Εκτός αν θεωρείτε ως «τσιμουδιά» ότι δεν ακουλουθούμε πιστά το ημερολόγιο των «δυναμικών ενεργειών» που αποφασίστηκαν από τις συνελεύσεις σας. Εκτός αν θεωρείτε «τσιμουδιά» το να παρεμβαίνει κάποιος αγωνιστής μαζικά στον χώρο που ζει, σπουδάζει και εργάζεται, και να υπερασπίζεται με την στάση του τους διωκώμενους από την καταστολή, ανεξάρτητα αν συμφωνεί μαζί τους πολιτικά. Ακόμα υπερασπίζοντας τα πολιτικά δικαιώματα και αυτών που έχουν πλήρως ξεκόψει από το μαζικό κίνημα. Είτε αυτό είναι το λιγότερο (ένα ψήφισμα), είτε είναι η καθημερινή μάχη ενάντια στην συστημική προπαγάνδα των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

«Οι “καταλήψεις” αυτές που πραγματοποιούνται εκ του ασφαλούς προς ώρας, προλειαίνουν το έδαφος ώστε να δικαιολογηθεί η καταστολή που επιχειρήθηκε τις πρώτες μέρες να είναι διακριτική και περιορισμένη (Κέντρα κράτησης μεταναστών σε Αμυγδαλέζα, Κόρινθο). Δίνουν άλλοθι αλλά και εξωραΐζουν την κυβέρνηση που θέλει να εμφανίζεται πιο διαλλακτική και λιγότερο κατασταλτική. Η απαγόρευση της πορείας στις Σκουριές, όμως δείχνει το πραγματικό πρόσωπό της όταν διακυβεύονται συμφέροντα κεφαλαιοκρατικά.Οι νεολαίοι του ΚΚΕ(μ-λ) καταδικάζουν αυτές τις φασιστικής έμπνευσης καταλήψεις γραφείων οργανώσεων όπως και σχολών που ανοίγουν δρόμους για προβοκάτσιες και τραμπουκισμούς, δυσκολεύοντας την συνειδητοποίηση των λαϊκών μαζών στο ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και που θα πρέπει να στρέψει τα πυρά του.
Πιστεύει ότι οι διεκδικήσεις των φυλακισμένων για ανθρώπινες συνθήκες και κατάργηση των φυλακών Γ’ μπορούν να δικαιωθούν αν αγκαλιαστούν από το λαϊκό κίνημα και όχι με τραμπουκισμούς και προβοκατόρικες εισβολές σε σχολές και γραφεία οργανώσεων.»

Αν λοιπόν θέλετε να μας κατηγορήσετε για κάτι, να μας κατηγορέτε για την θέση μας αυτή, για την συνέπεια μας να την προωθήσουμε, και όχι για φανταστικά ευρήματα περί ανοχής στην «αριστερή κυβέρνηση».

Δεν είμασταν εμείς που αλλάξαμε την τακτική μας και επανήλθαμε στις παλιές καλές μέρες των «συκγρούσεων της τηλεοπτικής εικόνας», νομίζοντας ότι η κυβέρνηση τάχα θα πιεστεί από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Νομίζοντας ότι η κυβέρνηση αυτή κινείται έξω από τα πλαίσια του συστήματος και της εξάρτησης.

Δεν ήτανε δικά μας μέλη και στελέχη που ψήφισαν, είτε έδειξαν πολιτική ανοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, ως επιλογή του «λιγότερου κακού». Ίσα-ίσα με την συμμετοχή μας στις εκλογές, με την δράση μας, δώσαμε στο μέγιστο όλοι μας την πολιτική μάχη για να ανατραπούν οι αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, για να αποσπατεί κόσμος από την λογική του ρεφορμισμού. Και καταφέραμε αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα που καταφέραμε.
Κάτι το οποίο επ’ ουδενί δεν έκανε ο α/α χώρος, από την σκοπιά της αποχής, αντανακλώντας τις αυταπάτες για τις «καλύτερες μέρες». Αυταπάτες που ήτανε και είναι εκτεταμένες μέσα στο ίδιο το Indymedia και σε όλο τον αναρχικό χώρο, που νομίζει ότι βρήκε τον κενό χώρο να αναστήσει την λογική του θεάματος.

Αν κάποιος μπορεί να κατηγορηθεί για ανοχή και συμπόρευση με την κυβέρνηση, είμαστε εμείς οι τελευταίοι.

Τέλος για κάτι εξίσου σημαντικό.

Δεν μπορεί ένας χώρος, που από κοινού με το σύστημα συκοφάντησε κάθε επαναστατικό κίνημα του προηγούμενου αιώνα, να μας κάνει μαθήματα για την «θεωρία των δύο άκρων». Μια θεωρία που ο ίδιος ο α/α χώρος είχε υιοθετήσει πολύ πριν μπει στο επίσημο μενού των καναλιών, ταυτίζοντας τον «ναζισμό με τον σταλινισμό», αποθεώνοντας την αστική κουλτούρα και κάθε πένα τύπου Όργουελ και Σολτζενίτσιν, τρώγοντας αμάσητο κάθε αστικό αφήγημα για τον «ολοκληρωτισμό», γιατί νόμιζε ότι η συμμετοχή στον αστικό βόθρο της προπαγάνδας θα τον κάνει τάχα αρεστό στον χώρο της νεολαίας και της διανόησης. Τουλάχιστον εμείς καταφέραμε να κρατήσουμε πλήρως τις αποστάσεις από τα κυρίαρχα αφηγήματα.

Κ.Κ.
Νέος του ΚΚΕ(μ-λ)