Επίσκεψη Ν. Κοτζιά στο Ισραήλ: Συνεχίζονται τα βήματα υποταγής στα φιλοπόλεμα αμερικάνικα σχέδια

Η επίσκεψη του ΥΠΕΞ Ν.Κοτζιά είναι αλήθεια πως -τουλάχιστον δημόσια- δεν έδωσε κάποια νέα δεδομένα. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να μην είναι σημαντική. Διότι, αυτό «απλώς» σημαίνει πως η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ συνεχίζει με αμείωτο (αν όχι περισσότερο) «ζήλο» την πολιτική όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Την πολιτική, δηλαδή, στο γεωπολιτικό πεδίο, της πλήρους στοίχισης με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν το ρόλο της χώρας και την «ένταξή» της στις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον για την ευρύτερη περιοχή. Στοίχιση που παράγει σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό σοβαρούς κινδύνους για το λαό μας αλλά και για τους λαούς της περιοχής.
Τι πιο εύγλωττο από την παρακάτω δήλωση του Κοτζιά στη συνάντησή του με το δολοφόνο του παλαιστινιακού λαού Νετανιάχου:
«Η σταθερότητα και η ασφάλεια αποτελούν το κοινό μας συμφέρον… και μολονότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις αναφορικά με πολλά άλλα προβλήματα… αυτό που θέλουμε κατά βάθος και αυτό που αποτελεί το κοινό μας συμφέρον είναι η ασφάλεια και η σταθερότητα εντός αυτού του τριγώνου αποσταθεροποίησης, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται η Ουκρανία, στα αριστερά η Λιβύη και στα δεξιά η Μέση Ανατολή: το Ιράκ και η Συρία».
Αυτή η αναφορά στο «τρίγωνο», που φυσικά δεν είναι από αυτά που βρίσκονται στα μέτρα και στο μπόι του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού, δεν απηχεί λοιπόν παρά την ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με την πολιτική και τις προτεραιότητες των ΗΠΑ για την περιοχή.
Πρώτα και κύρια αυτές αφορούν το ουκρανικό ζήτημα. Έχουμε πολλές φορές αναλύσει τη μεγάλη σημασία που έχει το ζήτημα της Ουκρανίας στην αντιπαράθεση του αμερικανικού με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αλλά και στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των ευρωπαίων «συμμάχων»/ανταγωνιστών. Να τονίσουμε μόνο το πόσο έχει συμβάλει η όλη εξέλιξη στην Ουκρανία, ώστε από τη μια ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να στήνει πολεμικά προγεφυρώματα σε όλο το μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας και από την άλλη να σέρνει τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και ειδικότερα τη Γερμανία σε μια τροχιά κόντρας με τη Ρωσία, δυναμιτίζοντας τις στρατηγικές -ενεργειακά- σχέσεις που προσπαθούν να οικοδομήσουν αυτές αναμεταξύ τους. «Προέκταση» αυτών αποτελεί στη σημερινή φάση και η βαλκανική πολιτική των ΗΠΑ.
Μ’ άλλα λόγια, έχει πέσει βαριά η σκιά του Ουκρανικού σε ό,τι συμβαίνει στη Χερσόνησο του Αίμου. Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το πώς μέσα σε ένα μήνα, με ποια μέσα και με ποιες απειλές «μαζεύτηκε» η κυβέρνηση Γκρούεφσκι στην πΓΔΜ. Η χώρα μας λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο καλείται όχι απλώς να σταματήσει τις «αποκοτιές» με τους ρωσικούς αγωγούς, αλλά να σταθεί «ενεργητικά», όπως θα έλεγαν οι αστοί διπλωμάτες, στο πλάι των ΗΠΑ και της προσπάθειάς τους να περισφύξουν τη Ρωσία, να αποκόψουν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία, να αποτρέψουν τυχόν επαναδιείσδυσή της στα Βαλκάνια. Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η Ελλάδα βάζει και αυτή «πλάτη» (αν και μικρότερη) μαζί με την Τουρκία, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, σαν πυλώνες και οι δύο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, για τον περιορισμό της ρωσικής καθόδου και παρουσίας του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο (η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπαιζε το ρόλο αυτό για αιώνες). Και φυσικά, διαμέσου όλων αυτών, να συμβάλουν έμμεσα στην πολιτική που «θέλει» το γερμανικό ιμπεριαλισμό υπό τη σκέπη του αμερικανικού αετού. Η «συμμαχία» λοιπόν με το κράτος-τρομοκράτη της περιοχής, το Ισραήλ, θεωρείται από τις ΗΠΑ πως συμβάλλει σ΄ αυτήν την πλήρη ευθυγράμμιση της ελληνικής αστικής τάξης με τις δικές τους προτεραιότητες, πως αποτελεί ένα ισχυρό «δείγμα» υποταγής της αλλά και πως δημιουργεί ακόμα πιο σταθερά στηρίγματα της πολιτικής τους στην περιοχή.
Το προηγούμενο αναφέρεται διότι «τυπικά» αυτή η «συμμαχία» έχει άλλο πεδίο δράσης . Μ' άλλα λόγια, μέσω αυτής της «συμμαχίας» στην οποία συναθροίζονται η Κύπρος αλλά και η χούντα της Αιγύπτου, οι ΗΠΑ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν άμεσα τα πολλαπλά μέτωπα που έχουν ανοίξει στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, παίρνοντας ταυτόχρονα υπόψη και τις τούρκικες γκρίνιες και διαφοροποιήσεις.
Πιο συγκεκριμένα, η στοίχιση της Κύπρου και η χρησιμοποίηση της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης βοηθά στην προβολή ισχύος σε όλη αυτή την περιοχή. Επίσης η «ολική επαναφορά» της Αιγύπτου στις αμερικανικές ράγες ήδη βοηθά τις ΗΠΑ στη στήριξη του Ισραήλ αλλά και στην προσπάθεια ελέγχου/χρησιμοποίησης του βορειοαφρικανικού μετώπου αστάθειας που έχει ανοίξει και για το οποίο ευθύνονται οι ίδιες αλλά και οι αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές με την επέμβαση και τη διάλυση της Λιβύης. Επίσης, επειδή κάθε άλλο παρά έχει αναιρεθεί η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, η τετραμερής Ισραήλ - Ελλάδα - Κύπρος - Αίγυπτος παράγει διαρκή πίεση στο τούρκικο κατεστημένο για «επαναφορά» σε μια συμβατή με τις αμερικανικές επιδιώξεις στάση.
Παραπέρα, οι ΗΠΑ θεωρούν πως αυτή η τετραμερής τούς βοηθά στο να επεμβαίνουν στο «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής που επίσης οι ίδιες καθοριστικά συμβάλλουν να δημιουργηθεί. Φυσικά όχι με σκοπό να το λύσουν, αλλά με σκοπό να το χρησιμοποιούν ώστε η ζώνη περικύκλωσης της Ρωσίας που οικοδομούν εδώ και καιρό και ξεκινά από την Ανατολική Ευρώπη να μη διακόπτεται από το συριακό και το ιρανικό καθεστώς, αλλά να συνεχίζεται στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής και έτσι, μαζί και με το δίδυμο Πακιστάν - Αφγανιστάν, να «ολοκληρώνεται», συμπεριλαμβάνοντας και την Κίνα.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε την αποδιοργάνωση του Ιράκ από τους ισλαμοφασίστες του ΙΣΙΣ που οι ίδιες (οι ΗΠΑ, μαζί με την Τουρκία και τις μοναρχίες του Κόλπου) χρηματοδότησαν και ενίσχυσαν σε μια προηγούμενη φάση και με σκοπό την ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Αποδιοργάνωση που, ενώ βόλευε και βολεύει έως ένα σημείο, ωστόσο έφτασε ν’ απειλεί σταθερές που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να έχουν, ειδικά σε μια περίοδο που μετά τις αραβικές εξεγέρσεις όλα τα στοιχεία του παλιού status quo είναι υπό αναμόρφωση έως διάλυση.
Αυτή η τετραμερής δίνει λοιπόν και στο Ισραήλ μια «ανάσα» και μια αίσθηση πως δεν είναι μόνο του. Αίσθηση πολύ σημαντική εάν λάβει κανείς υπόψη δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι πως λείπει πολύ από το Ισραήλ η στήριξη που του πρόσφερε μέχρι πριν μια εξαετία η -αμερικανόπνευστη επίσης- συμμαχία με την Τουρκία. Το δεύτερο αφορά το ότι το Ισραήλ αισθάνεται μετά τις αραβικές εξεγέρσεις από τη μια και την προσέγγιση ΗΠΑ - Ιράν από την άλλη διπλά και τριπλά πιεσμένο και ανασφαλές, σαν κράτος φυτευτό στην περιοχή, σαν κράτος τοποτηρητής των ιμπεριαλιστικών (αμερικανικών) συμφερόντων στην περιοχή και άρα σαν κράτος μισητό από όλους τους λαούς που ζουν σ' αυτήν.
Συμπερασματικά, αυτή η επίσκεψη του Κοτζιά, και για την οποία σιγούν πολλοί κατά τα άλλα λαλίστατοι εντός και εκτός κυβέρνησης, πρέπει να καταγγελθεί σαν ένα ακόμα βήμα πλήρους υποταγής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ και της αστικής τάξης στα φιλοπόλεμα αμερικανικά σχέδια.

Τ.Σ. - Προλεταριακή Σημαία