Κάθε πέρυσι.
Οι καιροί ομολογουμένως άλλαξαν εκκωφαντικά. Το κλίμα των εκλογών έπαψε να είναι θυελλώδες , κατάμεστο από πολωτικές μισαλλοδοξίες, συμμετοχικό και πλημυρισμένο από υστερικές υποσχεσιολογίες. Μονάχα επιχειρήθηκε να αναστηθεί ασθμαίνοντας ο δυσδιάκριτα ουσιαστικών διαφορών κακόφημος παραδοσιακός, αμερικανικής κοπής δικομματισμός. Το παλιό πολυθρύλητο και λησμονημένο ανάθεμα του ρεφορμισμού. Τώρα πλέον οι αναμεταξύ διαφορές των αστικών σχηματισμών (επιτρέψτε μου καταχρηστικά να εσωκλείσω και τον ραγδαία αντιδραστικοποιημένο ΣΥΡΙΖΑ) είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Σε βαθμό μάλιστα εξευτελισμού όλων τους. Η αντιπαράθεση τους ήταν ένα απέραντο, κούφιο τίποτα, ενώ σύγκλιναν ανατριχιαστικά και αναίσχυντα στην αξίωση έγκρισης από τον λαό της σφαγής του. Ίσως ποτέ άλλοτε στην νεότερη ιστορία -και ας όψονται τα αυτοκρατορικά διατάγματα των ιμπεριαλιστικών επιτελείων η ταύτιση όλων σχεδόν των κομμάτων δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή. Και οι πλέον εύπιστοι πολίτες αντιλαμβάνονται πια, πως όσο ασύλληπτα πριν λίγα χρόνια ήταν αυτά τα ισοπεδωτικά για το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας που συντελούνται σήμερα , άλλα τόσα αδιανόητα δραματικά θα ακολουθήσουν. Και όπως πολλοί αναπολούσαν τις περασμένες «καλές» εποχές, το πιθανότερο, έτσι με νοσταλγία θα συγκρίνουν μακαρίζοντας τα πρώτα «ήπια» μνημόνια με τα μεταγενέστερα φρικτότερα. Γιατί η σφοδρότατη επίθεση κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών δεν θα έχει σταματημό (με μαραζωμένο κίνημα) και ο κατήφορος της φτώχειας και δυστυχίας δεν θα συναντά το τέλος του.
Μνημόνια ή μνημόνια;
Αντιμετώπισε λοιπόν το δίλλημα ο λαός ποιούς θα εμπιστευτεί και εξουσιοδοτήσει για να διαχειριστούν τις τύχες του. Όταν δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα και προωθούν το ίδιο. Τάχατες βασικά ανάμεσα σε δύο κυρίαρχα προβαλλόμενους άξονες πολιτικών έπρεπε να επιλέξει. Εκείνου του μνημονιακού ή μη προσανατολισμού και του άλλου που εστιάζει στην ποιότητα του φυράματος του κάθε φορέα. Υπήρχε λοιπόν το σαν πίσσα μαύρο σινάφι των εμετικών υποστηρικτών των πιο εξοντωτικών μεθοδεύσεων που έχει (και εδώ συμφωνούμε απόλυτα) ζωτική ανάγκη για να διασωθεί όχι η μάζα των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης. Τουναντίον η εφαρμογή τους συνεπάγεται τον ολοκληρωτικό καταποντισμό τους στην εξαθλίωση. Αλλά ο ολετήρας καπιταλισμός και τα ιμπεριαλιστικά υποστυλώματα του. Προσχώρησε μάλιστα μεγαλοπρεπώς στην μνημονιακή χορεία και ο ώριμος (πιο ώριμος σαπίζει) ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείποντας αποσβολωμένη μεγάλη μερίδα του λαού που απατηλά επένδυσε ελπίδες στις κούφιες απατεωνίστικες αντιμνημονιακές ιαχές του. Ενδεικτικό σημείο των καιρών που απεικονίζει ανάγλυφα τι αφόρητο για την κοινωνία θα επακολουθήσει, είναι η παθιασμένη αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων στην υλοποίηση των δεσμεύσεων προς τους δανειστές και εκτελεστές της χώρας μας. Συνέχιζαν βέβαια να τάζουν προεκλογικά πλέον όλοι τους, μόνο που τώρα ο λαγός και τα πετραχήλια είναι το ρήμαγμα. Από την άλλη πλευρά όμως ορισμένοι λιγοστοί σχηματισμοί (το σπλάχνο του ΣΥΡΙΖΑ η ΛΑΕ, η εντεταλμένη του συστήματος φασιστική συμμορία αντιλαϊκής κρούσης και οι εξωκοινοβουλευτικές εκδοχές της αριστεράς ) επέμεναν και διαλαλούσαν την ανακούφιση και σωτηρία. Σε αντιδιαστολή με τους ξετσίπωτους υπέρμαχους της βάρβαρης επίθεσης και δίχως να στοιχειοθετούσαν το γιατί εκεί που απέτυχε παταγωδώς η προηγούμενη διαπραγματευτική αρμάδα της άρχουσας τάξης, αυτοί τώρα κάτω από τους απαράλλακτα ίδιους και ατσάλινους αντικειμενικούς όρους και συσχετισμούς θα θριαμβεύσουν κατά των αλλοφύλων με τη ρομφαία της ψήφου και θα χαρίσουν κάποια ψίχουλα από την πολυπόθητη ανάπτυξη του μεγάλου κεφαλαίου. Δυστυχώς όμως αυτή πεισματωμένη δείχνει εντελώς απρόθυμη όχι μόνο να μας επισκεφτεί και να μας ελεήσει με νέους βραχύβιους κύκλους εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, αλλά όπως πιστοποιούν οι πρόσφατες ανησυχητικές εξελίξεις δραπετεύει ηχηρά τις μητροπόλεις που την έκλεβαν από τις εξαρτημένες. Ερωτοτροπώντας μάλιστα προκλητικά και αιμομικτικά με το τέρας των άδικων τοπικών και γενικευμένων ιμπεριαλιστικών πολέμων.
Γέροι, νιοί, όλοι τους υπηρέτες και αντάρτες ενσωματωμένοι
Η δεύτερη διάσταση όπου ξεδιπλώθηκε η αντιπαράθεση των πολιτικών δυνάμεων, αποτέλεσε η δήθεν σύγκρουση του νέου με το παλιό, του δυναμικού και του άτονου, του έντιμου και του διεφθαρμένου, του ρηξικέλευθου και του καθεστωτικού. Κοινός τόπος όμως όλων ετούτων των εκφάνσεων παρέμενε η επιδίωξη ή να υπηρετήσουν απροσχημάτιστα το χρεοκοπημένο σύστημα της εκμετάλλευσης και υποτέλειας ή να δράσουν επί του φιλολαϊκότερου και ανατρεπτικού μέσα στα σιδηροδέσμια όμως θεσμικά του όργανα. Αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη και τους συμμάχους της από την κορυφαία αλήθεια πως παρόλο που το αποκρουστικό αυτό μόρφωμα του καπιταλισμού τρεκλίζει εξουθενωμένο από την κρίση του και ποδοπατημένο από τους ανταγωνισμούς των σατραπών της γης, αντικρίζει με ιταμότητα και ασυγκράτητη εχθρικότητα τον ακόμη πιο αποδιοργανωμένο και καταπτοημένο ταξικό του αντίπαλο. Αυτό το ανήμερο και δίχως σταλιά ανθρωπιάς πλάσμα έχει μια ανάσα που ζέχνει από τη δυσωδία του ρατσισμού, της απέχθειας και της εγκληματικής εγκατάλειψης στους πρόσφυγες. Στις φλέβες του ρέει το αίμα του μίσους στους τίμιους δουλευτές. Γρυλίζει συχνά ναζιστικά και ενίοτε πολεμοκάπηλα και εθνικιστικά (παρά την ειρωνεία της ιμπεριαλιστικής ποδηγέτησης !!). Γονατίζει ατιμασμένο και υπάκουο στα ακόμη πιο παρανοϊκά και εκτρωματικά αφεντικά του, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ξεσκίσει με τα βρωμερά νύχια και δόντια του τα απομεινάρια των δικαιωμάτων των εργαζόμενων για να κρατηθεί στη ζωή το παχύσαρκο κορμί του. Από το λεπριασμένο δέρμα του ρέουν τα πύα των αντιδραστικών, σάπιων αξιών και του πολιτισμικού του βούρκου. Ρουφά, όντας ένα μες στη χλιδή πελώριο παράσιτο, τον ιδρώτα των παραγωγών των αγαθών. Τους ψήνει ζωντανούς στα κάτεργα, τους μαστιγώνει σαν αντιδρούν στο κρίμα, τους ξεπουλά και δηλητηριάζει τη γη τους και πνίγει με τα μαγκάλια τα παιδιά τους. Όσα δηλαδή δεν ξενιτεύονται και δεν μαραζώνουν από την αναδουλειά και εξωθώντας κάποια στην κατάθλιψη και λιγότερα στον αυτοχειριασμό. Τους ξεπετά από το καλύβι τους αφήνοντας τους δίχως γιατρειά , ταπεινώνοντας τους με τη ζητιανιά μιας ψωραλέας σύνταξης και ενός συσσίτιου με ληγμένα τρόφιμα και στερώντας τη μπόρεση να μαθαίνουν τρεις αράδες γράμματα περισσότερο. Στήνει στα χωράφια του κάστρα με καταπέλτες των νεοαποικιοκρατών που σπέρνουν τον θάνατο στα γειτονικά του αδέλφια. Αλλά ναι όμως, αυτός ο δαίμονας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν θεριό ανίκητο ή σαν μια οντότητα που μπορούμε να εξευγενίσουμε και συνθηκολογήσουμε. Ή επίσης να ζυμώνεται η πλάνη ολκής που διατείνονται οι μεταβατικοί με την ανοησία πως θα το δαμάσουν , θα το μεταλλάξουν σε κάτι χαριτωμένο ή θα το τρέψουν πανικόβλητο σε φυγή με το φόβητρο της δικής του εφεύρεσης, της κάλπης. Οφείλουμε να εμφυσήσουμε ξανά λοιπόν την αυτοπεποίθηση στον λαό, να ενισχύουμε τις γραμμές της άμυνας και να καταστρώνουμε την αντεπίθεση μας, ούτως ώστε να το ξαποστείλουμε οριστικά στο περιθώριο της ιστορίας μαζί με τους προγόνους του φεουδάρχες, από όπου κληρονόμησε και εκτοξεύει στα ουράνια την αδικία και την καταπίεση.
Οι δίδυμες αδελφές, η ταξική συμφιλίωση και η μοιραία υπονόμευση των αγώνων
Υπάρχει βέβαια και ο άλλος δρόμος. Εκείνον που όλοι οι προηγούμενοι ομόψυχα αποστρέφονται. Τον περιφρονούν, τον λοιδορούν, τον υποβιβάζουν, τον παραχαράζουν και εκφυλίζουν. Τα κανάλια τον θάβουν επιμελώς και το σύστημα κατευθύνει έντρομο όλα τα πυρά του κατά πάνω του. Ξεστομίζεται από ελάχιστα χείλη που ακράδαντα πιστεύουν πως ο βουτηγμένος μέχρι τον λαιμό στην εξάρτηση καπιταλισμός δεν τιθασεύεται και μεταμορφώνεται με τα δικά του εργαλεία και υλικά. Οι τράπεζες του, το κράτος του, τα εργοστάσια του, οι στρατοί του, τα δικαστήρια του, τα σχολειά και οι σχολές του, οι αστυνομικές καβαλαρίες του, τα νομίσματα του, η βουλή του, οι πολεμικές βάσεις των διεθνών φονιάδων και πρόξενων του ατελείωτου σπαραγμού των προσφύγων, τα ράσα του, τα ραδιοτηλεοπτικά του μέσα, όλα ανοξείδωτα από κάθε αριστερή διάβρωση και όλα ανεξαίρετα σαν μια γροθιά είναι ορκισμένα έως τελευταίας πνοής των να διαιωνίζουν τη μισθωτή σκλαβιά. Ο ακέραιος κομουνιστής δεν τρέφει κόκκο αυταπάτης (και δεν περιμέναμε τη Συριζαϊκή επιβεβαίωση για να φωτιστούμε) και ούτε την διασπείρει στον δεινοπαθούντα λαό για τον ξάστερα συγκεκριμένο και ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ ρόλο αυτών των θεσμών. Δεν φροντίζει για την αξιοποίηση και ειρηνική άλωση των μηχανισμών του κεφαλαιοκράτη, μα αποκλειστικό του μέλημα παραμένει πάντοτε η επαναστατική εξαΰλωση τους. Επικεντρώνει εξ ολοκλήρου το βάρος της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης στην παρότρυνση , στην υπόθαλψη, στον συντονισμό και στο θέριεμα των αντιστάσεων του λαού ενάντια στον οδοστρωτήρα των κατακτήσεων του. Πιθανόν να μη συναρπάζουν και πείθουν απ` αρχής τα δικά μας ευγενικά οράματα τον κάθε αγνό βιοπαλαιστή. Τα διασυρμένα μέχρι πρότινος και διαρκώς παραχαραγμένα με τον πιο πρόστυχο τρόπο από τους ρεφορμιστές. Και δεν θα ξεχαστούν και δεν θα συγχωρεθούν ποτέ μα ποτέ τα φταιξίματα των εξυμνητών του αίσχους του παλινορθωμένου αστισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, του κυριότερου παράγοντα της υποχώρησης του κομουνιστικού κινήματος. Πρωταρχική αγωνία λοιπόν του οποιουδήποτε εργαζόμενου παραμένει το πιο βιοτικό και φλέγον ζήτημα. Εκείνο με το άδειο στομάχι, το άνεργο παιδί και το κομμένο ρεύμα του σπιτιού του αδιαφορώντας παγερά αν η τράπεζα θα διευθύνεται από έναν κομισάριο ή από ένα στρατηγικό επενδυτή. Βουκέντρα ενεργοποίησης ανέκαθεν είναι το καθημερινό κοχλάζον πρόβλημα. Πάλι όμως η αριστερή καθοδήγηση έχει χρέος να τον στρατεύσει στην μεγάλη πορεία με αφετηρία την υπεράσπιση του άμεσου της επιβίωσης μέχρι την καθολική ρήξη και όχι να τον παγιδέψει στα δόκανα της κάλπης.
Τις πταίει; Πως αλλάζει;
Όμως η κοινωνική εξέλιξη μέσω της ταξικής πάλης δεν τελειώνει, δεν στεφανώνεται με τις δάφνες της επιτυχίας δίχως ΚΑΝ να αρχίσει. Ακόμη και η νομοτέλεια της χειραφέτησης της εργατιάς και ολάκερης κατ` επέκταση της ανθρωπότητας κ. Κουτσούμπα απαιτεί το εναρκτήριο λάκτισμα της. Ο τερματισμός στη λαϊκή εξουσία δεν είναι φαινόμενο big bang που απροσδιόριστα και αιφνιδιαστικά θα εκδηλωθεί, αλλά προϋποθέτει το έναυσμα και την επίπονη και συγκροτημένη κάθοδο των μυρίων στις παλαίστρες των σφοδρών ταξικών αντιπαραθέσεων. Αργά, επίπονα, τεθλασμένα, ασυμφιλίωτα, επαναστατικά και νικηφόρα. Η αλληλοτροφοδοτούμενη ώσμωση της ανάγκης για υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων και της σε τελική ανάλυση προσπάθειας για επιβίωση με την προοπτική μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την ανισότητα και την εκμετάλλευση δεν συντελείται στη φάκα του κοινοβουλευτισμού. Παρά μονάχα στους δρόμους και τις κινητοποιήσεις. Τα ροζιασμένα χέρια ωριμάζουν και συνειδητοποιούν το ασυμβίβαστο της κυριαρχίας του στυγερού μεγαλοαστού με αυτών των δίκιων τους και της οριστικής απελευθέρωσης, μόνο όταν μάχονται για την κατοχύρωση τους. Πανούργα ο κεφαλαιοκράτης εφηύρε το εκλογικό παραισθησιογόνο που λειτουργεί σαν το αντίδοτο της αγωνιστικής διεξόδου και που σύμπασα η αριστερά της ταξικής εκεχειρίας και υποταγής ευλογεί ασταμάτητα. Έτσι εξηγείται το «μυστήριο» της ανόδου της Χρυσής Αυγής, της εισόδου στη Βουλή του Λεβέντη, το παρά τις απώλειες σχετικά ικανοποιητικό «κράτημα» του ΣΥΡΙΖΑ και όχι από την «αυτοκτονική» παράκρουση και την αφέλεια να μην διορθώνει ο λαός τη ψήφο του. Αξίωμα θεμελιώδες παραμένει η αποδοχή πως η ταξική αφύπνιση και ιδεολογικοπολιτική συνειδητοποίηση του λαού βρίσκεται σε πλήρη συνάρτηση και αμφίδρομη σύζευξη με το επίπεδο του διεκδικητικού εργατολαϊκού κινήματος. Τα άδεια πεζοδρόμια δυστυχώς γεμίζουν τις κάλπες με προτιμήσεις σε κόμματα που στην εποχή μας πια απερίφραστα προαναγγέλλουν και απεργάζονται την καταδίκη των ψηφοφόρων. Σαν ο λαός δεν εμπιστεύεται τη σαρωτική του δύναμη και ακουμπά τη σωτηρία του σε εμπόρους της ελπίδας, είναι επόμενο πως θα απευθύνεται και εξουσιοδοτεί αισχρούς προαγωγούς και όχι την αριστερά, τον αναπτερωτή της αισιοδοξίας και ενσαρκωτή των αγώνων.
Από το όλα ή τίποτα, το τελευταίο
Μιλώντας παραμονές της εκλογικής «μυσταγωγίας» ο γραμματέας του ΚΚΕ στην Ομόνοια στην κεντρική συγκέντρωση αναφέρθηκε με πάθος και επίταση 16 φορές στην αναγκαιότητα εκλογικής ενδυνάμωσης του φορέα του, μια στο κίνημα και δυο σε γενικόλογους και απροσδιόριστους αγώνες (υπάρχουν και οι προεκλογικοί πέραν των πραγματικών). Αλλοίμονο, αν επικεφαλής κομουνιστικού κόμματος δεν διάνθιζε έστω και πενιχρά τον λόγο του με τέτοιες έστω και αφηρημένα έννοιες. Προφανώς και η αναλογία θα έπρεπε να ήταν αντιστρόφως ανάλογη. Πέραν της ποσοτικής σχέσης τους όμως το ερώτημα εντοπίζεται στο πόσο εννοούν στην πράξη την αναγκαιότητα των αγώνων και ποιος στόχος(κινηματικός ή εκλογικός) αποτελεί το πρόταγμα τους; Οι εικονικές φυσικά κινητοποιήσεις προσανατολίζονται στην ενίσχυση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ενώ αντίθετα ένας αυθεντικός κομουνιστικός φορέας ή οργάνωση θεωρεί την εκλογική παρέμβαση (προσδοκώντας στη σεβαστή αναβάθμιση του σε αυτό το πεδίο) σαν μέσο υποβοήθησης της κινηματικής κατεύθυνσης και ουδέποτε σαν υποκατάστατο της. Με μαεστρία συνάμα έστειλε ο γενικός γραμματέας ένα όχι και τόσο καλά κρυπτογραφημένο μήνυμα. Αφού λοιπόν στηλίτευσε τους προσποιητά πολέμιους των μνημονίων, εξαπέλυσε ένα ογκόλιθο επιχειρηματολογικό. Ο αγώνας κατά των μνημονίων είναι ΗΜΙΜΕΤΡΑ. Μιας και αν ακόμη αυτά καταργηθούν, πάλι θα υφίσταται η εκμετάλλευση. Ουδεμία διαφωνία επ` αυτού. Μα για να πάψει να βασιλεύει εσαεί η απομύζηση της εργατιάς, για να οδηγηθεί αυτή ανεπιστρεπτί στο πυρ το εξώτερον, δεν πρέπει να ξεκινήσει από τα μικρά βήματα (που παρεμπιπτόντως δεν είναι καθόλου αμελητέα) έως ότου καταλήξει στο μεγαλύτερο και μη μεταφυσικό άλμα; Το δυσκολότερο και σημαντικότερο επίτευγμα του ανθρώπου, δηλαδή εκείνου της αποτίναξης του καπιταλιστικού και δυστυχιογόνου ζυγού; Στρεβλότατα προβάλλεται ο γνωστός κανόνας του όλον ή ουδέν. Ένας λεκτικός ακροβατισμός που αγκομαχώντας προσπαθεί να συγκαλύψει και τεκμηριώσει την υπεκφυγή και την αναχώρηση από τη ταξική σύγκρουση. Δίχως να διευκρινίζεται πως θα κατορθωθεί ένας λαός που δεν θα εξασκηθεί και εκγυμναστεί ώστε να προασπίζει τα πιο στοιχειώδη θέματα του (αφού είναι μάταια εξαιτίας της μερικότητας τους) θα καταφέρει να επιβάλλει την κυριαρχία του ερχόμενος αντιμέτωπος με ότι το πιο οργανωμένο, πάνοπλο, αμείλικτο και αιμοβόρο έχει εμφανιστεί ποτέ στο πρόσωπο του πλανήτη. Η απόκρουση των μνημονίων δεν λειτουργεί σαν προαπαιτούμενο βήμα για την τελική έφοδο; Εκτός και αν αρκεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα στη βουλή για να πείσει τους δυνάστες μας να αποχωρήσουν με την ουρά στα σκέλια ταπεινωμένοι; Θα πανικοβληθούν άραγε και σεβαστούν το 51% των εκλογέων που επιθυμεί τη μετάβαση στη λαϊκή εξουσία αυτοί που έχουν συσσωρεύσει τόση δύναμη πυρός, ώστε με το πάτημα του κόκκινου πλήκτρου να μπορούν να αφανίσουν πυρηνικά ολόκληρο τον πλανήτη και ήδη προκαλούν τον πολεμικό θρήνο και την θανατερή περιπλάνηση σε τεράστια πλήθη προσφύγων; Εκτός και αν έχει αποκτήσει ο λαός παράλληλα την απαραίτητη πυγμή για να το επιβάλλει. Πότε και πως όμως σφυρηλατείται μια τέτοια δυναμική; Με την καλλιέργεια των εκλογικών ψευδαισθήσεων που υποσκάπτουν το διαμετρικά αντίθετο τους, την ευρωστία στο επίπεδο όπου η ιστορία διδάσκει πως διευθετούνται τέτοιου είδους και μεγέθους διαφορές; Πότε διακήρυξαν δηλαδή την δημιουργία ακμαίου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σαν τον απαράβατο όρο και εγγυητή τέτοιων στοχεύσεων;
Η αυτοαναίρεση στο μεγαλείο της
Ακόμη όμως και στη σφαίρα της απαγκίστρωσης από την επιρροή των αστικών κομμάτων δεν θα υπάρχουν ουδέποτε οι ποθούμενες επιδόσεις των ποσοστών τα οποία δήθεν θα ανοίξουν με αγαλλίαση τις ανθόσπαρτες λεωφόρους για να διαβεί η λαϊκή εξουσία, όταν ο λαός δεν έχει ακονίσει το ιδεολογικοπολιτικό του κριτήριο στο αμόνι της ταξικής σύγκρουσης. Πάλι με αυτή τη αντικινηματική συλλογιστική, η προοπτική της ανατροπής έχει προκαταβολικά χάσει το παιχνίδι. Λαός που παραδέρνει μέσα στην μαλθακότητα της εκλογικής πλάνης, θα αναθέτει την αντιπροσώπευση του σε σχηματισμούς που αποτελούν τους πιο καθαρόαιμους πρεσβευτές αυτής της διαδικασίας γυρνώντας την πλάτη στην κομουνιστική αριστερά που είναι χρεωμένη από καταγωγής στο να πρωτοπορεί και τιμονεύει τους εργατικούς αγώνες και όχι να τους εκτροχιάζει εκλογικά. Άρα η συμβιβασμένη αριστερά της εκλογολαγνείας θα είναι καθηλωμένη στα περιορισμένα ποσοστά της με την πλήρως φαύλη τακτική της. Κενό σκέψης άραγε ή μήπως εκτροπή προθέσεων; Βέβαια την βραδιά των εκλογών και μετά τη βύθιση του Λαφαζάνη (του αφοσιωμένου στην αγία γραφή του ρεφορμισμού και στα ιερά πατερικά κείμενα της απεμπόλησης του επαναστατικού μονόδρομου και της πίστης στην επ` ωφελεία των μαζών καπιταλιστική διαχείριση έστω και υπό ακραίες συνθήκες πάνω στα οποία τελικά ο αποστάτης Τσίπρας ασέβησε, αν και μέχρι την ελέω τρόικας κομματική έξωση των διαφωνούντων αυτοί τον στήριζαν με θέρμη!!) ο Κουτσούμπας παραδειγματισμένος από τα παθήματα της ΛΑΕ υποχρεώθηκε για λόγους αυτοσυντήρησης να υιοθετήσει μια πιο προωθημένη ρητορική. Αλλά ως εδώ τυρβάζοντας και μη αγωνιστικά παρέκει. Η μνημονιακή χατζάρα θα είναι τόσο αμείλικτη που αλλοίμονο και δεν κεραυνοβολούν το σύστημα και προγραμματίζουν τουλάχιστον αγώνες επί χάρτου και με όπλα τα λόγια του αέρα. Οι προκλήσεις από εδώ και μπρος θα είναι άπειρες και το ΚΚΕ δεν θα διαψεύσει δυστυχώς το ρεφορμιστικό και κυματοθραυστικό παρελθόν του παραβιάζοντας τις κόκκινες γραμμές των αγώνων που οριοθετεί το σύστημα. Οι εκκολαπτόμενοι νέοι «καθηγητές και υπάλληλοι της ΔΕΗ» μάταια θα περιμένουν το «μόνο» κόμμα της εργατιάς να προτάξει τα στήθη του και να δώσει πολιτική κάλυψη στις απεργίες τους συγκρουόμενο ανεπιφύλακτα με την αστική νομιμότητα. Ευτυχώς η εξέδρα των λεκτικών ξιφουλκήσεων είναι παντελώς ακίνδυνη και επιτρεπτή, αλλά το συγκεκριμένο ακροατήριο άλλα θα απαιτεί. Θετικό είναι το γεγονός πως τα ψέματα, οι λεονταρισμοί και ηλιθιολογήματα μπορεί ποτέ να μην τελειώνουν, αλλά όλο και δυσκολότερα θα εκφέρονται και πείθουν. Η επίθεση ξεγυμνώνει μεταξύ άλλων και τα αριστερά δεκανίκια. Η «ουδετερότητα» κοστίζει , ειδικά σε κρίσιμες περιόδους. Αποκόμματα τύπου ΛΑΟΣ, ΛΑΕ, ΔΗΜΑΡ δίχως σημαντικό έρμα (το ΠΑΣΟΚ αντέχει κάπως, γιατί είχε περιθώρια και πρόκανε να θρέψει μικρά και κυρίως μεγάλα στόματα) κλονίζονται και σβήνουν. Οι αμαρτίες ενίοτε πληρώνονται, αφού ο Λαφαζάνης σιωπούσε ένοχα και για τις 47 σελίδες του επικήδειου των λαϊκών συμφερόντων και όταν ο παρ’ ολίγον καμένος Καμμένος εξήγγειλε την κατασκευή της για πρώτη φορά «αριστερής» βάσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Κάρπαθο μαζί με την σχεδιαζόμενη επανδρωμένη βάση του κολοσσιαίου ραντάρ του Ισραήλ μάλλον στην Κρήτη. Εξευτελίστηκε η καιροσκόπος και αναξιόπιστη Βαλαβάνη με την επανάκαμψη της στο κίνημα του δεν πληρώνω μετά τη ολιγόμηνη στάση της στη απαίτηση πληρωμής που συνιστούσε τάχατες σπουδαίο πατριωτικό και σοσιαλιστικό καθήκον.
Η νίκη τους μπορεί να νικηθεί
Σίγουρα τα εκλογικά αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν την διαμορφωμένη κατάσταση της κοινωνίας στο διάστημα των τελευταίων χρόνων. Ξεδίπλωμα των μνημονίων με ελάχιστους κλυδωνισμούς, κατάπτωση του ηθικού του λαού, εμπέδωση μιας αίσθησης πως η εξορία μας από τον παραδεισένιο κόσμο του ευρώ ή η ακύρωση των μνημονίων θα ισοδυναμεί με τη χαριστική βολή. Έτσι το σύστημα επέτυχε να γεμίσει σχεδόν τη βουλή του με συμπαγή πλειοψηφία από κήνσορες των μνημονίων εκτός από τις δύο δυνάμεις, οι οποίες όμως καμιά ανησυχία δεν του εμπνέουν για μεταφορά της έμπρακτης και της αποκλειστικά επικίνδυνης αμφισβήτησης στους δρόμους. Εξοβέλισε συνάμα τη φωνή Λαφαζάνη που απηχούσε πιθανόν δειλές σκέψεις μερίδων της άρχουσας τάξης για επιστροφή στη δραχμή (απειλή πριν λίγο καιρό ποινικοποίησης δραχμιστών Βαρουφάκης) χρησιμοποιώντας και τα δημοσκοπικά τερτίπια της τηλεκατευθυνόμενης δημοκρατίας τους . Τέθηκε επικεφαλής του μνημονιακού σίφουνα ο συνετός πια και προσγειωμένος αντιαριστερός ΣΥΡΙΖΑ (και πρώην πρωταγωνιστής του αντιμνημονιακού τόξου), με τον οποίο ευελπιστούν πως θα κατασιγάζει τις αντιδράσεις του κόσμου πιο αποτελεσματικότερα σε αντίθεση με την δεξιά.
Ουδέν κακό, αμιγές καλού
Γιατί η επιτυχία τους συνοδεύτηκε και από ανησυχητικά και ελπιδοφόρα για εμάς ρήγματα. Το όχι ιδιαίτερα εμφανές είναι η πανηγυρική κατάδειξη της χρεωκοπίας του ρεφορμισμού. Ας μην προσπαθούν οι επίμονοι, οι αθεράπευτοι συνεχιστές της οιασδήποτε παραλλαγής του και σταυροφόροι του αριστερού, του ανατρεπτικού κυβερνητισμού αντικρίζοντας τον καθρέφτη να φανταστούν τη μορφή τους. Αν και εφόσον πραγματοποιηθούν βέβαια οι σχεδιασμοί και φιλοδοξίες τους. Αρκεί μονάχα να κοιτάξουν το αποκρουστικό πρόσωπο του Τσίπρα, ενός αριστεροφανούς ηγέτη που το όνομα του θα συνδεθεί λίαν συντόμως με τους πιο απεχθείς πρωθυπουργούς που άσκησαν την πιο βάρβαρη μονεταριστική πολιτική. Δεν πρόδωσε, δεν παρέκλινε από τις αρχές του ρεφορμισμού. Ίσως αν έπραττε κάτι τέτοιο, να είχε μάλιστα και θετικό πρόσημο. Τήρησε απλά κατά γράμμα σαν υπάκουος υπάλληλος, σαν συνεπής ρεφορμιστής τα κελεύσματα του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Άξιος απόγονος του Μπερλινγκουέρ και προφανώς τα συριζαϊκά χνάρια θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά και αναπόδραστα και οι επόμενοι επίδοξοι μιμητές τους. Τέρμα και τελεία. Παράλληλα κατά εκατοντάδες χιλιάδες εγκατέλειψαν οι ψηφοφόροι όλα ανεξαίρετα τα κόμματα (πλην μιας γελοιογραφίας που αντανακλά εν μέρει τη διάθεση ορισμένων να καταδείξουν και να προσδώσουν τέτοιο χαρακτήρα εμπαιγμού της διαδικασίας). Αυτή η δεξαμενή όμως του μισού πληθυσμού της χώρας που απέχοντας όχι απερίσκεπτα αρνήθηκε να νομιμοποιήσει την καταδίκη του διαλέγοντας είτε τα παραδοσιακά και νεότευκτα αστικά κόμματα είτε τα ρεφορμιστικά ή τον νεοναζισμό (ο οποίος λόγω ανθρωπιστικών αντανακλαστικών αλληλεγγύης του λαού δεν αύξησε την επιρροή του παρά τον προσφυγικό κατακλυσμό) περιέχει ποικιλία διαθέσεων. Οργής, σύγχυσης, πίκρας και απογοήτευσης, αμηχανίας, παραίτησης αλλά και αναζήτησης και θέλησης για ενεργητική απάντηση στην αντιλαϊκή καταιγίδα. Σαφέστατα δεν εμπιστεύτηκαν ή δεν άκουσαν τη δύσπεπτη άποψη της συνεργασίας του ΚΚΕ (μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ που κινηθήκαμε ενάντια στο ρεύμα της εκλογικής αποχαύνωσης και της ανώδυνης ανάθεσης σε λυτρωτές. Η μικρή άνοδος της απήχησης μας αν και αξιοσημείωτη εξακολουθεί να παραμένει σοβαρά αναντίστοιχη της παρουσίας μας στα κινηματικά δρώμενα, της μεγάλης προεκλογικής προσπάθειας μας και το σπουδαιότερο της ορθότητας της πρότασης μας και των απαιτήσεων της εποχής. Τα τιποτένια ποσοστά όμως (πιστή σχεδόν απεικόνιση της χαμηλής στάθμης του κινήματος) και η επίγνωση των ποσοτικών κατά βάση αδυναμιών μας δεν μας πτοούν και λυγάνε. Η βαθειά πεποίθηση πως κινούμαστε εναρμονισμένοι με τις μαρξιστικολενινιστικές και μαοϊκές αρχές και το άκαυστο κουράγιο που αντλούμε από αυτές, μας τροφοδοτεί στη συνέχεια με πείσμα, καρτερικότητα και ακατάβλητες αντοχές να συνεχίζουμε. Υπερπηδώντας τις αντιξοότητες και γιατί όχι καταβάλλοντας σαν απαιτηθεί και κάποιο τίμημα θυσιών, με μόνο λόγο σταματημού της δράσης μας την αμετάκλητη εκπλήρωση του απώτερου σκοπού μας. Βεβαίως και έχουμε εκπονήσει και τα δικά μας πλούσια μεταβατικά προγράμματα. Μονάχα όμως αυτά δεν σχετίζονται με ιδέες και προσδοκίες ώστε να ανασκευάσουμε τον καπιταλισμό σε ένα αλλιώτικο και ανθρωπινό πλαίσιο. Εκτίθενται και εξαντλούνται αυστηρά στις γειτονιές, στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια, στα χωράφια, έξω από τις βάσεις των φονιάδων, στα καραβάνια των κατατρεγμένων. Βροντοφωνάζουμε, λαέ μας ρημάζουν τη ζωή μας, να αντισταθούμε. Μας μαυρίζουν το μέλλον μας, να τους κάνουμε παρελθόν. Η υπουργός Φωτίου ξετσίπωτα μετά την ορκωμοσία της πρότεινε στον λαό να επινοήσει με την πολυμήχανη ευρηματικότητα του τρόπους, ώστε να γεμίζει το νηστικό στομάχι του με μια κουταλιά ρύζι στα γεμιστά εξοικειωνόμενος μόνιμα πλέον με την ένδεια. Για να παραγεμίζει από την άλλη μέχρι σκασμού η κοιλιά των παρείσακτων μεγαλοαστών και των τοκογλύφων πιστωτών. Παρόλο που η παραγωγική δυνατότητα αν και είναι σε θέση να προσφέρει απίστευτη, πλουσιοπάροχη καλοπέραση και προκοπή, βουλιάζει στο τέλμα της κρίσης του κέρδους μιας χούφτας κηφήνων της ολιγαρχίας. Τέτοιες δηλώσεις μάλλον δεν φρονηματίζουν τους πεινασμένους, μα πρέπει να τους εξαγριώνουν ασυγκράτητα. Δεν χρειάζεται λοιπόν επινόηση για το ξεγέλασμα της ασιτίας, αλλά η θύμηση των δοκιμασμένων και μη εναλλακτικών συνταγών των κινητοποιήσεων παραγεμίζοντας εκ νέου τους δρόμους με διαδηλώσεις. Μπορεί το κοινωνικό τοπίο να μοιάζει στις μέρες μας με γη που είναι σκεπασμένη από σωρούς με αποκαΐδια και πνιγμένη στους καπνούς. Κάτω από ετούτα όμως βρίσκονται κάρβουνα που σιγοκαίνε και οι προκλητικές παραινέσεις της Φωτίου μπορεί να γίνουν αγέρας ορμητικός που αίφνης μπορεί να τα ξαναλαμπαδιάσει. Και έχει ήδη συσσωρευτεί πολύ εύφλεκτο υλικό που ολοένα πληθαίνει.
Το σύστημα κατάφερε και έλεγξε τη βουλή του. Οι μισοί Έλληνες την περιφρόνησαν. Διαρκώς θα βασανίζει τα μυαλά των εγκεφάλων που υπηρετούν την εκμετάλλευση και υποτέλεια η εφιαλτική σκέψη πως θα τιθασεύουν τον θυμό του λαού. Ποτέ άλλωστε δεν είχαν λύσει αυτό το ακανθώδες ζήτημα, ακόμη και σε φάσεις σχετικής ευμάρειας και ούτε θα το λύσουν τελεσίδικα ενόσω υφίσταται η καπιταλιστική σχιζοφρένεια και η ιμπεριαλιστική αποκτήνωση. Είναι για τους αντίπαλους του λαού απεγνωσμένη και αδήριτη αναγκαιότητα η επιβολή των μνημονίων παρά τα κύματα της απελπισίας που προξενούν. Αλλά έτσι μπορεί να διευκολυνθεί –εξάλλου χωρίς ενδοιασμούς αυτό πασχίζουμε άοκνα και εμείς να συμβεί- η απελπισία της κοινωνίας να γίνει άλλου είδους απόγνωση για τους εχθρούς της. Ριζική κιόλας. Μιας και δεν χωράμε πια όλοι μαζί στην ιστορία. Όσο κοντινή ή μακρινή και αν είναι αυτή.
Καπετανάκης Μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου