ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!
ΑΠΟΧΗ ΑΠ’ ΤΟ ΚΑΛΠΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!
Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί μια κίνηση «ρήξης» με τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και των ΗΠΑ! Γιατί το «ανήκουμε στη Δύση» και για το Τσίπρα - όπως έχει δηλώσει προ πολλού - είναι αδιαπραγμάτευτο. Γιατί η επί 5 μήνες «διαπραγμάτευση» με τις ιμπεριαλιστικές ύαινες ήταν σε μια ρότα υποταγής! Όπου απ’ το «σκίζουμε τα Μνημόνια» φτάσαμε στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη ότι η κυβέρνηση «θα τιμήσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως» και ότι δεν πρόκειται να προβεί σε «μονομερείς αλλαγές» στα μνημόνια.. Κι όπου απ’ το «πρόγραμμα ανα-κούφισης» της Θεσσαλονίκης φτάσαμε στον λεγόμενο «έντιμο συμβιβασμό» και μετά στον «επώδυνο συμβιβασμό». Όπου ωραιοποιήθηκε ο ρόλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην «διαπραγμάτευση» και προχώρησε η αναβάθμιση της εμπλοκής της χώρας στα σχέδιά του, με πρόταση μάλιστα και νέας αμερικανονατοϊκής βάσης στην Κάρπαθο!
Σε ποια «ρήξη» καλεί, άραγε, αυτός που ζητά... «παράτα-ση» απ’ τους «εκβιαστές» που «στέλνουν τελεσίγραφα» για να τα «βρει» μαζί τους, και όταν η ίδια η κυβέρνηση σπεύδει να «διευκρινίσει» πως δεν πρόκειται για κίνηση... εξόδου απ’ την ΕΕ και το ευρώ;
Τις ρήξεις τις κάνει ο λαός με τους αγώνες, τις αντιστάσεις και τις διεκδικήσεις του, με τη μαζική, παρατεταμένη, αποφασιστική και ανειρήνευτη πάλη του.
Αυτή η πάλη είναι που πρέπει να ξεδιπλωθεί και να φουν-τώσει, η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, η πάλη ενάντια στα παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα και μνημό-νια, η πάλη για τα δικαιώματα και για την ίδια τη ζωή του λαού, των εργαζόμενων, των άνεργων, της νεολαίας.
Κι αυτό δεν γίνεται με δημοψηφίσματα και κάλπες, που επιδιώκουν να κάνουν το λαό συνένοχο στα σχέδια συνέχισης της επίθεσης σε βάρος του και που τον κρατούν στη γωνία και σε κινηματική αδράνεια και απραξία.
Ο λαός μας δεν είναι «συνυπεύθυνος» για τα αδιέξοδα της κυβέρνησης στο δρόμο της δήθεν διαπραγμάτευσης, δηλαδή της συνδιαλλαγής με τους ιμπεριαλιστές, που αυτή έχει επιλέξει!
Ο λαός δεν πρέπει να υποκύψει σε ψευτοδιλήμματα και εκβιασμούς!
Βρίσκεται σε σύγκρουση με το μαύρο μπλοκ του «ναι» που προκρίνουν οι προηγούμενοι διαχειριστές του σάπιου αυτού συστήματος (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και κολαούζοι), δηλαδή, όλοι όσοι οδήγησαν το λαό στη φτώχεια, της ανεργίας, της εξαθλίωσης και της ισοπέδωσης των δικαιωμάτων του, υπηρετώντας δουλικά τον ιμπεριαλισμό και τη ντόπια μεγαλοαστική τάξη.
Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στην ανατροπή της άγριας επίθεσης και της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρ-βαρότητας, στην πάλη για την ανεξαρτησία της χώρας μας και στην προοπτική να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του.
Το ΟΧΙ του λαού, το πραγματικό ΟΧΙ, είναι το ΟΧΙ των αποφασιστικών μαζικών αγώνων του ενάντια στα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα της ΕΕ, του ΔΝΤ και των ντόπιων αστικών κομμάτων που τα υπηρέτησαν και τα προώθησαν, ενάντια στην προσπάθεια νομιμοποίησης της κυβερνητικής υποταγής στους ιμπεριαλιστές της ΕΕ του ΔΝΤ.
Να επιμείνουμε στο δρόμο της αντίστασης, της διεκδίκησης των δικαιωμάτων του λαού μας! Κόντρα σε λογικές και αυταπάτες που «αναθέτουν» σε μια ψευτοαριστερή κυβέρνηση τη λύση των προβλημάτων και περιμένουν με το λαό στη γωνία, χωρίς τη μεγάλη κινητοποίηση του, να επέλθει ανατροπή των μνημονίων! Να επιμείνουμε στο δρόμο της ανάπτυξης μαζικού κινήματος ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική κυριαρχία, ενάντια σε όλους τους προστάτες!
- ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ!
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!
- ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΗΣΤΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ!
- Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ, ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ!
- ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΔΝΤ!
- ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!
40 σχόλια:
Ποιο οργανο εβγαλε αυτη την αποφαση και γιατι δεν εγινε η εκδηλωση στο Μοναστηρακι το σαβατο.ΜΑΝΩΛΗΣ
Από τη γραμματεία βγήκε η απόφαση.
Η συγκέντρωση αναβλήθηκε το Σάββατο το πρωί λόγω των εξελίξεων.
Ελπίζω να μην πήγες!
γιατι δεν καλουν και τα μλ λοιπον σημερα λογω των εξελιξεων για να προπαγανδισουν την κατευθυνση τησ αποχης στο κοσμο και να σπασουν το κλιμα που περιγραφεται στην ανακοινωση?πωσ θα αντιπροταξουν την αποψη τους αν οχι μεσα στο κοσμο?
Σύντροφοι με όλη την καλή πρόθεση και συμφωνώντας με το πολιτικό πλαίσιο των ανακοινώσεων (τόσο των κομμάτων, της συνεργασίας και της ΛΑ-ΑΑΣ) θεωρώ ότι η πρόταση για το διαταύτα της στάσης απέναντι στο δημοψήφισμα περιορίζει την δυνατότητα πολιτικής μας παρέμβασης και την δύνατότητα ζύμωσης σε μεγάλες μάζες του λαού.
Μιζέριας
Αναρωτιέμαι γιατί η κόντρα στο ρεύμα του ΟΧΙ, το οποίο κατά πως φαίνεται πάει να πνίξει όσους απ' τα αριστερά βιάστηκαν να το υιοθετήσουν, εμποδίζει την επαφή μας με το λαό!
Ενημερωτικά λοιπόν προφανώς και δεν καλέσαμε στη σημερινή συγκέντρωση στήριξης της κυβέρνησης αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε να πάμε και να παρέμβουμε με μοίρασμα προκήρυξης η οποία μάλλον καλοδεχούμενη ήταν, σε αντίθεση με τις πρώτες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις στις οποίες αντιμετωπίσαμε και αρνητικό κλίμα.
Πραγματικά θα ήθελα μια εξήγηση για το πως γίνεται να συμφωνεί κάποιος με το σκεπτικό μας και την ανάλυσή μας και να καταλήγει στην υπερψήφιση της κυβερνητικής πρότασης.
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2015/06/blog-post_946.html
Ρε ΑσΓ τι δεν καταλαβαίνεις; Πρέπει ο λαός να καταλάβει ότι εκτός ΕΕ δεν υπάρχει προοπτική και μπορούμε να την αλλάξουμε "πιέζοντας" την. Λέμε περήφανα ΟΧΙ λοιπόν για να κερδίσουμε την διαπραγμάτευση με έπαθλο ένα ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΙ και όχι ένα ΤΡΟΙΚΑΝΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΙ. Μα δεν εισαι υπέρ του δικαιώματος ενός λαού να αποφασίζει ελεύθερα με κλειστές τράπεζες και εκβιασμούς από την ΕΕ με 60 ευρώ αναλήψεις και 120 από συντάξεις, με απλήρωτους εργαζόμενους κλπ; Αυτό δεν είναι αξιοπρέπεια; Σε παρακαλώ. Μα δεν είσαι υπέρ μιας συμφωνίας με τους θεσμούς κάτω από εκβιασμούς και τρομοκρατία; Αυτό δεν σημαίνει ελευθερία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια να παρακαλάς για παράταση του προγράμματος από αυτούς που καταγγέλεις δήθεν; Να διαλαλείς περήφανα και αγωνιστικά ύστερα από όλη αυτή την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς ότι είσαι ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΕ ΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΝΙΑ λέγοντας λεβέντικα ότι ΔΕΝ ΣΕ ΔΙΩΧΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ;
Τι δεν καταλαβαίνεις, τι δεν καταλαβαίνεις;
V For Viva La Revolution
Λες να φταίει το μπόι μου;
Παράλειψη. Το κόστος του δημοψηφίσματος ανέρχεται στο "ασήμαντο" ποσό των 110 εκατομμυρίων ευρώ:
http://www.nocomments.gr/news/oikonomia/79477/diavaste-analytika-poso-kostizei-dimopsifisma
Για να κάνουν οι δικοί μας καραγκοζιλίκια
Περαστικά μας.....
V For Viva La Revolution
Διάβασα αυτό πιο πάνω:
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2015/06/blog-post_946.html
Ενώ στην αρχή ήμουν με την αποχή, προβληματίστηκα. Μια γνώμη
Μαρία
Σχόλια σε διάφορα σημεία του κειμένου http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_946.html :
"Αν τα πολιτικά δεδομένα και η πολιτική φόρτιση αυτής της διαδικασίας, οδηγούν την πλειοψηφία του λαού να συμμετάσχει και με ποια πολιτική στάση ή αντίθετα, αν έχει διαμορφωθεί ένα μαζικό πολιτικό ρεύμα αντίθεσης στην κυβέρνηση, απαξίωσής της και άρα που να οδηγεί τον κόσμο στην αποχή;"
Από πότε οι κομμουνιστές κάνουν γενικά «ό,τι κάνει ο λαός»; Εάν δηλαδή το γυρίσει πλειοψηφικά σε χρυσή αυγή, πάμε κι εμείς; Οι κομμουνιστές οφείλουν να παρεμβαίνουν μέσα στο λαό με τη δική τους διακριτή άποψη, χωρίς αυτή να ετεροκαθορίζεται από τα διλήμματα που βάζει η εκάστοτε κυβέρνηση. ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, είναι η άποψη, που εκφράζουν κάποιοι από αυτούς, τους οποίους κριτικάρει το κείμενο και αυτό αντικειμενικά ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ με το εν λόγω δημοψήφισμα. Βάζει το κείμενο ως κριτήριο το να έχει δημιουργηθεί ένα μαζικό διακριτό ρεύμα αντίθεσης στην κυβέρνηση. Το ότι δεν έχει δημιουργηθεί σημαίνει, ότι εσύ θα το αποδεχτείς και θα κάνεις μόκο ή θα παλέψεις να το φτιάξεις; Η λογική που βάζεις οδηγεί στο ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουμε εφ’ όσον αυτή τη στιγμή, η κατάσταση είναι αυτή που είναι στο λαϊκό παράγοντα.
"Σε περίπτωση που εκτιμάται ότι ο λαός θα πάει μαζικά να ψηφίσει, με ποιο γενικό πολιτικό σκεπτικό θα το κάνει; Με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών επειδή προτιμώ την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» ή με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, γιατί εξακολουθώ να μη δέχομαι άλλα νέα μέτρα;» Ποια λοιπόν είναι η ΚΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ του ζητήματος; Και τι εμποδίζει τις επαναστατικές οργανώσεις, συμμετέχοντας δίπλα στον κόσμο σε μια τέτοια μάχη, να αναδείξουν και να ενισχύσουν αυτή την κύρια πολιτική πλευρά;"
Είναι διαφορετικό το πολιτικό σκεπτικό από αυτό που θα βγει. Βέβαια και το πολιτικό σκεπτικό ακόμα σου λέω πως δεν είναι συνολικά ξεκάθαρο. Ίσως και να επικρατεί αυτό που λες, ωστόσο αυτό αλλιώς εκφράζεται και όχι εκλογικά. Και το ότι βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές μπορεί να είναι γενικά κάτι καλό στη βάση του ότι ο κόσμος γύρισε την πλάτη στο παραδοσιακό αστικό μπλοκ, πάλι όμως δεν σημαίνει, ότι το έκανε με μια κινηματική λογική. Φάνηκε και φαίνεται.
"Σε άμεση συνάρτηση με το προηγούμενο, η μαζική συμμετοχή και υπερίσχυση του «ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών» τι πολιτική παρακαταθήκη θα αφήσει στη συνείδηση του λαού και στην επόμενη φάση της ταξικής πάλης; Θα είναι μια παρακαταθήκη που θα διευκολύνει το ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει νέα μέτρα (ή το δικό του μνημόνιο), ή θα είναι μια παρακαταθήκη που θα συνιστά άλλη μια πράξη αντίστασης και άρα θα κρατά το λαό, αν μη τι άλλο, σε συνεχή πολιτική άρνηση και αμφισβήτηση ενάντια ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΕΟ ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ; Και πάλι σε μια τέτοια περίπτωση, τι εμποδίζει τους κομμουνιστές με τη ζύμωσή τους να προετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη μέρα;"
Γιατί η ζύμωση πρέπει να γίνεται πάντα με εκλογικούς όρους; Η κατεύθυνση της απόχης, όπως τίθεται από τη μεριά των ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ, μπαίνει σαν λογική αποχώρησης ή παρέμβασης στο λαό και ανάδειξης των ζητημάτων; Γιατί, προκειμένου να παρέμβεις πρέπει να χώνεσαι σε κάθε κάλπη, που σου «προσφέρει» το σύστημα;
(συνέχεια)
"ποια στάση βοηθά ώστε αυτή η μάχη να θέσει όρους που θα ετοιμάσουν το λαό να παλέψει ενάντια στο επόμενο μνημόνιο από καλύτερες θέσεις."
Η στάση, που λέει, ότι ο λαός δε θέλει κανένα μνημόνιο και δεν διαλέγει μεταξύ της ηλεκτρικής καρέκλας ή της κρεμάλας. Δεν διαλέγει δηλαδή το μικρότερο κακό. Αδυνατώ να καταλάβω με ποιο σκεπτικό δημιουργούνται καλύτεροι όροι μέσα από ένα δημοψήφισμα πολύ συγκεκριμένο, κομμένο και ραμμένα σε κάποια επίσης πολύ συγκεκριμένα μέτρα, το οποίο δεν κρίνει τη συνέχιση ή όχι των μνημονίων γενικά. Η θέση της αποχής βεβαίως και σε αυτή τη φάση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Η λογική που λέει, ότι εφ’ όσον είναι δύσκολη και άρα δεν είναι τόσο ευνοϊκό να παλευτεί στις υπάρχουσες συνθήκες, είναι οπορτουνίστικη και επίσης λέει, ότι τι να κάνουμε αυτή είναι η κατάσταση, ας προσπαθήσουμε να γίνουμε κομμάτι της, χωρίς να δημιουργήσουμε καλύτερους όρους για την πραγματική σύγκρουση.
"Δηλαδή μια χαμηλού ποσοστού καταγραφή του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα, είτε ως αποτέλεσμα του άκυρου (ΚΚΕ) είτε ως αποτέλεσμα της αποχής (ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ), σε συνδυασμό με ένα σημαντικό ποσοστό του «ΝΑΙ» τι γενικό πολιτικό κλίμα θα διαμορφώσει στο λαό; Θα του αναπτερώσει το ηθικό για να τον προετοιμάσει για τις επόμενες μάχες, ή μήπως θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, των ιμπεριαλιστών, των ΜΜΕ και των «Μένουμε Ευρώπη»;"
Ποιος διασφαλίζει ότι η επικράτηση του ΟΧΙ θα του αναπτερώσει το ηθικό και θα βγει μπροστά με τη σημαία και τη γροθιά; Από πότε τα εκλογικά αποτελέσματα ήταν αυτά, τα οποία έβγαζαν τον κόσμο στο δρόμο; Περισσότερο νομίζω θα τον επαναπαύσει παρά θα τον βάλει σε μια άλλη σκέψη και κατεύθυνση.
"γενικό πολιτικό μήνυμα θα στείλει, τόσο στους ιμπεριαλιστές όσο και στην ντόπια αντίδραση; Ότι ο λαός «θέλει ίσως κάποια άλλα μέτρα» ή ότι ο λαός παραμένει μαζικά σε σχέση αντίθεσης με τις πολιτικές του συστήματος αρνούμενος να υποταχθεί; Και πόσο εύκολο θα είναι για το ΣΥΡΙΖΑ, την επομένη ενός μαζικού «ΟΧΙ» στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, να κατεβάσει το δικό του μνημόνιο (όχι ότι δε θα το επιχειρήσει, αλλά με τι πολιτικούς όρους στο λαό);"
Πίστεψέ με συναγωνιστή, πολύ εύκολο. Με άλλο περιτύλιγμα, με λίγο σιγά σιγά, θα του ‘ρθει πάντως το μνημόνιο, να είσαι σίγουρος. Μην ξεχνάς, ότι το ίδιο δημοψήφισμα δεν είναι αυτό, που αμφισβητεί την πρόταση των 47 σελ.
(συνέχεια)
"Ότι προφανώς και δε θεωρώ το εν λόγω δημοψήφισμα ως τη «μητέρα των μαχών» που θα καθορίσει με απόλυτο τρόπο τις εξελίξεις. Ωστόσο αποτελεί μια πολιτική μάχη που πρέπει να ειδωθεί με γνώμονα τις όποιες δυνατότητες δίνει να έρθεις σε επαφή με ένα κομμάτι του λαού που, όπως είπα θέλει να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίθεση του συστήματος όπως αυτή εκφράζεται με τα νέα μέτρα που επίκεινται. Και εκτιμώ ότι η αποχή μπορεί να ενισχύει χαρακτηριστικά περιχαράκωσης, σεχταρισμού και φόβου «μην κάψουμε τα δάχτυλά μας» στους κομμουνιστές, αναστέλλοντας την αναγκαία τάση επαφής και σύνδεσης με τις λαϊκές μάζες."
Πάλι αδυνατώ να καταλάβω, γιατί με μια τοποθέτηση –ναι μεν δύσκολη στην υπάρχουσα συγκυρία- αποκόβεσαι από τον κόσμο. Εξίσου δύσκολη ήταν και στους εκλογές του Γενάρη. Με το σκεπτικό σου, θα έπρεπε να πούμε τότε: ας ψηφίσει ο κόσμος ΣΥΡΙΖΑ αλλά τουλάχιστον να βγει μετά στο δρόμο να μην επαναπαυτεί.
"Τρίτον, υποστηρίζεται ότι η πρόταση για ΑΠΟΧΗ ή ΑΚΥΡΟ διασφαλίζει ότι αποτρέπει από το να συναθροιστεί ένα “θολό” (!!!!!!) “ΟΧΙ” με την πολιτική της κυβέρνησης. Πόση απόσταση όμως εκτιμάται ότι υπάρχει μεταξύ αυτής της “μη συνάθροισης” του “ΟΧΙ” με το ΣΥΡΙΖΑ και της συνάθροισης της ΑΠΟΧΗΣ και του ΑΚΥΡΟΥ με το “ΝΑΙ” και το αντιδραστικό κλίμα της απέναντι πλευράς; Πάντα, μιλώντας με τους υπάρχοντες πολιτικούς όρους και κινηματικές συνθήκες."
Το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν είναι πολιτικό. Πρώτον γιατί τσουβαλιάζει μια αριστερή άποψη που καλεί σε αποχή με ένα συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό, προτάσσοντας διέξοδο στο λαό με την αντίδραση.
Σημείωμα: Γενικώς κωλύομαι να καταλάβω, γιατί τα αναβαθμισμένα ζητήματα, που όπως σωστά λες πρέπει να τίθενται στο κόσμο, παλεύονται με εκλογικούς όρους, όποτε και όπως αυτοί προκύπτουν.
Εύχομαι να βγει το ΟΧΙ με μεγάλο ποσοστό για να το βουλώσουν οι ιμπεριαλιστές και τα φερέφωνά τους στα κανάλια και στη βουλή. Το μήνυμα του δημοψηφίσματος δε θα απευθύνεται στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά στον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Αυτό ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. ΑΥΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ. Μακάρι να αντέξει ο λαός στις πιέσεις και να μην υποκύψει στην τρομοκρατία. Την επόμενη μέρα θα δούμε τι θα κάνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ!
ΥΓ) Ένα μεγάλο ποσοστό του ΟΧΙ, προσωπικά θα το χαρώ και θα το χειροκροτήσω, αν και είμαι βαθιά αντιΣΥΡΙΖαίος. Εσείς συναγωνιστές του ΚΚΕ, του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ που δε θα ψηφίσετε ΟΧΙ, ανεξαρτήτως της αριστερίστικης φλυαρίας περί ΣΥΡΙΖΑ κλπ, πως πιστεύετε ότι θα αισθάνεστε για τη στάση αυτή του λαού; Χαρά, απογοήτευση ή προδομένοι; Την ίδια προβολή στο μέλλον μπορείτε να κάνετε και για την περίπτωση που βγει το ΝΑΙ ή ακόμη και αν δεν πάει ο κόσμος να ψηφίσει (πράγμα μάλλον δύσκολο). Και φυσικά την όποια απάντηση δώσετε να τη συσχετίσετε με τη στάση που κρατάτε για το δημοψήφισμα και για το αν θα έχει δικαιωθεί ή όχι. Ίσως έτσι γίνει λίγο πιο κατανοητή η λάθος απόφαση που έχετε λάβει.
Συναγωνιστικά!
Εγώ πάλι νομίζω ότι ο λόγος που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέλεξε το ΟΧΙ είναι πολύ απλός. Πιστεύει ότι με το ΟΧΙ η χώρα θα βρεθεί σε ρήξη με την ΕΕ και θα δημιουργηθεί κατά κάποιον τρόπο το έδαφος για την υλοποίηση του προγράμματος της. Η υλοποίηση θα έρθει από κάποιου τύπου κυβέρνηση (αριστερής; πιο αριστερής από τη σημερινή; αντιφατικής; σε αυτό η ΑΡΑΝ είναι πάντα πιο ξεκάθαρη). Στις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει διατυπωμένο το απλοϊκό σχήμα : θα διαγραφεί το χρέος και από εκεί θα βρούμε τα χρήματα για την υλοποίηση του προγράμματος.
ΠΟΙΟΣ θα υλοποιήσει το πρόγραμμα;
Σε ΠΟΙΑ κοινωνική κατάσταση;
Η έξοδος από την ΕΕ θα φέρει θετικές εξελίξεις για το λαό στο σήμερα ή αντιδραστικές;
ΤΟ ΝΑΡ λέει χαρακτηριστηκά για το ΟΧΙ :Καλούμε τη νεολαία και τον λαό, να αντιτάξουν ένα περήφανο, ανυπότακτο, επιβλητικό «Όχι» μετους μαζικούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ανατροπής, αλλά και σε όποια κάλπη όπου και όταν στηθείΓια την αντεπίθεση του κινήματος, για το μεγάλο «Ναι» στον άλλο δρόμο της συνειδητής ρήξης με ΕΕ – ΔΝΤ, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης του μαύρου μετώπου. Για την άμεση ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών αιτημάτων, την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό έλεγχο, το κτύπημα των κερδών, του πλούτου και της δύναμης του κεφαλαίου, Για μια νέα Άνοιξη των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μας, ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης, αξιοπρέπειας και απελευθέρωσης προς όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.
ΟΧΙ στην ΥΠΟΤΑΓΗ
ΡΗΞΗ -ΚΑΜΙΑ συμφωνία με το σφαγείο
ΜΠΟΡΟΥΜΕ χωρίς χρέος, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., €ΥΡΩ, κυριαρχία του κεφαλαίου
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΜΕ ΛΑΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ, ΚΥΡΙΑΡΧΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ"
Άρα για μένα είναι φανερό ότι ο ρεφορμισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλει τις φαντασιώσεις του πάνω στην κατάσταση. Αντικειμενικά το ΟΧΙ είναι στοίχιση πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και οκ στα μέτρα του, είτε το θέλουμε είτε όχι. Αντικειμενικά αυτό που θα έπρεπε να πει η αριστερά είναι ξεσηκωμός για να μη περάσουν τα βάρβαρα μέτρα. Αν’ αυτού με βάση τις αγνές ρεφορμιστικές αρχές τις αναμασάει το χιλιοειπωμένο μεταβατικό πρόγραμμα.
ΔΚ
Όσο αφορά το σχόλιο του ΒΝΤ. Δεν υπάρχει κανένα μήνυμα στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Γνωρίζουν καλά τι περνάμε και ότι δε θέλουμε άλλα μέτρα. Το κίνημα εκβιάζει (με απεργίες διαδηλώσεις κτλ) δεν συζητά δε στέλνει μηνύματα γενικά. Η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε θα μπορούσε κάποιος να πει μήνυμα. Η επίθεση όμως συνεχίστηκε το ίδιο άγρια, η ανάθεση της λύσης του προβλήματος σε κάποιους σοφούς ηγέτες ενισχύθηκε επίσης. Το ίδιο θα συμβεί και σε αυτή τη περίπτωση.
ΔΚ
Όταν ο Καμίνης λέει ότι δε ζητά να ψηφίσουν οι φίλοι του ναι, αλλά να πουν όχι στο όχι, τι εννοεί;
Λογικα θα εννοει: οχι στους εκβιασμους και στα ψευτοδιλημματα- η προοπτικη μας στους αγωνες.
Ε ρε κατι ξεφτυλισμενοι που κυκλοφορανε στα ιντερνετ. οι ιδιοι βεβαια που συχνα πυκνα συνδιοργανωνουν πορειες με τον καμινη!
Ως ποτε θα μπαινει εδω μεσα ο καθενας, που δεν εχει πολιτικα επιχειρηματα, να λεει τον πονο του;
Πολύ άγχος μωρ' αδερφάκι μου οι συριζαίοι και οι ουρές τους.
Δεν θέλουμε ρε παιδιά κανένα μνημόνιο.
Ούτε το δικό σας, ούτε των ιμπεριαλιστών.
Δεν θέλουμε καμία συμφωνία.
Απαντάω στο συναγωνιστή ΓΧ, αν και πιο ενδεδειγμένο, για τη διευκόλυνση της συζήτησης, θα ήταν να είχε δημοσιευτεί το κείμενο από το διαχειριστή του μπλογκ, στον οποίο του το έστειλα όπως και στα υπόλοιπα που το δημοσίευσαν.
1. Όπως είναι σαφές στο κείμενο, από την αρχή μέχρι το τέλος, αναφέρω ότι μιλάω για τη στάση που κρατούν οι κομμουνιστές ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΣΕ ΔΟΣΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ (όπως το τωρινό δημοψήφισμα) χωρίς να γενικεύω για το τι έκαναν σε άλλες συγκυρίες παλιότερα ή το τι θα κάνουν στο μέλλον. Δεν έχουν ίδια χαρακτηριστικά οι βουλευτικές εκλογές του Γενάρη με το τωρινό δημοψήφισμα, ούτε γίνονται στον ίδιο χρόνο (έχει περάσει και ένα αρκετά διδακτικό 5μηνο κατά το οποίο έχουν τροποποιηθεί πολλά πράγματα και σε πολλά επίπεδα). Ούτε και έχω γράψει πουθενά ότι για να παρέμβεις πρέπει να "χωθείς σε κάθε κάλπη που σου προσφέρει το σύστημα"(ειδικά αυτό το τελευταίο είναι εκχυδαϊσμός και διαστρεβλωτική γενίκευση της άποψής μου και γράφεται μόνο για να δημιουργεί εντυπώσεις χωρίς να απαντάει πουθενά!!!). Συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, λοιπόν. Σε κανένα σημείο του άρθρου δεν έχω ανατρέξει σε παρόμοια ή αντίστοιχα ιστορικά παραδείγματα, ώστε να τα αξιοποιήσω ως "επιχειρήματα" για να στηρίξω την άποψή μου, όχι προφανώς γιατί δεν υπάρχουν τέτοια αλλά γιατί θα ήταν απόλυτα αντιδιαλεκτικό. Αυτό ως απάντηση-διευκρίνιση στην αυθαίρετη γενίκευση που κάνει ο ΓΧ, ειδικά στο τέλος που λέει ότι υποστηρίζω πως "τα αναβαθμισμένα ζητήματα παλεύονται με εκλογικούς όρους όποτε και όπως αυτοί προκύπτουν". Αυτό είναι επίσης, αυθαίρετη ερμηνεία του κειμένου. Τα αναβαθμισμένα ζητήματα προφανώς και παλεύονται πρωτίστως στο κινηματικό πεδίο, αλλά ΕΝΙΟΤΕ ΩΣ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΑ αν έχουν κάποια χαρακτηριστικά (όχι όπως και όποτε προκύπτουν συλλήβδην) και όπως αναφέρω στο κείμενο το εκλογικό αντιμετωπίζεται ως ΖΗΤΗΜΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ. Πίστεψέ με, δεν είμαι καθόλου εκλογολάγνος.
2. Το "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα δεν κάνει διακριτή μια άποψη που μπορεί να το στηρίζει, είναι σαφές. Αυτό που θα την κάνει διακριτή είναι η προπαγάνδισή της στις μάζες (με τη ζύμωση, τα υλικά, τις παρεμβάσεις κλπ κλπ) κάτι που πρέπει να το κάνουν οι κομμουνιστές ούτως ή άλλως, είτε με ΟΧΙ είτε με ΑΠΟΧΗ είτε με ΑΚΥΡΟ. Από κει και πέρα, το σκεπτικό που βάζω είναι ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΜΑΧΗΣ ΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, ποια στάση σε φέρνει πολιτικά πιο κοντά στο λαό για να ξεδιπλώσεις την άποψή σου, όταν το ΚΥΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ "ΝΑΙ".
συνεχίζεται....
3. Παρακάτω. Η κύρια αντίθεση που έχει αναδειχθεί αυτές τις μέρες, και πιο συγκεκριμένα (και δεν είναι σχήμα λόγου) έχει αναδειχθεί από την Παρασκευή 26/06 το βράδυ είναι η αντίθεση μεταξύ των ιμπεριαλιστών και του λαού. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι αυτή η αντίθεση θα λυθεί οριστικά με το δημοψήφισμα, αλλά ότι το δημοψήφισμα είναι μια ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ιμπεριαλισμού - λαού ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΡΦΗ. Και θα προβάλλει ως η ΚΥΡΙΑ ΜΟΡΦΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΛΥΣΗ (ΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΟΥΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ) ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΕΙΤΕ ΣΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΕΙΤΕ ΣΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Είναι λοιπόν αυτή η αντίθεση που έχει βγει στο προσκήνιο και όχι η αντίθεση μεταξύ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ - ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μπορούμε να σφυράμε αδιάφορα. Και αυτή η αντίθεση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑ συναγωνιστές! Έχει πραγματική, υλική πολιτική υπόσταση και το πως θα λυθεί θα επηρρεάσει την επόμενη μέρα. Είναι ο εκβιασμός "ΕΙΤΕ ΥΠΟΤΑΣΣΕΣΤΕ ΕΙΤΕ ΣΑΣ ΠΝΙΓΟΥΜΕ" ανεξαρτήτως του πως φτάσαμε ως εδώ ή του πως θα δρομολογηθούν οι εξελίξεις την επομένη του δημοψηφίσματος. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να έπαιξε αυτό το χαρτί για τους δικούς του λόγους, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΙΞΕ το βράδυ της Παρασκευής, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΤΟΝΗ, ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ τις δυο πλευρές της οποίας, έχουν καταλάβει οι ιμπεριαλιστές από τη μια και ο λαός από την άλλη ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΟΙΧΤΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΔΙΑ ΓΥΜΝΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΟΤΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ "ΝΑΙ" ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ; ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΥΤΟ συναγωνιστές;;;; Και ο πρώτος που θα επηρεαστεί πολιτικά από το όποιο αποτέλεσμα είναι ο συσχετισμός ανάμεσα σε αυτές τις δυο πλευρές (μπορεί να επηρεαστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με απασχολεί). Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΘΑ ΟΞΥΝΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Και με βάση το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, θα διαμορφώσει ένα νέο συσχετισμό - ποιότητα και προφανώς με νέα μορφή. Το να μην το βλέπεις, να ξορκίζεις τη "μη κανονικότητα" της κατάστασης στην οποία βρέθηκες και να κρύβεις το κεφάλι στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο είναι δικαίωμά σου, αλλά δεν αντιστοιχεί στην πολιτική στήριξη που περιμένει από εσένα ο κόσμος όταν αναμετράται με το σύνολο των ιδεολογικών και πολιτικών μηχανισμών του συστήματος.
4. Το ότι ο κόσμος στις εκλογές του Γενάρη δεν ψήφισε με μια κινηματική λογική, όπως γράφω και στο άρθρο, ήταν επίσης έκφραση των μέχρι τότε αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων. Και το ότι του τίθεται το δημοψήφισμα είναι επίσης συνάρτηση των σημερινών όρων. Αυτή η κατάσταση, όπως γράφω, δεν είναι όπως θα τη φαντασιώνονταν οι κομμουνιστές! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ; Λυπούμαστε που η ζωή μας τα έφερε έτσι, ώστε ο λαός στη μάχη που θα δώσει, να μην μπορεί να μας δώσει εγγυήσεις ότι το "ΟΧΙ" που θα πει θα είναι ταυτόχρονα και ντούρο αντιΕΕ, και ντούρο αντιΣΥΡΙΖΑΙικο, και ντούρο αντιιμπεριαλιστικό και ντούρο αντικαπιταλιστικό, και ντούρο αντιρεφορμιστικό. ΟΧΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!!! ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΟ (τουλάχιστον από τον περισσότερο κόσμο). Θα είναι άλλη μια προσπάθεια να αντισταθεί με αυτά που έχει καταλάβει και με αυτά που τον βομβαρδίζουν καθημερινά. Και σε αυτό χρειάζεται την πολιτική στήριξη των κομμουνιστών, οι οποίοι θα πρέπει να βρεθούν δίπλα του σε αυτό το "ΟΧΙ" που θέλει να βροντοφωνάξει, και με αυτό τον τρόπο και την παράλληλη ζύμωσή τους (προφανώς συναγωνιστές τις ίδιες αναλύσεις θα του εκθέσετε και καλά θα κάνετε) να τον προετοιμάσουν πολιτικά για την επόμενη μάχη.
συνεχίζεται...
5. Συναγωνιστή ΓΧ, σε όλο το κείμενο μιλάω για ζητήματα σωστής ανάγνωσης της συγκεκριμένης κατάστασης και τακτικές που απορρέουν από αυτή. Δε μιλάω γενικά θεωρητικά. Το ότι δεν υπάρχει μαζικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυβέρνησης και αποχής (που όπως καταλαβαίνω συμφωνείς και εσύ ως εκτίμηση) είναι γενικά σωστό ότι πρέπει "κάπου, κάπως, κάποτε" να προσπαθήσεις να το ανατρέψεις και να το δημιουργήσεις, αλλά ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΥΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Μιλώντας λοιπόν για τη συγκεκριμένη σου τακτική στο συγκεκριμένο θέμα (έχω κουραστεί να το λέω αλλά δυστυχώς ο ΓΧ έχει προβεί σε απίστευτες γενικεύσεις της άποψής μου), τι κάνεις τότε; Περιμένεις με μια άποψη που θα βγάλεις για το δημοψήφισμα να ανατραπεί αυτή η αδυναμία του κινήματος (αυτά που δεν έχεις κάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια....όπως γράφω);;; Έχεις, το λιγότερο, σοβαρές αυταπάτες.
6. Το αν το "ΟΧΙ" θα του αναπτερώσει το ηθικό ή όχι μένει να το δούμε. Εγώ τουλάχιστον ελπίζω να πει μαζικά "ΟΧΙ" ο λαός χωρίς να του ζητάω να μου υπογράψει κάποια ανάλυση για το πως το εννοεί αυτό το "ΟΧΙ". Και σε αυτή την κατεύθυνση οι κομμουνιστές πρέπει να παίξουν αποφασιστικό ρόλο, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους. Δεν μπορεί να κάθεσαι στην άκρη, να καλεις σε αποχή - άκυρο και να βγαίνεις την επόμενη μέρα και να κατακρίνεις την κατάσταση ενώ με τη στάση σου ήσουν απών.
7. Και για να ξεκαθαριστεί (ξανά) εκ μέρους μου και αυτό το θέμα: "Παρέμβαση" και "απεύθυνση στο λαό" μπορεί κανείς να βαφτίσει πολλά πράγματα. Από το να φτιάξει ένα σποτάκι στην τηλεόραση (είναι και αυτό μια απεύθυνση) μέχρι να πάει να μοιράσει μια προκήρυξη σε μια συγκέντρωση και να φύγει ήσυχος πως έκανε το καθήκον του, και μέχρι να πιάσει τον παλμό και την πολιτική ανάγκη του λαού και να μπει μέσα στην κίνησή του και ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΟΙΞΕΙ να επιδιώξει να τον επηρρεάσει. Το θέμα είναι ποιου τύπου παρέμβαση πρέπει να επιδιώκουν οι κομμουνιστές για να οικοδομούν πραγματικούς και όχι φαντασιακούς δεσμούς με τις μάζες. Με την ίδια λογική, το αποτέλεσμα στις πλατείες το 2011 θα ήταν το ίδιο για τους κομμουνιστές ανεξάρτητα από τον τρόπο παρέμβασης (θεωρώ την επιλογή εκείνη του ΚΚΕ(μ-λ) να μπει στις μάζες και να θέσει την άποψή του διακριτά την πιο σωστή σε σχέση με το κρυφτούλι και την αποχή των υπόλοιπων κομμουνιστών). Και μη μου πείτε ότι εκεί υπήρχε κίνημα ενώ εδώ απλώς στήνεται μια κάλπη, γιατί προφανώς ενώ έχουν διαφορετικά εγγενή χαρακτηριστικά ως εκδηλώσεις της πολιτικής και της ταξικής πάλης, αφήνουν και οι δυο ένα πολιτικό αποτύπωμα (μικρότερο ή μεγαλύτερο) που κανείς δε δικαιούται να το υποτιμά ή να το μηδενίζει.
συνεχίζεται....
8. Το δημοψήφισμα μπορεί να μη συνοδεύεται από κινηματικούς όρους και άρα να μην είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα του κινήματος και της αριστεράς, αλλά συναγωνιστή ΓΧ, μπορούν υπό προϋποθέσεις να αξιοποιηθεί ένα αστικό δημοψήφισμα για να τροποποιηθούν, αν μη τι άλλο κάποιες σχέσει των κομμουνιστών με το λαό, ειδικά σαν τη συγκεκριμένη συγκυρία, όπου οι προϋποθέσεις είναι η όξυνση αυτής της αντίθεσης που αναφέρω παραπάνω και η τάση ριζοσπαστικοποίησης (με τη συμβολή και της παρέμβασης των κομμουνιστών φυσικά) που μπορεί δυνητικά να εκφράσει ένα "ΟΧΙ" στον εκβιασμό των ιμπεριαλιστών. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΑΥΤΟ; Προφανώς και εμένα αν με ρωτούσες πριν προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, αν θα το θεωρούσα ένα πεδίο πάλης του λαού, θα σου έλεγα πιθανότατα όχι. Αν επίσης με ρωτούσες, αν θα επιθυμούσα ένα δημοψήφισμα "για να αποφασίσει ο λαός", επίσης θα σου έλεγα όχι. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΣΤΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ, και απο τη στιγμή που ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΟΞΥΜΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΛΤΙΚΗΣ ΠΟΛΩΣΗΣ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ, θεωρώ ότι οι κομμουνιστές θα πρέπει στις νέες αυτές συνθήκες που προκύπτουν να αναλύσουν εκ νέου την κατάσταση και να προσαρμόσουν την τακτική τους στα νέα δεδομένα (αυτά του δημοψηφίσματος) ξεκολλώντας από ένα στείρο και δογματικό αριστερισμό, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ. Και αυτό που μπορούν να κερδίσουν, δεν είναι φυσικά η συγκρότηση μαζικού επαναστατικού κινήματος (άμεσα, τώρα), αλλά ανάπτυξη καλύτερων σχέσεων εμπιστοσύνης και στήριξης με και από το λαό.
9. Τέλος, το τσουβάλιασμα του ΑΚΥΡΟ-ΑΠΟΧΗ με το "ΝΑΙ", δεν το κάνω εγώ. Απλώς επισημαίνω τον κίνδυνο με βάση την πολύ περιορισμένη δυνατότητα που έχουν οι κομμουνιστικές δυνάμεις να φτάσουν την άποψή τους στο λαό (και αυτό αφορά ακόμη και το ΚΚΕ), να αξιοποιηθεί σε επίπεδο πλατιάς προπαγάνδας από το σύστημα, που διαθέτει τα μέσα για κάτι τέτοιο, ώστε ακόμη και το ΑΚΥΡΟ-ΑΠΟΧΗ να συναθροιστεί με μια αντιδραστική άποψη ότι "ο λαός δεν έδωσε τη μάχη", ή ότι "τελικά δεν είναι και πολύ σίγουρος ο κόσμος αν θέλει ή δε θέλει τα μέτρα" ή δεν ξέρω τι άλλο. Γιατί λοιπόν να μπορεί να παρερμηνευτεί το "ΟΧΙ" και να μην μπορεί να παρερμηνευτεί η ΑΠΟΧΗ-ΑΚΥΡΟ; Πόσο πιο σαφές, επαναστατικό ή ριζοσπαστικό θα μπορεί να χαρακτηριστεί το ποσοστό του ΑΠΟΧΗ-ΑΚΥΡΟ από το αντίστοιχο του "ΟΧΙ"; Και προφανώς μιλάμε για πολιτική κεφαλαιοποίηση που οι κομμουνιστές δεν ελέγχουν σε μαζικό επίπεδο, και θα επιχειρήσει το σύστημα ανεξάρτητα του πως θέτεις εσύ το ΑΚΥΡΟ-ΑΠΟΧΗ, να το εντάξει πολιτικά στους στόχους του. Εκτιμώ λοιπόν, ότι πιο δύσκολα θα παρερμηνεύσει ένα μαζικό "ΟΧΙ", πιο δύσκολα θα διαστρεβλώσει το νόημα ενός μαζικού "ΟΧΙ" και πιο εύκολα το ΑΚΥΡΟ-ΑΠΟΧΗ.
Ζητώ συγγνώμη για την έκταση αλλά νομίζω ότι δεν ήταν σε βάρος της ουσίας της συζήτησης.
Συναγωνιστικά!
Λεωνίδας Βαρνακιώτης
Πολύ καλό το κείμενό σου Λεωνίδα. Με βοήθησε πολύ.
Ε.
Κυρίαρχη αντίθεση μεταξύ λαού και ιμπεριαλιστών αναδείχθηκε την Παρασκευή;
Θα μπορούσα να το δεχτώ αν οι διαπραγματεύσεις γινόντουσαν μεταξύ λαού και ιμπεριαλιστών. Αλλά δεν νομίζω να το πιστεύεις και εσύ αυτό.
Οι αντιθέσεις σε αυτή την ιστορία είναι πολλές. Κυρίαρχες είναι οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών, μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών, αλλά και μεταξύ των ίδιων των Ευρωπαίων, όπως και της ντόπιας αστικής τάξης, ή έστω τμημάτων της, και της κυβέρνησης με αυτούς για το μείγμα πολιτικής που θα ακολουθηθεί. Όχι για τους στόχους. Οι εκβιασμοί απέναντι στο λαό προέρχονται και από τις δύο πλευρές και δεν αφορούν τη βελτίωση της ζωής του, αφορούν την παραπέρα εξαθλίωσή του. Ο λαός σε αυτή τη περίπτωση απλά παρακολουθεί μια διαπραγμάτευση και η κυβέρνηση αποφάσισε να τον "βγάλει στο προσκήνιο" καλώντας τον να την αναγνωρίσει. Όπως και να καταλήξει το δημοψήφισμα θα είναι σε βάρος του και ο μόνος ρόλος που του ανατίθεται είναι αυτός του διαπραγματευτικού χαρτιού! Και από τις δύο πλευρές.
Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το δημοψήφισμα στηρίζοντας το όχι που θέτει η κυβέρνηση, με τις όποιες αγωνιστικές διευκρινήσεις και "ακυρώσεις", αναγνωρίζουν τη δυνατότητά της να χρησιμοποιεί μια ...δημοκρατική διαδικασία ως εκβιασμό στο λαό. Συμβάλουν στην απαξίωση των αντιιμπεριαλιστικών στόχων σε περίπτωση που κυριαρχήσει το ναι. Συμβάλουν στην αυταπάτη ότι μπορεί κάτι να αλλάξει στο κίνημα σε περίπτωση που κυριαρχήσει το όχι. Όπως ήλπιζαν ότι αυτό θα γίνει με τις εκλογές και ενίσχυση της κάθε είδους αριστεράς ή στο σύνολό της. Ακόμη και με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά μέχρι τώρα αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι όσο ενισχύεται η αριστερά τόσο αδρανοποιείται το κίνημα!
Την ημερήσια διάταξη δεν την βάζουν μόνο οι ιμπεριαλιστές, την βάζει και η κυβέρνηση και εμείς καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα στις δύο. Όλα τα άλλα είναι σκέτη αυταπάτη ελλείψη κινήματος.
Εγινε πολύ κουβέντα για το ΟΧΙ, μήπως να δούμε και στα σοβαρά την περίπτωση να επικρατήσει το ΝΑΙ, το τι θα σημαίνει αυτό συνολικά για το λαό και το κίνημα; Θέλω δηλαδή να πώ, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να ξεφύγει από το αδιέξοδο πετάει ένα δημοψήφισμα στον κόσμο που είναι ανοργάνωτος, απροετοίμαστος πολιτικά να δεχτει την οποιαδήποτε πίεση είτε με τις τραπεζες, είτε στην εργασία του, χωρίς καν να βρίσκεται στους δρόμους όλο το προηγούμενο διάστημα, περιμένοντας απλά στα όποια αντι - ΕΕ αντανακλαστικά του να απορρίψει την πρόταση των θεσμών. Κάποιες κινήσεις μπορεί να εχουν σοβαρότατο αντικτυπο στο λαο και στο κίνημα, και να δώσουν πόλλους πόντους στην αντίδραση και δεν καταλαβαίνω το πόσο ελαφρα την καρδία πολλοί πανηγυρίζουν που ο Τσίπρας εξηγγειλε δημοψήφισμα.
Εγώ προσωπικα δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για το πως θα χειριστεί τις εξελίξεις, άσε που αν διαπιστώσουν για το αν «έχουν τους όρους και τις προυποθέσεις» μπορει και να λακίσουν και να χρεωθεί η αριστερά μια βαριά ήττα
Η/Χ
Κανείς δεν είπε, ότι η αποχή θα είναι μλ. Με αυτή τη λογική, στις ευρωεκλογές βγήκαμε πρώτο κόμμα. Η διαφορά έγκειται στο ότι το όχι δεν είναι απλά ένα θολό αποτέλεσμα, αλλά εντάσσεται σε μια λογική νομιμοποίησης μιας διαδικασίας, η οποία στην παρούσα συγκυρία και έτσι όπως τίθεται, δεν πρέπει να νομιμοποιείται.
Όπως λέει και ο τελευταίος ανώνυμος πολύ σωστά «Ο λαός σε αυτή τη περίπτωση απλά παρακολουθεί μια διαπραγμάτευση και η κυβέρνηση αποφάσισε να τον "βγάλει στο προσκήνιο" καλώντας τον να την αναγνωρίσει. Όπως και να καταλήξει το δημοψήφισμα θα είναι σε βάρος του και ο μόνος ρόλος που του ανατίθεται είναι αυτός του διαπραγματευτικού χαρτιού! Και από τις δύο πλευρές.»
Εάν η λογική κατ΄εσέ ΛΒ για το τι σε φέρνει πιο κοντά στις μάζες (πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί μια δύσκολη ΑΛΛΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ άποψη δε σε φέρνει –τι να κάνουμε, δύσκολοι είναι οι καιροί που ζούμε, δεν πρέπει να παραιτηθούμε παρ’ όλα αυτά), είναι στη βάση του τι κυκλοφορεί στην πιάτσα, θα έπρεπε στις προηγούμενες εκλογές να ψηφίσουμε σύριζα, αλλά να λέμε παράλληλα στον κόσμο να μην μείνει εκεί, αλλά να αγωνιστεί και τα λοιπά. Λυπάμαι αλλά εκεί καταλήγει η λογική σου. Κατά τα άλλα η κουβέντα πάρα πολύ ενδιαφέρουσα.
Καλό βράδυ
Η λογική που εκφράζει ο Λ. Βαρνακιώτης είναι η ίδια που εκφράζεται εδώ και χρόνια από το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς. Μιας αριστεράς που έχει απωλέσει την πίστη της στις δυνατότητες του λαού να ανατρέψει πολιτικές και συστήματα, βολεύεται στο μικρότερο κακό και τελικά γίνεται ουρά του κάθε συστημικού ρεφορμιστικού μορφώματος που εμφανίζεται κάθε φορά. Μιας αριστεράς που αδυνατεί να θέσει τη δική της πολιτική ατζέντα και γίνεται ουρά των πρωτοβουλιών του συστήματος προσπαθώντας να τις μεταλλάξει σε κάτι άλλο.
Πολλά τα ναι μεν αλλά στην τοποθέτησή σου συναγωνιστή Λ. Βαρνακιώτη που τελικά καταλήγουν στη διάχυση στο κυρίαρχο ρεύμα όπως το καθορίζει το σύστημα όπως και αν εκφράζεται και παρά τις εσωτερικές αντιθέσεις του όσο ήπιες ή οξυμένες κι αν είναι.
Επιλέγω 3 σημεία στα οποία νομίζω συμπυκνώνεται και όλη η διαφωνία μου με τον Λεωνίδα.
Γράφει: «ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΤΟΝΗ, ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ τις δυο πλευρές της οποίας, έχουν καταλάβει οι ιμπεριαλιστές από τη μια και ο λαός από την άλλη ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΟΙΧΤΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΔΙΑ ΓΥΜΝΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΟΤΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ "ΝΑΙ" ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ; ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΥΤΟ συναγωνιστές;;;; Και ο πρώτος που θα επηρεαστεί πολιτικά από το όποιο αποτέλεσμα είναι ο συσχετισμός ανάμεσα σε αυτές τις δυο πλευρές (μπορεί να επηρεαστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με απασχολεί). Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΘΑ ΟΞΥΝΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Και με βάση το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, θα διαμορφώσει ένα νέο συσχετισμό - ποιότητα και προφανώς με νέα μορφή.»
Η αντίθεση ιμπεριαλισμού και λαού είναι που καθορίζει τις εξελίξεις στην Ελλάδα από τη στιγμή που δημιουργήθηκε σαν κράτος. Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό γίνεται με συγκροτημένο κίνημα το οποίο θα βάζει μπροστά τα λαϊκά δικαιώματα. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα για να διαλέξουμε μνημόνιο φέρνει το κίνημα σε χειρότερους όρους την επόμενη μέρα. Οι ιμπεριαλιστές ΕΕ ΔΝΤ σωστά λες ότι θα ήθελαν κάποια άλλη επιλογή στη κυβέρνηση και όχι το ΣΥΡΙΖΑ, θα ήθελαν το πακέτο μέτρων που κατέθεσαν να είχε ήδη περάσει. Για αυτό προπαγανδίζουν το ΝΑΙ. Το ΟΧΙ όμως σημαίνει αποδοχή του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο προήλθε από την διαπραγμάτευση με τους ιμπεριαλιστές. Άρα και οι δύο εκδοχές των μέτρων είναι αποτέλεσμα της εξελισσόμενης ληστείας της Ελλάδας από τον ιμπεριαλισμό. Για να τοποθετηθούμε σωστά ΑΠΕΝΑΝΤΙ και στις 2 εκδοχές των μέτρων πρέπει να απέχουμε από το δημοψήφισμα και ταυτόχρονα να καλέσουμε σε λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στα μέτρα. Η ζωή μας θα κριθεί από το βαθμό οργάνωσης του κινήματος και όχι με τη σύνταξη πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ.
Αν μιλάμε πιο απλά για αντίθεση ιμπεριαλισμού λαού εκεί πρέπει να εντάξουμε και το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, να το θεωρήσουμε αποτέλεσμα της παρέμβασης των ιμπεριαλιστών και της υποταγής που έδειξε από την αρχή της διακυβέρνησης.
ΔΚ
Λέει μετά:
Το δημοψήφισμα μπορεί να μη συνοδεύεται από κινηματικούς όρους και άρα να μην είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα του κινήματος και της αριστεράς, αλλά συναγωνιστή ΓΧ, μπορούν υπό προϋποθέσεις να αξιοποιηθεί ένα αστικό δημοψήφισμα για να τροποποιηθούν, αν μη τι άλλο κάποιες σχέσει των κομμουνιστών με το λαό, ειδικά σαν τη συγκεκριμένη συγκυρία, όπου οι προϋποθέσεις είναι η όξυνση αυτής της αντίθεσης που αναφέρω παραπάνω και η τάση ριζοσπαστικοποίησης (με τη συμβολή και της παρέμβασης των κομμουνιστών φυσικά) που μπορεί δυνητικά να εκφράσει ένα "ΟΧΙ" στον εκβιασμό των ιμπεριαλιστών. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΑΥΤΟ;
Είναι ένα σωστό ερώτημα αυτό. Μήπως η ΑΠΟΧΗ μας αποκόβει από το πλήθος κόσμους που θα ψηφίσει ΟΧΙ και έως ένα βαθμό αντιλαμβάνεται σωστά τα πράγματα; Εγώ θα πω ότι μπορεί για αυτήν την εβδομάδα η προπαγάνδισα της ΑΠΟΧΗΣ να μας αποκόβει σε έναν βαθμό από το λαό γιατί είναι μια άποψη κόντρα στο κλίμα. Αλλά ας σκεφτούμε πόσο χειρότερα θα είναι να συνταχθούμε μέσω του ΟΧΙ με τον ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ να φέρει μνημόνιο την επόμενη και να συνεχίσει την γραμμή υποταγής στον ιμπεριαλισμό.
Για να μιλάμε με πραγματικά δεδομένα και το ΝΑΙ και το ΟΧΙ σημαίνουν μνημόνιο. Άρα το βασικό ερώτημα είναι πως θα γίνει η οργάνωση και η πάλη του λαού. Η λογική προπαγάνδισης του ΟΧΙ στρώνει το δρόμο στα μνημόνια του ΣΥΡΙΖΑ και στην ακόμα μεγαλύτερη διάλυση του κινήματος. Ακριβώς όπως η λογική της αριστερής κυβέρνησης συνέβαλε στην δημιουργία κλίματος αναμονής, ανάθεσης και διάλυσης του κινήματος.
ΔΚ
Λέει τέλος:
με μια αντιδραστική άποψη ότι "ο λαός δεν έδωσε τη μάχη", ή ότι "τελικά δεν είναι και πολύ σίγουρος ο κόσμος αν θέλει ή δε θέλει τα μέτρα" ή δεν ξέρω τι άλλο.
Είναι το δημοψήφισμα κινηματική μάχη; Εγώ λέω ότι είναι ένα δημοψήφισμα για να διαλέξουμε μνημόνιο. Τόσο απλά. Όποιος καλεί σε συμμετοχή σε αυτό καλεί τον κόσμο. Είναι σίγουρο ότι ΟΛΟΙ στην Ελλάδα και στο κόσμο (κυβερνήσεις, ιμπεριαλιστές, λαοί) γνωρίζουν ότι ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλα μέτρα. Ε και; Το δημοψήφισμα θα τους στείλει κάποιο μήνυμα; Αυτό συγχωρέστε με αλλά είναι μια ανοησία. ΤΟ ΔΝΤ και η ΕΕ έχουν δείξει πόσος αδίστακτοι είναι. Μόνο η πάλη με απεργίες και διαδηλώσεις μπορεί να τους αναγκάσει να κάνουν πίσω. Να τους ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ όχι να τους παρουσιάσει επιχειρήματα, να επικαλεστεί την δημοκρατία στην Ευρώπη, να επικαλεστεί την λογική, να επικαλεστεί τα προβλήματα του κόσμου. Ο ιμπεριαλισμός δε γνωρίζει από αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ νόμιζε ότι μπορεί να τους μεταπείσει, ας καταλάβουμε ότι είναι θέμα πάλης το πώς θα ζήσουμε και όχι θέμα διαπραγμάτευσης.
ΔΚ
Εγώ θα ήθελα να εντοπίσω τη διαφωνία μου κάπου αλλού.
Στο κείμενό του ο Λ.Β. ταυτίζει το άκυρο του ΚΚΕ με το κάλεσμα σε αποχή του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Είναι συνηθισμένη πρακτική αρθρογράφων που προέρχονται είτε από το ΣΥΡΙΖΑ είτε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ταυτίζουν τις μ-λ οργανώσεις με το ΚΚΕ και έτσι να νομίζουν ότι με ένα σμπάρο ξεμπερδεύουν με δύο τριγώνια. Είτε από άγνοια είτε επίτηδες το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Δεν απαντούν σε αυτά που θέτουν οι μ-λ αλλά σε αυτά που τους βολεύει.
Η τακτική του ΚΚΕ δε διαφέρει και πολύ από αυτή των άλλων οργανώσεων σε αυτό το δημοψήφισμα. Αναγκάστηκε να πάρει αυτή τη θέση που πήρε (που δεν τη λέει άκυρο παρά εμμέσως, έτσι όμως την προπαγανδίζουν τα μέλη και οι οπαδοί του) όταν συνειδητοποίησε, και μετά από την πίεση - δούλεμα του Τσίπρα στη Βουλή πως ότι και να λέει τελικά αυτό που θέλει η κυβέρνηση θα ψηφίσει. Στο δημοψήφισμα λοιπόν θα συμμετάσχει καλώντας σε άκυρο στη πραγματικότητα και σκορπώντας και αυτό με τη σειρά του ότι ένα δημοψήφισμα μπορεί, αν ισχυροποιηθεί η άποψή του, να φέρει το λαϊκό κίνημα σε καλύτερες θέσεις ή ακόμη και να δρομολογήσει θετικές για το λαό εξελίξεις. Κάτι ανάλογο με το εκλογικό "δυναμώστε το ΚΚΕ" για να ...δυναμώσετε! Δεν ξεφεύγει και αυτό στο ελάχιστο από την καλπολαγνεία που χαρακτηρίζει τους πολλούς της αριστεράς. Η λογική του έχει την ίδια αφετηρία με αυτή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (γι' αυτό άλλωστε δε διαφέρουν και πολύ τα συνθήματά τους, διαφέρουν τόσο όσο διαφέρει η "λαϊκη εξουσία" από τα μεταβατικά προγράμματα) και του υπόλοιπου εξωκοινοβούλιου παρά τις αποχρώσεις. Γι' αυτό και οι αρθρογράφοι που προέρχονται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ λυσάξανε εναντίον του μιας και ένοιωσαν αδειασμένοι από το ΚΚΕ τόσο ώστε μερικοί να φτάνουν σε εκκλήσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεκαθαρίσει ότι θα ξεκόψει από την πολιτική που εφάρμοσε ως τώρα. Κατανοούν ότι πολύ δύσκολα, έως καθόλου, θα μετρήσει η ιδιαίτερη άποψή τους για το όχι και πως να την πάρουν πίσω!
Υπάρχει βέβαια και ένα πρόβλημα. Πως θα καταμετρηθεί η πρόταση του ΚΚΕ τη στιγμή που θα καταχορυθεί στο σύνολο των άκυρων! Εκτός κι αν κάνει αυτό που ΔΕΝ έκανε ποτέ το ΚΚΕ(μ-λ) με την αποχή. Να θεωρήσει δηλαδή ως δικά του τα άκυρα! Ως συμπλήρωμα δε βάζει και αυτό την ανάγκη να αγωνιστεί ο λαός και η εργατική τάξη αλλά την πρακτική και αυτουνού στο κίνημα την ξέρουμε.
Είναι λοιπόν τουλάχιστον λάθος ή εκφράζει άγνοια, αν δεν γίνεται εσκεμμένα, η ταύτιση των δύο μ-λ με το ΚΚΕ. Σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις περιπτώσεις.
Δ. (ο ίδιος με 30/6/15, 11:49 μ.μ. και 1/7/15, 6:44 π.μ.)
Υπάρχει ένα ερώτημα που βάζει ο ΛΒ με το κείμενο του ως ενδεχόμενο και πρέπει να απαντηθεί. "Ενα σημαντικό ποσοστό του ΝΑΙ τι γενικό πολιτικό κλίμα θα διαμορφώσει στο λαό; Θα του αναπτερώσει το ηθικό για να τον προετοιμάσει για τις επόμενες μάχες, ή μήπως θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, των ιμπεριαλιστών, των ΜΜΕ και των «Μένουμε Ευρώπη»;"
Το ερώτημα που μπαίνει μετά την μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ. Τώρα με δεδομένη την μετατόπιση, που ηταν αναμενόμενη μιας και η πρόταση για δημοψήφισμα αποτελούσε μέρος της "διαπραγμάτευσης", τι απάντηση μπορεί να δοθεί; Τώρα που στο ΝΑΙ μαζεύονται όσοι λένε και το εννοούν το ΝΑΙ, ζυγίζοντας όλα τα δεδομένα που υπήρξαν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος μέχρι σήμερα, και αθροίζει περισσότερα το ΝΑΙ;
Αλλάζει λοιπόν το ΝΑΙ, αν γίνει το δημοψήφισμα, παίρνοντας μαζί του ένα μέρος του ΟΧΙ που δεν ήταν ΟΧΙ αλλά ένα μνημόνιο 47 σελίδων που τώρα ένιναν 2 ή 3 ή 15 σελίδες;
Λέει ένας "Εγώ προσωπικα δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για το πως θα χειριστεί τις εξελίξεις, άσε που αν διαπιστώσουν για το αν «έχουν τους όρους και τις προυποθέσεις» μπορει και να λακίσουν και να χρεωθεί η αριστερά μια βαριά ήττα"
Σωστά. Αν γίνει το δημοψήφισμα, αλλάζει λοιπόν και το ΟΧΙ; Ποιο από τα δύο αποτελέσματα "θα επαναπαύσει τον κόσμο παρά θα τον βάλει σε μια άλλη σκέψη και κατεύθυνση", όπως λέει ο ΓΧ; Αλλά ακόμα κι αν κανείς βλέπει επικράτηση του ΝΑΙ (πιθανότατα), πρέπει να απαντήσει γιατί δεν ενισχύει με αυτά τα δεδομένα το ΟΧΙ, αν η ΑΠΟΧΗ συμβάλει στην πολιτικοποίηση και συνειδητοποίηση της αντίθεσης προς τους ιμπεριαλιστές και της κυβέρνησης.
αζ
Συνέχεια από αζ
Λέει ένας άλλος "Την ημερήσια διάταξη δεν την βάζουν μόνο οι ιμπεριαλιστές, την βάζει και η κυβέρνηση και εμείς καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα στις δύο"
Και σωστό και λάθος. Το λάθος, που αποδείχθηκε από τα σημερινά δεδομένα, είναι ότι οι δύο ήταν τεχνητά από δύο πλευρές αλλά ουσιαστικά ήταν απ την ίδια μεριά. Και βρέθηκαν και στην ίδια τώρα με το ΝΑΙ. Αν ο κόσμος τεχνητά καλούνταν να βρεθεί μεταξύ των δύο (που ήταν ένα), τώρα τι γίνεται αν γίνει το δημοψήφισμα; Πού καλείται να πάει, ποιο το ένα και ποιο το άλλο;
Λέει ένας άλλος "Αν μιλάμε πιο απλά για αντίθεση ιμπεριαλισμού λαού εκεί πρέπει να εντάξουμε και το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, να το θεωρήσουμε αποτέλεσμα της παρέμβασης των ιμπεριαλιστών και της υποταγής που έδειξε από την αρχή της διακυβέρνησης.
Σωστά. Υπάρχει λοιπόν η αντίθεση Ιμπεριαλισμού Λαού.
Λέει όμως ο 30-6-15 11:49 "Κυρίαρχη αντίθεση ιμπεριαλισμού λαού αναδείχθηκε την Παρασκευή"; Εννοεί με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος και του ΟΧΙ και του ΝΑΙ, και η απάντηση που δίνει είναι ΟΧΙ. Όμως το ποιος διαχειρίζεται ή χειρίζεται ή μεταχειρίζεται μια αντίθεση που υπάρχει, το ότι της δίνει νόημα και περιεχόμενο με τη δύναμη της κυριαρχίας του και της κινηματικής υποχώρησης, δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει. Όταν την επισκιάζει και την επικαλύπτει προσπαθώντας να κάνει κυρίαρχες άλλες αντιθέσεις (ενδοϊμπεριαλιστικές, ενδοαστικές κλπ) δεν σημαίνει ότι η κυρίαρχη αντίθεση καταργείται. Ακόμα και όταν δεν μπορεί να πάρει την μορφή της κυρίαρχης αντίθεσης με απεργίες, διαδηλώσεις, και κινηματικούς τρόπους, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και ότι πρέπει να αναδειχθεί και να εκφραστεί σαν τέτοια που είναι, ξεκαθαρίζοντας τους λογαριασμούς της με όσους θέλουν να την μπασταρδέψουν.
Άρα, τώρα, το ερώτημα τι θα επαναπαύσει τον κόσμο, τι θα τον συνειδητοποιήσει και τι θα τον σπρώξει και προς τα πού, αντιδραστικά ή προοδευτικά, εξακολουθεί να υπάρχει και να ζητάει απάντηση. Είναι δεδομένο ότι είτε όχι είτε ναι λόγω τρόμου και προπαγάνδας είτε άκυρο είτε αποχή, το ερώτημα ΔΕΝ χωράει στην κάλπη ποτέ. Είναι πάντα πιο σύνθετο από το ψηφοδέλτιο που πέφτει στην κάλπη αφού είναι η προσωποποίηση της αντίθεσης του λαού με τον ιμπεριαλισμό και τους διαχειριστές του.
Καλείσαι να απαντήσεις με την ατζέντα που βάζει η κυβέρνηση (που όπως φαίνεται η ατζέντα αλλάζει γιατί έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα και ως προς το ποιος την βάζει και πώς την βάζει). Αυτός ο συσχετισμός υπάρχει. Αν ήσουν εσύ σε θέση να βάλεις την ατζέντα, δεν θα έκανες εκλογές. Όμως η αποδεκτή άρνηση του συσχετισμού δεν σημαίνει ντε και καλά ότι δεν κινείσαι για να σπείρεις τον σπόρο της αμφισβήτησής του και μάλιστα χωρίς αυταπάτες ότι μπορείς να τον ανατρέψεις μέσω των εκλογών. Κι επειδή η συμμετοχή στις εκλογές είναι θέμα τακτικής (εκτός κι αν το έχεις λυμμένο), πρέπει η πολιτική σου άποψη για αυτό εδώ το δημοψήφισμα (και όχι για κάθε δημοψήφισμα) να δημιουργεί όρους τροποποίησης του αρνητικού συσχετισμού ακόμη κι αν δεν συμμετέχεις. Το κάνει ή όχι;
Αυτά μέχρι τώρα και αν γίνει το δημοψήφισμα. Αν δεν γίνει, τότε πρέπει να κάνουμε μια άλλη συζήτηση.
αζ
1. σε μια τόσο συμπυκνωμένη ιστορική στιγμή θα πρέπει να είμαστε ευέλικτοι να εξετάζουμε τη συγκεκριμένη κατάσταση ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάζει κανείς εκτίμηση τακτικά (ακόμη και καθημερινά).
2. άλλο πράγμα οι εκλογές κι άλλο το δημοψήφισμα. Δεν μπορείς να τα αντιμετωπίζεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Η συγκεκριμένη λοιπόν κατάσταση έχει εμφανιστεί από το βράδυ της Παρασκευής και θα τελειώσει το βράδυ της Κυριακής. Αυτή θα πρέπει να εξετάσουμε, έχοντας φυσικά στο μυαλό μας το παρελθόν αλλά και το τι θα πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές από τη Δευτέρα ώστε να είναι σε καλύτερη θέση μέσα στο λαό και την εργατική τάξη.
Από την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν μέχρι σήμερα Τετάρτη τι έχει προκύψει; Ο ΣΥΡΙΖΑ στριμωγμένος πήρε την πρωτοβουλία για δημοψήφισμα. Το επακόλουθο; Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αντέδρασαν εκβιαστικά και τρομοκρατικά και στο εσωτερικό το μεγαλύτερο μέρος της αστικής τάξης και οι πολιτικοί εκφραστές επιδίωξαν αμέσως να συσπειρωθούν υποστηρίζοντας το ΝΑΙ. Ενδεικτικό ότι οι καραμανλικοί (ο ίδιος ο Καραμανλής, ο Παυλόπουλος, η Γιαννάκου κλπ τάχθηκαν αμέσως με το ΝΑΙ). Τα συστημικά ΜΜΕ έχουν απογειωθεί, δήμαρχοι, ΓΣΕΒΕ, ΔΣ δικηγορικών συλλόγων σε Αθηνα και Θεσσαλονίκη, μέχρι και η ΓΣΕΕ. Το έχουμε ξαναδεί αυτό στην ιστορία. Οι αντιδραστικές δυνάμεις ξέρουν να συσπειρώνονται στον κίνδυνο. Κι ο κίνδυνος εδώ είναι να αμφισβητηθεί έστω και στο ελάχιστο η εξαρτησιακή σχέση με την ΕΕ.
Επίσης έχουμε τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές που κινούνται πολύ προσεκτικά θεωρώντας μάλλον ότι είναι μια καλή ευκαιρία να πιεστούν οι Γερμανοί, θεωρώντας ότι μάλλον μπορούν να χειριστούν τον ΣΥΡΙΖΑ αφού είναι εμφανέστατο ότι το μισό τουλάχιστον ηγετικό προσωπικό και σημαντικό ποσοστό των μελών του δεν θέλουν διακαώς το δημοψήφισμα και προσπαθούν να εμφανίσουν πολύ πιθανή την αναστολή του.
Σ’ αυτό λοιπόν το μαύρο μέτωπο που σχηματίστηκε που έχει μετατρέψει τον ελιγμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ναι ή όχι στην ΕΕ και τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ υποχωρεί ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών στα διλήμματα που μπαίνουν στον λαό; Γιατί με την κίνηση του ζορισμένου Τσίπρα πράγματι μεταφέρθηκε το πρόβλημα στον λαό και ειδικά στην εργατική τάξη, αλλά ποιο είναι αυτή τη στιγμή το πρωτεύον, η σύγκρουση με το μαύρο μέτωπο ή νίπτουμε τας χείρας μας -δεν είναι πραγματικά λαϊκό πρόβλημα; Όταν καθημερινά γίνεται εμφανέστατη η ταξική πόλωση που επιδιώκει το ΝΑΙ.
Δυστυχώς ή ευτυχώς η ταξική πάλη δεν είναι ούτε ευθύγραμμη ούτε ξεκάθαρη και θα πρέπει να κολυμπάμε όπως είναι τα πράγματα χωρίς να φοβόμαστε για την ιδεολογική μας καθαρότητα αφού το σημαντικό όπως είπα παραπάνω είναι την επόμενη μέρα να είναι καλύτεροι οι όροι της σχέσης των κομμουνιστών με τις λαϊκές μάζες.
Αυτά τα λέω Τετάρτη βράδυ έχοντας την επίγνωση ότι την Παρασκευή μπορεί να αλλάξουν τα δεδομένα και δεν θα διστάσω τότε να αλλάξω στάση, χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε για ένα χιλιοστό ασυνέπεια και καιροσκοπισμό.
TM
Προσωπικά θα κάνω αποχή, όπως κάνω και σε κάθε εκλογές εδώ και χρόνια. Η άποψη μου εδώ και χρόνια είναι ότι στην έλλειψη ύπαρξης μίας κομμουνιστικής οργάνωσης με εργατικά χαρακτηριστικά και μαχητικό συγκρουσιακό χαρακτήρα που να καταφέρει να βρει σύνδεση με τα πλέον καταπιεζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και να διεξάγει ταξικό πόλεμο, η συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί ουσιαστικά αποδοχή της στάσης κινήματος που έχει κηρύξει εδώ και 3 χρόνια η ρεφορμιστική αριστερά. Επιπλέον, θεωρώ ότι η αναδιοργάνωση του πολιτικού συστήματος της χώρας και διεθνώς έχει καταστήσει, ως ανταπόκριση στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, το κοινοβούλιο και όλες τις αστικοδημοκρατικές διαδικασίες καθαρά διακοσμητικούς θεσμούς, οι οποίοι απλά επικυρώνουν αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού παρά μέσα στο κοινοβούλιο που εκλέγεται από τους πολίτες, ενώ δεν συζητούνται καν στα όργανα των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, ούτε καν στα υπουργικά συμβούλια. Η ίδια πρακτική ακολουθείται και από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τις προτάσεις του να διαρρέουν μόνο στο ίντερνετ στα αγγλικά, να μη λογοδοτεί στη βουλή, κλπ. Η απάντηση σε αυτό κατά τη γνώμη δεν μπορεί παρά να είναι το σπάσιμο της αστικής νομιμότητας, κάτι που υπήρχε κατ' εμέ ευκαιρία να γίνει σε όλο το διάστημα των κινηματικών εξάρσεων από το Δεκέμβρη του 2008 μέχρι το Φλεβάρη του 2012. Η λεγόμενη «επαναστατική» αριστερά όχι μόνο δεν κατάλαβε τις αλλαγές που επέρχονταν στο καθεστώς αυτά τα χρόνια, στην πραγματικότητα φοβήθηκε τον αυθόρμητο, χύμα αλλά υπαρκτό κοινωνικό ριζοσπαστισμό, και εγκλωβίστηκε στην αναπαραγωγή συνθημάτων, αφηρημένων θεωρητικών επεξεργασιών και δημιουργία "μετώπων" που ηγεμονεύουν οι οργανώσεις αλλά δεν αφορούν τον κόσμο. Σε αυτή την κατάσταση, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε αντικειμενικά σε ηγεμονική δύναμη γιατί αυτό ήταν αναγκαστικά το επίπεδο της ταξικής πάλης στην κοινωνία μετά από την ήττα και την καταστολή που υπέστησαν τα κινήματα τα τελευταία 8 χρόνια.
Όσον αφορά το δημοψήφισμα, η άποψή μου είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το διοργάνωσε αφού ήταν νομοτελειακό ότι μίας υποχώρησης ακολουθούν άλλες πολλές και θέλησε να ρίξει στον κόσμο τις ευθύνες για όποια απόφαση πάρει σχετικά με τη συμφωνία. Το ζήτημα είναι, ότι ενώ πήρε (και καλώς) ξεκάθαρα λαϊκή εντολή για κατάργηση των μνημονίων και διαπραγμάτευση η οποία δεν θα δυσχεραίνει άλλο τη διαβίωση των πολιτών, τώρα έρχεται να μας ρωτήσει αν θέλουμε τα μέτρα της τρόικας. Γιατί? Αφού για αυτό ψηφίστηκε, για να μην πάρει νέα μέτρα, οπότε μπορούσε άνετα να αρνηθεί σαν κυβέρνηση τα μέτρα της τρόικας. Το έκανε γιατί θα γινόταν πρόβλημα με τη ρευστότητα των τραπεζών; Δεν το ήξερε η κυβέρνηση ότι αυτό θα γινόταν και άρα δεν έπρεπε ήδη να είχε λάβει μέτρα ενάντια τις μαζικές αναλήψεις ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ; Θεωρώ ότι χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως χαρτί για τη διαπραγμάτευση, αναμένοντας πτώση του ευρώ στα χρηματιστήρια, για μία ενδιάμεση συμφωνία ανάμεσα στη δική του των 8 δις και σε αυτή της τρόικας και ενδεχομένως για να κάνει ηρωική έξοδο σε περίπτωση που βγει το ναι. Επιπλέον, το έκανε για να κατευναστούν οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος αλλά και στην κοινωνία για το επικείμενο αριστερό μνημόνιο που είχε ανακοινωθεί την προηγούμενη εβδομάδα.
Ας πάμε στις επιλογές που υπάρχουν. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το ναι στην τρόικα θα είναι το χειρότερο αποτέλεσμα, δεν χρειάζεται να μπούμε περαιτέρω σε αυτό. Το ερώτημα είναι, αν περάσει το ναι, παραιτηθεί η κυβέρνηση και εφαρμοστούν τα μέτρα της τρόικας, είμαστε προετοιμασμένοι για τη βίαιη μάχη που έρχεται; Όλοι αυτοί που βγαίνουν στο FB και στις φιλοκυβερνητικές και μιλάνε για περηφάνια, αξιοπρέπεια και τα ρέστα είναι διατεθειμένοι να απεργήσουν και να συγκρουστούν;
Για το όχι, σαφώς δεν θεωρώ ότι όλοι όσοι θα το επιλέξουν το κάνουν επειδή στοιχίζονται συνειδητά πίσω από την κυβέρνηση. Ούτε θεωρώ ότι οι οργανώσεις που το προκρίνουν σιγοντάρουν ντε και καλά το ΣΥΡΙΖΑ, την ευρωπαϊκή πορεία κλπ. Όμως, αντικειμενικά, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε στο δημοψήφισμα πιεσμένος πολιτικά από την τρόικα αφού πέντε μήνες τώρα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κάνει επικοινωνιακό θέαμα και να παίζει με τις λέξεις και να βαφτίζει το κρέας ψάρι, το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι παραπλανητικό. Κι αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τολμάει να παραδεχτεί ότι και η δικιά του πρόταση μνημόνιο είναι και μάλιστα μνημόνιο που δεν προήλθε από καμία «περήφανη διαπραγμάτευση» και που δεν την «αποφάσισε κυρίαρχα ο ελληνικός λαός». Αυτό που κάνει λοιπόν είναι να αναπαράγει έναν εμετικό εθνικιστικό πατριωτικό λόγο για να ρίξει στους εργαζόμενους το «αμεσοδημοκρατικό» δίλημμα «γερμανικό μνημόνιο και επικυριαρχία ή ελληνικό μνημόνιο». Άρα ουσιαστικά ακόμα και η παρέμβαση που κάνουν οι οργανώσεις, πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με επιχείρημα όχι σε κανένα μνημόνιο, τελικά θεωρώ ότι δεν καταφέρνουν να καταδείξουν τη συνέχιση των μνημονίων με άλλα μέσα και ονόματα που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας άλλωστε έχει κάνει ξεκάθαρο ότι το δημοψήφισμα είναι υπερασπίζεται τις ιδρυτικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι αποτελεί μοχλό για τη διαπραγμάτευση. Ενδεχόμενη νίκη του όχι λοιπόν θα ΠΡΟΣΜΕΤΡΗΘΕΙ καθαρά ως αποδοχή του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ και κομμάτι της διαπραγμάτευσης. Ως εκ τούτου λοιπόν θεωρώ λανθασμένη την παρέμβαση των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων με σύνθημα το όχι.
Το άκυρο του Περισσού είναι θεωρώ μία τυπική αυτιστική κίνηση καθώς δεν αμφισβητεί ως το τέλος τις ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΕΣ κοινοβουλευτικές-κρατικές δομές και διαδικασίες. Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που καταθέτει σωρεία σχεδίων νόμων, ενώ ρητορικά καταδικάζει τους θεσμούς και τις «νομικίστικες διαδικασίες».
Φυσικά, υπάρχει και η περίπτωση της ματαίωσης του δημοψηφίσματος. Η χτεσινή επιστολή Τσίπρα προς τους Ευρωπαίους ουσιαστικά κάνει αποδοχή των όρων των ιμπεριαλιστών και μάλιστα με χειρότερους όρους από ότι πριν την κήρυξη δημοψηφίσματος. Είναι τυχαίο ότι στην αντικυβερνητική προχθεσινή συγκέντρωση των φιλελέδων, συνελήφθησαν διαδηλωτές (ενδεχόμενα υποστηρικτές του όχι) που συμμετείχαν στην αντισυγκέντρωση και άνοιξαν πανό στο Σύνταγμα; Η επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε τελείως, και θα έχει μεγάλες συνέπειες για τον κόσμο που τον στήριξε και για όλο το κίνημα.
Για μένα δεν μένει άλλη επιλογή από την αποχή. Θεωρώντας ότι το δημοψήφισμα αποτελεί ένα (τελικά αποτυχημένο) παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει να διατηρεί τη μεσοβέζικη στάση ανάμεσα στη ρητορική υπεράσπιση των εργατών και την υποταγή στις απαιτήσεις των αφεντικών και να επιζήσει πολιτικά, δεν μπορώ να δεχτώ να πάρω θέση σε κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να μετρήσει η ψήφος/ συμμετοχή μου ως συμβολή στη διαπραγμάτευση και στην εθνική υπερηφάνεια. Δεν θέλω να στείλω μήνυμα με τη ψήφο μου στους δανειστές, προσπαθώ να το κάνω με τη συμμετοχή μου στο κίνημα. Δεν μπορώ ΣΑΝ ΑΤΟΜΟ να συμμετάσχω σε συγκεντρώσεις που κυριαρχεί το εθνικοπατριωτικό στοιχείο, η διαταξική «λαϊκή» ενότητα και η αποσιώπηση (ή σιωπηλή αποδοχή) ενός αριστερού προγράμματος που κόβει συντάξεις. Στην τελική, ως άτομο που συμμετέχω σε σωματείο του ιδιωτικού τομέα, έχω πάρει μέρος τόσα χρόνια σε πορείες και συγκρούσεις και θα συνεχίσω να το κάνω, και αντιμετωπίζω κίνδυνο απόλυσης επειδή δρω στο χώρο δουλειάς μου, πράττω ότι καλύτερο μπορώ με τις απειροελάχιστες δυνάμεις έχω και δεν θεωρώ ότι αν δεν πάω να ψηφίσω όχι καταδικάζω το μέλλον της χώρας. Άλλωστε δεν με νοιάζει το μέλλον της «χώρας» αλλά των εργαζομένων, στους οποίους ανήκω κι εγώ.
Η αποχή θα προσμετρηθεί με τους καναπέδες; Πολύ ωραία, όποιος το λέει αυτό θα πρέπει να δεχτεί ότι το όχι του θα προσμετρηθεί με το ναι στο αριστερό μνημόνιο και τη ψήφο των ναζί. (Παρένθεση: Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι σε συζήτηση που είχα με μέλη του κκε μ-λ πριν τις βουλευτικές εκλογές και τους έλεγα ότι θα απόσχω, μου έλεγαν ότι «αυτά τα κάνουν οι αναρχικοί» και ότι δεν μπορεί να διαχωριστεί η συνειδητή αποχή από αυτή των καναπεδάτων).
Είναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολα τα πράγματα για όποιον προπαγανδίσει την αποχή, αλλά νομίζω το ίδιο είναι και για όσους πρεσβεύουν το όχι πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το βασικό κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο το να βγάλουμε μπροστά το αποχή ή το όχι, αλλά να καταφέρουμε να αντιστρέψουμε τη διαλεκτική των πραγμάτων. Δεν έχει σημασία η επαναστατική ιδεολογική καθαρότητα, ούτε η αναφορά σε αντιιμπεριαλισμούς, αντικαπιταλισμούς, κλπ. Σημασία έχει να δείξουμε ότι ουσιαστικά οι δανειστές, η δεξιά, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τη μεριά της διαχείρισης του κεφαλαίου και άρα με την υποβάθμιση εργατικής δύναμης Να δείξουμε ότι κρατική διαχείριση της κρίσης από την αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει. Να ξεπεράσουμε την τεράστια για την κομμουνιστική αριστερά γάγγραινα του εθνοπατριωτισμού, της προσκόλλησης στα αφηρημένα δίκια και την κυριαρχία του λαού και να βάλουμε μπροστά τα εργατικά συμφέροντα. Να πείσουμε τον κόσμο ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα θα πρέπει να υπερασπιστεί βίαια τα συμφέροντα του στο δρόμο.
Προσωπικά δεν διεκδικώ δάφνες σούπερ ανάλυσης, ούτε επαναστατικής καθαρότητας. Μπορεί και να κάνω λάθος, θα βγω να το παραδεχτώ αν γίνει. Δεν θα βρίσω όσους αριστερούς κάνουν το λάθος να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα. Ότι και να βγει την Κυριακή μας περιμένουν πολύ άσχημες καταστάσεις το επόμενο διάστημα. Καλό είναι να μπορούμε να συνεννοηθούμε – και κυρίως η οργανωμένη αριστερά – και να μη βρίζουμε οι μεν τους δε για ουρές του ΣΥΡΙΖΑ και οι δε τους μεν για υποστηρικτές του ναι. Για να μπορούμε να οργανώσουμε τη δύσκολη μάχη που έρχεται με όρους νίκης και ανατροπής θα χρειαστεί άλλη οργανωτική φυσιογνωμία. Να αφήσουμε στην άκρη τις διακηρύξεις και το ύφος σοφών γερόντων και του «δεν με παίζουν οι άλλοι» και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Κάτι τελευταίο, γιατί το κκε μλ δεν επιδίωξε (ή επιδίωξε και δεν το ξέρω) να κάνει μία καμπάνια αποχής πλατύτερη, να καλέσει και άλλες συλλογικότητες που είναι υπέρ της αποχής (πχ Κόντρα, διάφοροι αναρχικοί) ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη δυναμική;
"Η άποψη μου εδώ και χρόνια είναι ότι στην έλλειψη ύπαρξης μίας κομμουνιστικής οργάνωσης με εργατικά χαρακτηριστικά και μαχητικό συγκρουσιακό χαρακτήρα που να καταφέρει να βρει σύνδεση με τα πλέον καταπιεζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και να διεξάγει ταξικό πόλεμο, η συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί ουσιαστικά αποδοχή της στάσης κινήματος που έχει κηρύξει εδώ και 3 χρόνια η ρεφορμιστική αριστερά."
Ο ΒΚ περιμένει πότε θα συγκροτηθεί το κόμμα της εργατικής τάξης (αυτό περιγράφει νομίζω) για να το ψηφίσει στις εκλογές. Μέχρι τότε θα απέχει από όλες. Εντάξει δεν ταυτίζεται με την προσέγγιση της αναρχίας, αλλά δεν έχει επίσης καμία απολύτως σχέση αυτό το σκεπτικό με του ΚΚΕ(μ-λ) που εκτιμάει κάθε φορά τη στάση του στη βάση των πολιτικών και κινηματικών δεδομένων για τη συμμετοχή ή αποχή. Γνωστή και δημόσια θέση που δεν έχει καμία σχέση με καναπέδες και λοιπές ανοησίες.
Περίεργο πάντως να επικαλείται κανείς "πολιτικό πολιτισμό" και να καλεί τους άλλους "...να μη βρίζουμε οι μεν τους δε για ουρές του ΣΥΡΙΖΑ και οι δε τους μεν για υποστηρικτές του ναι", και όταν ο ίδιος κριτικάρει το ΚΚΕ(μ-λ) να βασίζεται σε αυτά που του είπαν κάποια μέλη του (τι να απαντήσεις σε αυτό;) και όχι σε δημοσιευμένες θέσεις...
δεν νομιζω οτι εχει νοημα να σου απαντησω, αλλωστε οι του κκε μλ ειναι με τους αγωνες, δεν τους κανεις ιχνος κριτικης
Δημοσίευση σχολίου