Θεσσαλονίκη, 9 Μάη: εκδήλωση για τα 70 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών
4 σχόλια:
Ανώνυμος
είπε...
έχει πολύ μεγάλη σημασία να μπει η ιστορική μνήμη για την ελληνική και παγκόσμια δεκαετία του 40 σε σωστές βάσεις, ειδικά τώρα που μπήκε και το ΚΚΕ στο αναθεωρητικό-μεταμοντέρνο στρατόπεδο.
Ως συνήθως, αυτοί που φεύγουν από το ρεβιζιονιστικό "ΚΚΕ", αφού έχουν πρώτα θητεύσει σε αυτό, κουβαλάν μαζί τους και όλη την ιδεολογικοπολιτική του σαβούρα. Αυτό έγινε με τους ευρωκομμουνιστές το 1968, το ίδιο με τους νεοαριστερούς το 1989, με το συνασπισμό το 1991, το ίδιο ισχύει και για τους φλωρακικούς του Εργατικού Αγώνα.
Η κύρια πλευρά της ιστορικής αναθεώρησης απ' την πλευρά του "ΚΚΕ" σήμερα είναι η -τάχα μου από τα αριστερά- άρνηση του αντιφασιστικού μετώπου, δηλαδή της παγκόσμιας στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος από το 1934 ως το 1945. Δηλαδή εκείνης της θεωρητικής επεξεργασίας και πρακτικής που έσωσε τους λαούς της Ευρώπης από την πιο βαθιά βαρβαρότητα, και εκατομμύρια ανθρώπους από τον αφανισμό.
Ο ΕΑ υποτίθεται ότι θέλει να ανασκευάσει την αναθεώρηση αυτή, αλλά το κάνει χωρίς να αμφισβητεί τον πυρήνα αυτής της άποψης.
Γράφει ο ΕΑ:
"Απελευθερωτικό πόλεμο και πόλεμο υπεράσπισης του σοσιαλισμού έκανε η Σοβιετική Ένωση, κατακτητικό η Γερμανία. Ο πόλεμος Γερμανίας - Αγγλίας, παρότι δεν παραγνωρίζουμε τον κίνδυνο του φασισμού, ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός και τελείωσε ως τέτοιος."
Ο απολογισμός του κομμουνιστικού κινήματος για το χαρακτήρα του Β'ΠΠ ήταν ακριβώς ο αντίθετος. Γράφει σχετικά ο Στάλιν το 1946:
In view of this, unlike the First World War, the Second World War against the Axis states from the very outset assumed the character of an anti-fascist war, a war of liberation, one aim of which was also the restoration of democratic liberties. The entry of the Soviet Union into the war against the Axis states could only enhance, and indeed did enhance, the anti-fascist and liberation character of the Second World War.
Στην πραγματικότητα, ο ΕΑ σωστά κριτικάρει το "ΚΚΕ" για τη θέση του στον ελληνοϊταλικό, συμφωνεί όμως απόλυτα με αυτό σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα συνολικά του πολέμου, όπως συμφωνεί και με τον τροτσκιστή Μαντέλ τον οποίο παραθέτει με θετικό πρόσημο, την ίδια στιγμή που δήθεν αρνείται την τροτσκιστική θεώρηση του "ΚΚΕ".
Η κριτική του είναι κούφια, και κινείται στην ίδια γραμμή που λέει ότι η διαφορά του 1ου από το 2ο ΠΠ ήταν η ύπαρξη της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι τελείως ψευδές. Στον 1ο ΠΠ οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πάλευαν για το μεταξύ τους μοίρασμα των αποικιών. Γι' αυτό ο Λένιν έλεγε ότι η εδαφικές αποσπάσεις στον πόλεμο αυτό έχουν να κάνουν με το ποιος κερδίζει στη μία ή στην άλλη συγκυρία και δεν καθορίζουν αυτές το χαρακτήρα του πολέμου.
Στο 2ο ΠΠ η Γερμανία πολεμούσε όχι για να νικήσει τους ανταγωνιστές τους στρατιωτικά ώστε να τους αποσπάσει τις αποικίες, αλλά για να αποικιοποιήσει τις ίδιες τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Γι' αυτό ο πόλεμος ΚΑΙ απ' την πλευρά των τελευταίων ήταν πόλεμος αντιφασιστικός και απελευθερωτικός, που στόχο έχει να αναστηλώσει την εθνική υπόσταση και την πολιτική δημοκρατία και στις χώρες αυτές. Γι' αυτό ο Στάλιν λέει ότι ο πόλεμος ήταν δίκαιος και απελευθερωτικός από όλες τις πλευρές του αντιφασιστικού μετώπου.
Άλλωστε ο Ένγκελς στα 1892 υποστήριζε ότι σε ενδεχόμενη εισβολή της τσαρικής Ρωσίας στη Γερμανία, οι Γερμανοί σοσιαλιστές θα έπρεπε να πολεμήσουν τους εισβολείς για να υπερασπίσουν τη δική τους ύπαρξη που είχαν κατακτήσει με δεκαετίες αγώνα. Αυτό είναι ακόμα μια απόδειξη ότι ο αγώνας ανάμεσα στη δημοκρατία και την απολυταρχία, ακόμα και όταν εκφράζεται σαν αγώνας μεταξύ διαφορετικών μη-σοσιαλιστικών κρατών, δεν είναι αδιάφορος για το προλεταριάτο. Αυτό ξεσκεπάζει τις παραχαράξεις "ΚΚΕ" - ΕΑ - τροτσκιστών ότι ο Β'ΠΠ ήταν δίκαιος μόνο απ' την πλευρά της ΕΣΣΔ.
Russian tsarism is the enemy of all the Western nations, even of the bourgeois of these nations. By invading Germany, the tsarist hordes would be bringing slavery instead of liberty, destruction instead of development, degradation instead of progress.
[...]
Now, if the victory of the Russians over Germany means the crushing of socialism in this country, what will be the duty of the German socialists with regard to this eventuality? Should they passively endure the events that are threatening them with extinction, abandon the post they have conquered and for which they are answerable to the world proletariat without putting up a fight? Obviously not. In the interest of the European revolution, they are obliged to defend all the positions that have been won, not to capitulate to the enemy from without any more than to the enemy within; and they cannot accomplish that except by fighting Russia and its allies, whoever they may be, to the bitter end.
[...]
We have not forgotten the marvellous example which France gave us in 1793. The centenary of 1793 is approaching. If the Tsar’s thirst for conquest and the chauvinist impatience of the French bourgeoisie stop the victorious but peaceful march of the German socialists, the latter are ready, you may be sure, to prove that the German proletarians of today are not unworthy of the French sans-culottes of a hundred years ago, and that 1893 will equal 1793. And then the soldiers of Constans, on setting foot on German soil, will be greeted with the song:
What, would foreign hordes Lay down the law in our homes?
ok, το πήγες λίγο πιο μακρυά απ ότι ήταν η πρόθεση μου. Σε ότι με αφορά είναι λάθος η εξιστόρηση της ιστορίας του δκκ είτε γίνεται από παραδοσιακές θέσεις ΚΚΕ όπως αυτές μετασχηματίζονται σε ομαδοποιήσεις τύπου ΕΑ (το φλωρακικοί το συζητάμε σε άλλη φάση) είτε γίνεται από το ιδιότυπο στυλ αριστερισμού του σημερινού ΚΚΕ, είτε ψάχνει σε έναν λόγο του Στάλιν κάτι, που μια έλεγε αυτά, μετά έλεγε άλλα, είχε και τις δεσμεύσεις της κρατικοκαπιταλιστικής διπλωματίας. Κάθε εκδοχή ιστορίας του δκκ με κριτήρια και εργαλεία την υποχώρηση της κεντρικότητας της πάλης των τάξεων είναι λάθος, απλά δεν είναι όλες εξίσου λάθος.
το θέμα μου είναι η βαθύτερη ουσία της αναθεώρησης της ιστορίας του ΔΚΚ από το ΚΚΕ, και της αντίστασης που προβάλλουν διαννοούμενοι του ΚΚΕ όπως ο Πετρόπουλος, ο Λιόσης κ.α. Κατά τα άλλα όταν ο ΕΑ λέει ότι μια χαρά ήταν η στρατηγική της ΚΔ δεν έχει δίκιο, και το ΚΚΕ να το δούμε επιφανειακά έχει πάει "αριστερά".
τα λέω αυτά γιατί μάλλον κατάλαβες ότι λέω ότι έχει δίκιο ο ΕΑ. Που σαφώς έχει απέναντι στο ΚΚΕ.
όταν λοιπόν το ΚΚΕ ξηλώνει όλη την ιστορία του δκκ αντιγράφοντας κάποια εξωτερικά σχήματα (πχ όχι στα στάδια), πρέπει, από την σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού να είμαστε λίγο υποψιασμένοι.
είναι απίθανο πόσο τυχερό είναι το ΚΚΕ, που δεν ασχολείται το κράτος μαζί του, θα μπορούσε να το τσακίσει με τις αηδίες που γράφει, ότι έκανε η Ελλάδα ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πριν τις γελοιότητες ("στην Ρώμη" κλπ).
4 σχόλια:
έχει πολύ μεγάλη σημασία να μπει η ιστορική μνήμη για την ελληνική και παγκόσμια δεκαετία του 40 σε σωστές βάσεις, ειδικά τώρα που μπήκε και το ΚΚΕ στο αναθεωρητικό-μεταμοντέρνο στρατόπεδο.
http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/arthra/ideologia/511-o-xaraktiras-tou-2ou-pagkosmiou-polemou-kai-oi-ideologikes-anagkes-tis-igesias-tou-kke
http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/arthra/ideologia/488-dialyoun-to-kke-zitane-kai-ta-resta
"κάποιος σύντροφος"
Ως συνήθως, αυτοί που φεύγουν από το ρεβιζιονιστικό "ΚΚΕ", αφού έχουν πρώτα θητεύσει σε αυτό, κουβαλάν μαζί τους και όλη την ιδεολογικοπολιτική του σαβούρα. Αυτό έγινε με τους ευρωκομμουνιστές το 1968, το ίδιο με τους νεοαριστερούς το 1989, με το συνασπισμό το 1991, το ίδιο ισχύει και για τους φλωρακικούς του Εργατικού Αγώνα.
Η κύρια πλευρά της ιστορικής αναθεώρησης απ' την πλευρά του "ΚΚΕ" σήμερα είναι η -τάχα μου από τα αριστερά- άρνηση του αντιφασιστικού μετώπου, δηλαδή της παγκόσμιας στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος από το 1934 ως το 1945. Δηλαδή εκείνης της θεωρητικής επεξεργασίας και πρακτικής που έσωσε τους λαούς της Ευρώπης από την πιο βαθιά βαρβαρότητα, και εκατομμύρια ανθρώπους από τον αφανισμό.
Ο ΕΑ υποτίθεται ότι θέλει να ανασκευάσει την αναθεώρηση αυτή, αλλά το κάνει χωρίς να αμφισβητεί τον πυρήνα αυτής της άποψης.
Γράφει ο ΕΑ:
"Απελευθερωτικό πόλεμο και πόλεμο υπεράσπισης του σοσιαλισμού έκανε η Σοβιετική Ένωση, κατακτητικό η Γερμανία. Ο πόλεμος Γερμανίας - Αγγλίας, παρότι δεν παραγνωρίζουμε τον κίνδυνο του φασισμού, ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός και τελείωσε ως τέτοιος."
Ο απολογισμός του κομμουνιστικού κινήματος για το χαρακτήρα του Β'ΠΠ ήταν ακριβώς ο αντίθετος. Γράφει σχετικά ο Στάλιν το 1946:
In view of this, unlike the First World War, the Second World War against the Axis states from the very outset assumed the character of an anti-fascist war, a war of liberation, one aim of which was also the restoration of democratic liberties. The entry of the Soviet Union into the war against the Axis states could only enhance, and indeed did enhance, the anti-fascist and liberation character of the Second World War.
https://www.marxists.org/reference/archive/stalin/works/1946/02/09.htm
Στην πραγματικότητα, ο ΕΑ σωστά κριτικάρει το "ΚΚΕ" για τη θέση του στον ελληνοϊταλικό, συμφωνεί όμως απόλυτα με αυτό σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα συνολικά του πολέμου, όπως συμφωνεί και με τον τροτσκιστή Μαντέλ τον οποίο παραθέτει με θετικό πρόσημο, την ίδια στιγμή που δήθεν αρνείται την τροτσκιστική θεώρηση του "ΚΚΕ".
Η κριτική του είναι κούφια, και κινείται στην ίδια γραμμή που λέει ότι η διαφορά του 1ου από το 2ο ΠΠ ήταν η ύπαρξη της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι τελείως ψευδές. Στον 1ο ΠΠ οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις πάλευαν για το μεταξύ τους μοίρασμα των αποικιών. Γι' αυτό ο Λένιν έλεγε ότι η εδαφικές αποσπάσεις στον πόλεμο αυτό έχουν να κάνουν με το ποιος κερδίζει στη μία ή στην άλλη συγκυρία και δεν καθορίζουν αυτές το χαρακτήρα του πολέμου.
Στο 2ο ΠΠ η Γερμανία πολεμούσε όχι για να νικήσει τους ανταγωνιστές τους στρατιωτικά ώστε να τους αποσπάσει τις αποικίες, αλλά για να αποικιοποιήσει τις ίδιες τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Γι' αυτό ο πόλεμος ΚΑΙ απ' την πλευρά των τελευταίων ήταν πόλεμος αντιφασιστικός και απελευθερωτικός, που στόχο έχει να αναστηλώσει την εθνική υπόσταση και την πολιτική δημοκρατία και στις χώρες αυτές. Γι' αυτό ο Στάλιν λέει ότι ο πόλεμος ήταν δίκαιος και απελευθερωτικός από όλες τις πλευρές του αντιφασιστικού μετώπου.
Άλλωστε ο Ένγκελς στα 1892 υποστήριζε ότι σε ενδεχόμενη εισβολή της τσαρικής Ρωσίας στη Γερμανία, οι Γερμανοί σοσιαλιστές θα έπρεπε να πολεμήσουν τους εισβολείς για να υπερασπίσουν τη δική τους ύπαρξη που είχαν κατακτήσει με δεκαετίες αγώνα. Αυτό είναι ακόμα μια απόδειξη ότι ο αγώνας ανάμεσα στη δημοκρατία και την απολυταρχία, ακόμα και όταν εκφράζεται σαν αγώνας μεταξύ διαφορετικών μη-σοσιαλιστικών κρατών, δεν είναι αδιάφορος για το προλεταριάτο. Αυτό ξεσκεπάζει τις παραχαράξεις "ΚΚΕ" - ΕΑ - τροτσκιστών ότι ο Β'ΠΠ ήταν δίκαιος μόνο απ' την πλευρά της ΕΣΣΔ.
Russian tsarism is the enemy of all the Western nations, even of the bourgeois of these nations. By invading Germany, the tsarist hordes would be bringing slavery instead of liberty, destruction instead of development, degradation instead of progress.
[...]
Now, if the victory of the Russians over Germany means the crushing of socialism in this country, what will be the duty of the German socialists with regard to this eventuality? Should they passively endure the events that are threatening them with extinction, abandon the post they have conquered and for which they are answerable to the world proletariat without putting up a fight? Obviously not. In the interest of the European revolution, they are obliged to defend all the positions that have been won, not to capitulate to the enemy from without any more than to the enemy within; and they cannot accomplish that except by fighting Russia and its allies, whoever they may be, to the bitter end.
[...]
We have not forgotten the marvellous example which France gave us in 1793. The centenary of 1793 is approaching. If the Tsar’s thirst for conquest and the chauvinist impatience of the French bourgeoisie stop the victorious but peaceful march of the German socialists, the latter are ready, you may be sure, to prove that the German proletarians of today are not unworthy of the French sans-culottes of a hundred years ago, and that 1893 will equal 1793. And then the soldiers of Constans, on setting foot on German soil, will be greeted with the song:
What, would foreign hordes
Lay down the law in our homes?
https://www.marxists.org/archive/marx/works/1892/01/socialism-germany.htm
ok, το πήγες λίγο πιο μακρυά απ ότι ήταν η πρόθεση μου. Σε ότι με αφορά είναι λάθος η εξιστόρηση της ιστορίας του δκκ είτε γίνεται από παραδοσιακές θέσεις ΚΚΕ όπως αυτές μετασχηματίζονται σε ομαδοποιήσεις τύπου ΕΑ (το φλωρακικοί το συζητάμε σε άλλη φάση) είτε γίνεται από το ιδιότυπο στυλ αριστερισμού του σημερινού ΚΚΕ, είτε ψάχνει σε έναν λόγο του Στάλιν κάτι, που μια έλεγε αυτά, μετά έλεγε άλλα, είχε και τις δεσμεύσεις της κρατικοκαπιταλιστικής διπλωματίας. Κάθε εκδοχή ιστορίας του δκκ με κριτήρια και εργαλεία την υποχώρηση της κεντρικότητας της πάλης των τάξεων είναι λάθος, απλά δεν είναι όλες εξίσου λάθος.
το θέμα μου είναι η βαθύτερη ουσία της αναθεώρησης της ιστορίας του ΔΚΚ από το ΚΚΕ, και της αντίστασης που προβάλλουν διαννοούμενοι του ΚΚΕ όπως ο Πετρόπουλος, ο Λιόσης κ.α. Κατά τα άλλα όταν ο ΕΑ λέει ότι μια χαρά ήταν η στρατηγική της ΚΔ δεν έχει δίκιο, και το ΚΚΕ να το δούμε επιφανειακά έχει πάει "αριστερά".
τα λέω αυτά γιατί μάλλον κατάλαβες ότι λέω ότι έχει δίκιο ο ΕΑ. Που σαφώς έχει απέναντι στο ΚΚΕ.
όταν λοιπόν το ΚΚΕ ξηλώνει όλη την ιστορία του δκκ αντιγράφοντας κάποια εξωτερικά σχήματα (πχ όχι στα στάδια), πρέπει, από την σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού να είμαστε λίγο υποψιασμένοι.
είναι απίθανο πόσο τυχερό είναι το ΚΚΕ, που δεν ασχολείται το κράτος μαζί του, θα μπορούσε να το τσακίσει με τις αηδίες που γράφει, ότι έκανε η Ελλάδα ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πριν τις γελοιότητες ("στην Ρώμη" κλπ).
"κάποιος σύντροφος"
Δημοσίευση σχολίου