ΕΛΜΕ ΣΑΜΟΥ: Γιατί και πώς έκλεισε (για μας) ο κύκλος της Δημοκρατικής Συσπείρωσης. Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά στον ίδιο δρόμο!

Με τη Δημοκρατική Συσπείρωση όλα τα προηγούμενα χρόνια δώσαμε μάχες και αγώνες στο σωματείο κόντρα στην επίθεση του συστήματος και των κυβερνήσεων του. Στα πλαίσιά της -
όχι χωρίς αντιφάσεις- επικρατούσε η κατεύθυνση της μαζικής αντίστασης, της διεκδίκησης, με
κριτήριο τα συμφέροντα του κλάδου και συνολικά του λαού. Η κατεύθυνση που με εμπιστοσύνη
στις δυνάμεις των εργαζομένων, υποστηρίζει και ανοίγει το δρόμο του μαζικού κινήματος, ενάντια
στην πολιτική του συστήματος και έξω από την «αιγίδα» του κράτους και των κυρίαρχων
πολιτικών δυνάμεων. Στη βάση αυτής της κατεύθυνσης η Δημοκρατική Συσπείρωση πάλευε για να
χτίζεται μια πλατιά ενότητα μέσα στο σωματείο.
Εδώ και καιρό η πλειοψηφία της Δημοκρατικής Συσπείρωσης διαπιστώσαμε ότι έχει μπει σε
πορεία εγκατάλειψης αυτής της κατεύθυνσης.

• Η ανοιχτή αντιπαράθεση με την πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος αντικαθίσταται
με την λεγόμενη «νηφάλια κριτική» της.
• Η εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους και την πάλη τους αντικαθίσταται με την ολοένα
μεγαλύτερη αναζήτηση στήριξης στη συνεννόηση με τη Διοίκηση και στη σύμπλευση με την κυβερνητική παράταξη.

Κατά συνέπεια, οι στόχοι πάλης ενάντια στον κοινωνικό-εργασιακό μεσαίωνα που ζούμε, ενάντια
στο πλαίσιο αδιοριστίας-φτώχειας-ελαστικής εργασίας-ταξικών φραγμών στην Εκπαίδευση, υποχωρούν για να κυριαρχήσουν τα αιτήματα και οι λογικές (συν)διαχείρισης αυτού του
αντιδραστικού πλαισίου.
Αυτή η κατεύθυνση της πλειοψηφίας εκφράστηκε σε όλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς.

• Στο ζήτημα της στάσης της παράταξης στις εκλογές για τα ΠΥΣΔΕ, όπου σε συνθήκες πια άγριας επίθεσης η πλειοψηφία «απαντά» με ενίσχυση της συνδιαχειριστικής λογικής και πρακτικής και με παρ’ολίγον κοινό ψηφοδέλτιο με τις ΣΥΝΕΚ.

• Στη συγκρότηση προεδρείου του ΔΣ της ΕΛΜΕ όπου επέλεξε την συγκατοίκηση με τις ΣΥΝΕΚ χωρίς πολιτικό πλαίσιο και δεσμεύσεις.

• Στην προσπάθεια για ΓΣ της ΕΛΜΕ τον Μάρτιο όπου εμφανίστηκε –χωρίς καν συζήτηση στα πλαίσια της Δημοκρατικής Συσπείρωσης- με τη γραμμή της κριτικής στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής.

• Στον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς όπου για πρώτη φορά, «παραμέλησε» αν δεν αντιτάχθηκε, στο να υπάρξει απόφαση-κάλεσμα για τη συμμετοχή του σωματείου.

• Στο ζήτημα της εκλογής διευθυντών όπου αρνείται να στηρίξει την κατεύθυνση αποκάλυψης και εναντίωσης σε αυτή την κυβερνητική επιλογή, και πριμοδοτεί συγχύσεις και αυταπάτες.

• Στο ζήτημα της εκλογής αντιπροσώπων για το 17ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, όπου απαίτησε- ανατινάζοντας κάθε στοιχείο πολιτικής συνοχής και ενότητας του σχήματος- να είναι στη «διακριτική ευχέρεια» του όποιου υποψηφίου της εκλεγεί, το ποιό ψηφοδέλτιο και ποιον υποψήφιο θα ψηφίσει για την ανάδειξη του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

Απέναντι σε όλα αυτά, δώσαμε μάχες εντός της Δημοκρατικής Συσπείρωσης, επιδιώκοντας την υπεράσπιση της ενότητας της αλλά με αναβάθμιση και όχι εγκατάλειψη της αγωνιστικής κατεύθυνσης που είχε. Όμως η πλειοψηφία, απέρριπτε κάθε πρόταση μας, κάθε κριτική μας. Διαμόρφωνε τετελεσμένα και προχωρούσε γοργά σε ένα δρόμο ξένο για μας, για ότι είχε κατακτήσει η Δημοκρατική Συσπείρωση. Στον δρόμο που ωθεί ο αρνητικός για τους εργαζόμενους συσχετισμός και όχι η πάλη για την ανατροπή αυτού του συσχετισμού.
Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ακολουθήσουμε το δρόμο αποδοχής και συμμόρφωσης στο σημερινό συσχετισμό. Έχουμε κάθε λόγο να συνεχίσουμε, πιο αποφασιστικά, στο δρόμο που αγωνιστήκαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Θεωρούμε υποχρέωση μας, να μην συμβάλλουμε στη σύγχυση και στην παραίτηση, αλλά να συμβάλλουμε, πολιτικά, συνδικαλιστικά και κινηματικά στη συγκρότηση και το ζωντάνεμα του σωματείου, στην αναγκαιότητα να πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση της ζωής τους στα χέρια τους.
Οι συνθήκες είναι δύσκολες και άγριες για τους εκπαιδευτικούς, για όλο το λαό και τη νεολαία. Δεν θα γίνουν όμως πιο εύκολες κλείνοντας τα μάτια στην επίθεση που συνεχίζεται και θα ενταθεί, υιοθετώντας αυταπάτες και συμφιλιωτική στάση απέναντι στον αντίπαλο. Θα γίνουν χειρότερες!
Χρειάζεται λοιπόν να ενωθούμε! ‘Όχι όμως για να ασκήσουμε «εποικοδομητική κριτική» στο αντιδραστικό πλαίσιο στην Εκπαίδευση, ή στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία που φέρνει η κυβέρνηση. Ούτε βέβαια να ενωθούμε ώστε όλοι μαζί να ξεχάσουμε-αθωώσουμε- ενισχύσουμε στην ΟΛΜΕ, τις δυνάμεις που δίπλα σε ΔΑΚΕ –ΠΑΣΚΕ και με αριστερό προσωπείο υπονόμευσαν την απεργία του Σεπτέμβρη του 2013 κλιμακώνοντας… τις 5νθήμερες με 48ωρη. Χρειάζεται να ενωθούμε για να απομονώσουμε τις δυνάμεις του συστήματος και για να ξεπεράσουμε τις δυνάμεις της υποταγής. Χρειάζεται να ενωθούμε για να αγωνιστούμε μαζικά και μαχητικά για όσα μας κλέβουν και για όσα μας ανήκουν!
Για αυτή την ενότητα αγωνιζόμαστε εμείς. Και αυτή η ενότητα χρειάζεται ευθύ πολιτικό λόγο και στάση ενάντια σε εκλογικές μανούβρες και στρογγυλέματα. Και για αυτή την ενότητα επιμέναμε και θα επιμείνουμε στην κατεύθυνση της Κοινής Δράσης, με κάθε σχήμα, κάθε αγωνιστή, κάθε συνάδελφο, που θέλει να συμβάλλει για να σηκώσουμε αγώνες απέναντι στην επίθεση του συστήματος, για να υπερασπίσουμε και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας.

Αντώνης Αρχοντούλης - Νίκος Παπαβασιλείου

Υποψήφιοι αντιπρόσωποι για το 17ο συνέδριο της ΟΛΜΕ

και για τη συνδιάσκεψη του Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ

με το ψηφοδέλτιο

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Σάμος 15-6-2015