Ξεπέρασε κάθε όριο το γνωστό “χιουμοριστικό” περιοδικό Charlie Hebdo. Στο τελευταίο του τεύχος αποφάσισε να “κάνει πλάκα” με το θάνατο του μικρού Αϊλάν, του τρίχρονου προσφυγόπουλου από τη Συρία που ξεβράστηκε, πνιγμένο στην αμμουδιά της Αλικαρνασού.
Στο εξώφυλλο υπάρχει ένα σκίτσο που δείχνει το άψυχο σώμα του παιδιού. Δίπλα του υπάρχει μια ταμπέλα φαστ φουντ, που διαφημίζει, υποτίθεται, παιδικά γεύματα. Οι πρόσφυγες πεθαίνουν επειδή ονειρεύονται το δυτικό τρόπο ζωής μας, με τα McDonald και τα παιδικά γεύματα “δυο στην τιμή του ενός”. “Έφτασε τόσο κοντά” γράφει με μεγάλα γράμματα το εξώφυλλο.
Τον περασμένο Γενάρη δυο ένοπλοι “Ισλαμιστές” επιτέθηκαν στα γραφεία του περιοδικού στο Παρίσι. Ο απολογισμός της επίθεσης, δώδεκα νεκροί, ανάμεσά τους και πέντε από τους σκιτσογράφους του. Τα κανάλια έτρεξαν να μιλήσουν για την “πρωτοφανή επίθεση στην ελευθερία του λόγου”. Μέσα στις επόμενες μέρες (και συχνά με τη συμμετοχή των κυβερνώντων) χιλιάδες άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο κατέβηκαν στους δρόμους κρατώντας πλακάτ “Είμαι Charlie Hebdo” για να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους στο περιοδικό.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έτρεξαν να θυμίσουν το ένδοξο παρελθόν του Charlie Hebdo -που δεν είχε διστάσει να χλευάσει ακόμα και το θάνατο του στρατηγού Ντε Γκολ το 1970.
Ισλαμοφοβία
Το Charlie Hebdo του 2015, όμως, δεν είχε καμιά σχέση με το Charlie Hebdo του 1970. Τότε “τα έβαζε” με την εξουσία. Τώρα το αγαπημένο του θύμα είναι το Ισλάμ, οι Μουσουλμάνοι, η μαντήλα, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Καθόλου τυχαία: η ισλαμοφοβία έχει γίνει κυρίαρχη πολιτική τα τελευταία χρόνια στη Δύση. Και “πουλάει”. Το Charlie Hebdo αναδημοσιεύει συστηματικά όλα τα σκίτσα που προκαλούν την οργή των Μουσουλμάνων. Τα εξώφυλλά του φιλοξενούν συχνά πυκνά “γελοιογραφίες” με τον ίδιο τον Μωάμεθ, κάτι που θεωρείται βλασφημία από τη μουσουλμανική θρησκεία.
Το πρώτο τεύχος μετά την επίθεση του Γενάρη τυπώθηκε σε πέντε εκατομμύρια αντίτυπα. Η γαλλική κυβέρνηση έτρεξε να το επιδοτήσει με ένα εκατομμύριο Ευρώ. Και το ίδιο έκαναν και πολλά από τα μεγάλα ειδησιογραφικά συγκροτήματα του κόσμου. Και οι φωνές όλων αυτών (σαν και εμάς) που έλεγαν “εγώ δεν είμαι Charlie Hebdo”, “εγώ δεν συμπαραστέκομαι στους ρατσιστές που έχουν κάνει επιχείρηση την ισλαμοφοβία” έμειναν στο περιθώριο.
Τώρα το Charlie Hebdo έκανε ένα ακόμα βήμα μπροστά. Την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, σε όλη την Ευρώπη, τρέχουν στους σιδηροδρομικούς σταθμούς για να συμπαρασταθούν στους πρόσφυγες που φτάνουν από τη Συρία, το Charlie Hebdo χλευάζει τον μικρό Αϊλάν.
Όχι εμείς δεν είμαστε Charlie Hebdo.
http://ergatiki.gr/
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δημοφιλεις αναρτησεις
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
λαϊκη αντισταση - Α.Α.Σ.
Αριστερα
Πολιτικη
Διεθνη
Εργαζομενοι
Μεταναστες - προσφυγες - πολιτικοι προσφυγες
Νεολαια
Δημοκρατια;
Κινηματα
Τοπικα
Μνημες
Πολιτισμος
Εκλογες
ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
Videos
Get this Recent Comments Widget

10 σχόλια:
Το άρθρο είναι ελεεινό από την αρχη μέχρι το τέλος. Διακρίνεται από τόσο φανατισμό που μόνο στο γήπεδο μπορεί να συναντήσει κανεις. Αδυνατεί να δει τα πράγματα σφαιρικά και φαίνεται ότι γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής. Η ανάλυση δε που κάνει είναι τόσο επιφανειακή και πρόχειρη που μου φαίνεται ότι προσπαθει απλώς να πει κάτι αντίθετο από αυτό που λένε οι πολλοί, μόνο και μόνο για να διαφέρει . Τελείως εφηβική λογική. Δεν περίμενα περισσότερα από το συγγραφέα του. Περίμενα όμως από εσάς. Γιατί το αναδημοσιεύετε; Που ακριβώς συμφωνείτε; Απογοητεύτηκα
Μήπως θα μπορούσες και να στοιχειοθετήσεις αυτή σου την άποψη;
Πως μπορούν για παράδειγμα να ιδωθούν τα πράγματα σφαιρικά και ώριμα;
Άραγε η επίθεση που έγινε στο περιοδικό και για την οποία έχουμε πάρει θέση για το τι κρύβεται πίσω απο αυτή, για τα πραγματικά αίτια, το δικαιώνει ή το θέτει πέρα και πάνω από κάθε κριτική;
Η ρατσιστική πλακίτσα με τα νεκρά παιδιά εσένα δεν σε ενόχλησε; Το ότι μιλάμε για ένα περιοδικό το οποίο είναι απόλυτα συστημικό και ρατσιστικό δεν σε προβληματίζει; Για μένα και λίγα λέει το άρθρο!
Ισλαμοφασίστες και προπαγανδιστές της ισαλομοφοβίας για μένα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Όχι φίλε μου. Δεν ήμουν και δεν θα είμαι ποτέ Charlie Hebdo γιατί δεν είμαι φασίστας. Και σε αυτά τα πράγματα σφαιρικότητες δε χωράνε!
Το σκίτσο είναι ελεεινό, σοκαριστικό και απάνθρωπο,γιατί απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή. Κρύβει την αλήθεια για το φευγιό των προσφύγων. Μοιάζει να θέλει να δικαιολογήσει τους βομβαρδισμούς που ξεκίνησε σήμερα η Γαλλία "ενάντια στο ICIS" Τώρα το ότι η Γαλλία χρηματοδοτούσε τους αντικαθεστωτικούς του ΑΣΑΝΤ είναι ψιλα γράμματα για κάποιους.Αυτό που εκφράζει το σκίτσο δεν είναι η ελευθερία της τέχνης, αλλά τη στρατευμένη τέχνη στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων.
Το άρθρο είναι σωστό ότι η Ισλαμοφοβία καλλιεργείται στη Δύση, όχι από την ακροδεξιά τελικά τόσο, όσο από το ίδιο το φιλελεύθερο κατεστημένο και τη φιλελεύθερη "αριστερά", τύπου Charlie Hebdo. Το σκίτσο όμως λέει και μισές αλήθειες (που είναι χειρότερες πολλές φορές από το ψέμμα). Δηλαδή ότι παίζει ρόλο και το δυτικό πρότυπο της παγκοσμιοποίησης στο φευγιό των προσφύγων. Από συνεντεύξεις που έχουν γίνει για τον λόγο του φευγιού σε δεκάδες μετανάστες, πολλοί δεν απαντούν ότι κινδυνεύουν άμεσα από τον πόλεμο, αλλά ότι θέλουν να κάνουν σπουδές, να βρουν μια καλύτερη ζωή κλπ.. Δηλαδή παίζει πράγματι κάποιο ρόλο το δυτικό πρότυπο γιατί αλλιώς δεν εξηγείται γιατί σε έναν εμφύλιο πόλεμο τόσοι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Στον ελληνικό εμφύλιο π.χ. δεν είχαμε μαζικά μεταναστευτικά κύματα στο εξωτερικό, ούτε σε άλλους εμφύλιους. Γι'αυτό πρέπει να τα βλέπουμε σφαιρικά τα πράγματα και συστημικά, και όχι μόνο με όρους αριστερίστικους, που συχνά γίνονται αντικείμενο απέχθειας για τα λαϊκά στρώματα (και πάλι χωρίς να ισχυρίζομαι ότι το άρθρο είναι καθόλα λάθος, απλά νομίζω πολύ μερικό στην ανάλυση του).
Και φυσικά μη ξεχνάμε αυτό που σωστά επισημαίνει το άρθρο, την απόλυτη απόκρυψη των αιτιών του πολέμου στη Συρία, που είναι η μηχανευμένη "εξέγερση" που ξεκίνησε μέσω της χρηματοδότησης και της λογιστικής και στρατιωτικής υποστήριξης τζιχάντις από το 2011 ενάντια στο καθεστώς Άσαντ επειδή μετά από αυτό του Καντάφι δεν ήταν καθόλου αρεστό στην υπερεθνική καπιταλιστική τάξη.
Το σκίτσο δε λέει μισές αλήθειες. Εκφράζει την άποψη που έχουν ακροδεξιοί, "αριστεροί" και δεξιοί φιλελεύθεροι, το κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές για τους λαούς των αραβικών χωρών, για όλους τους λαούς. Αναλώσιμοι είμαστε για όλους αυτούς και άμα λάχει κάνουν και πλακίτσα με τον πνιγμό μας ακόμη και των παιδιών μας.
Από την άλλη σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να συγκρίνουμε πράγματα και καταστάσεις άσχετες μεταξύ τους. Τη δεκαετία του '40 του παγκόσμιου πολέμου και καταστροφής όπου τα πάντα ήταν διαλυμένα και κανείς δεν μπορούσε να γίνει πρόσφυγας πουθενά, όπου κανείς δεν μπορούσε να οργανώσει μαζικά κύματα φυγής, εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι όλη αυτή τη προσφυγιά την οργανώνουν κάποιοι "λαθρο"μεταφορείς (κατά το "λαθρο"μετανάστες) από μόνοι τους και χωρίς πλάτες από κρατικούς μηχανισμούς.
Παρ' όλα αυτά όμως και τη δεκαετία του '40 υπήρξαν πρόσφυγες όπως και κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, όπως υπήρξαν και μετά, κυρίως, κατά χιλιάδες προς τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Για να μην πούμε για τις δεκαετίες πριν το '40. Μόνο που τότε δεν ονομάστηκαν πρόσφυγες αλλά "οικονομικοί μετανάστες" ή ειρωνικά "φιλοξενούμενοι εργάτες" (gastarbeiter). Μάλλον θα έπρεπε να πούμε και στους δικούς μας ότι κακώς έφυγαν και ότι έπρεπε να μείνουν εδώ εκείνα τα χρόνια και να παλέψουν. Σε μια χώρα ρημαγμένη από τους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που δεν κράτησαν μόνο κατά τη διάρκεια του εμφύλιου αλλά συνεχίστηκαν και μετά έως και σήμερα που και πάλι έχουμε φευγιό μεγάλο. Ή μήπως όχι; Μάλλον πρέπει και 'μεις να παίζουμε με τους τεχνητούς διαχωρισμούς μεταξύ "οικονομικών μεταναστών" και "προσφύγων πολέμου".
Αλλά ας πάμε στη Συρία και σε όλες αυτές τις χώρες. Χώρες που στο παρελθόν οι λαοί τους πάλεψαν ενάντια στον ιμπεριαλισμό, που είχαν εθνικά, λαϊκά και κομμουνιστικά κινήματα δυνατά και που όμως στο πέρασμα του χρόνου, με την ιδιαίτερη συμβολή της "αδελφής" ΕΣΣΔ των Χρουστσώφ Μπρέζνιεφ και λοιπών, αποδεκατίστηκαν και διαλύθηκαν.
Στις μέρες μας αυτό που βλέπουμε και ζούμε είναι μεγάλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, άμεσες και έμμεσες, που τις ισοπεδώνουν κυριολεκτικά. Ή μήπως δεν βλέπουμε τις φωτογραφίες και τα βίντεο από ολόκληρες πόλεις που θυμίζουν τη Χιροσίμα και τη Δρέσδη της δεκαετίας του '40; Χώρες που βομβαρδίζονται από τους πάντες και όπου δεν υπάρχουν δυνάμεις που να μπορούν να μπουν μπροστά και να οργανώσουν, να προσπαθήσουν έστω, τους λαούς τους στη πάλη για διώξιμο των ιμπεριαλιστών, για τη λευτεριά τους, για την ειρήνη τους.
Αυτοί οι λαοί, ή έστω κομάτια τους, έχουν ή δεν έχουν το δικαίωμα να αναζητήσουν την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή σε άλλες πατρίδες; Έχουν ή δεν έχουν το δικαίωμα να θέλουν να ζήσουν, να δουλέψουν, να σπουδάσουν, να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους; Πρέπει να κατηγορηθούν αυτοί οι άνθρωποι γιατί στα βίντεο που είδε ο φίλος δεν υπήρξε η φράση "τρέχω να γλυτώσω από τις βόμβες" αλλά η ελπίδα για κάτι καλύτερο; Αυταπάτη, λάθος; Πιθανόν, αλλά καθόλου τυχαία. Φροντίζουν να τα δημιουργούν οι ίδιοι που διαλύουν αυτές τις χώρες. Ή μήπως δεν είδε κανείς τα "αφιερώματα" σαν και αυτό του πατέρα που η Ουγγαρέζα του έβαλε τρικλοποδιά κάποιοι συγκινήθηκαν και τώρα απολαμβάνει χαρισάμενη ζωή στην Ισπανία; Πως λειτουργούν αυτά τα "αφιερώματα" και γιατί τα βγάζουν; Εμείς οι αριστεροί μπορούμε να τους αρνηθούμε το δικαίωμα στην ελπίδα λέγοντάς τους, εξυπνακίστικα, εμμέσως πλην σαφώς γυρίστε στη χώρα σας να παλέψετε; Βέβαια άλλοι τους το λένε ευφθαρσώς μιας και ..."φοβούνται" μη μας χαλάσουν το τρόπο ζωής μας, τις παραδόσεις μας και αφανίσουν τα ευρωπαϊκά έθνη. Σαφέστατο το υπονοούμενό μου!
Λέτε να τρελάθηκαν ξαφνικά, να έγιναν απάτριδες και αδιάφοροι για τη χώρα τους, αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων και να έχουν μαγευτεί τόσο πολύ από macdonald's και το δυτικό τρόπο ζωής (τρομάρα μας) ώστε να φεύγουν από τις χώρες τους διακινδυνεύοντας ακόμη και τη ζωή τους, τα παιδιά τους; Δε νομίζω! Έχουν κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα να αναζητήσουν το καλύτερο, να ελπίζουν! Όπως το είχαν και οι ανατολικοευρωπαϊκοί λαοί τη δεκαετία του '90.
Υποχρέωση δική μας είναι να τους υποδεχτούμε ως λαούς αδερφικούς, ως ανθρώπους που υποφέρουν από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους δυνάστες τους, έχουμε υποχρέωση να παλέψουμε για να έχουν μια υποδοχή αξιοπρεπή, να τους βοηθήσουμε στο ταξίδι τους και να μην επιτρέψουμε να γίνονται βορά σε κάθε είδους μικρούς και μεγάλους εκμεταλλευτές. Πολιτικούς και οικονομικούς. Να μην επιτρέψουμε το διαχωρισμό τους σε αυτούς που "τα έχουν" και που μπορεί να ταξιδέψουν (με το ανάλογο αντίτιμο) και σε αυτούς που δεν έχουν και τους κλείνουν σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης τσακίζοντάς τους και στο ξύλο όποτε "χρειαστεί". Να μην επιτρέψουμε το διαχωρισμό τους σε εκμεταλλεύσιμους που μπορούν να ταξιδέψουν στις χώρες της ευημερίας και σε μη που πρέπει να γυρίσουν στις πατρίδες τους με το ζόρι. Να τους στηρίξουμε ώστε να οργανωθούν και οι ίδιοι για να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται.
Υποχρέωση δική μας είναι να παλέψουμε ώστε ο λαός μας και όλοι οι λαοί του κόσμου να ξανασυγκροτηθούν έστι ώστε να ξαναγίνουν το αντίπαλο δέος απέναντι σε αυτούς που τους μακελεύουν και τους εκμεταλλεύονται είτε ως αναλώσιμο υλικό στους πολέμους τους είτε ως εκμεταλλεύσιμο υλικό στις "χώρες τις ευημερίας" στα εργοστάσιά τους. Να αποκαλύψουμε τα πραγματικά αίτια το γεγονότων που οδηγούν άλλους στη προσφυγιά και στη μετανάστευση και όλους μας στην εξαθλίωση και την απόλυτη εκμετάλλευση. Για να μπορέσουμε να αντισταθούμε σε αυτά μέχρι να τα εξαλείψουμε.
Από τη μιά είναι εύκολο να κουνάει κανείς το δάκτυλο και εκ του ασφαλούς να δίνει οδηγίες για το τί θάπρεπε να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί. Ισχύει το: "οποιος είναι έξω απ το χορό πολλά τραγούδια ξέρει".
Ομως, τι θάκανε δηλαδή το ΚΚΕ(μ-λ) σε παρόμοια περίπτωση; Θάδινε γραμμή όποιος μπορεί να φύγει και να γλυτώσει;
Τι λέει τώρα για τη νεολαία που ξενιτεύεται; Δεν θάπρεπε να λέει : μείνετε να το παλέψουμε;
Το προηγούμενο των ανατολικών λαών μπορεί να το καταλαβαίνει κανείς, αλλά δεν νομίζω ότι είναι θετικό πρότυπο.
ΧΡ
Ναι, άμα "πει" το ΚΚΕ(μ-λ) στον κόσμο να μείνει όταν έχει βομβαρδιστεί η πόλη του και εισβάλλει ξένος στρατός, τότε θα μείνει να τον λιανίσουν. Άμα πει το ΚΚΕ(μ-λ) μην φεύγετε να δουλέψετε να φάτε ένα κομμάτι ψωμί, θα κάτσει εδώ ο κόσμος με 70% ανεργία στους νέους. Και ο ΔΣΕ έπρεπε μάλλον να κάτσει να τον σφάξουν στο γόνατο και όχι να φύγει έξω. Και άμα πει το ΚΚΕ(μ-λ) να μην βρέξει, τότε δεν θα βρέξει.
Σύγχωρα με Δημήτρη, αλλά η ΜΑΛΑΚΙΑ ο κρυφοΦΑΣΙΣΜΟΣ έχουν τα όρια τους. Αυτοί που είναι δήθεν "γενναίοι και ατρόμητοι" στα πολεμικά μέτωπα των αλλονών είναι στην προσωπική τους ζωή μεγάλες κότες και τις δύσκολες στιγμές το βάζουν στα πόδια.
ΑΛΕΠΟΥ
Να μείνουν και να το παλέψουν; Να πούμε στους μετανάστες ότι το καλύτερο θα ήταν να μείνουν και αυτοί στις χώρες τους για τον ίδιο λόγο; Ναι και προφανώς γιατί όχι; Ποιοι όμως να παλέψουν και με ποιούς; Και σε ποιά κατεύθυνση; Με βάση τη πολιτική, την οικονομική και στρατιωτική πραγματικότητα. Με βάση την κατάσταση της λαϊκής συγκρότησης και του επαναστατικού κινήματος.
Πως μπορείς να πείσεις τους νεολαίους να μείνουν εδώ, το να το λες είναι εύκολο, και να παλέψουν όταν δεν είναι πεισμένοι ακόμη και αυτοί που μένουν εδώ;
Πως μπορείς να αποτρέψεις τη μετανάστευση σήμερα όταν δεν μπόρεσες ακόμη και σε εποχές που το εργατικό λαϊκό και κομμουνιστικό κίνημα ήταν σε πολύ καλύτερη κατασταση;
Πως μπορείς να πείσεις τους Σύριους να μείνουν στη χώρα τους όταν καλά καλά δεν ξέρουν από που τους έχονται οι βόμβες; Από τους ISIS, από το καθεστώς τους, από τους ...μετριοπαθείς ισλαμιστές, από το Τούρκικο κράτος, από τους ιμπεριαλιστές; Από που;
Καλές λοιπόν οι θεωρίες αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα. Δυστυχώς. Στη βάση αυτής της πραγματικότητας πρέπει να καθορίσουμε και τη στάση μας.
Υποδοχή των μεταναστών, απαίτηση για αξιοπρεπή παραμονή και διαβίωση, να τους δωθούν χαρτιά για να πάνε όπου θέλουν, να μην υπάρχει εκμετάλλευσή τους από κανέναν, δωρεάν μετακινήσεις, κίνημα αλληλεγγύης από το λαό μας, καταγγελία της κυβέρνησης για τη στάση της, αποκάλυψη της πραγματικότητας που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές, κάλεσμα για να παλέψουν για τα δικαιώματά τους όπου κι αν βρεθούν.
Όπως πάλευαν κάποτε και οι δικοί μας μετανάστες στις χώρες που πήγαν για δουλειά παρ' όλο που δεν το ήθελαν αλλά ήταν αναγκασμένοι από το σύστημα να πάνε για να επιβιώσουν.
Δημοσίευση σχολίου