Όλοι στις πλατείες μας λένε και πάλι για να στηρίξουμε κριτικά την κυβέρνηση στις σκληρές διαπραγματεύσεις της με τους τροϊκανούς θεσμούς. Έχουν φτάσει στα όριά τους τα πράγματα, αρκετές υποχωρήσεις έκανε η κυβέρνηση, ως εδώ, να πάρουμε τις διαπραγματεύσεις στα χέρια μας. Αυθόρμητα και παστρικά. Όπως και το Φλεβάρη. Χωρίς κόμματα βεβαίως, (το αντιδημοκρατικό του πράγματος το αντιλαμβάνονται άραγε;) αλλά με άποψη πολιτική. Άποψη που οδηγεί στη παθητική στήριξη της κυβέρνησης και έχει την απόλυτη στήριξη του μέσων ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο που ο Αρβανίτης του "Κόκκινου" μας μαλώνει αν δεν πάμε στο Σύνταγμα, στο Λευκό Πύργο, στη πλατεία του Αη Γιώρη και όπου αλλού. Μας καθιστά περίπου υπεύθυνους για ότι ακολουθήσει από εδώ και μπρος! Θα πρέπει να ρίξουμε και εμείς τον πήχη των προσδοκιών μας για τη ζωή μας και το μέλλον μας όσο τον έριξε και αυτός και όλοι όσοι έχουν υποταχθεί στον ρεαλισμό της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Να αποδεχτούμε ότι αυτή η χώρα, αυτός ο λαός, με το μόνο τρόπο που μπορούν να υπάρχουν είναι με τα ...λεφτά των ιμπεριαλιστών (το που τα βρίσκουν βεβαίως είναι άλλη συζήτηση) και ότι δημοκρατικό, προοδευτικό και αριστερό στην εποχή μας είναι η διαπραγμάτευση με τους δυνάστες μας. Για να "αποφασίζουμε εμείς" πόσο λίγο ή πολύ θα εξαθλιωθούμε. Ότι άλλος δρόμος για το σταμάτημα της επίθεσης, για την προκοπή, για την ανάπτυξη και το ...σοσιαλισμό δεν υπάρχει. Με διαπραγματεύσεις!!! Αυτές που αποφασίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, και όχι της αριστεράς σύντροφοι, και τις οποίες εμείς στη καλύτερη περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να στηρίζουμε ανά περίπου πεντάμηνο δια του κατεβάσματός μας στις πλατείες. Το απαύγασμα της λαϊκής συμμετοχής είναι να γινόμαστε η "κοινή γνώμη" που πρέπει να πιέσει τους διάφορους Γιούγκερ, Σούλτς και λοιπούς εκπροσώπους των ευαγών ιδρυμάτων των ιμπεριαλιστών, να δείξουμε ότι έστω και κριτικά στηρίζουμε τη κυβέρνησή "μας". Αυτή τη κυβέρνηση που ερμηνεύει τη ψήφο του λαού κατά το δοκούν και ανάλογα με τις εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις τους. Η ζωή μας όμως συνεχίζει να εξαθλιώνεται, με κριτική ή χωρίς, και προοπτική για καλυτέρευση δεν φαίνεται! Στη καλύτερη αυτό που φαίνεται είναι συντήρηση αυτού που ζούμε. Άρα χειροτέρευση! Τουλάχιστον τις προηγούμενες φορές οι δημοσιογράφοι και τα μέσα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πιο διακριτικοί και σεμνοί.
Από κοντά και αυτοί της "εκτός των τειχών" αριστεράς που ντρέπονται να πουν ότι είναι ή ότι σκέφτονται να γίνουν ΣΥΡΙΖΑ και το παίζουν πίεση από τα αριστερά για να εφαρμόσει η "κυβέρνηση της αριστεράς", με τους ΑΝΕΛ πάντα, αυτά που υποσχέθηκε. Ποια απ' όλα όμως δεν μας λένε. Ποιας φάσης τα υπεσχεμένα εννοούν; Του '11, του ΄12, της ΔΕΘ, αυτά της φάσης της εκλογής Προέδρου, των προεκλογικών υποσχέσεων ή των μετεκλογικών;
Ε, λοιπόν εμείς δε χωράμε στο κοστούμι που μας κόβει και ράβει ο ρεαλισμός του ντόπιου κατεστημένου και η διαπραγμάτευσή του με τους ιμπεριαλιστές των οποίων τον καθοριστικό ρόλο δεν αμφισβητεί κανένας. Δεν θεωρούμε αγωνιστικό, αριστερό, για επαναστατικό δεν το συζητάμε, το να περιορίζουμε τις προσδοκίες μας στο "να μην παρθούν νέα μέτρα" τη στιγμή που τα προηγούμενα συνεχίζουν, στο να μη γίνουν "νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων" τη στιγμή που το πετσόκομά τους και η ανυπαρξία τους εξακολουθούν να υπάρχουν, το "τουλάχιστον ένα πιάτο" φαΐ τη στιγμή που και αυτό το πληρώνουμε πολύ ακριβά! Δεν είναι το όριό μας η μη μείωση των συντάξεων πείνας, η μικρή αύξηση του ΦΠΑ και το ποσοστό αύξησης της ΔΕΗ!
Επειδή είμαστε "γραφικοί", "σταλινικοί", "μαοϊκοί", μαρξιστές-λενινιστές, κομμουνιστές δηλαδή, επειδή τιμούμε τους αγώνες που έδωσε ο λαός μας τα τελευταία χρόνια και θέλουμε να τους συνεχίσει, επειδή στεκόμαστε απέναντι σε μια κυβέρνηση που τον τιμωρεί γι' αυτούς τους αγώνες, τον καλούμε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, να διεκδικήσει τα πάντα, όλα(!), γιατί του ανήκουν όλα! Αδιαπραγμάτευτα!
Από την πολύτιμη, και πολύπαθη, ιστορία του ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ, που τόσο την τιμούν όλοι οι οσφυοκάμπτες της Ευρώπης των λαών και της δημοκρατίας, να επιλέξει αυτή που τον απελευθέρωσε, τον έβγαλε στους δρόμους, τον όπλισε, και να απορρίψει αυτή που δια των διαπραγματεύσεων και τον ίδιο άοπλο και στην άκρη, άντε χειροκροτητή στη καλύτερη, τον οδήγησε σε δεκέμβριδες της ήττας και σε Βάρκιζες, που του φόρεσε ξανά επικυρίαρχους και λακέδες κυβερνήτες.
Διαλέγουμε τον αδιάλακτο δρόμο του Άρη! Μέχρι την πραγματική νίκη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου