Παναγιώτη, εγώ πότε θα γίνω μάνα; Ε, Παναγιώτη μου; Καλέ μου Παναγιώτη! Αντιμνημονιακέ μου Παναγιώτη!

Για άλλη μια φορά καλούμαστε φέτος να ρίξουμε το μαγικό χαρτάκι στην κάλπη. Σπάζοντας το ρεκόρ των εκλογικών αναμετρήσεων - 3η φορά μέσα σε 9 μήνες, εάν λάβουμε υπόψη και το δημοψήφισμα - οι καλοί μας οι σωτήρες κι οι καλοί μας οι προστάτες μας βάζουν να επιλέξουμε εάν θέλουμε μνημόνιο ή μνημόνιο. Αναζητώντας ένα πιο σταθερό τοπίο εφαρμογής των νέων αντιλαϊκών μέτρων, που καταφτάνουν το συντομότερο, ξανά θα μας φέρουν αντιμέτωπους με ένα σωρό εκβιασμούς και (ψευτο)διλήμματα, τρομοκρατία, φόβο. Ξανά κάποιοι θα δουν σε αυτή την κάλπη μια ιστορική ευκαιρία για το λαό μας να πει όχι στα μνημόνια και στους εκβιασμούς, να τιμήσει το παλληκαρήσιο όχι, που έδωσε λίγους μήνες πριν στο δημοψήφισμα. Αυτοί οι κάποιοι, με μπροστάρη τον πρώην υπουργό/συγκυβερνήτη των ανέλ, στέλεχος της πάλαι πότε «αριστεράς», όταν ήδη είχε πάψει να είναι αριστερά ακόμη και σε εισαγωγικά, υπερασπιστή της λεγόμενης πρότασης των 47 σελίδων, Παναγιώτη Λαφαζάνη έπεσαν από τα σύννεφα με τη μετάλλαξη του σύριζα. Κάποιοι απ’ τους κάποιους θέλουν το προ λίγων μηνών κόμμα. Λες και δεν ήταν αυτό το κόμμα, που εξελίχθηκε σε ντούρασελ μνημονιακό κερδίζοντας θέση στην αναμνηστική φωτογραφία παρέα με νδ, πασόκ, ποτάμι, ανέλ και λοιπούς σύγχρονους θύτες του λαού μας. Κάποιοι άλλοι δε, θέλουν αγκαλίτσες με τους άλλους κάποιους, αυτούς που έφυγαν, για να στήσουν το νέο σύριζα.Η μετάλλαξη του σύριζα σε ένα κόμμα προχωρήματος της επίθεσης στο λαό, πλήρους υποταγής στα συμφέροντα ντόπιων και ξένων λακέδων φαίνεται καιρό τώρα κι αυτό το βλέπουνε κι οι πέτρες. Τι θέλει λοιπόν ο Λαφαζάνης; Νέο κόμμα, με πρόγραμμα για καλύτερη διαπραγμάτευση με τους «εταίρους». Μην ξεχνάμε, πως ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τον ίδιο η λεγόμενη «διαπραγμάτευση». Σύριζα στη θέση του σύριζα λοιπόν, αλλά πιο συνεπής και με περισσότερο τσαμπουκά, γιατί αυτό λείπει. Με λίγο παραπάνω τσαμπουκά οι ευρωπαίοι δεν θα μπουν τόσο βαθιά, ίσα που θα μας τον ακουμπήσουν, μη σου πω, ότι θα μας ζητήσουν να τους τον ακουμπήσουμε εμείς.
Ίδιες αυταπάτες με αυτές που σέρβιρε λίγους μήνες πριν ο Τσίπρας (cheap rush να μιλάς για αριστερά, αριστερά με μνημόνια δεν είναι αριστερά μπαραμπάκο). Τσαμπουκάς και πρόγραμμα και η Ευρώπη θα χορεύει πανξ ρομάνα. Τι πρόγραμμα ρε παιδιά; Ποιο απ’ όλα; Κι ο σύριζα «προγραμματάρα» είχε και κατέληξε, όπου κατέληξε. Αυτό λείπει τελικά;
Δεν υπάρχουν καλοί μου άνθρωποι «προγράμματα εξόδου από την κρίση» κι αυτό η ίδια η πραγματικότητα το φωνάζει.
Κάποιοι των κάποιων λοιπόν πλασάρουν προγράμματα, πάνω κάτω τα ίδια, άντε με μερικές διαφοροποιήσεις (δεν είναι τυχαίο το γεγονός πάντως, ότι οι διεκδικήσεις τους όλο και περισσότερο συριζοποιούνται). Έλα μου όμως, που τα προγράμματά τους έχουν χρεοκοπήσει κι αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα τώρα.
Δεν λείπει αυτό από την αριστερά σήμερα. Λείπει η ίδια η αριστερά. Και αριστερά, που δεν προτάσσει την αναμέτρηση με το σύστημα και τις πολιτικές του, καθόλου χρήσιμη δεν είναι (για το λαό, γιατί για το σύστημα μια χαρά χρήσιμη είναι). Και η αναμέτρηση δεν νοείται με εναλλακτικά/μεταβατικά/αντικαπιταλιστικά/διαγαλαξιακά προγράμματα, που είτε δεν έχουν σχέση με το σήμερα και άρα δεν μπορούν να τίθενται στο σήμερα, είτε καταλήγουν μια χαρά να ενσωματώνονται και να γίνονται διαχειρίσιμα από το σύστημα. Ιδίως όταν τα προγράμματα αυτά ζητούν συγκόλληση με αυτά του Λαφαζάνη, κάτι δεν πάει καλά. Ή μήπως πάει; Σάμπως και η όλη λογική που τα διακατέχει, είναι τόσο διαφορετική;
Πρέπει ή όχι να συμβάλλει η κομμουνιστική αριστερά στην αντίσταση του λαού μας ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια στους «προστάτες» μας, που τα προωθούν και από εκεί και πέρα στο παραπάνω προχώρημα της αντίστασης του; Στη συνολικότερη δηλαδή αμφισβήτηση του συστήματος, στην εναντίωση στις πολιτικές που περνά, στη σύγκρουση με τους εκφραστές του, στο σπάσιμο των αυταπατών για εύκολες λύσεις, κάλπη-κες λύσεις και «σωτήρες»; Στην οικοδόμηση εστιών αντίστασης, στη σύνδεση των εστιών αυτών, στη συνολικοποίηση της πάλης του λαού μας, που με πείσμα και θάρρος πρέπει να βγει μπροστά και να γράψει ιστορία; Χωρίς προτάσεις και «διαπραγματεύσεις» για καλύτερους όρους της τελικά… σφαγής του. Χωρίς τσόντες με «μετανοημένους» υπουργούς, που «δεν ήξεραν». Άραγε κι όταν ψήφιζαν τη λεγόμενη πρόταση των 47 σελίδων δεν ήξεραν;
Αυτοί, που θέλουν τέτοια παρεάκια, κοιτάζοντας με τα μάτια ορθάνοιχτα μια ενδεχόμενη καρέκλα στη βουλή, εάν τους την κάνει δώρο ο κυρ Παναγιώτης, ζητώντας του κοινό εκλογικό κατέβασμα με ύφος Δήμητρας απευθυνόμενης στο Θοδωρή με τη γνωστή φράση «Εγώ πότε θα γίνω μάνα;», δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο από τα νομιμοποιούν και με το παραπάνω τις αυταπάτες, που πλασάρει η Λαϊκή Ενότητα, τις ίδιες αυταπάτες που καλλιεργούσε λίγο καιρό πριν, ο κύριος που την «πρόδωσε», ο Memorandum Man, Αλέξης Τσίπρας.
Υπάρχει κι άλλος δρόμος όμως.
Κάποιοι κάπου κάποτε βλέπεις λένε, πως είναι λίγο το να καλέσεις αυτή τη στιγμή τον κόσμο στον αγώνα ενάντια στο νέο μνημόνιο. Θες προγραμματάκι. Το ποιος θα το εφαρμόσει είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Λίγο λοιπόν το να βγει ο κόσμος στο δρόμο, στα σωματεία, στις γειτονιές και να πει «βάλτε το μνημόνιο εκεί που ξέρετε»! Και μόνο στη σκέψη του τι θα σήμαινε μια μαζική, αγωνιστική απάντηση στα νέα μέτρα, λαμβάνοντας υπόψη το σε τι φάση βρίσκεται το κίνημα τα τελευταία χρόνια, φαντάζει όχι λίγο, μα τεράστιο. Το τι παρακαταθήκες θα δημιουργούσε για την επαύριο είναι εξίσου τεράστιο. Στην τελική, πώς θα προχωρήσεις τα παραπέρα βήματά σου, εάν δεν ξεκινήσεις απ’ τα βασικά; Όταν έρθουν να σου πάρουν το σπίτι, θα διεκδικήσεις το σπίτι σου ή ένα σπίτι παραπάνω; Φτάσε σε σημείο να πάρεις εσύ την εξουσία και φτιάξε μια προγραμματάρα να. Τώρα όμως είσαι χιλιόμετρα πίσω απ’ αυτό.
Αντίσταση κι αγώνας. Αυτή είναι η σημερινή διέξοδος για το λαό μας. Ένα λαό, που βιώνει μια επίθεση άνευ προηγουμένου. Ένα λαό, που δεν δίστασε στο παρελθόν να βγει στο προσκήνιο και πρέπει να το ξανακάνει. Με οργάνωση στα σωματεία, στους συλλόγους, στις γειτονιές του να θέσει τους δικούς του όρους. Να συμβάλλει στη συγκρότηση μετώπου αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης, ενάντια στη ντόπια αστική τάξη και στους ιμπεριαλιστές (ευρωπαϊκής και αμερικάνικης πάστας) νταβάδες της.
Και μιας και το ρωτάς, αυτή την κατεύθυνση σκοπεύω να ενισχύσω και στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, από τις οποίες δεν περιμένω σωτηρία. Τη σωτηρία τη βρίσκεις μόνος σου (σε συλλογικά ωστόσο πλαίσια), δεν στη δίνει κανείς απλόχερα. Κι η κατεύθυνση αυτή, που θα ενισχύσω αξίζει να ενισχυθεί και να τη γνωρίσει ο κόσμος. Γιατί τι να κάνουμε, μπορεί να μην πλασάρει εύκολες λύσεις ή εκλογικά μετωπάκια, στα οποία χωρά κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά καλεί το λαό να πάρει τις τύχες στα χέρια του, να αγωνιστεί και να νικήσει. Ελπίζοντας στο μόνο πεδίο, στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αυτό των μαζικών και ανυποχώρητων αγώνων. Γιατί τελικά η ελπίδα του λαού δεν «ήρθε» κι ούτε θα «‘ρθει» από κανέναν νταβατζή. Η ελπίδα του λαού ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗ.
ΥΓ 1: Ναι, ΚΚΕ (μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ θα στηρίξω.
ΥΓ 2: Με συγχωρείς για τα υβριστικά σχόλια σε ορισμένα σημεία του κειμένου. Δεν πειράζει όμως. Υπάρχουν άλλοι, που μας βρίζουν πολύ πιο χυδαία και δεν το καταλαβαίνουμε.

Σούπα Πάπιας