"Την κρίσιμη στιγμή, βάλαμε τον λαό στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης". Αυτό είπε ο κος Τσίπρας στο μήνυμα με το οποίο τελείωσε η αηδιαστική αυτή διαδικασία του ντιμπέιτ. Ορίστε που καντάει η "Αριστερά", όταν μετατραπεί σε διαχειριστή της εκμετάλλευσης. Να είναι περήφανη που μεταχειρίζεται εμάς ως χαρτί διαπραγμάτευσης στο τραπέζι των λύκων. Εγώ πάντως δεν νιώθω αντικείμενο.
Οι άνθρωποι είναι υποκείμενο, δεν είναι παιχνίδι. Οι λαοί κατακτούν την ζωή τους με την πάλη, όχι με την επετεία. Η Αριστερά γεννήθηκε και υπήρξε ως τέτοια, για να βοηθάει τους λαούς να έχουν έκφραση, να παρεμβαίνουν στην Ιστορία -και κάποιες φορές να την αλλάζουν κιόλας. Η Αριστερά δημιουργήθηκε για να πάρουν οι απλοί άνθρωποι της τύχες του κόσμου στα χέρια τους, να απελευθερωθούν, και να κυβερνήσουν εκείνοι τους εαυτούς. Όχι για να λιγοστέψουν οι μαστιγιές που τρώμε.
Η ίδια η λέξη Αριστερά γεννήθηκε από αυτούς που επέλεξαν να τοποθετηθούν από την αντίθετη μεριά από αυτήν που κάθεται σήμερα ο κος Τσίπρας.
Οι άνθρωποι είναι υποκείμενο, δεν είναι παιχνίδι. Οι λαοί κατακτούν την ζωή τους με την πάλη, όχι με την επετεία. Η Αριστερά γεννήθηκε και υπήρξε ως τέτοια, για να βοηθάει τους λαούς να έχουν έκφραση, να παρεμβαίνουν στην Ιστορία -και κάποιες φορές να την αλλάζουν κιόλας. Η Αριστερά δημιουργήθηκε για να πάρουν οι απλοί άνθρωποι της τύχες του κόσμου στα χέρια τους, να απελευθερωθούν, και να κυβερνήσουν εκείνοι τους εαυτούς. Όχι για να λιγοστέψουν οι μαστιγιές που τρώμε.
Η ίδια η λέξη Αριστερά γεννήθηκε από αυτούς που επέλεξαν να τοποθετηθούν από την αντίθετη μεριά από αυτήν που κάθεται σήμερα ο κος Τσίπρας.
2 σχόλια:
Το «μεγάλο μήνυμα» που όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα (μα όλα! και το ΚΚΕ και η Λαϊκή Ενότητα), εξέπεμψαν προς όλους εμάς τους υπηκόους στο ντιμπέιτ ήταν ακριβώς ότι είμαστε υπήκοοι, ικανοί μονάχα για να ‘μαστε ψηφοφόροι, οπαδοί, χειροκροτητές ή μουτσαδόροι αυτού ή του άλλου «σωστού ή λαθεμένου» κυβερνητικού ή αντιπολιτευτικού κομματικού προγράμματος που θα «μας σώσει», εντός ή εκτός ευρώ, εντός καπιταλισμού ή εντός μιας αόριστης «λαϊκής εξουσίας» ή μιας μελλοντικής «σοσιαλιστικής κυβέρνησης και κοινωνίας».
Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε η λέξη εργατικό ή λαϊκό κίνημα που πρέπει να οργανωθεί και να παλέψει τώρα, ούτε μια φορά δεν ακούστηκε η λέξη αντίσταση, αγώνας, ανατροπή και ρήξη με τα μέτρα που έρχονται ή αυτών που υφίσταται ο λαός και η εργατική τάξη τώρα, με απεργίες και συγκρούσεις (ούτε αυτές οι λέξεις δεν ακούστηκαν), που πρέπει να γίνουν και να οργανωθούν. Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε ότι δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος εξόδου από τα μνημόνια χωρίς να είναι ο λαός στο δρόμο.
Αντίθετα, μονάχα κάτι «αντικαπιταλιστικές και αντιμνημονιακές» κορώνες και προφητείες ακούσαμε που αποζητούν τη ψήφο, και κάτι για «Λένιν και για Μαρξ»(!)… για επισημανθεί ότι ήταν ενάντια στη δημοσιοϋπαλληλία και υπέρ του λιγότερου κράτους (δηλαδή, αυτής και αυτού του Ναπολέοντα Γ΄ και του Τσάρου). Όμως, δεν ήταν της ΄90λεπτης στιγμής αυτά τα «μαρξιστολενινιστικά» και προσπεράστηκαν με γενικευμένα χαμογελάκια, αφού τώρα, στο ντιμπέιτ, προλαβαίνουμε μόνο να μιλάμε πως θα διώξουμε του «επίορκους και ανάξιους» του δημοσίου και, ιδίως, τους πρόσφυγες και μετανάστες, με ή χωρίς τη θέλησή τους. Ακούσαμε και για «εθνική περηφάνεια και αξιοπρέπεια», ντυμένα πάντα με τη σημαία τη γαλανόλευκη και συμπληρωματικά την κομματική σημαία, αφού ούτε θέμα ανεξαρτησίας ούτε ιμπεριαλισμού υπάρχει. Αφού είμαστε και ανεξάρτητοι και ενίοτε ιμπεριαλιστές!
Τι το ψάχνεις όμως; Μια ακόμη «αργοπορημένη» τηλε(κοκορο)μαχία ήταν που όμως βλέπουμε κάθε μέρα. Όπου «μετράει» πόσο, σε 30, 60, 90 λεπτά… ή όλη μέρα, πόσο «ωραίο είναι το νυφικό», πόσο «ωραία είναι η νύφη!», κι ας βλέπουν όλοι ότι πρόκειται για ασχήμια. Τώρα, η «νύφη» είναι ο Τσίπρας, που όλοι η παλιοί του πολιτικού κόσμου «μνηστήρες» θέλουν να νυμφευτούν, αρκεί να νοικοκυρευτεί, να συγυρίζει και να μαγειρεύει… τα νέα μνημόνια. Είναι ένας «γάμος» αληθινός. Το είπε η τηλεόραση!
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος με… όρια.
ΥΓ. "Την κρίσιμη στιγμή, βάλαμε τον λαό στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης"», δηλαδή, στο τραπέζι …. του Προκρούστη για να διαπραγματευτούμε. Αυτό ήθελε να πει ο Τσίπρας στο ντιμπέιτ. Που ξέρεις, ίσως σωθεί κανένα πόδι. Έπρεπε δηλαδή να τα χάσουμε όλα; Μόνο ο… εγκέφαλο σκέφτεται έτσι.
Δημοσίευση σχολίου