Γράμμα από την φυλακή του Deniz Pektaş

Η ΑΤΙΚ θα τσακίσει αυτή την αντιδραστική πολιορκία και βγει ακόμη πιο δυνατή!

Δεν είναι η Αφρική η πιο μακρινή
Ούτε η Κίνα
Ούτε η Ινδία
Ούτε τα αστέρια που φωτίζουν τις νύχτες
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι η απόσταση ανάμεσα σε δυο κεφάλια που δεν κατανοούν το ένα το άλλο..
CAN YÜCEL

Στην κοινωνική ζωή έχουμε αρκετές επιλογές. Αλλά πάλι, ξανά από την αρχή καταλαβαίνω ότι επέλεξα την πιο ενδεδειγμένη, την πιο σωστή, την πιο ιδανική, την πιο πειστική. Αν και δεν είμαι στην χώρα μου, δεν μιλώ την γλώσσα μου δεν αισθάνομαι καθόλου μόνος που μήνες τώρα είμαι μέσα στην φυλακή. Δεν με πλακώνουν οι τοίχοι της βασανιστικής φυλακής, αντίθετα με ξεσηκώνουν οι διαμαρτυρίες και τα τραγούδια για την ελευθερία των συντρόφων μου. Όταν σμίγουν και ακούγονται οι φωνές περνούν τους τοίχους της φυλακής, ελαφραίνουν τις μέρες μου στην φυλακή.
Δυόμισι μήνες πέρασαν από τότε που μου στέρησαν την ελευθερία μου. Με πέταξαν στην φυλακή στην Ελλάδα εξ αιτίας μιας βρώμικης συνεργασίας και οργάνωσης της τουρκικής κυβέρνησης και του γερμανικού κράτους. Στοχοποιήθηκα για την πολιτική μου ταυτότητα, τα ιδανικά μου στους νικηφόρους αγώνες του μέλλοντος. Στοχοποιήθηκαν η πίστη μου στην επανάσταση και τον κομμουνισμό, η απαίτηση δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Αλλά τι συνέβη. Μέσα στην φυλακή κάθε μέρα, κάθε ώρα έζησα και ένοιωσα ως το μεδούλι, τους αποφασιστικούς αγώνες των συντρόφων μου που δεν γνωρίζουν σύνορα, που ξεπέρασαν την φυλακή, απέναντι την αντιδραστική επίθεση και τους στόχους του γερμανικού και του τουρκικού κράτους. Και μάλιστα σε κάθε γλώσσα, σε όλα τα χρώματα μια πλούσια και πολύμορφη διεθνιστική αλληλεγγύη.
Σύντροφοι και φίλοι
Οι αγώνες με φέρνουν κοντά σας, ξεπερνούν τους τοίχους και τους αφέντες της φυλακής. Αυτοί δεν μας καταλαβαίνουν. Γατί τα πολιτικά και ταξικά μας συμφέροντα δεν βασίζονται στην κατανόηση αλλά στην αναμέτρηση μαζί τους. Αν και τα σύνορα, οι τοίχοι και οι θάλασσες μεγαλώνουν την απόσταση ανάμεσά μας, κάθε στιγμή νοιώθω ότι κρατιέμαι χέρι με χέρι μαζί σας, ότι ακουμπώ την καδιά μου στην δική σας. Γιατί οι διεκδικήσεις, τα προβλήματα, οι καημοί και οι ανησυχίες μας είναι ίδιες. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής η απόσταση δεν είναι η πραγματική, απόσταση είναι η έλλειψη της κατανόησης. Οι αγώνες μας για την δίκη μας ενώνουν και καταργούν αυτόματα τις αποστάσεις.
Σύντροφοι και φίλοι
Σας αγκαλιάζω σφιχτά με τον ενθουσιασμό και την πίστη στα ιδανικά μας. Η ΑΤΙΚ θα τσακίσει αυτή την αντιδραστική πολιορκία και βγει ακόμη πιο δυνατή. Αυτά βλέπω από δω και τα πιστεύω ακράδαντα.
Αντιστεκόμενος με ελπίδα…

Deniz Pektaş, Φυλακές Κορυδαλλού, Ιούνιος 2015

http://www.atik-online.net/