Νέα ελληνική εξωτερική πολιτική ή παλιά αμερικανοκρατία;

Ήταν εκεί ως «φίλος» του Αμερικανού ομολόγου, Τζον Κέρι, που εργάζεται για την δημοκρατία και την ειρήνη, ενάντια στην τρομοκρατία και ελπίζει στην εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών. Αυτά δήλωσε, μεταξύ άλλων φιλικών και κολακευτικών, ο «χορευτής» του ΝΑΤΟ υπ. Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς στην Ουάσιγκτον. Εθιμοτυπικές διατυπώσεις, σύμφωνες με το διεθνές πρωτόκολλο; Ή, μήπως, διαπιστευτήρια υποταγής στην αμερικανική υπερδύναμη; Γιατί υπάρχει και άλλο πρωτόκολλο συμπεριφοράς… «ούτε ρήξης ούτε υποταγής», που ενώ δεν αγνοεί τους διεθνείς συσχετισμούς δεν «ξεβρακώνεται».
Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε «φίλοι» με τις ΗΠΑ (οι συνειρμοί αναπόφευκτοι), οπότε -και όπως συχνά συμβαίνει στις… πραγματικές φιλίες- δεν λογαριάζουμε ούτε χώρα ούτε λαό, για να εξυπηρετηθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός: θα βοηθήσουμε στην Ουκρανία» (και ο νοών νοείτω), θα «φιλοξενήσουμε» νέα νατοϊκή αεροπορική βάση στην Κάρπαθο ώστε να λειτουργεί υποστηρικτικά στην υφιστάμενη ναυτική βάση στη Σούδα, στο Νατοϊκό Στρατηγείο στη Θεσσαλονίκη και στην Ευρωατλαντική βάση στη Λάρισα. Ώστε να συμβάλλουμε και «εμείς», ως φίλοι πάντα, στα νέα νατοϊκά και ιμπεριαλιστικά εγκλήματα… ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή. «Κάτω τα χέρια από τις βάσεις!».
Επίσης, θα συμμετάσχουμε, με σάρκα και αίμα, σε όλες τις στρατιωτικές ασκήσεις και δράσεις του ΝΑΤΟ, θα συσφίξουμε ακόμη παραπέρα τις στρατηγικού χαρακτήρα σχέσεις με το Ισραήλ (λόγω, και εδώ, τις μακρόχρονης φιλίας των δύο λαών ενάντια… στο λαό της Παλαιστίνης).
Είναι φανερό ότι η εξωτερική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης εμπλέκει βαθύτερα τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, με ότι αυτό σημαίνει για την ασφάλεια και σταθερότητα της περιοχής. Ωστόσο, η πολιτική ηγεσία της «πρώτη φορά Αριστεράς» και των «ανεξάρτητων Ελλήνων» απαντά με το κλασικό δεξιό, αντιδραστικό και εξαρτημένο τρόπο, αντιγράφει και επικολλά στις ανακοινώσεις της το κείμενο των προκατόχων της: «Η κυβέρνηση εργάζεται ουσιαστικά και με συνέπεια, προκειμένου να είναι σε θέση να συνδιαμορφώνει την πολιτική των διεθνών οργανώσεων ως ισότιμο μέλος που συμβάλλει σημαντικά στη διαμόρφωση πολιτικών υπέρ της διεθνούς νομιμότητας, σταθερότητας και ασφάλειας». Η ελπίδα ήρθε! Ούτε βήμα πίσω!
Το ΝΑΤΟ, βέβαια, ως «θεσμός» ουδεμία σχέση έχει με «τη γεωπολιτική αστάθεια στο τρίγωνο Μέση Ανατολή-Βόρεια Αφρική-Ουκρανία», τις αυξημένες ροές μεταναστών και προσφύγων, την έκρυθμη κατάσταση σε Συρία-Ιράκ-Λιβύη-Υεμένη, τη συνεχιζόμενη αστάθεια στην Ανατολική Ουκρανία κ.α. Ενώ στην περίφημη «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» της κυβέρνησης, υπάρχει και «ολίγον» ταξίδι σε Ρωσία και Κίνα. Πώς διαφορετικά θα εμπλέξεις τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς;
Για να υπηρετηθούν ωστόσο και οι μωροφιλοδοξίες του αστισμού για «ανασυγκρότηση και ισχυρή Ελλάδα», τονίζεται και η «συνεχώς αυξανόμενη γεωστρατηγική σημασία της». Με περήφανα παρακάλια και «χορευτικά» στο ΝΑΤΟ, για μια θέση τοποτηρητή στην περιοχή.
Παρά, λοιπόν, τις όποιες ιδεολογικές διαφορές της «αριστερής» κυβέρνησης πχ. με τον «πολιτισμένο κανίβαλο» Νετανιάχου, την «σκληρή αλλά κατά βάθος ευαίσθητη» Μέρκελ, τον «διαλλακτικό… αδιάλλακτο» Γιούνκερ, τον «αδίστακτο διανοούμενο» Σόιμπλε κ.λπ., εκτιμάται ότι υπάρχει «καλή χημεία». Από αυτή την «καλή χημεία» εξάλλου θα εξαρτηθεί η «αμοιβαία επωφελής» έκβαση των διαπραγματεύσεων και το μέλλον της χώρας. Δηλαδή, από το εάν αποδειχθούμε «καλά παιδιά».
Προβάλλονται όμως και σπουδαία ανταλλάγματα! Η αμερικανική, νατοϊκή ή ΕΕ ηγεμονία θα εξασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας (βλέπε Βαλκάνια, Μ. Ανατολή, Ουκρανία αλλά και Κύπρο) και φυσικά οικονομική ανάπτυξη (βλέπε μνημόνια και εποπτεία από ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ).
Κι αφού η υποσχόμενη οικονομική ασφάλεια και ευμάρεια δεν καταλήγει ποτέ στο λαό αλλά στους ολιγάρχες του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, υπάρχει έτοιμη απάντηση: φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση, οι/η διεφθαρμένοι/η πολιτικοί/ή αλλά και οι πολίτες που τους ψηφίζουν.
Κάποιοι βέβαια εντός ή εκτός της κυβέρνησης και με κλίση στην επιστημονική φαντασία και το φανταστικό θεωρούν ότι πλέον η κυβέρνηση και ο ΥΠΕΞ παίζουν «σκληρό γεωπολιτικό παιχνίδι για μεγάλους», ως «αξιωματικοί» πλέον και όχι ως «πιόνια», όπως η προηγούμενη κυβέρνηση των Σαμαραβενιζελικών. Δεν γλιτώνουμε με τίποτα από τον μεγαλοϊδεατισμό και των μικρομεγαλισμό της εξάρτησης. Για αυτό καλά κρατούν οι απειλές «ΕΕ και ευρώ ή χάος και καταστροφή», κι ας μετατρέπονται γοργά στη βεβαιότητα «ΕΕ και ευρώ ίσον καταστροφή και χάος» για την εργατική τάξη και τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Καλά κρατεί ο εκβιασμός «Δύση ή απομόνωση», που στην πραγματικότητα σημαίνει «απομόνωση από τους λαούς».
Για την επιβίωση μεγάλης μερίδας του λαού που δοκιμάζεται, για ζωή και εργασία με δικαιώματα, καλούμαστε να βρούμε το δικό μας δρόμο μέσα από τον αγώνα, τη λαϊκή ενότητα και το λαϊκό ξεσηκωμό, κόντρα στον «αριστερό ρεαλισμό», ότι δεν γίνεται αλλιώς, ακόμη και αν το θέλουμε.
Μαζί με τους λαούς της Ευρώπης, των Βαλκανίων, τον λαό της Τουρκίας και της Παλαιστίνης, μαζί με τους λαούς όλου του κόσμου που υποφέρουν και αντιστέκονται στη βαρβαρότητα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της άγριας καταπίεσης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γιατί υπάρχει (και) αυτός ο δρόμος.

Προλεταριακή Σημαία