ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ - ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Θολό ακόμη το τοπίο της συμφωνίας. Όρος το κλείσιμο 22 καταστημάτων!

0

Με την έκδοση των αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (στις 16 Γενάρη) και της Επιτροπής Ανταγωνισμού (στις 26 Γενάρη) συνεχίστηκε η υπόθεση της συμφωνίας Σκλαβενίτη-Μαρινόπουλου.

Σύμφωνα με τους νομικούς εκπροσώπους των δύο εταιρειών η απόφαση του Πρωτοδικείου θεωρείται «ιστορικής σημασίας», καθώς εγκρίνει τα βασικά σημεία της συμφωνίας. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν θολά σημεία, καθόλου αμελητέα.

Το πρώτο σημείο αφορά την ανάγκη επιπλέον χρηματοδότησης 30 εκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες του Σκλαβενίτη μέχρι το Μάρτη, αφού η ενδιάμεση χρηματοδότηση των 80 εκατομμυρίων ευρώ έχει τελειώσει από το Νοέμβρη. Ουσιαστικά, δηλαδή, ο Σκλαβενίτης ζητάει κι άλλο ζεστό χρήμα από τις τράπεζες (για να καλύψει τις μισθοδοτικές ανάγκες, απ’ ό,τι λέει) μέχρι να ενεργοποιηθεί η βασική χρηματοδότηση της συμφωνίας που περιλαμβάνει 362 εκατ. ευρώ από τις τράπεζες και 125 εκατ. ευρώ από τον ίδιο. Στο μεταξύ, οι εργαζόμενοι έχουν πληρωθεί με μόλις το 30% του μισθού του Δεκεμβρίου.

Το δεύτερο θολό σημείο αφορά τη λεγόμενη «διαδικασία διαλυτικής αίρεσης» η οποία, με βάση τη συμφωνία, ενεργοποιείται εάν μέχρι τις 15 Φλεβάρη δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία. Το γεγονός όμως ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου καθυστέρησε και δημοσιεύτηκε στις 20 Γενάρη σημαίνει ότι η συμφωνία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί πριν τις 19 Φλεβάρη, αφού μετά την ημερομηνία δημοσίευσης ξεκινά ένας νέος κύκλος 30 ημερών για ενδεχόμενες τριτανακοπές (δηλαδή ενστάσεις τρίτων επί της συμφωνίας). Το κλίμα είναι γενικά αισιόδοξο αλλά τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί, πόσο μάλλον που η απόφαση του Πρωτοδικείου προβλέπει ιδιαίτερη μεταχείριση για δύο από τους πιστωτές που μπορεί να εγείρει απαιτήσεις και από άλλους.

Όσο για την απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, αυτή είναι μεν ευνοϊκή προς τη συμφωνία, αλλά με δύο όρους: πρώτον, να εκποιηθούν 22 καταστήματα της αλυσίδας στους νομούς Αττικής, Ηρακλείου και Λασιθίου και, δεύτερον, να διατηρηθούν από τον Σκλαβενίτη για τρία χρόνια κάποιοι συγκεκριμένοι προμηθευτές του Μαρινόπουλου.

Κι ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη όλη αυτή η επιχειρηματική κινητικότητα, αλλά και η ασάφεια, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η απόφαση για το κλείσιμο 22 καταστημάτων, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να βρίσκονται σε καθεστώς αναμονής και ουσιαστικής απραξίας. Γεγονός που βολεύει όσο τίποτε άλλο την εργοδοσία η οποία παζαρεύει με τα χέρια της λυμένα.

Όσο αυτό το κλίμα της παραλυτικής σιωπής των εργαζομένων δεν σπάει, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να υπάρξει ουσιαστική αγωνιστική απάντηση σε τυχόν αντεργατικές μεθοδεύσεις γύρω από πλευρές της συμφωνίας. Και είναι βέβαιο ότι στις συνειδήσεις των εργαζομένων η αγωνία μεγαλώνει συνεχώς. Γι’ αυτό και η αγωνιστική απάντηση πρέπει να υπάρξει από τώρα. Απαιτώντας την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων και διεκδικώντας την πλήρη εξασφάλιση όλων των θέσεων και των όρων εργασίας.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα παιδιά των Πολέμων.

0

Τα παιδιά που έχουν χάσει την παιδική τους ηλικία εξαιτίας των πολέμων δεν πρέπει να χάσουν και το μέλλον τους.

Δεν πρέπει να συγκαλύπτουμε τις επιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά να τις φανερώνουμε και να τις ξεδιπλώνουμε.
Γιατί έτσι μόνο θα γίνει πραγματικά κατανοητή η αλήθεια που δεν είναι άλλη από το ότι οι πρόσφυγες (ξεριζωμένοι άνθρωποι από τη γη τους) είναι απόρροια των ιμπεριαλιστικών πολέμων, εξαιτίας της παρόξυνσης των μεταξύ τους ανταγωνισμών.
Η βίαιη διάλυση κρατών από τους ιμπεριαλιστές, που κονιορτοποιεί κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής, αλλά και τα σημαντικά ρήγματα ανάλογης συνοχής στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν δημιουργήσει τεράστιες μετακινήσεις λαών.
Οι αιματηρές εξελίξεις που δρομολογούν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, με πρώτη ύλη τους "αναλώσιμους λαούς", επιδέχονται μία μόνο απάντηση, που όσο δύσκολη και αν φαίνεται, άλλο τόσο αναγκαία είναι. Την ενίσχυση, με κάθε τρόπο, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και του αντιπολεμικού κινήματος. 

Περισσότεροι άνθρωποι είναι τώρα εκτοπισμένοι σε σύγκριση με οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου. Ένα στα 9 παιδιά, πάνω από το ένα τέταρτο ενός δισεκατομμυρίου παιδιών, ζει σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις, όπως το Αφγανιστάν, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ, το Νότιο Σουδάν, η Συρία και η Υεμένη.
Τα παιδιά αναλογούν σε παραπάνω από το ένα τρίτο του συνόλου των προσφύγων που κινήθηκαν και κινούνται στον βαλκανικό διάδρομο.
Για να ξεφύγουν από τις μάχες, νεογέννητα παιδιά και οι μητέρες τους ξενιτεύονται αντιμετωπίζοντας τεράστιους κινδύνους.
Αυτά τα παιδιά είναι πιο πιθανό να πεθάνουν πριν φτάσουν τα πέμπτα τους γενέθλια και βιώνουν ακραίο " ταξικό" μίσος, που μπορεί να αναστείλει τη μακροπρόθεσμη συναισθηματική και γνωστική τους ανάπτυξη.
Ασυνόδευτα παιδιά με ολέθρια ψυχικά τραύματα.
O χειμώνας απειλεί τα παιδιά των προσφύγων στον βαλκανικό διάδρομο.
Δεν είναι μόνο ότι έχουν αντιμετωπίσει την πιο σκληρή βία προτού ξεριζωθούν. Είναι και ότι η ίδια η διαδικασία της φυγής ενέχει πολλαπλούς κινδύνους για την ακεραιότητά τους. Κι αν επιβιώσουν, το μέλλον παραμένει άδηλο.
Ωστόσο, το ψυχικό τραύμα που βιώνουν έχει ολέθριες μακροχρόνιες συνέπειες για την ανάπτυξή τους και μπορεί να εκτείνεται σε δύο γενεές.
Ο λόγος για τα παιδιά των προσφύγων και μεταναστών.
Με βαρύτερες τις συνέπειες σε όσα ξεκινούν την Οδύσσεια ασυνόδευτα, πέρα από την αβεβαιότητα για το πού θα καταλήξουν και σε τι συνθήκες θα βρεθούν.
Κι όμως υποφέρουν σιωπηλά, ειδικά τα παιδιά που αδυνατούν να εκφραστούν, και αυτό το σαράκι εκδηλώνεται στα 2-5 χρόνια παραμονής τους στις χώρες όπου εγκαθίστανται κι εξαρτάται σημαντικά και από τις συνθήκες διαβίωσης που δεν είναι και οι καλύτερες στα διάφορα στρατόπεδα φιλοξενίας ή κράτησης.
Και αυτό, επειδή στον απόηχο του πολυμέτωπου και πολύνεκρου πολέμου, κηρυγμένου ή ακήρυχτου, που μαίνεται και γράφει αλλιώς στον χάρτη σύνορα και πατρίδες ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, ο καταδιωγμένος, αν είναι τυχερός και δεν θαλασσοπνιγεί, θα φυλακιστεί.Κι αν ξεφύγει θα μετατραπεί σε φτηνά εργατικά χέρια.

ΚΑΙ ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

"Προπαντός, να είστε πάντοτε ικανοί να νιώσετε, όσο πιο βαθιά γίνεται, οποιαδήποτε αδικία που διαπράττεται κατά του οποιουδήποτε, σ' οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Είναι η πιο όμορφη αρετή ενός επαναστάτη"(Τσε) .

Η αποκάλυψη του ρόλου των ιμπεριαλιστών και των ανταγωνισμών τους ως της αιτίας για το ματοκύλισμα των λαών και το δράμα των προσφύγων, η καταγγελία της τυχοδιωκτικής πολιτικής των εξαρτημένων χωρών, μαζί και της δικής μας, το δυνάμωμα του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και η ανάδειξη της αλληλεγγύης και της φιλίας των λαών, είναι τα μόνα στοιχεία που μπορούν να βάλουν φρένο σε αυτήν την κατάσταση.
Είναι αυτά που θα θωρακίσουν το λαό μας από τα κηρύγματα ρατσισμού και ξενοφοβίας που συγκαλύπτουν τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της δραματικής κατάστασης και κρατούν το λαό δέσμιο της πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των υποτακτικών τους.

Λουκάς Σαγιάς -  https://www.facebook.com/groups/495996295160/permalink/10158016096440161/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σεμινάρια εντατικοποίησης της δουλειάς στην ΕΥΔΑΠ

0

Την Δευτέρα 16/1/17 έγινε από την τομεάρχη ΕΥΔΑΠ του τμήματος Πειραιά κάλεσμα προς τους εργατοτεχνίτες και συζήτηση με τα παρακάτω θέματα:

1) τρόποι αύξησης της απόδοσής μας.
2) ατομικά και συλλογικά μέτρα προστασίας.
3) χρήση tamplet στις αναφορές μας.

Επίσης κάλεσε και τους ιδιώτες που χειρίζονται τα μπουλτοζάκια και τις τσάπες και ζήτησε και αυτοί να εντατικοποιήσουν την εργασία τους. Τους ζήτησαν δε να κάθονται υπερωρία χωρίς να πληρώνονται, αλλά να τους δίνουν ρεπό.
Έγινε αρκετή κουβέντα και μίλησαν αρκετοί εργαζόμενοι.
Ο εκπρόσωπος της ΕΡΓΑΣ με παρέμβασή του εξήγησε ότι η φύση της δουλειάς είναι τέτοια (εκσκαφή μέσα σε νερά, χιόνι. άσχημες καιρικές συνθήκες) που περαιτέρω εντατικοποίηση δεν είναι δυνατή. Πολλοί εργαζόμενοι ήδη πάσχουν από σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα. Εξάλλου το κάθε συνεργείο ξεπερνά κατά πολύ τη νόρμα που έχει τεθεί σαν ελάχιστο ημερήσιο έργο. Η λύση που προτείναμε είναι η πρόσληψη νέων εργαζομένων, ώστε να υλοποιούνται περισσότερες εργασίες στον ίδιο χρόνο.
Για την έλλειψη των ατομικών μέτρων προστασίας ζητήσαμε να τα προμηθευτούν και να μας τα δώσουν, όσα λείπουν.
Για το πολύ σοβαρό ζήτημα των συλλογικών μέτρων προστασίας, για την απαιτούμενη παρουσία του μηχανικού ασφαλείας δεν μας δόθηκε καμία εγγύηση για το πως προστατευόμαστε σε περίπτωση που στο χαντάκι μας περνά καλώδιο της ΔΕΗ ή αγωγός φυσικού αερίου ή αν εργαζόμαστε σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Η θέση τους ήταν στην κυριολεξία «κάντε ότι μπορείτε!»
Για το τάμπλετ επειδή πολλοί εργαζόμενοι δεν έχουν γνώσεις υπολογιστή ζητήσαμε να γίνουν πολλά σεμινάρια ώστε να αποκτηθεί εξοικείωση με τη χρήση του.
Τέλος εξηγήσαμε ότι με τους ιδιώτες είμαστε στα ίδια συνεργεία, είναι συνάδελφοί μας και ότι ισχύει για μας ισχύει και για αυτούς. Μας βοηθάνε και τους βοηθάμε και δεν είμαστε εργοδότες τους για να τους αστυνομεύουμε και είναι γελοίο να τους ζητά κάποιος να εργαστούν και στη θέση της πληρωμής να πάρουν ρεπό.
Το συμπέρασμα από όλη τη συζήτηση ήταν ένα και μοναδικό. Δουλεύετε πιο σκληρά, πιο εντατικά, χωρίς καμία άλλη ουσιαστική δέσμευση και φυσικά ούτε συζήτηση για νέες προσλήψεις. Να υπενθυμίσουμε ακόμα ότι πριν από λίγες μέρες η εταιρεία μοίρασε σημαντικά κέρδη στους μετόχους της, αποδεικνύοντας ότι πρώτον έχει χάσει το λεγόμενο κοινωνικό χαρακτήρα μιας εταιρείας κοινής ωφέ­λειας, δεύτερον ότι τα οικονομικά της είναι αρκετά καλά όταν πρόκειται να προσφέρει σημαντικά κέρδη στους μεγαλομετόχους της, όμως για τις ανάγκες της ανανέωσης του απαρχαιωμένου δικτύου και την πρόσληψη νέων εργαζόμενων ούτε συζήτηση δεν γίνεται και τρίτον καμία φυσικά συζήτηση δεν γίνεται για την αναπλήρωση των χαμένων εισοδημάτων των εργαζομένων οι οποίοι έχουν χάσει περίπου το 40% του μισθού τους στην εποχή των μνημονίων.

http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αποχαιρετισμός στο Γιάννη…

0

Τελικά ίσως έχουν δίκιο για το κακό «όνομα» του Γενάρη.

Πριν μερικές μέρες και ενώ ήταν έτοιμος να μπει στο δεύτερο σχήμα θεραπείας στην πολύ σύντομη πάλη του με τον καρκίνο, πέθανε αναπάντεχα ο συναγωνιστής Γιάννης Ζαρκαδής. Ίσως έτσι βέβαια να υπόφερε και λιγότερο από την προδιαγραμμένη -λόγω βουβής και ύπουλης επέκτασης- πορεία της αρρώστιας…

Ο Γιάννης ήταν από τους συνοδοιπόρους και συναγωνιστές μας στο Οικονομικό τμήμα της τότε ΝΟΕ στη Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε στο σχήμα των αγωνιστικών κινήσεων όλα τα χρόνια της σχολής και έδινε πάντα παρόν στα καλέσματα του δρόμου.

Πάντα με τις ενστάσεις του για το… μακροχρόνιο των στοχεύσεων μας, να αναζητά πιο «ρεαλιστικές» απαντήσεις, ωστόσο παρόν με την γκρίνια του σε κάθε κάλεσμα.

Μετά την αποφοίτηση οι πολιτικοί μας δρόμοι απόκλιναν και όπως πολλοί άλλοι προσπάθησε να βρει τις απαντήσεις που γύρευε στο γνωστό πρόσφατο πολιτικό «ρεαλισμό», και φυσικά είμαι σίγουρος ότι θα είχε βγάλει ήδη τα πολιτικά του συμπεράσματα…

Παιδί εργατικής οικογένειας μεταναστών και βασανισμένων ανθρώπων που γύρισαν στον τόπο τους από τις ανθυγιεινές κακουχίες που συνάντησαν στην ξενιτιά ( τι άλλο, Γερμανία) ο Γιάννης ήταν η επιτομή της ταξικότητας, του λαϊκού ανθρώπου, του «έξω καρδιά» που δεν έχανε ποτέ του το χαμόγελο. Η στόφα του ανθρώπου που αντιμέτωπος με άνισες και δύσκολες καταστάσεις «ψήνεται» πως όλα αντιμετωπίζονται… «Παρέλαση» έκαναν οι γνωστοί του από το νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της πρώτης νοσηλείας.

Ενημερωμένος από συγγενή του τον πήρα τηλέφωνο την μέρα του Αηγιαννού για το «χρόνια πολλά» και προβληματίστηκα μήπως είχα λάθος ενημέρωση καθώς μου απάντησε ένα Γιάννης γελαστός σα να μη συμβαίνει και τίποτα…

Ίσως με το έξω καρδιά ήλπιζε πως θα έκανε πίσω η αρρώστια αλλά…

Στο πρόσωπο του, στο πρόσωπο τόσων λαϊκών ανθρώπων που συμβάδισαν μαζί μας και δεν βρήκαν τις απαντήσεις που επιθυμούσαν στο χρόνο που ήθελαν, αποδίδουμε έναν χαιρετισμό και στα χρόνια της τόσο άγονης και πέτρινης νεανικής μας πολιτικοποίησης. Της δεκαετίας του 80. Κρατάμε όμως εκείνο το χαμόγελο του λαϊκού ανθρώπου ακόμα και μπροστά στην άνιση των άνισων μαχών, να μας συνοδεύει…

Δημήτρης Μάνος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αφιερωμένο στον φίλο - σύντροφο Λάμπη Καραμανλίδη

0

ένα χρόνο μετά την απαρηγόρητη απουσία του…
…παραληρούμε
κάτω απ΄ τους ίδιους κρεμασμένους ουρανούς,
με τα σκυλιά του κάτω κόσμου
να κοπαδιάζουνε και να απειλούνε.

ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ

Η πνοή σου

από επίχειρα ξεριζωμών

υποθηκευμένο μόχθο

και τραγούδια αναστάσιμα μελλοντικά,

να τσαλακώνει τα σεντόνια τα λευκά

που προορίζονται για λείψανα

που ακόμα περπατάνε.

Στα μάτια σου τα καθαρά

να κολυμπάν οι πόθοι:

απάτητα βουνά ρουμάνια ανέγγιχτα

κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά ….

που θα εισβάλουν κάποτε ορμητικά

στις πολιτείες που αρρωσταίνουνε

και μας χαλνάνε.

Να πίνεις τσίπουρο και να γελάς

και ο χώρος γύρω να αυγάζει,

και να θυμώνεις με τα ημέτερα κωλόπαιδα

που στις αξίες μας πατούν πριγκιπικά

και προσπερνάνε.

Δεν είσαι εδώ

και ούτε πρόκειται να ξαναρθείς

όταν τα χελιδόνια θα γυρνάνε.

Μιχάλης Μπάρτσας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο αγώνας στα χέρια των αγροτών, για πραγματικά μπλόκα στην αντιαγροτική πολιτική

0

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που γίνονται τις μέρες αυτές και προβάλλονται από κανάλια και εφημερίδες, είναι ακόμα στην αρχή. Θα λέγαμε, όμως, ότι έχουμε να κάνουμε με μια προβολή που μάλλον είναι αναντίστοιχη με τη μαζικότητα και την έκταση των κινητοποιήσεων, αφού μέχρι στιγμής μιλάμε για ελάχιστα μπλόκα που συσπειρώνουν ελάχιστους αγρότες και μάλιστα σε πολύ λίγες περιοχές της χώρας. Ακόμα και στη Θεσσαλία, που παραδοσιακά ήταν το «επίκεντρο» των κινητοποιήσεων, η εικόνα είναι πολύ πίσω από πέρυσι. Μικρότερη η συμμετοχή, πολύ λιγότερα τα τρακτέρ και έντονος ο προβληματισμός ανάμεσα στους αγρότες.

Δεν είναι ότι λείπουν τα προβλήματα. Ίσα-ίσα, οι φτωχομεσαίοι αγρότες, όπως και συνολικά ο λαός και οι εργαζόμενοι, είναι αντιμέτωποι με τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων, που τους οδηγεί στη φτώχεια, το ξεκλήρισμα και την εξαθλίωση.

Από φέτος (1/1/2017), με τον νέο ασφαλιστικό νόμο, επιβαρύνονται με δυσβάστακτες ασφαλιστικές εισφορές, που κλιμακωτά θα αυξάνονται κάθε χρόνο, ώστε σε βάθος 5ετίας (μέχρι το 2022) να φτάσουν στο τριπλάσιο από τις σημερινές. Κι αυτό σε μια περίοδο που ήδη χιλιάδες αγρότες αδυνατούν να πληρώσουν τις εισφορές τους στον ΟΓΑ (310.591 αγρότες με 821,8 εκατομμύρια ευρώ ληξιπρόθεσμες οφειλές, στις 31/12/2016), που σχεδόν το 50% των αγροτών είναι ανασφάλιστοι και χιλιάδες από αυτούς είναι αντιμέτωποι με κατασχέσεις.

Το ίδιο δυσβάστακτη είναι και η φορολογική επιβάρυνση των φτωχομεσαίων αγροτών. Η κυβέρνηση βέβαια περηφανεύεται ότι φέτος η κατάσταση βελτιώθηκε, αφού από το «13% από το πρώτο ευρώ» που είχαμε για τα εισοδήματα του 2015, για τα εισοδήματα του 2016 οι αγρότες φορολογούνται μεν με 22% (με την ίδια κλίμακα με μισθωτούς, συνταξιούχους και ατομικές επιχειρήσεις) αλλά έχουν αφορολόγητο στα 8.630 ευρώ, που -κατά τον Αποστόλου- σημαίνει ελαφρύνσεις για την πλειοψηφία των αγροτών. Κυβέρνηση και Αποστόλου, όμως, παραπλανούν. Κρύβουν ότι το αφορολόγητο ισχύει μόνο για τους κατ’ επάγγελμα αγρότες, δηλαδή μόνο για αυτούς που τηρούν λογιστικά βιβλία, που το αγροτικό τους εισόδημα είναι πάνω από το 50% του συνολικού τους εισοδήματος, που είναι ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ κλπ. Ευνοούνται έτσι οι μεγαλοαγρότες, ενώ αντίθετα υπερφορολογούνται χιλιάδες μικροαγρότες που εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν την αγροτική παραγωγή. Από την άλλη, η κυβερνητική προπαγάνδα μιλάει για «επιστροφή φόρου» που θα έχουν φέτος οι αγρότες λόγω της μεγάλης περσινής προκαταβολής (λόγω του «13% από το πρώτο ευρώ»). Ρίχνουν «στάχτη στα μάτια» των αγροτών, ωραιοποιώντας την κατάσταση, προβάλλοντας ένα συγκυριακό γεγονός και συγκαλύπτοντας τα βάρβαρα φορομπηχτικά μέτρα που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και που γονατίζουν χιλιάδες αγροτικές οικογένειες. Αλλά και αυτή -η όποια και εάν- «επιστροφή» υπάρξει, δεν θα προλάβει καν να φτάσει στις τσέπες των αγροτών, αφού θα συμψηφιστεί με τα βουνά από ληξιπρόθεσμα χρέη που έχουν συσσωρευτεί. Από την άλλη, ακόμα και αν δεν έχεις αγροτικό εισόδημα ή αν «μπήκες μέσα» από μια κακή σοδειά, πλημμύρα, παγετό κλπ, πάλι θα πληρώσεις φόρο, αφού σε περιμένουν τα κακόφημα «τεκμήρια».

Και να ήταν μόνο αυτά; Το αυξημένο κόστος παραγωγής, τα πανάκριβα καλλιεργητικά εφόδια, η δυσβάστακτη έμμεση φορολογία, το 24% στο ΦΠΑ, η κερδοσκοπία των εμπόρων και των μεσαζόντων, η τραπεζική τοκογλυφία, η εισφορά αλληλεγγύης, ο ΕΝΦΙΑ στα χωράφια, η αντιαγροτική ΚΑΠ, οι μειώσεις-τσεκούρωμα των επιδοτήσεων κλπ φέρνουν σε απόγνωση χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά.

Έχουν λόγους λοιπόν που κινητοποιούνται οι αγρότες. Και αυτό το ξέρει καλύτερα απ’ όλους η ίδια η κυβέρνηση, που από πολύ νωρίς έχει ξεδιπλώσει την προπαγάνδα της, για να προλάβει-αποτρέψει τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Έτσι, είχαμε τη συζήτηση στη Βουλή, τις δηλώσεις Τσίπρα, τις περιοδείες Αποστόλου ανά την Ελλάδα και την ενεργοποίηση του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ με ανακοινώσεις, άρθρα τοπικών βουλευτών σε επαρχιακές εφημερίδες κλπ, σε μια κεντρικά καθοδηγούμενη επιχείρηση υπεράσπισης της κυβερνητικής πολιτικής και αποπροσανατολισμού των αγροτών. Από την άλλη, η κυβέρνηση «στο παρά πέντε» προωθεί δευτερεύουσες ρυθμίσεις (π.χ. νομοθετική ρύθμιση για την έγκαιρη εξόφληση των παραγωγών από βιομηχανίες και εμπόρους), με στόχο να εκτονώσει την αγανάκτηση των αγροτών και να μείνει αλώβητος ο πυρήνας της αντιαγροτικής πολιτικής. Ακόμα και κονδύλια επιδοτήσεων, αποζημιώσεων κλπ που καθυστερούσαν για μήνες και χρόνια, «ξεκλείδωσαν» και πληρώθηκαν παραμονές των κινητοποιήσεων! Προσπαθεί από τη μια να καλοπιάσει τους αγρότες («είμαστε ανοιχτοί σε διάλογο») και από την άλλη να τους φέρει σε αντίθεση με τα άλλα κομμάτια του λαού, παρουσιάζοντάς τους ως «προνομιούχους» και «ευνοούμενους» έναντι των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Η κυβέρνηση βέβαια «τη δουλειά της κάνει». Το ερώτημα είναι τι κάνει το αγροτικό κίνημα. Και εδώ δυστυχώς η κατάσταση είναι και άσχημη και πολύ πίσω από τις ανάγκες της περιόδου. Όπως επίσης είναι και πίσω από τις περσινές κινητοποιήσεις, τόσο σε έκταση και μαζικότητα όσο και σε στόχους πάλης. Ενώ πέρσι δόθηκε ένας μεγάλος αγώνας για ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ τα αντιαγροτικά μέτρα, φέτος δεν υπάρχει ένα αντίστοιχο κεντρικό αίτημα-στόχος πάλης που να εκφράζει και να συνενώνει τη πλειοψηφία των αγροτών. Αντίθετα, βλέπουμε τα γνωστά «κατεβατά» με αιτήματα, άλλα σωστά-άλλα λαθεμένα, που όμως δεν αποτελούν στόχο πάλης. Η κυβέρνηση κατάφερε και πέρασε τα μέτρα και σήμερα οι συσχετισμοί είναι χειρότεροι, πιο δυσμενείς για το αγροτικό κίνημα. Βοήθησαν βέβαια σ’ αυτό και οι αγροτοπατέρες, δεξιοί και «αριστεροί», που για το μόνο που κόπτονταν ήταν να βγουν φωτογραφία στους στημένους «διαλόγους» της κυβέρνησης και να γίνουν αποδεκτοί ως συνομιλητές του Τσίπρα. Τα διάφορα «πανελλαδικά» «συντονιστικά», «επιτροπές» κλπ, που είναι κομματικά παραμάγαζα, το ξεπούλημα του αγώνα με «αγωνιστικές» κλιμακώσεις (η παρέλαση 17 τρακτέρ στο Σύνταγμα «κατόπιν αστυνομικής αδείας»!), τα πεσκέσια τσίπουρο στον πρωθυπουργό… οι «κατακτήσεις» για τις οποίες πέρυσι κάποιοι πανηγύριζαν, οδήγησαν στη σημερινή χειρότερη κατάσταση.

Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, παρά τους προβληματισμούς και τις επιφυλάξεις, οι αγωνιστές αγρότες οφείλουν να κάνουν δική τους υπόθεση τον αγώνα. Να παλέψουν για να εκφραστεί η οργή και η αγανάκτηση του αγροτόκοσμου, κόντρα στον υπονομευτικό-διαλυτικό ρόλο των αγροτοπατέρων. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να περάσει ο αγώνας στα χέρια των αγροτών. Από τα κάτω, μέσα από αγροτικούς συλλόγους, επιτροπές, να στηθούν πραγματικά όργανα πάλης των φτωχομεσαίων αγροτών. Και παράλληλα, συγκρότηση εκείνων των δυνάμεων που θα παλέψουν με τη γραμμή της αντίστασης και της διεκδίκησης, με τη γραμμή της αναμέτρησης. Κόντρα στους στημένους «διάλογους» της κυβέρνησης, κόντρα στη γραμμή του συμβιβασμού και του «εικονικού» κινήματος. Για την ανατροπή της αντιαγροτικής πολιτικής, για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάτω οι φασιστικές προκλήσεις! Αλληλεγγύη στο διωκόμενο Σ.Ρίζο!

0

Σε βιομηχανία διώξεων έχει εξελιχτεί η παραπομπή αγωνιστών σε δίκη, και στην πόλη μας, είτε, επειδή συμμετείχαν σε μαζικές κινητοποιήσεις, είτε μετά από θρασύτητες και ψευδείς μηνύσεις μελών της Χρυσής Αυγής.

Στις 31 Γενάρη δικάζεται ο Σεραφείμ Ρίζος, μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης μετά από μήνυση χρυσαυγίτη τον Ιούνιο του 2012. Επίσης στις αρχές του Φλεβάρη παραπέμπονται σε δίκη άλλες 2 δασκάλες πάλι μετά από μήνυση χρυσαυγίτη.
Η αποθράσυνση και τραμπούκικη συμπεριφορά των μελών της Χ.Α που έχουμε δει και στα Χανιά πατάει στην ανοχή και την ενθάρρυνση του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και των κυβερνήσεων του, απέναντι στο φασιστικό μόρφωμα, που το χρησιμοποιούν, μαζί με την πολιτική της φασιστικοποίησης, προκειμένου να χτυπήσουν τους εργαζόμενους, όταν αντιστέκονται στην πολιτική τους.

Ιδιαίτερα στις μέρες μας που ο λαός θα βρεθεί αντιμέτωπος με νέα μέτρα που θα εντείνουν τη φτώχια και την εξαθλίωση, η κυβέρνηση καθ' υπόδειξη και των ιμπεριαλιστών εντείνει τα μέτρα καταστολής, της κατάργησης των δικαιωμάτων στη διαδήλωση και την απεργία, ενισχύει τη φασιστικοποίηση. Ταυτόχρονα δίνει «συγχωροχάρτι» στη Χ.Α με τους εναγκαλισμούς του Καμένου στο όνομα του ψευτοπατριωτισμού.

Αυτή την κατεύθυνση έρχονται να υλοποιήσουν οι δίκες αυτές και γι' αυτό τις καταγγέλουμε και απαιτούμε την αθώωση του Σ. Ρίζου και όσων άλλων παραπέμπονται σε δίκη μετά από τις θρασύτατες και προκλητικές μηνύσεις από μέλη Χ.Α.

Να αθωωθούν! Να απαλλαγούν από κάθε κατηγορία οι δικαζόμενοι
Να μην περάσει η πρόκληση των φασιστών.
Το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί.

Χανιά, 30-01-2017

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
 http://protovouliantistasis.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ρόζα Λούξεμπουργκ. Πάντα με την επανάσταση όπου κι’ αν ήταν, όπως και αν ξεσπούσε και με όποιους συσχετισμούς κι αν διέθετε!

0

του Στέλιου Αγκούτογλου

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν εβραία στην καταγωγή και γεννήθηκε στα 1871, στο Ζάμοστς της ρωσοκρατούμενης, τότε, Πολωνίας. Ήταν το πέμπτο, το μικρότερο παιδί της οικογένειας του εμπόρου ξυλείας Ελιάσζ και της Λίνε Λούξεμπουργκ. Σε ηλικία πέντε ετών υποχρεώνεται, από την ασθένεια που την ταλαιπωρούσε, να περασθεί νάρθηκας στα πόδια της και να μείνει ακίνητη για έναν χρόνο. Όταν απαλλάχτηκε από αυτόν τον βραχνά το δεξί της πόδι ήταν κατά τι κοντύτερο και την υποχρέωνε να κουτσαίνει ελαφρά. Όμως και από εκείνη την ηλικία ξεχώριζε η Ρόζα για αυτά που έλεγε και για αυτά που έκανε. Βέβαια και όλη η οικογένεια του Ελιάσζ είχε προοδευτικές αντιλήψεις με σχετικές διώξεις, μιας και ζούσαν σε μια Πολωνία κατεχόμενη από τους Ρώσους, όπου οι Πολωνοί δεν χώνευαν τους Ρώσους, οι Ρώσοι τους Πολωνούς και όλοι μαζί τους εβραίους. Σ’ αυτήν την χώρα γεννήθηκε και η ιδέα να δημιουργηθεί μια κοινή γλώσσα όλων των λαών, για να μπορούν να συνεννοούνται και να ανοίγει πιο εύκολα ο δρόμος της αδελφοσύνης τους. Ήταν ο ρωσοεβραίος Λουδοβίκος Ζαμένχοφ (1859-1917) γιατρός οφθαλμολόγος, που γνώριζε και μιλούσε πολλές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες ήταν η ελληνική, η λατινική και άλλες πολλές και ασχολούνταν με τις γλώσσες των ανθρώπων. Τα διάφορα γλωσσολογικά πονήματά του τα υπέγραφε με το ψευδώνυμο Doctor Esperanto και από τότε καθιερώθηκε ως η γλώσσα Εσπεράντο, την οποία κάποιοι συνεχίζουν να την μαθαίνουν και να την ομιλούν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένας μοναδικός στοχαστής και αγωνιστής πίσω από έναν κοινό ράφτη μας νεύει για ένα χαροποιό μέλλον μπροστά στο σπαρακτικό παρόν

0

Αναμφισβήτητα με το βιολογικό φευγιό του ο κάθε ένας από τους μεγάλους σκαπανείς της δικής μας υπόθεσης, δηλαδή της αδιαχώριστης και με επαναστατικό τρόπο κατάλυσης του ιμπεριαλιστικού ζυγού και της επίτευξης της ταξικής χειραφέτησης ενάντια πάντοτε στη ρεφορμιστική αυτομόληση, αφήνει ένα μεγάλο κενό. Όμως ζώντας έχουν καλύψει με την πολύτιμη προσφορά τους ένα ασύγκριτα μεγαλύτερο. Δεν θα ήταν υπερβολή άλλωστε να ισχυριστεί κανείς πως πάνω τους αντικατοπτρίζονταν ολάκερη η ιστορία του σύγχρονου ορθόδοξου κομουνιστικού ρεύματος μετά την αποφράδα φάση της ρεβιζιονιστικής στροφής. Και βέβαια με το σπουδαίο ιδεολογικοπολιτικό κληροδότημά τους ανοίγουν στην τρικυμισμένη κοινωνική και διεθνή πραγματικότητα μια ακόμη μεγαλύτερη, ελπιδοφόρα και λυτρωτική προοπτική. Οπότε όσο και αν μας φτωχαίνει η δυσαναπλήρωτη αναχώρησή τους, άλλο τόσο περισσότερο μας είχε εμπλουτίσει πρωτύτερα ο πακτωλός της διαδρομής τους στις αρένες της ταξικής σύγκρουσης.

Σε ένα μικρό θεμελίωμα σαν απομακρύνονται σιγά- σιγά κάποια από τα πιο σημαντικά και ιδρυτικά αγκωνάρια του, μπορεί να φαντάζει αυτονόητα αυτή η απώλεια δυσαναπλήρωτη και ενδεχομένως και ανησυχητική. Μονάχα που όλοι αυτοί οι πρωτομάστορες που χαράξανε μέσα σε αντίξοες συγκυρίες ένα διαφορετικό και μοναχικό μονοπάτι γεμάτο πειρασμούς και κινδύνους και αντίθετο στην κυρίαρχη κατεύθυνση του συμφιλιωτισμού με την αντίδραση, μερίμνησαν ώστε να αντέχει. Να είναι ικανό να αναγεννιέται και να συνεχίζει αταλάντευτα να χτίζεται με τα ανεκτίμητα υλικά που άφησαν πίσω τους σε μια πιο στερεή και διευρυμένη βάση. Να μη σκιάζεται με τις επιθέσεις των δυναστών του λαού και να μη πτοείται από την πρόσκαιρη και δραματική υποχώρηση του παγκόσμιου κομουνιστικού κινήματος. Να πασχίζει τέλος να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στο ξεφύτρωμα και ενίσχυση εστιών αντίστασης στον αντιλαϊκό τυφώνα και στην όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία ανοικοδόμηση ενός ρωμαλέου μπροστάρη της εργατικής τάξης.

Αναρωτιέται κανείς κάπου εδώ πως θα ήταν άραγε η πορεία της ανθρωπότητας δίχως την καταλυτική παρέμβαση των προοδευτικών ηγετικών φυσιογνωμιών. Χωρίς Σπάρτακο, Μαρξ, Λένιν, Στάλιν και Μάο θα εκπορθούσαν οι κολασμένοι της γης τα κατάφρακτα κάστρα των εκμεταλλευτών και καταπιεστών επιχειρώντας έστω και ανολοκλήρωτα εφόδους στον ουρανό μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τα απέραντα δεινά της ανισότητας; Αν έλειπε ο Δανιηλίδης, ο Χοτζέας, ο Γεμιστός, ο Καμαρέτσος, ο Κωνσταντόπουλος και τόσοι άλλοι συντελεστές θα υφίστατο [έστω και στην ανεπαρκή (αλλά υπαρκτή και ζωηρά πάλλουσα) σε σχέση με τις απαιτήσεις της περιόδου] στη σημερινή μορφή η οργάνωση μας, ως ένας πόλος που δρα ενάντια στη ρεφορμιστική -συνδιαχειριστική λαγνεία, που δυστυχώς κατακλύζει το αριστερό στερέωμα; Καθόλου ασεβής ως προς τον θετικό ρόλο που διαδραματίζουν οι εμβληματικές προσωπικότητες είναι φυσικά η απάντηση - άποψη πως η ιστορικοκοινωνική εξέλιξη εδράζεται ανέκαθεν και πρώτιστα στην κίνηση των μαζών.

Τουναντίον η επιβεβαίωση της συμμετοχής των οραματιστών και καθοδηγητών στη διαμόρφωση του γίγνεσθαι και η απότιση φόρου τιμής στα πρόσωπα τους είναι κρίσιμα απαραίτητη και επισφράγιση της διαλεκτικής σύζευξής των. Όχι απλά για λόγους ευγνωμοσύνης μιας και έθεσαν τις εξαιρετικές ικανότητες τους αποκλειστικά και με αυταπάρνηση στην υπηρεσία του πιο ευγενικού και υπέροχου σκοπού. Εκείνος ο οποίος προέκυψε στην επιφάνεια αυτού του πλανήτη από τη στιγμή που άρχισε να γράφεται η ιστορία στη χαραυγή του «πολιτισμού» με το μελάνι της αδικίας και της φρίκης, αλλά σχηματοποιήθηκε και κατέστη εφικτός μετά ακριβώς την εμφάνιση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Όχι μόνο γιατί παρά το ότι στις μέρες μας λυσσομανά η βαρβαρότητα των τύραννων των λαών, έχουν ανοίξει χάριν και της μεσολάβησης των πεφωτισμένων μας οι χαραμάδες για την στοιχειοθετημένη και με επιστημονική μάλιστα μεθοδολογία μελλοντική και οριστική συντριβή των αντιπάλων. Δυνατότητα που οπωσδήποτε θα ζύγωνε μοιραία κάποια στιγμή, ακόμη και αν Αυτοί δεν λάμπρυναν τα σκοτάδια. Μα θα έρχονταν μάλλον αργοπορημένα, πιο άγουρη και ατροφική, πολύ πιο ευάλωτη. Κυρίως όμως τους πρέπει η αναγνώριση μιας και αυτή λειτουργεί σαν αποδοχή του τεράστιου συμβολισμού και της συμπύκνωσης μιας ολάκερης δέσμης ιδεών και θέσεων επάνω τους. Λειτουργώντας επιπρόσθετα σαν συμβόλαιο που μας δεσμεύει για την γονιμότερη αξιοποίηση των παρακαταθηκών τους και τη συνέχιση του έργου τους με την ίδια προσήλωση και με αυξημένη ένταση.

Θυμάμαι σαν προσωπική εμπειρία σε μια σύντομη και σχετικά πρόσφατη συνάντηση μας όταν ακούγοντας με το δέος που χαρακτηρίζει ένα λοφίσκο ο οποίος αντικρίζει ένα Έβερεστ τις πάντοτε καλοπροαίρετες και εύστοχες συμβουλές του, ξαφνικά σταμάτησε και μου απεύθυνε μια τόσο φαινομενικά ρηχή μα και συνάμα απύθμενη ερώτηση συναφή με το βιβλίο που έγραφε. Συνειδητοποίησα ξανά λοιπόν για πολλοστή φορά το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου. Το τι απεικόνιζε αυτός ο σπάνιος αγωνιστής. Συνδυάζοντας μια ολύμπια πραότητα με μια ιδιαίτερη μαχητικότητα. Κλειδώνοντας ένα πελώριο πολιτικό ανάστημα σε μια ταπεινή παρουσία. Ισοσκελίζοντας την αυστηρή προσήλωση στις άκαμπτες αρχές με μια αυθεντική δημοκρατικότητα και πηγαία καλοσύνη. Συγκεράζοντας με απίστευτη μαεστρία την απλοϊκότητα και λιτότητα του λόγου του με το χάρισμα της διεισδυτικότητας, της σε απίστευτο βαθμό κατανοητής ανάλυσης της πολυπλοκότητας και αντιφατικότητας των φαινόμενων και της πλέον καίριας διατύπωσης σε όποιο θέμα καταπιανόταν. Μη υποστέλλοντας την αποστομωτική υπεράσπιση των ανυποχώρητων ιδεών του με τον σεβασμό απέναντι στον συνομιλητή. Έρρεε ο λόγος του, ποτέ επιτηδευμένος και ποτέ υπακούοντας σε ένα στείρο εντυπωσιασμό. Χρωματισμένος από τη βαθειά λαϊκότητα της ιδιοσυγκρασίας του και εναρμονίζοντας τη μεγαλοπρέπεια και την πειθώ του με μια απαράμιλλη σεμνότητα. Γι’ αυτό η φωνή του διαπερνούσε πρώτα απ` όλα την καρδιά του ακροατηρίου, για να σφηνωθεί αμέσως μετά μέσα βαθειά στο νου του. Αφού ήταν πασίδηλο πως ότι εξωτερίκευε ήταν η πιο αγνή πρόθεση και η πιο βαθειά πεποίθηση στην κομουνιστική νομοτέλεια. Στην οποία πράγματι είχε με συνέπεια στρατεύσει και θυσιάσει όχι ένα μέρος της ζωής του, αλλά το όλον του είναι του. Αλήθεια, τι πλέον εξαίσιο και ανεπανάληπτο μπορεί να χαρακτηρίσει έναν μαχόμενο κομουνιστή, όταν η λαχτάρα του για μακροημέρευση μεταφραζόταν στην διακαή αγωνία του να μη στερήσει το κίνημα, την οργάνωση μας και τη διεθνιστική αλληλεγγύη ούτε από μια ώρα λιγότερης δημιουργικής προσφοράς; Ακόμη και δεκάδες ζωές να του τύχαιναν, ξανά αχόρταγος θα έφευγε νοιώθοντας την ανάγκη για ακόμη περισσότερη συνδρομή.

Οπωσδήποτε ο τέλειος κομουνιστής θα ειδωθεί στους κόλπους της αταξικής κοινωνίας, όταν αυτή θα κάνει τις ύστατες δρασκελιές της προς την πλήρη υλοποίηση της. Τινάζοντας τα τελευταία απομεινάρια του βούρκου που είχε επικαθήσει στο διαβρωτικό διάβα των χιλιετηρίδων μέσα από τα άδικα κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Σίγουρα όμως ο σύντροφος Γρηγόρης, ο στοργικός πατέρας όλων των νεότερων συντρόφων, ο δοτικός φίλος, ο αδάμαστος μαχητής, ο βαθυστόχαστος διανοητής, ο τίμιος καθοδηγητής, η επιτομή της προσήνειας και αγαθότητας θα αποτελεί μέχρι τότε ένα πρώιμο υπόδειγμά του. Ένα γεμάτο ακτινοβολία ενάρετο πρόπλασμα της διαγωγής των μελών που θα απαρτίζουν τις κατοπινές θαυμάσιες κοινωνίες της συλλογικής αντίληψης, εκτοξευμένο πολύ νωρίτερα από το απροσδιόριστο ελεύθερο αύριο μέσα στην αγριότητα του τωρινού χωροχρόνου. Του αξίζει απόλυτα όσο σε ελάχιστους η απονομή του ευσήμου πως πέρασε μια ολοκληρωμένη και χρήσιμη ζωή παλεύοντας για την επίτευξη ενός ανολοκλήρωτου ιδανικού. Ο φάρος που άναψε όμως μαζί με τους υπόλοιπους μεγάλους, μεγαλύτερους και μικρότερους, προγενέστερους, συνοδοιπόρους και απόγονους θα σβήσει μόνο όταν το μακρινό, πολυκύμαντο και επίμοχθο ταξίδι των βασανιζόμενων προλεταριάτων και λαών της γης φτάσει στον προορισμό του. Άλλωστε μεριμνούν προς τούτο όλες οι συμμορίες της καρχαριοκρατίας και των ιμπεριαλιστών που κυριαρχούν ανά την υφήλιο ρίχνοντας αδιάκοπα με όλες τις συμφορές που ασταμάτητα προκαλούν άφθονα εκρηκτικά στην ίδια τους την υπόσταση.

Γρηγόρη μας, το κουρασμένο κορμί σου που χρεώθηκε να μεταφέρει ένα ξεχωριστό, ένα δυσεύρετο ψυχικό και πνευματικό φορτίο οδηγήθηκε στο τελευταίο σπιτικό του μακριά από τις υποκριτικές και προσβλητικές τυμπανοκρουσίες που συνηθίζονται για τους ποταπούς επώνυμους του κολασμένου αστισμού, όταν εκείνοι θάβονται. Ακόμη και η κήδευσή σου κατάληξε ένα πανηγύρι αγάπης και συγκίνησης που σου άρμοζε και παράλληλα μια ορκωμοσία πίστης στις αξίες που και εσύ συγκρότησες και μας μεταλαμπάδευσες με τον πιο φλογερό τρόπο. Η καρδιά σου θα κτυπά στη δική μας, η σκέψη σου θα φτερουγίζει διαρκώς στο μυαλό μας, η παρουσία σου νοερά θα μας συνοδεύει και ενθαρρύνει σε κάθε εκδήλωση κινηματική. Και η πίκρα μαζί με το δάκρυ για τον χαμό σου δεν θα εξατμιστεί. Θα γίνει οργή και πείσμα ώστε το χώμα που σε σκεπάζει, το βαρύ και βρώμικο χώμα, το καπιταλιστικό, που γίνεται πιο ανυπόφορα πιεστικό με την μπότα των σφετεριστών, των ληστών και δημίων της οικουμένης, κάποτε να ελαφρύνει. Σε κάθε στιγμή αγώνων θα μετριάζεται, μέχρι που ο μόνιμος κομουνιστικός αγέρας το κάμει πάνω σου πούπουλο.

Το οφείλουμε χρέος στη μνήμη σου και το έχουμε ταυτόχρονα αδήριτη ανάγκη απέναντι σους ολέθρους που μας ετοιμάζουν.

Η αθανασία του συντρόφου Γρηγόρη θα έρθει μέσα από την καθημερινή πάλη ίσαμε τη αμετάκλητη δικαίωση όσων πρέσβευε. Η παρεμβολή των κάθε Γρηγόρηδων στο κύλισμα της ιστορίας είναι το λίπασμα της μελλοντικής εποποιίας των λαών.

ΚΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απεργιακές κινητοποιήσεις σε NOKIA, CYTA, WIND

0

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Wind

Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia

Σωματείο Εργαζομένων στη Cyta

Τα Σωματεία μας, τα οποία συμμετέχουν στον Συντονισμό Σωματείων και Εργαζομένων στις τηλεπικοινωνίες και την τεχνολογία, αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να προχωρήσουμε σε από κοινού κινητοποιήσεις μπροστά στην επίθεση που δεχόμαστε από εργοδότες και κράτος.

Καλούμε τους συναδέλφους μας να συμμετέχουν μαζικά στις παρακάτω κινητοποιήσεις

• Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia: Στάση Εργασίας την Τρίτη 31/1/17.

• Σωματείο Εργαζομένων Cyta Hellas: Στάση εργασίας 3μμ -5μμ την Τετάρτη 1/2/17.

• Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στη Wind: 24ωρη απεργία την Πέμπτη 2/2/17, συγκέντρωση στα κτίρια της Wind, Λ. Αθηνών 106 Κολωνός και Κηφισίας 66 Μαρούσι.

Παλεύουμε συλλογικά

• ενάντια στις απολύσεις και τους εξαναγκασμούς σε παραίτηση

• ενάντια σε κάθε μορφή ελαστικής σχέσης εργασίας

• ενάντια στις δουλικές σχέσεις εργασίας, όπως ‘μαθητείες’, voucher κλπ

• ενάντια στην εντατικοποίηση και τις εργολαβίες

• ενάντια στα αντεργατικά μέτρα

• για την υπογραφή επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης με βάση τις ανάγκες μας

Ο αγώνας που δίνουμε δεν αφορά μόνο τις εν λόγω επιχειρήσεις ή τον κλάδο μας, αλλά όλους μας. Είναι αγώνας ενάντια στη συνολική υποτίμηση της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας που προσπαθούν να επιβάλλουν εργοδότες και κράτος. Οι εργατικές κατακτήσεις, η παιδεία, η δημόσια και δωρεάν περίθαλψη, η δημόσια ασφάλιση, η πρόνοια χτυπιούνται συστηματικά ενώ ολοένα και περισσότεροι οδηγούνται στη φτώχεια και την ανεργία. Από την άλλη πλευρά στο απυρόβλητο παραμένουν οι εργοδότες και οι θεσμοί που τους προστατεύουν. Εμείς διαλέγουμε το δρόμο του αγώνα και της αλληλεγγύης για να προασπίσουμε τα συμφέροντα της τάξης μας απέναντι στην απελπισία και την παθητικότητα. Και θα συνεχίσουμε δυναμικά έως ότου επιτευχθούν οι επιδιώξεις μας!

Καλούμε σωματεία, εργατικές ομάδες, συνελεύσεις γειτονιάς και άλλες συλλογικότητες να συμπαρασταθούν με ψηφίσματα και την φυσική τους παρουσία στις κινητοποιήσεις μας. Πιστεύουμε ότι η σύνδεση των αγώνων είναι μονόδρομος, ότι η αλληλεγγύη είναι το πιο σημαντικό όπλο που έχουμε για την προάσπιση της ζωής μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΑΓΩΝΑΣ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λευτεριά στον ΕΡΚΑΝ- Κάτω ο φασισμός του Ερντογάν- Αλληλεγγύη στους αγωνιστές των λαών της Τουρκίας

0

του Στέφανου Πράσσου

Πρώτη φορά συνελήφθη, από το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας, σε ηλικία δεκαοχτώ χρονών γιατί ως φοιτητής τότε συμμετείχε σε μια διαδήλωση. Για αυτό του το «ατόπημα» κλείστηκε στα μπουντρούμια του καθεστώτος και σακάτεψε την υγεία του από τις άθλιες συνθήκες στις φυλακές και την απεργία πείνας.

Είναι κάποιες φορές στην πορεία του αγώνα, της ταξικής Πάλης και της ζωής γενικότερα που αισθάνεσαι ευτυχής γιατί διάλεξες αυτή την ιδεολογική, πολιτική, φιλοσοφική πλευρά (τη σωστή κατά τη γνώμη μου) που εμπεριέχει και τον προλεταριακό διεθνισμό. Και που ευτυχώς δεν έχεις ουδεμία σχέση με την άλλη πλευρά, την αντίπερα όχθη, που είναι η εκμετάλλευση, η καταπίεση, ο φασισμός, ο ρατσισμός, ο σωβινισμός και ο Εθνικισμός που «απλώνετε σα χολέρα» και στις μέρες μας βρομίζοντας ψυχές και μυαλά.

Με αφορμή την πρόσφατη σύλληψη του συντρόφου μας Ερκάν (Şerif Turunç), από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν, όσοι τον γνωρίσαμε και βρεθήκαμε μαζί του στους κοινωνικούς αγώνες αισθανόμαστε πραγματικά υπερηφάνεια για αυτόν τον Τούρκο αγωνιστή που έδωσε όλη του τη ζωή για την υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και όλων των πανανθρώπινων αξιών. Μπορούμε να δηλώσουμε με υπερηφάνεια: Ναι αυτός είναι συναγωνιστής, σύντροφος, αδερφός!

Αντίθετα αισθανόμαστε ντροπή και αηδία που είμαστε συμπατριώτες με κάτι αποβράσματα σαν τον Μιχαλολιάκο, τον Άδωνη, τον Φαήλο, τον Παπά τον Κασιδιάρη και πολλά ακόμα δίποδα αυτού του φυράματος που ντροπιάζουν όχι μόνο την Ελλάδα και τον πολιτισμό της αλλά και το ανθρώπινο είδος συνολικά.

Με τον Ερκαν γνωριστήκαμε πριν καμιά δεκαετία εδώ στην Κοζάνη, (έκτοτε συναντηθήκαμε πολλές φορές) όταν ήρθε με άλλους Τούρκους συντρόφους ως αντιπροσωπεία της «Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν». Σκοπός της επίσκεψης ήταν να αναδείξουμε στην εργατική τάξη και στο λαό της Περιοχής μας τα προβλήματα που έχουν οι εργαζόμενοι στην Τουρκία, το φασιστικό καθεστώς που επικρατούσε και ειδικότερα την απεργία πείνας που ήταν τότε σε εξέλιξη από πολλούς αγωνιστές, στις φυλακές της Τουρκίας αλλά και έξω απ’ αυτές, με στόχο την κατάργηση των Λευκών Κελιών η κελιά τύπου F όπως ονομάζονταν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σ αυτή την απεργία χάθηκαν 122 αγωνιστές, πρωτοπόροι εργάτες, τα καλύτερα στελέχη των επαναστατικών οργανώσεων στην Τουρκία.

Στα πλαίσια αυτών των στόχων κάναμε περιοδεία στα ορυχεία και στα εργοστάσια της ΔΕΗ, στη Δυτική Μακεδονία, πραγματοποιήσαμε μαζικές συγκεντρώσεις όπου μίλησε ο Ερκαν, που ήξερε καλά τα Ελληνικά, δείξαμε βίντεο από τις απαράδεκτες συνθήκες των φυλακισμένων στην Τουρκία, κάναμε άπειρες συζητήσεις με εργαζόμενους δυναμώνοντας έτσι την αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους λαούς σε Τουρκία και Ελλάδα. Οι Τούρκοι σύντροφοι ενθουσιάστηκαν πραγματικά από την ανταπόκριση των εργαζομένων, την ταξική Αλληλεγγύη και τη διάθεση που έδειξαν να μάθουν για όλα όσα συμβαίνουν στη γειτονική Χώρα. Υπήρξαν και μερικοί (ελάχιστοι ευτυχώς) που προσπάθησαν να ξεράσουν το μίσος και το σωβινισμό αλλά απομονώθηκαν αμέσως από τους ίδιους τους εργάτες.

Από όσα συζητήσαμε τότε και θυμάμαι ο Ερκάν (Şerif Turunç) είναι Τούρκος πολίτης Αραβικής καταγωγής. Ανήκει στην Αραβική μειονότητα, μια από τις εβδομήντα τόσες εθνικές μειονότητες που ζουν στην Τουρκία. Μια μικρή μειονότητα, όπως έλεγε ο ίδιος, που αριθμεί τρία εκατομμύρια κατοίκους.

Πρώτη φορά συνελήφθη, από το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας, σε ηλικία δεκαοχτώ χρονών γιατί ως φοιτητής τότε συμμετείχε σε μια διαδήλωση. Για αυτό του το «ατόπημα» κλείστηκε στα μπουντρούμια του καθεστώτος και σακάτεψε την υγεία του από τις άθλιες συνθήκες στις φυλακές και την απεργία πείνας. Έτρωγε ελάχιστα γιατί είχε χαλάσει το στομάχι του και δεν μπορούσε να φάει. Από αυτό το πρόβλημα πάσχουν οι περισσότεροι αγωνιστές που έχουν προβεί σε απεργία πείνας. Όταν βγήκε από τις φυλακές το έσκασε και ήρθε στην Ελλάδα όπου έμεινε δεκαπέντε χρόνια, δραστηριοποιήθηκε μέσα από την «Επιτροπή Αλληλεγγύης» και συμμετείχε σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Ο Ερκάν συνελήφθη στις 22 Γενάρη στην τουρκική πόλη Tekirdağ (Ραιδεστός) και παρουσιάστηκε στα τουρκικά μέσα σαν "τρομοκράτης". Ο Ερκαν συνελήφθη τραυματισμένος όπως φαίνεται κι από τις φωτογραφίες που έδωσε το καθεστώς σε δημοσιότητα και υποβλήθηκε σε απάνθρωπα βασανιστήρια όπως καταγγέλλουν οι σύντροφοί του από την «Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν».

Την ίδια μέρα έπεσε μαχόμενος ο Bilgehan Karpat, φοιτητής στο Πολυτεχνείο ODTÜ . Είχε φυλακισθεί και στις ελληνικές φυλακές στην υπόθεση Γκύζη. Ήταν ένας αποφασισμένος αγωνιστής 28 χρονών που έλεγε «Δεν είμαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Κάνω αυτό που πρέπει και είμαι εκεί που πρέπει.»

Ο Ερκάν είχε συλληφθεί ξανά τον Ιούνη του 2014 στην Ελλάδα με την κατηγορία της παροχής υποστήριξης στην δράση της οργάνωσης "Επαναστατικό Λαϊκό απελευθερωτικό Μέτωπο DHKP-C", αφού αυτή την οργάνωση την έχει εντάξει το Τουρκικό καθεστώς αλλά και οι Αμερικάνοι στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων. Τότε ο Ερκάν παρέμεινε στη φυλακή για κάποιους μήνες και αθωώθηκε ομόφωνα στο δικαστήριο αφού πρώτα είχε ξεσηκωθεί και ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις στη Χώρα μας.

Το τι θα επακολουθήσει στις Τουρκικές φυλακές δεν τολμάμε να το σκεφτούμε παρότι το γνωρίζουμε καλά από τους Τούρκους αλλά και από τους Έλληνες συντρόφους μας, που πέρασαν «του λιναριού τα πάθη» από τους «συμπατριώτες» μας βασανιστές, τους «συνέλληνες», ανθρωπόμορφα κτήνη, υπηρέτες του Συστήματος.

Γι' αυτό Χρειάζεται ο αγώνας και η Αλληλεγγύη όλων μας, για να απελευθερωθεί ο Ερκάν και όλοι οι σύντροφοι που κρατούνται άδικα στις φυλακές του απάνθρωπου, φασιστικού καθεστώτος του Ερντογάν. Για να έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι σε όλους τους λαούς θα είναι ελεύθεροι και θα μπορούν να απολυόσουν όλα τα αγαθά της γης, της τεχνολογίας και της επιστήμης.

Κάτω ο ιμπεριαλισμός, Κάτω ο καπιταλισμός, Θάνατος στο φασισμό

Κοζάνη 29/1/2017

https://www.kommon.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ (στάση εργασίας στα νοσοκομεία)

0

Συναδέλφισσες –φοι,
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει και εντείνει την αντεργατική επίθεση που ξεκίνησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, πιστή στις εντολές «των θεσμών» να παρθεί πίσω ότι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις των εργαζόμενων. Την ίδια στιγμή η πολιτική ηγεσία του υπουργείου υγείας ισχυρίζεται ότι η κατάσταση στην περίθαλψη είναι καλή. Είναι όμως έτσι;

Μόνο στα χρόνια της κρίσης έχουν συνταξιοδοτηθεί περίπου 20.000 εργαζόμενοι στα νοσοκομεία αυξάνοντας κατακόρυφα τις ήδη χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις. Απέναντι σ’ αυτό, η κυβέρνηση προκηρύσσει ελάχιστες θέσεις κυρίως με ευέλικτες μορφές εργασίας (συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου ή έργου, επικουρικοί, μέσω προγραμμάτων κ.α.) και προσλαμβάνει με το σταγονόμετρο.

Παρόλη την εξουθένωση των εργαζόμενων τα κενά είναι τόσα που σε όλο και περισσότερα τμήματα, ακόμα κ μονάδες, δεν μπορούν να εγγυηθούν ούτε καν την ασφάλεια των αρρώστων.

Υπουργείο αλλά και παρατάξεις φύλα προσκείμενες στη σημερινή αλλά και στις προηγούμενες κυβερνήσεις, ή αποκρύπτουν αυτή την αλήθεια ή αν την αποκαλύπτουν δεν κάνουν τίποτα για να πιέσουν για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού που είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα. Με μεγάλη άνεση υπουργοί κ διοικητές από εκεί που εκθειάζουν τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία για το φιλότιμο, τις γνώσεις, τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλουν, μόλις αυτοί ζητήσουν το αυτονόητο δηλαδή ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς γι’ αυτούς και νοσηλείας για το λαό, θυμούνται τις νοσηλεύτριες που πλέκουν σε κάποια κέντρα υγείας, τους «υπεραρίθμους» νοσηλευτές σε κάποια επαρχιακά νοσοκομεία, τους «βολεμένους» εργαζόμενους σε κάποια τμήματα ή και υπηρεσίες νοσοκομείων κλπ κλπ.

Συγχωνεύσεις τμημάτων, ακόμη μεγαλύτερη εντατικοποίηση της δουλειάς και αλλαγή των συντελεστών υπολογισμού των οργανικών θέσεων (που θα δημιουργήσει εικονικά ακόμη και πλεονάζον προσωπικό) είναι τα μέσα με τα οποία η κυβέρνηση θα «λύσει» το πρόβλημα στη περίθαλψη. 

Με τη μονιμοποίηση της λιτότητας στο νέο μισθολόγιο, με το πετσόκομμα κύριων και επικουρικών συντάξεων και του εφάπαξ με την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, τη φοροληστεία με την αύξηση άμεσης και έμμεσης φορολογίας και όλους τους άλλους ευφάνταστους τρόπους λεηλασίας του εισοδήματος μας η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει την κρίση αλλά φορτώνει τα βάρη της στις πλάτες του λαού.

Συναδέλφισσες –φοι,
Για όλα αυτά οι κυρίαρχες συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΠΟΕΔΗΝ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να κάνουν κάτι. Με τα κακόγουστα σόου που ονομάζουν «Καραβάνι της υγείας» και μεταφέρουν από πόλη σε πόλη δεν έχουν σκοπό να πιέσουν την κυβέρνηση να προσλάβει προσωπικό ούτε να την εμποδίσουν να περάσει τα νέα αντεργατικά μέτρα. Σκοπός τους είναι να φθείρουν εκλογικά την τωρινή κυβέρνηση για να επανέλθουν δριμύτεροι οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Ιδιαίτερα λυπηρό είναι το γεγονός ότι αριστερές παρατάξεις αντί να κοντραριστούν μ’ αυτή την ηγεσία και να οργανώσουν πραγματικούς αγώνες την ακολουθούν και καμία φορά τη βγάζουν από τη δύσκολη θέση με τις προτάσεις τους.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να παλέψουμε για καλύτερες συνθήκες ζωής και δουλειάς. Πρέπει να πιάσουμε το νήμα των πραγματικών και όχι των εικονικών αγώνων. Να οργανώσουμε και να δυναμώσουμε τα σωματεία μας αναγνωρίζοντας και απομονώνοντας όλους αυτούς που είναι εναντίον μας, που κάνουν το παν να αποτύχουν οι κινητοποιήσεις ακόμα και όταν τις ψηφίζουν, που στρέφουν τον έναν εργαζόμενο απέναντι τον άλλον, τον ένα κλάδο κατά του άλλου, το ένα νοσοκομείο απέναντι στο άλλο. Που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία, που μετέτρεψαν τον συνδικαλισμό σε συνδιαλλαγή, που θέλουν τους εργαζόμενους έρμαια της κατάστασης και όχι δημιουργούς καλύτερων συνθηκών ζωής κ δουλειάς.

Η αναμονή δε βοηθάει. Κανένα δικαίωμα σε χαρίστηκε ποτέ και πουθενά. Κατακτήθηκε με αγώνες και διατηρήθηκε με αγώνες.

Η διέξοδος πιστεύουμε ότι βρίσκεται στην κατεύθυνση της αντίστασης, της διεκδίκησης και της δημιουργίας όρων μαζικού κινήματος. Στα πλαίσια αυτά θεωρούμε ότι το καλύτερο για την 8ωρη στάση εργασίας της 1ης Φλεβάρη θα ήταν κεντρική συγκέντρωση στο υπουργείο υγείας και διαδήλωση.

ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΕΕ –ΔΝΤ

Ταξική πορεία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΩΩΘΗΚΕ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

0

Αθωώθηκε πριν από λίγες ώρες ο Παύλος Αντωνόπουλος από το Τριμμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας όπου είχε συρθεί με τις κατηγορίες της αντίστασης κατά της αρχής και της απείθειας. Η υπόθεση αφορούσε την σύλληψή του στις 8-1-2014 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών στο πλαίσιο συνέντευξης τύπου που πραγματοποιούσαν πολιτικές και συνδικαλιστικές συλλογικότητες για να καταγγείλουν την απαγόρευση των διαδηλώσεων που είχε επιβάλει η τότε κυβέρνηση με αφορμή την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από την χώρα μας.

Σε μια γεμάτη από αγωνιστές της Αριστεράς και του κινήματος αίθουσα το κατηγορητήριο με μάρτυρα κατηγορίας άνδρα των ΜΑΤ κατέρρευσε, οδηγώντας τον εισαγγελέα να προτείνει την αθώωσή του πράγμα που έγινε, με τους παρευρισκόμενους να ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Από την ακροαματική διαδικασία καταδείχθηκαν οι πολιτικές πλευρές μιας στοχευμένης σύλληψης που ήθελε να στείλει το μήνυμα της τρομοκράτησης του λαού και των εργαζομένων με στόχο την αποτροπή συμμετοχής τους σε συγκεντρώσεις και πορείες για την διεκδίκηση των αιτημάτων τους αλλά και για την υπεράσπιση του αναφαίρετου δικαιώματος κινηματικής απάντησης σε κάθε είδους αντιδημοκρατικές απαγορεύσεις.

Μέλη της Ταξικής Πορείας που παραβρέθηκαν στη δίκη ένωσαν τη φωνή τους με τους υπόλοιπους αγωνιστές στην κατεύθυνση του στόχου που αισίως επιτεύχθηκε. Μια σημαντική νίκη στο δρόμο της αντίστασης και έμπρακτης απάντησης στις διώξεις, που μπορεί να μη κατάφεραν στο συγκεκριμένο συμβάν να “δέσουν” οι “θεσμοί” (μηχανισμοί καταστολής και αστική δικαιοσύνη), αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μείνουν στο άμεσο και προσεχές μέλλον στο ίδιο επίπεδο. Ιδιαίτερα όσο βαθαίνει και κλιμακώνεται η επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Η πολιτική των απαγορεύσεων, της φασιστικοποίησης, της καταστολής και των διώξεων είναι άρρηκτα δεμένη με αυτήν της εξάρτησης και της αντιλαικής επίθεσης και μόνο μέσα απ' αυτό το πρίσμα είναι αναγκαίο και μπορετό να αντιμετωπίζεται.

Ταξική Πορεία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνεδρίαση-Αποφάσεις Συντονιστικού της Λ.Α.-Α.Α.Σ. στη Θεσσαλονίκη

0

Την Παρασκευή 27 του Γενάρη συνεδρίασε το Συντονιστικό της Λαϊκής Αντίστασης Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στη Θεσσαλονίκη με θέματα απολογισμού και προγραμματισμού.
Αποτιμήθηκαν θετικά οι δύο συνελεύσεις συγκρότησης της Λαϊκής Αντίστασης Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στα ανατολικά και δυτικά και τονίστηκε η αναγκαιότητα και η δυνατότητα να γίνουν παραπάνω βήματα γείωσής της στις τοπικές κοινωνίες-γειτονιές. Πετυχημένο κρίθηκε και το γλέντι της Λαϊκής Αντίστασης Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στα ανατολικά πριν τις γιορτές, καθώς δόθηκε η ευκαιρία σε πολλές δεκάδες αγωνιστών να διασκεδάσουν μαζί και να γνωριστούν καλύτερα.

Στο φόντο των αντιδραστικών διεθνών και εσωτερικών εξελίξεων, με ανοιχτά και επικίνδυνα όλα τα κρίσιμα ζητήματα, προκρίθηκε η ανάγκη περαιτέρω συζήτησης-ανάλυσής τους. Για το σκοπό αυτό αποφασίστηκε η σύγκλιση των συνελεύσεων δυτικά και ανατολικά τo επόμενo διάστημα προκειμένου να παρθούν και οι απαραίτητες εξωστρεφείς πρωτοβουλίες. Αποφασίστηκε, επίσης, στο πλαίσιο της παρέμβασης μας στο προσφυγικό ζήτημα, η έκδοση αφίσσας και πλατιάς προπαγάνδισης των απόψεών μας στους εργαζόμενους και στο λαό σε μια περίοδο που είναι φανερή η αντιμεταναστευτική- αντιπροσφυγική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της όσο και η φασιστική και ρατσιστική δράση της Χρυσής Αυγής.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βίντεο από τη πολιτική κηδεία του συντρόφου Γρηγόρη Κωνσταντόπουλου

0

Κείμενο και βίντεο από την Παντιέρα:

Ν.Ξ.

Αποχαιρετήσαμε με πολιτική κηδεία το ιστορικό στέλεχος της επαναστατικής αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο.
Οι σύντροφοί του τού ΚΚΕ(μ-λ) τον τίμησαν όπως του άξιζε. Με ιδιαίτερη συγκίνηση τον αποχαιρέτησαν και οι σύντροφοί του από το ΤΚΡ/ML, που τον είχαν ανακηρύξει επίτιμο μέλος και του δικού τους κόμματος.
Παρά την απλότητα και τη σεμνότητά του ο Γρηγόρης ήταν προσωπικότητα μεγάλου διαμετρήματος και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από αγωνιστές όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι συγκινητική η ανακοίνωση του ΤΚΡ/ML. Τα βίντεο με τις ομιλίες που ακολουθούν, αποτελούν ταυτόχρονα και ένα «καλειδοσκόπιο» με στιγμιότυπα από τη ζωή και τη δράση του.
Όπως ήταν φυσικό, τον Γρηγόρη τίμησαν στην τελευταία αυτή πολιτική εκδήλωση και οι σύντροφοί του από άλλες οργανώσεις με πολλές από τις οποίες είχε συνεργαστεί ως στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ). Όλοι ανεξαιρέτως όσοι τον είχαν γνωρίσει ή είχαν συνεργαστεί μαζί του, έχουν να λένε τόσο για την πολιτική του συγκρότηση, συνέπεια και σοβαρότητα, όσο και για το ήθος και την απλότητα που τον διέκρινε.

Ήταν παρών και ο ίδιος. Μέσα από τα λόγια και τις διηγήσεις των συντρόφων του πρώτα από όλα. Αλλά και με εκείνο το γνωστό παιγνιώδες χαμόγελο της φωτογραφίας… «Είναι το χαμόγελο της επαναστατικής αισιοδοξίας, που αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για δύσκολες στιγμές της ζωής», έγραψε ο Κ.Κ. που εξηγεί και σε ποιες συνθήκες βγήκε η φωτογραφία.
Αναφερόμενος στα χρόνια προβλήματα της υγείας του Γρηγόρη και τον τρόπο με τον οποίο αυτός τα αντιμετώπιζε, ο Αντρέας Βογιατζόγλου είπε σε κάποιο σημείο της ομιλίας του:
Πολλές φορές αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη αρρώστια το 2001, και κάθε φορά που έβγαινε αλώβητος, συνήθιζε να λέει σε συζητήσεις του με άλλους συντρόφους, συναγωνιστές και φίλους ότι ζούσε κατά κάποιον τρόπο λαθραία, ότι θα έπρεπε να είχε πεθάνει ήδη αρκετές φορές. Ε, όχι λοιπόν! Ο σύντροφός μας επάξια κέρδιζε τις μάχες γιατί ήθελε να ζήσει και να προσφέρει.
Και βέβαια σε άλλο σημείο, προς το τέλος της ομιλίας, εύστοχα σχολίασε:
Αγωνιστές του διαμετρήματος του Γρηγόρη δεν έζησαν λάθρα ούτε πέρασαν στο διάβα της ζωής απαρατήρητοι. Σημάδεψαν την εποχή που έζησαν και αφήνουν φορτίο που πρέπει να κουβαλήσουμε αυτοί που μένουμε σήμερα αλλά και όσοι μας πλαισιώσουν στα επόμενα χρόνια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

0

Ήταν όλοι εκεί. Παλιοί και νέοι σύντροφοι. Πρώην και νυν. Όλων των ηλικιών αλλά κυρίως νεολαίοι εργαζόμενοι και φοιτητές. Οι σύντροφοί του από το ΚΚΕ(μ-λ), το ΚΚΤ/ΜΛ, την ΑΤΙΚ, την Ταξική Πορεία και οι νεολαίοι του ΚΚΕ(μ-λ). Από το Μ-Λ ΚΚΕ, το ΝΑΡ-Κομμουνιστική Απελευθέρωση, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ, το ΕΚΚΕ, την ΟΚΔΕ. Εκεί ήταν και οι δύο από τους τέσσερις τρελούς, όπως μου τους χαρακτήρισε ο ίδιος σε μια κουβέντα μας κάποτε, που αποφάσισαν ότι το ΚΚΕ(μ-λ) έχει λόγους ύπαρξης, ο Βασίλης και ο Στέλιος. Έλειπε ο Ηλίας. Ήταν εκεί και τα φιλαράκια του ο Σάββας και ο Δημήτρης. Έλειπε ο Χρήστος. Ήταν και ο αδερφός του ο Στάθης και οι αδερφές του Ζωή, Τούλα και Μάτα, τα ξαδέρφια του, τα ανήψια του και οι συντοπίτες του. Στο πλήθος του συνέρρευσε στο νεκροταφείο της Καισαριανής διακρίναμε επίσης τον Δημήτρη  Στρατούλη από την ΛΑ.Ε, την Τασία Χριστοδουλοπούλου, παλιά στελέχη του ΚΚΕ(μ-λ) σαν τον Στέλιο Μανούσακα, Μήτσο Καρακώστα, Ινη Μεσαρέ.

Ήρθαν απ΄ όλη την Ελλάδα, από την Ευρώπη, από παντού. Σ' ένα συλλαλητήριο τιμής και αποχαιρετισμού σ' ένα μεγάλο επαναστάτη. Σ' έναν άνθρωπο που επί δεκάξι χρόνια πήγαινε κόντρα στο θάνατο και τον ξεγελούσε, που έβγαζε άκυρες ιατρικές γνωματεύσεις και προβλέψεις με πολύ μεγάλη χαρά! Που μας έκανε να πιστέψουμε ότι είναι αθάνατος. Σ' ένα αγωνιστή που όποτε και να έφευγε θα ήταν νωρίς. Σ' ένα εργάτη κομμουνιστή που δεν αντιγράφεται, δεν αντικαθίσταται, αλλά το ήθος, το ύφος, την αγάπη του για το λαό και την εργατική τάξη, το πνεύμα συλλογικότητας, ο σεβασμός απέναντι στους ανθρώπους και τους αγωνιστές, η αγωνιστικότητα και η επαναστατικότητά του γίνονται παράδειγμα για όλους μας.

Πρώτος μίλησε ο Νίκος Παπαβασιλείου από τη μεριά του Κ.Ο. του Κ.Κ.Ε.(μ-λ), ακολούθησε ο γραμματέας του Ανδρέας Βογιατζόγλου για να εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο του Κ.Ο. και ο οποίος στο τέλος με λυγμό μας κάλεσε να μην κλαίμε! Ακολούθησε ο Κώστας ο Μπεκιάρης από τη Ταξική Πορεία βαθιά συγκινημένος όπως και ο Στράτος ο Κατσένης από τους νεολαίους του ΚΚΕ(μ-λ) που και αυτός δύσκολα κρατιόταν. Όπως όλοι μας άλλωστε!

Μίλησαν για το Γρηγόρη, το σύντροφό τους και μέλος τους, τον "μπαμπά" τους όπως τον φώναζαν, οι σύντροφοί του από το ΚΚ Τουρκίας/ Μαρξιστικό Λενινιστικό και την ΑΤΙΚ που τόσο αγάπησε και που ήθελε να τους στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις μέχρι το τέλος. Ιδιαίτερη στιγμή όταν ο εκπρόσωπος του ΚΚΤ/ΜΛ μίλησε εκτός κειμένου.

Μίλησαν και ο Κώστας Παπαδάκης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Σάββας Μιχαήλ από το ΕΕΚ, ο Μιχάλης Βαφειάδης από το ΕΚΚΕ, ο Άκης Αδαμόπουλος από το Μ-Λ ΚΚΕ, ο Άγγελος Χάγιος από το ΝΑΡ, ο Σοφρώνης Παπαδόπουλος από την ΟΚΔΕ. Ιδιαίτερα συγκινητικός ο Σάββας Μιχαήλ που εκτός από όλα τ' άλλα ήταν συναγωνιστής του και στην μάχη για την υγεία τους και για τον οποίο ο Γρηγόρης ανησυχούσε ιδιαίτερα. Ακόμη πιο συγκινητικός ο Δημήτρης ο Δεσύλλας που ενώ ήταν εκεί δεν μπόρεσε και ζήτησε να του διαβάσει κάποιος άλλος την αποχαιρετιστήρια ομιλία του. Συνέχισε ο Γιάννης ο Βάρλας από τη Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και οι δύο από του τέσσερις της Κ.Ε. του παλιού ΚΚΕ(μ-λ) ο Στέλιος Αγκούτογλου και ο Βασίλης Σαμαράς για να κλείσει ο πιο παλιός των συντρόφων του Στέφανος Καραμήτρος τραγουδώντας τη Διεθνή. Τη Διεθνή που τη τραγουδήσαμε όλοι με τις γροθιές μας ψηλά. Προς τιμήν του Γρηγόρη.

Το σύντροφο Γρηγόρη σήκωσαν στους ώμους τους οι σύντροφοί του από την Ελλάδα και τη Τουρκία φωνάζοντας συνθήματα αγώνα και τιμής και στις δύο γλώσσες. Φωνάζοντας ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Συγκινηθήκαμε και κλάψαμε γιατί είμαστε κομμουνιστές. Γιατί είμαστε "καλοί άνθρωποι" όπως συνήθιζε να λέει ο Γρηγόρης για τους κομμουνιστές. Ο Γρηγόρης και οι 300 συντροφοί του δικαιώθηκαν και δικαιώνονται συνεχώς γι' αυτό που επέλεξαν να κάνουν το 1982, σε εμάς απομένει το μονοπάτι που αυτοί χάραξαν να το κάνουμε λεωφόρο όπου θα τη βαδίσει η εργατική τάξη και όλος ο λαός μας για την ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος, για την επανάσταση.

Created with flickr slideshow.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το Κ.Ο. του Κ.Κ.Ε.(μ-λ) για τον σύντροφο Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο - επικήδειος λόγος

0

Με μεγάλη οδύνη ανακοινώσαμε την απώλεια του συντρόφου μας, του Γρηγόρη Κωνσταντόπουλου, ο οποίος υπήρξε μέλος του Κ.Ο. αδιάλειπτα από το 1982 μέχρι σήμερα.

Το μεσημέρι της Δευτέρας 23 του Γενάρη, αυτός ο μεγάλος κομμουνιστής, αυτός ο τεραστίου διαμετρήματος αγωνιστής άφησε την τελευταία του πνοή. Γράφτηκε έτσι ο επίλογος μιας ολόκληρης ζωής τού πολυαγαπημένου μας Γρηγόρη, αφιερωμένης και αφοσιωμένης στο κίνημα, στους λαϊκούς και ταξικούς αγώνες, στην επανάσταση, στο σοσιαλισμό, στον κομμουνισμό και τον προλεταριακό διεθνισμό.

Ούτε η δική του μάχη, ούτε η υποστήριξη της οικογένειάς του, ούτε η αμέριστη συμπαράσταση από τους έλληνες και τούρκους συντρόφους που βρίσκονταν στο πλάι του ήταν αρκετά, αυτή τη φορά, για να κερδίσει ο σύντροφός μας μια ακόμη μάχη με το θάνατο.

Από την άνοιξη του 2001 (την εποχή που χαροπάλευε ο αξέχαστος σύντροφός μας Βασίλης Γεμιστός), ο Γρηγόρης ξεκίνησε να παλεύει το θάνατο, ο οποίος τον πλησίαζε και τον ξαναπλησίαζε απειλητικά όλα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα. Και ο σύντροφος κατάφερνε να βγαίνει νικητής, διαψεύδοντας ιατρικές προβλέψεις και στατιστικές.

Ακόμα και τις τελευταίες ώρες, οι άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα του και όσοι αγωνιούσαν από απόσταση είχαν μια κρυφή ελπίδα ότι θα τα καταφέρει. Όπως τα κατάφερε όταν ξεπέρασε τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που είχε στον πνεύμονα, όπως ξεπερνούσε την καρδιακή του πάθηση, όπως όταν, προς κατάπληξη όλων, ξεπέρασε την αφωνία. Τέτοιο πάθος για ζωή, τέτοια επιμονή, καρτερικότητα, αποφασιστικότητα, ψυχραιμία τη συναντάς σε ξεχωριστούς ανθρώπους που επάξια κατακτούν το ρόλο του ηγέτη, που κοιτάνε μπροστά και δεν λοξοκοιτάζουν τρομαγμένοι και απογοητευμένοι.

Πολλές φορές αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη αρρώστια το 2001, και κάθε φορά που έβγαινε αλώβητος, συνήθιζε να λέει σε συζητήσεις του με άλλους συντρόφους, συναγωνιστές και φίλους ότι ζούσε κατά κάποιον τρόπο λαθραία, ότι θα έπρεπε να είχε πεθάνει ήδη αρκετές φορές. Ε, όχι λοιπόν! Ο σύντροφός μας επάξια κέρδιζε τις μάχες γιατί ήθελε να ζήσει και να προσφέρει.

Οσοι τον έζησαν από κοντά βίωσαν αυτή την περιφρόνηση κινδύνου που τον χαρακτήριζε. Έβλεπαν, παρά τις συνέπειες που άφηναν στο ταλαιπωρημένο του κορμί οι αρρώστιες, ότι τις ξεπερνούσε γιατί πολύ απλά ήθελε να προχωρήσει, να πάει παρακάτω, να αντιμετωπίσει νέα καθήκοντα, νέες προκλήσεις.

Από πολύ νωρίς διέκρινε την ήττα του κινήματος και τις βαριές συνέπειες που αυτή είχε πρώτα απ’ όλα στην εργατική τάξη και τους όπου γης κολασμένους, κατατρεγμένους, καταπιεσμένους, εξαθλιωμένους. Όχι μόνο δεν το έβαζε κάτω, αλλά βλέποντας τον μακρύ δρόμο μπροστά μας, ήθελε να δίνει συνέχεια το «παρών» για να αλλάξουν τα δεδομένα υπέρ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Πίστευε ακράδαντα και βαθιά ότι σ’ αυτή τη μεγάλη μάχη για τη συγκρότηση του κινήματος και της εργατικής τάξης δεν περισσεύει κανένας. Πόσο μάλλον ο ίδιος! Δεν ήθελε ποτέ να φανταστεί τον εαυτό του σαν απόμαχο. Θεωρούσε ότι με το να χάσει τη μάχη με το θάνατο κάνει το χατίρι όχι στο θάνατο αλλά στους εχθρούς του κινήματος, στους ταξικούς αντιπάλους. Θεωρούσε ότι μένοντας στις επάλξεις δεν κρατάει κάποια θέση, αλλά δημιουργεί νέες θέσεις για νέους αγωνιστές. Επέμενε να ζει γιατί με τίποτα δεν ήθελε να χάσει τη δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με νέους αγωνιστές που ξεπηδούσαν μέσα από την ταξική πάλη, να συζητάει μαζί τους, να τους εκλαϊκεύει τις μεγάλες αλήθειες και τις μεγάλες ιδέες της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας και πράξης.

Επέμενε να ζει έτσι ώστε, διατηρώντας τη ζωντανή επαφή με την οργάνωση και τις λειτουργίες της, να παίρνει δύναμη και υλικό, να το επεξεργάζεται και να στοχάζεται για το μέλλον, την προοπτική, την αποτελεσματικότητα των αγώνων που έρχονται. Τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια που η υγεία του δεν του επέτρεπε να παίρνει μέρος στη λειτουργία της οργάνωσης και δεν του αφήνε περιθώρια να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις, εντάθηκε η τάση του να μελετήσει βαθύτερα τα δεδομένα της ταξικής πάλης, τη σχέση της εργατικής τάξης με τα υπόλοιπα στρώματα της κοινωνίας. Προσπάθησε να καλύψει αυτή την ανάγκη και μέσα από μελέτη αλλά και συζήτηση με συντρόφους και συναγωνιστές, ακόμη και αν διαφωνούσε μαζί τους.

Ολη του τη μέρα, τα τελευταία χρόνια (εκτός από τα διαστήματα που υπέφερε από τη δύσπνοια), την αφιέρωνε στη μελέτη και την εξαγωγή συμπερασμάτων, πολιτικών, κοινωνικών, για την εργατική τάξη την οποία όχι άδικα θεωρούσε την κινούσα δύναμη της επανάστασης. Όσοι σύντροφοι βρίσκονταν δίπλα του αυτά τα δύσκολα χρόνια με διάφορες ευκαιρίες τον καθησύχαζαν να μην αγχώνεται και να μη σκέφτεται ότι πρέπει να «τελειώσει».Με συντροφικό τρόπο του θυμίζαμε ότι ο ίδιος ήταν αυτός που απαιτούσε διαλεκτική σκέψη, που ζητούσε η συλλογικότητα να θριαμβεύει πάνω στην ατομικότητα. Σ’ αυτές τις προσπάθειες δεν υπάρχει «τέλος». Υπάρχουν προχωρήματα που κάπου φτάνουν, και η συνέχιση της ταξικής πάλης αναλαμβάνει να τα προχωρήσει.

Όσοι σύντροφοι είχαν επαφή όλα αυτά τα χρόνια με τα συμπεράσματα στα οποία κατέληγε ο σύντροφός μας είναι βέβαιοι ότι τα όσα παρήγαγε, τα όσα επιβεβαίωσε και τα όσα χρειάστηκε να απορρίψει είναι ένα υλικό που θα βοηθήσει, θα συμβάλει, θα ωθήσει τις επεξεργασίες της οργάνωσης αλλά και ευρύτερα στην καλύτερη ψηλάφηση των δρόμων προς την απελευθέρωση!

Γι’ αυτό και θα αξιοποιηθεί και θα προβληθεί από το ΚΚΕ(μ-λ), μέσα από διάφορες μορφές και τρόπους. Πώς είναι δυνατόν να μείνει μια τέτοια δουλειά αναξιοποίητη όταν και μέσα σ’ αυτήν, πέρα από την καθοριστική συμβολή του Γρηγόρη, απεικονίζονται και εκφράζονται διαχρονικές προσπάθειες δεκάδων χρόνων, συντρόφων και συναγωνιστών, μέσα από τις παρεμβάσεις τους στα σωματεία, στους ταξικούς αγώνες, στην Ταξική Πορεία κ.λπ.

Άλλωστε, το Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ) πιστεύει ότι μέσα από την όλη κίνηση να αξιοποιηθεί και να προβληθεί η προσπάθεια του πολυαγαπημένου μας συντρόφου θα καταφέρει με έναν συλλογικό τρόπο να επεξεργαστεί αυτά τα συμπεράσματα και να τα εντάξει στην όλη φυσιογνωμία της οργάνωσης, αλλά και στην υπηρέτηση της μεγάλης ανάγκης να συνδεθούμε με την εργατική τάξη.

Το Κ.Ο. αντιλαμβανόταν όλα αυτά τα χρόνια την ανάγκη που είχε ο σύντροφός μας να ολοκληρώσει την προσπάθειά του σε πιο στενή σχέση και σύνδεση με την καθοδήγηση της οργάνωσης και αναγνωρίζει ότι δεν κάλυψε πάντα αυτή την ανάγκη. Όχι όμως γιατί την υποτιμούσε ή δεν έβλεπε τη σημασία της, αλλά γιατί μια οργάνωση στα δικά μας μέτρα και με τόσες προτεραιότητες -και με τις τόσες ανατροπές που συντελέστηκαν αυτά τα χρόνια- δεν κατάφερνε να ανταποκριθεί και στις απαιτήσεις που αναδείκνυε η προσπάθεια του συντρόφου Γρηγόρη.

Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι

Το ΚΟ εκφράζει όλη την οργάνωση καταθέτοντας τη μεγάλη συγκίνηση αλλά και τη μεγάλη περηφάνια που μας γέμισε η ανακοίνωση του ΤΚΡ/ΜL για το θάνατο του συντρόφου μας.

Το ΚΚΕ(μ-λ), χωρίς να παραγνωρίζει ότι το μόνιμο καθήκον της προώθησης του προλεταριακού διεθνισμού υλοποιείται με συλλογικό τρόπο και σε αναφορά με τα κοινά μέτωπα πάλης της εργατικής τάξης, αισθάνεται μεγάλη την ανάγκη να τιμήσει τη μεγάλη προσφορά του συντρόφου μας, που χάρη στις δικές του επίμονες προσπάθειες έχουμε πετύχει να διαμορφώσουμε στέρεες και σταθερές σχέσεις με το γειτονικό αδελφό κόμμα, που έχουν δοκιμαστεί μέσα στα χρόνια και που αναμένεται να συνεχίσουν το ίδιο και περισσότερο ανθεκτικές στις νέες απαιτήσεις.

Ένα από τα πράγματα που ο σ. Γρηγόρης ήθελε περισσότερο είναι το ΚΚΕ(μ-λ) να συνεχίσει και να αναβαθμίσει τις σχέσεις προλεταριακού διεθνισμού με το TKP/ML. Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει τις άοκνες προσπάθειές του, με τα απανωτά ταξίδια του, έχοντας βέβαια την υποστήριξη και άλλων συντρόφων, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, να σφυρηλατήσει συντροφικές διμερείς αλλά και πολυμερείς σχέσεις με άλλα κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις, με άλλες αντιιμπεριαλιστικές, αντικαπιταλιστικές κινήσεις.

Έδινε μεγάλη σημασία και πίεζε ώστε το ΚΚΕ(μ-λ) να έρχεται σε επαφή με οποιαδήποτε, ακόμα και μικρή, προσπάθεια γινόταν στον κόσμο για να συγκροτηθεί πυρήνας κομμουνιστών. Φυσικά, ήταν πάντα ο πρώτος που προσφερόταν να πάει να συναντήσει, να συζητήσει, να γνωρίσει, να καταλάβει τους αγωνιστές στις περιοχές αυτές που ήθελαν να βαδίσουν στην κομμουνιστική προοπτική.

Ο αξέχαστος σύντροφός μας, ο Βασίλης Γεμιστός, εντυπωσιαζόταν από αυτή τη διάθεση του Γρηγόρη να έρθει σε επαφή με τους κομμουνιστές όπου γης. Τον εντυπωσίαζε που γνώριζε με πολλές λεπτομέρειες τη δράση και τη διαδρομή μιας σειράς οργανώσεων και κινημάτων. Αστειευόμενος του έλεγε: «Γρηγόρη, δεν ξέρεις κατά πού πέφτει η Ναύπακτος, πώς διάολο ξέρεις την επαρχία της Ινδίας ή την περιοχή της Λατινικής Αμερικής όπου εξελίσσεται αντάρτικο;»

Το ΚΚΕ(μ-λ) οφείλει πολλά στο σύντροφο Γρηγόρη, που κατάφερε μέσα στα χρόνια που πέρασαν να συνδυάσει την κύρια πάλη του στο εσωτερικό της χώρας με τα διεθνιστικά του καθήκοντα και μάλιστα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Όταν ο σύντροφος ταξίδευε στη Ρωσία για να συναντήσει ρώσους κομμουνιστές μετά το ’90-91, όταν συμμετείχε στις διαδικασίες του ILPS, όταν λάμβανε μέρος στις εκδηλώσεις μνήμης για τον σ. Καϊπάκαγια, αξέχαστο ηγέτη του TKP/ML, και ηγούνταν των αντιπροσωπειών μας, ουσιαστικά συνέβαλλε στο να ανεβαίνει η εκτίμηση που είχαν τα άλλα κόμματα και οργανώσεις για το ΚΚΕ(μ-λ).

Γεμίζουμε συγκίνηση και περηφάνια όταν βλέπουμε ένα στέλεχος της καθοδήγησής μας, ιδρυτικό της οργάνωσής μας, να γίνεται επίτιμο μέλος του αδελφού κόμματος που έχει δώσει τόσες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το φασισμό, τον καπιταλισμό.

Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι βλέποντας ένα αδελφό κόμμα που έχει δώσει τόσους νεκρούς επαναστάτες στον αγώνα ενάντια στην αδικία και την εκμετάλλευση, να βλέπει στον σ. Γρηγόρη και στην οργάνωση του ΚΚΕ(μ-λ) εκείνα τα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά που να δικαιολογούν τόσο στενή σχέση ανάμεσα στα δύο κόμματα. Μας γεμίζει κουράγιο να βλέπουμε δοκιμασμένους επαναστάτες, όπως οι σύντροφοι του TKP/ML και οι συναγωνιστές της ΑΤΙΚ, να αναγνωρίζουν στη δράση μας και τη φυσιογνωμία μας εκείνα τα στοιχεία που να μας εμπιστεύονται στον κοινό μεγάλο αγώνα.

Ο σ. Γρηγόρης ήταν πράγματι ακούραστος και διατεθειμένος να αναλάβει από την πιο υπεύθυνη δουλειά μέχρι την πιο χαμάλικη – κι ας είχε το πόδι του με πρόβλημα. Μπορούσε κάθε Σαββατοκύριακο να παίρνει το ΚΤΕΛ και να πηγαίνει στην επαρχία. Μπορούσε να ταξιδεύει μέρες και βδομάδες για να συναντήσει εκπροσώπους άλλων οργανώσεων σε άλλες χώρες. Μέχρι πριν από 5 χρόνια καθάριζε τα γραφεία, έπλενε ποτήρια για να κάνει πράξη αυτό που έλεγε ο Ηλίας ο Καμαρέτσος στο σχολείο της νεολαίας, ότι ηγεσία και βάση πρέπει να είναι ένα. Έστω και αν η βάση (για να αστειευτούμε) δεν έπλενε ούτε καθάριζε τόσο συχνά.

Δεν σκιάζονταν μπροστά σε καμία δυσκολία. Μας έκανε να «ξεχνάμε» ότι είχε δυσκολίες με το πόδι του. Βέβαια, όσοι τον ζούσαν από κοντά ήξεραν ότι το μόνο που μπορούσε να ρίξει την ψυχολογία του Γρηγόρη ήταν η βλάβη στο μηχανισμό στο πόδι του. Μόλις όμως η βλάβη αποκαθίστατο, ο Γρηγόρης ξανά άλλος άνθρωπος, σαν μικρό παιδί, με το χιούμορ του, τις πλάκες του, την καλοσύνη του, έτοιμος να πρωτοστατήσει.

Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι

Οσοι έζησαν το σύντροφό μας από κοντ, διαπίστωσαν ότι τα χρόνια που ο Γρηγόρης μαζί με το Στάθη βρέθηκαν στον Καναδά, τον σημάδεψαν και τον χαρακτήρισαν.

Στα χρόνια εκείνα, και στον απόηχο της ΜΠΠΕ αλλά και των μεγάλων αντιπαραθέσεων με το ρεβιζιονισμό, ο Γρηγόρης μετεξελίχθηκε γρήγορα από έναν νέο προοδευτικό άνθρωπο με ευαισθησίες, που δεν ανεχόταν το άδικο, σε έναν ολοκληρωμένο αγωνιστή που συναντούσε την κομμουνιστική προοπτική, τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, την προσήλωσή του στον προλεταριακό διεθνισμό.

Εκείνα τα χρόνια ανέδειξε μια σειρά ηγετικές ικανότητες που θα τις διεύρυνε τα μετέπειτα χρόνια όταν θα γύρναγε στην Ελλάδα. Ανέδειξε ικανότητες να συγκροτεί πυρήνες αγωνιστών, να εκδίδει έντυπα και εφημερίδες, να εμπεδώνει έναν πραγματικά πλατύ τρόπο πλησιάσματος του κόσμου. Εκείνα τα χρόνια συνειδητοποίησε το πόσο εκτιμάει την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Το πόσο τις εμπιστεύεται και πόσο πιστεύει στη δύναμή τους.

Το φορτίο που συσσώρευσε εκείνα τα χρόνια, η εμπειρία που απέκτησε του επέτρεψαν όταν γύρισε στην Ελλάδα να έχει καθοριστική συμβολή στο στήσιμο της συνοικιακής δουλειάς, δραστηριοποιούμενος στο σύλλογο Μακρυγιάννη, αλλά και μετέπειτα στη συγκρότηση και το δυνάμωμα της ΠΕΣΠ.

Στο σύντροφο Γρηγόρη αλλά και στο σύντροφο Στάθη, τον αδελφό του, την περίοδο του 1982 έπεσε ένα μεγάλο βάρος στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ), γιατί ήταν τα μόνα στελέχη του παλιού ΚΚΕ(μ-λ) στην Αθήνα που διαπίστωσαν έμπρακτα ότι μπορούν να συνδέσουν τις προσπάθειές τους μ’ αυτές των υπόλοιπων στελεχών του ΚΚΕ(μ-λ) που προέρχονταν από την ΚΟ Θεσσαλονίκης. Στους δύο αυτούς συντρόφους, που συνάντησαν από άλλους δρόμους τον σ. Β. Γεμιστό που προερχόταν από το εξωτερικό, οφείλουμε πολλά για τη μετέπειτα πορεία ανάπτυξης της οργάνωσης στην Αθήνα, γιατί βρήκαν τη δύναμη και το κουράγιο να πάνε κυριολεκτικά κόντρα στο ρεύμα του διαλυτισμού και της ηττοπάθειας που είχε καταβάλει εκείνα τα χρόνια του ’80-81 την πλειοψηφία της καθοδήγησης και των μελών της οργάνωσης.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο γερά έδεσαν οι σύντροφοι αυτοί με τα στελέχη της Θεσσαλονίκης, παρ’ όλο που είχαν σε επιμέρους πλευρές διαφορετικές διαδρομές και αφετηρίες. Ο απόλυτος σεβασμός στους συντρόφους της βάσης, η επιμονή στο να λύνονται τα ζητήματα μέσα στα όργανα, η απόσταση που πάντα ο σ. Γρηγόρης έπαιρνε από τις διάφορες εκφράσεις φιλελευθερισμού και διαδρόμων, που αποτελούσε κατάσταση στην τότε οργάνωση της Αθήνας πριν το 1982, έβαλαν τις βάσεις για την πορεία της οργάνωσης και της πολιτικής λειτουργίας. Παρά τις αδυναμίες που εμφανίζονταν σαν εκφράσεις χειροτεχνισμού και συγκεντρωτισμού, ο σ. Γρηγόρης πάσχιζε για να χτυπηθούν αυτά τα φαινόμενα και πίστευε ακράδαντα στη δυνατότητα των μελών και στην ικανότητά τους να παίρνουν πρωτοβουλίες. Πάσχιζε για την ανάδειξη νέων στελεχών, στεκόταν δίπλα τους, βοηθούσε στη διαπαιδαγώγησή τους σε μια βάση ταξική, αγωνιστική.

Ο σ. Γρηγόρης έδειχνε μια θαυμαστή ωριμότητα και ψυχραιμία στη διαδικασία και την ουσία επίλυσης αντιθέσεων και διαφορών μέσα στην οργάνωση. Πρότασσε τον πολιτικό τρόπο αντιμετώπισης, αλλά είχε πάντα τη διαύγεια και την αυστηρότητα απέναντι σε συμπεριφορές που ξέφευγαν από τα πλαίσια που σταδιακά διαμόρφωνε η οργάνωση. Έκανε εντύπωση, ιδιαίτερα στους νέους συντρόφους, που παραδειγματίζονταν από τη στάση του, το πόσο δημιουργικά συνδύαζε τη μαοϊκή αντίληψη με τα μπολσεβίκικα διδάγματα όσον αφορά τις σχέσεις που διέπουν μια κομμουνιστική οργάνωση.

Δεν θυσίαζε στο άρπα-κόλλα (έστω και αν μερικές φορές έδειχνε κουραστική) την ανάγκη πολιτικής συζήτησης στα όργανα. Με τον ήρεμο και γαλήνιο τρόπο του προσπαθούσε να δώσει στους συντρόφους τα επιχειρήματα και τις βάσεις για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις απόψεις της οργάνωσης. Θεωρούσε πολύ δικαιολογημένα, σαν το άλφα και ωμέγα για έναν αγωνιστή, την παρέμβαση στις μάζες, το να δίνει αλλά και να παίρνει, να συσπειρώνει και να συγκεντρώνει δυνάμεις. Δυνάμεις που όμως ήθελε και επιδίωκε να τις συγκεντρώνει όχι ευκαιριακά αλλά σε βάσεις που να ανταποκρίνονται στις κάθε φορά στοχεύσεις.

Ο σ. Γρηγόρης συνέβαλε δημιουργικά με την όλη του στάση έτσι ώστε το ΚΚΕ(μ-λ) να πρωτοπορήσει αλλά και να πρωτοστατήσει στην υπόθεση της κοινής δράσης ανάμεσα σε αγωνιστές και συλλογικότητες στη βάση κοινών στόχων, αμοιβαία δεκτών. H συμβολή του στη Μαχόμενη Αριστερά υπήρξε καθοριστική, και σε συνεργασία με τον σ. Δ. Δεσύλα, τον αξέχαστο Κ. Τζιατζή, τον αείμνηστο Χρ. Μπίστη, τον Σάββα Μιχαήλ πρωτοπόρησαν στο να διαμορφωθεί μια νέα νοοτροπία διαλόγου, αντιπαράθεσης και κοινής δράσης στην τότε εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Ανάλογο ανοιχτό πνεύμα συνεργασίας και αναζήτησης σημείων τομής παρά τις διαφορές, επέδειξε ο σ Γρηγόρης το 1985, όταν σε συζητήσεις με τους συντρόφους Παπαδόπουλο, Κουφοβασίλη, Αδαμόπουλο καταλήχτηκε η δημιουργία της Κομμουνιστικής Αριστεράς, που πήρε μέρος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Αλλά και πιο μετά, ενόψει των εκλογών του Απρίλη του ’90, όταν το ΚΚΕ(μ-λ) επεδίωξε κοινό κατέβασμα με το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΕΑΜ.

Ιδιαίτερη η συμβολή του στα εγχειρήματα της κοινής δράσης την δεκαετία του ’90. Όταν συγκροτήθηκε η Λαϊκή Πρωτοβουλία ενάντια στον ιμπεριαλισμό τον εθνικισμό και τον πόλεμο, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όπου σημαντικό ρόλο απ” την πλευρά του ΝΑΡ είχε παίξει ο αξέχαστος σύντροφος Γ.Γράψας. Οταν δημιουργήθηκε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους αγρότες, που έκανε μαζική εξόρμηση στα μπλόκα τον χειμώνα του 1996. Οταν πάρθηκε πολύ σημαντική πρωτοβουλία ενάντια στην επίσκεψη Κλίντον αλλά και λίγους μήνες νωρίτερα, την άνοιξη του ’99, όταν χιλιάδες διαδηλωτές περικύκλωσαν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Ο σύντροφός μας συμμετείχε σχεδόν σε όλες τις αντιπροσωπείες της οργάνωσής μας που συζητούσαν και προωθούσαν τις πρωτοβουλίες κοινής δράσης. Αντιπάλεψε με συνέπεια και συνέχεια τόσο τις σεχταριστικές αντιλήψεις όσο και τους υποκειμενισμούς, ηγεμονισμούς που πρόκριναν οπορτουνιστικές επιλογές σε βάρος των στοχεύσεων που έχτιζαν εστίες αντίστασης και συλλογική προσπάθεια μέσα στο κίνημα.

Έδινε πάντα την πρέπουσα σημασία στο μπόλιασμα του κινήματος με την κομμουνιστική αντίληψη, γι’ αυτό και δεν σταμάτησε να παρεμβαίνει στις διαδικασίες της οργάνωσης προκειμένου οι προσπάθειές μας για την οικοδόμηση μετώπου αντίστασης-διεκδίκησης να μη γέρνουν προς έναν τυφλό κινηματισμό και ακτιβισμό.

Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι

Όπως είπαμε, ο σ. Γρηγόρης πάλευε όλα τα τελευταία χρόνια με το θεριό προκειμένου να παραμείνει στον αγώνα και στις επάλξεις της οργάνωσης. Έχοντας βαθιά επίγνωση των δυσκολιών της περιόδου, των προκλήσεων που έμπαιναν για την οργάνωση και το κίνημα, της ανάγκης να βαδίσουμε σε δρόμους που ήταν ακόμη αχάραχτοι, ήθελε με όλες του τις δυνάμεις να παρακολουθεί, να παρεμβαίνει στις προσπάθειες της οργάνωσης. Όπως ήταν χρέος του, ως καθοδηγητικό στέλεχος είχε άποψη και γνώμη για όλες τις επιλογές της οργάνωσης διαχρονικά και τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα.

Ακόμα όμως και όταν είχε αντιρρήσεις, ενστάσεις, διαφωνίες, είχε το δικαίωμα και την υποχρέωση να τις εκφράζει γιατί ο γνώμονας που τις καθόριζε ήταν το συμφέρον της επαναστατικής υπόθεσης, η ισχυροποίηση της οργάνωσης, η ενδυνάμωση της τάσης που εκφράζουμε μέσα στο κίνημα.

Σύντροφε Γρηγόρη, ακόμα και αν έφυγες έχοντας αφήσει πράγματα ανολοκλήρωτα, είμαστε σίγουροι ότι φεύγεις έχοντας αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα σου και τα χαρακτηριστικά σου. Ποτέ σου δεν αποδέχτηκες τη μικροαστική, μεταφυσική αντίληψη ότι «μετά από μένα το χάος». Αυτό που χαρακτηρίζει την απώλειά σου δεν είναι η απογοήτευση που δεν κατάφερες εσύ, και αρκετοί από εμάς που χάθηκαν πριν από σένα, να δεις στην πράξη την αφύπνιση του κινήματος, την επανασυγκρότηση του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος. Αντίθετα, αυτό που εκτιμάει και αξιοποιεί η οργάνωση, είναι η πεποίθηση με την οποία διαπαιδαγωγούσες τους νέους συντρόφους και συναγωνιστές: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ. Ιδιαίτερα όταν αφορά και επενδύεται στον αγώνα για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης.

Το Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ) αισθάνεται την ανάγκη να απευθυνθεί στους συντρόφους, στους συναγωνιστές, τους φίλους που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν, αφιέρωσαν τη ζωή τους στην ίδια υπόθεση με το Γρηγόρη, και να τους καλέσει να συγκρατήσουν την οδύνη και τη θλίψη τους βλέποντας το μέλλον με αισιοδοξία. Καλεί επίσης τους συντρόφους και συναγωνιστές που του στάθηκαν μέχρι τέλους και τον υποστήριζαν στη μάχη που έδινε να μην κλαίνε.

Στάθη, Νεκτάριε, Δήμητρα, μικρή Μαρία, Νικόλα, Μαρία νοσοκόμα, Γιώργο από Ευαγγελισμό, Δημητράκη, Ρούλα, Τούλα, Ζωή, Μάτα -και συγνώμη αν δεν αναφέρουμε τόσους άλλους, η ζωή συνεχίζεται, ο αγώνας συνεχίζεται. Αγωνιστές του διαμετρήματος του Γρηγόρη δεν έζησαν λάθρα ούτε πέρασαν στο διάβα της ζωής απαρατήρητοι. Σημάδεψαν την εποχή που έζησαν και αφήνουν φορτίο που πρέπει να κουβαλήσουμε αυτοί που μένουμε σήμερα αλλά και όσοι μας πλαισιώσουν στα επόμενα χρόνια.

Εμείς που συνεχίζουμε, φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού την αισιοδοξία του, την εμπιστοσύνη στη δύναμη και την προοπτική της εργατικής τάξης. Αυτά δηλαδή που μας δίνουν δύναμη και κουράγιο να βαδίσουμε το δρόμο που όλοι μαζί χαράξαμε.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο σύντροφος Γρηγόρης. Μια ηγετική φυσιογνωμία!

0

της σύνταξης της Προλεταριακής Σημαίας

Ο σύντροφος Γρηγόρης Κωσνταντόπουλος γεννήθηκε το Φλεβάρη του 1945 σε μια πολυμελή φτωχή αγροτική οικογένεια στην Καναλουπού Μεσσηνίας -όπως αρέσκονταν να αποκαλεί την ιδιαίτερη πατρίδα του- που σήμερα ονομάζεται Πλάτη. Χρόνια δύσκολα για το λαό, που σημάδεψαν εκείνες τις γενιές η ανέχεια αλλά και οι διώξεις του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς. Σύντομα οι ανάγκες για βιοπορισμό θα οδηγήσουν σε εγκατάλειψη του σχολείου και αργότερα, το 1968, σε μετανάστευση στον Καναδά. Εκεί ο Γρηγόρης θα εγκαταστασθεί στο Τορόντο όπου ως εργάτης στον ιματισμό θα δουλέψει σε φάμπρικες της περιοχής.

Μπορεί να μην ολοκλήρωσε τη βασική εκπαίδευση, αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί την ταξική του θέση στην κοινωνία και με ακόρεστη διάθεση προσπαθεί να την πολιτικοποιήσει, έχοντας πάρει μαζί του στο νέο τόπο τα μηνύματα που το κομμουνιστικό κίνημα είχε σπείρει στα λαϊκά στρώματα μέσα από τους αγώνες που κατέγραψε στο διάβα της ιστορίας του ιδιαίτερα την προηγούμενη δεκαετία. Από πολύ νωρίς εμπνεύστηκε και κερδήθηκε από τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες. Με αυτές μορφώθηκε και σε αυτές αφοσιώθηκε και αφιέρωσε όλη τη ζωή του και την πολύμορφη δράση και πάλη του.

Με μια οξυδέρκεια που δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ, παρακολουθεί τις διεργασίες που συντελούνται στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και την Κίνα και προσπαθεί να συγκροτήσει οργάνωση μαρξιστών-λενινιστών στο Τορόντο. Εκδίδουν μια εφημερίδα με τίτλο “Συνεπής πάλη” και προσπαθούν να έλθουν σε επαφή με άλλες κομμουνιστικές οργανώσεις που εναντιώνονταν στη χρουστσοφική πολιτική και τους επιγόνους της. Έρχεται σε επαφή με πολιτικούς πρόσφυγες που βρέθηκαν στον Καναδά, όπου ενημερώνεται για ανάλογες κινήσεις στην Ελλάδα και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η συνάντησή του με στελέχη του ΑΜΕΕ θα σηματοδοτήσει την πολιτική του πορεία από δω και πέρα.

Επιστρέφει μετά την πτώση της δικτατορίας και συνδέεται με το ΚΚΕ(μ-λ), όπου διαμορφώνεται σε εργατικό και πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής. Συνεχίζει να δουλεύει σε εργοστάσια ιματισμού, όπου αναπτύσσει συνδικαλιστική δράση και συγκροτεί την ΠΕΣΠ ραφτάδων. Παράλληλα πρωτοστατεί και μαζί με άλλους συντρόφους και συναγωνιστές ιδρύει το σύλλογο “Μακρυγιάννη” στο Βύρωνα, δίνοντας το στίγμα μια πραγματικά πλατιάς δουλειάς σε λαϊκές συνοικίες. Ο σύλλογος αυτός δραστηριοποιείται για τα προβλήματα της περιοχής και κατοχυρώνεται στις συνειδήσεις του λαού του Βύρωνα ως λαϊκή συνοικιακή συλλογικότητα.

Στη δύσκολη περίοδο του 2ου Συνεδρίου του ΚΚΕ(μ-λ) δίνει σκληρό αγώνα ενάντια στις διαλυτικές και ρεφορμιστικές απόψεις που ιδιαίτερα στην Αθήνα οδηγούν σε αποστράτευση χιλιάδες αγωνιστές από το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και τα σχήματά του (ΠΕΣΠ, ΠΠΣΠ, ΠΠΕΚΤ). Εκλέγεται μέλος της ΚΕ και συνεχίζει ακούραστα -κόντρα στην πλειοψηφία της νεοκλεγείσας ΚΕ- να προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την οργάνωση και να αποτρέψει την επικράτηση αυταπατών που καλλιεργούνταν με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Όπλα του παρέμεναν η πίστη του στις αξίες του μαρξισμού-λενινισμού και η οξυδέρκεια των πολιτικών του εκτιμήσεων σε σχέση με τις συνέπειες της παλινόρθωσης που ήδη συντελούνταν στην Κίνα. Έχοντας εμπεδώσει πραγματικά τη μαοϊκή ρήση “να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις”, δεν πίστεψε ποτέ στον ειρηνικό δρόμο και στις απόψεις για αναζήτηση σε δεκανίκια που πότε ως ΠΑΣΟΚ και πότε ως ΣΥΡΙΖΑ θα φέρναν τις μεγάλες ανατροπές.

Η συμβολή του στην ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ) το 1982 είναι καθοριστική, ιδιαίτερα αν ληφθούν υπόψη οι συνθήκες που επικρατούσαν στην Αθήνα από άποψη δυναμικού και διαθέσεων από έναν κόσμο που είχε ήδη κλονιστεί από την προηγούμενη καθοδήγηση.

Μέλος του ΚΟ έως χθες και του ΠΓ έως το 2015. Συμβάλλει στη συγκρότηση της Μαχόμενης Αριστεράς και στην επίτευξη κοινής δράσης σε πάμπολλες πρωτοβουλίες της οργάνωσης. Κατοχυρώνεται μέσα από τις συζητήσεις με άλλες οργανώσεις ως ένας συνομιλητής που υπεραπίζεται τις απόψεις του με αποφασιστικότητα, αλλά με σεμνότητα και συντροφικότητα, κάτι που τον κάνει αξιαγάπητο στο σύνολο των επαναστατικών εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων.

Παράλληλα αναπτύσσει, με απόφαση της οργάνωσης, στενές σχέσεις με κομμουνιστικές οργανώσεις στον κόσμο και ιδιαίτερα με τους Τούρκους συντρόφους του TKP/ML. Μια σχέση ιδιαίτερη που οδηγεί τους συντρόφους στο 7ο συνέδριό τους να τον κάνουν επίτιμο μέλος τους.

Είναι αξιομνημόνευτο και πραγματικά αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση ότι η αναπηρία του δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο στην πολιτική του δράση, στη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις, στη συνέχιση της δραστηριότητάς του ως εργάτη ιματισμού. Ο Γρηγόρης ήταν από αυτή τη στόφα των κομμουνιστών που αναζητούσαν στην επαναστατική αισιοδοξία που του γεννούσαν οι απόψεις του απαντήσεις σε κάθε δυσκολία που αντιμετώπιζε.

Αποτελεί σίγουρα μια έμπρακτη απόδειξη γι” αυτό το πώς κατάφερνε να ξεπερνάει τα όποια μακροχρόνια προβλήματα υγείας με τη συμμετοχή του στην πολιτική και στην οργάνωση. Πρόκειται για έναν κομμουνιστή που τίποτε δεν μπορούσε να τον αποτρέψει από την ολοένα και μεγαλύτερη εμβάθυνση στις αξίες που ενστερνιζόταν. Η μη ολοκλήρωση του σχολείου δεν τον εμπόδιζε να μελετά και να εμβαθύνει σε κείμενα κλασικών, πολιτικής οικονομίας, διαλεκτικής. Δεν τον εμπόδιζε να προχωρήσει τη συγκρότηση των σκέψεών του για την εργατική τάξη, καταγράφοντάς τες στο χαρτί έως την τελευταία στιγμή, ώστε να μπορέσουν να εκδοθούν άμεσα.

Ο σύντροφος Γρηγόρης ήταν, πέρα από τυπικός εκδότης της «Προλεταριακής Σημαίας, και συνεπής και συχνός αρθρογράφος της. Πολυάριθμα είναι τα άρθρα του τόσο για τις πολιτικές εξελίξεις όσο και για θέματα της εργατικής τάξης που έχουν δημοσιευτεί όλα αυτά τα χρόνια.

Για κάθε σύντροφό μας η απώλεια του Γρηγόρη είναι μεγάλη. Έρχεται κάποια στιγμή που καλούμαστε να υπερβούμε τις “συνήθειες”, την ηθική που μας έμαθε το κομμουνιστικό κίνημα να κρατάμε στη ζωή μας ως αγωνιστές. Μια ηθική που δεν ανέχεται να εκθειάζεις τη στάση στη ζωή, τη διαδρομή που ένας αγωνιστής, ένας πραγματικός κομμουνιστής διέτρεξε. Η απλότητα και η λαϊκότητα με την οποία έζησε όμως αυτός ο προλετάριος κομμουνιστής μάς καλεί να παραδειγματιστούμε. Η μόνιμη έγνοια του για τους λαούς και την επίθεση που δέχονται, η ακατάπαυστη ενασχόλησή του με τα προβλήματα των εργατών και των εργαζόμενων γενικότερα, ο έμπρακτος διεθνισμός του είναι βαθιά στοιχεία της προσωπικότητας αυτού του συντρόφου που πρέπει να μας διδάσκουν.

Από όλους όσους συμμετέχουν στην έκδοση της «Προλεταριακής Σημαίας» θεωρούμε ως έκφραση της εκτίμησής μας για τον σύντροφο Γρηγόρη την αφιέρωση αυτού του φύλλου στη μνήμη του. Θεωρώντας ότι η θλίψη αλλά και η μνήμη παρέρχονται, μακροχρόνια έστω, επιμένουμε στην αθανασία των παραδειγμάτων που λιθάρι το λιθάρι οικοδόμησαν μέσα από αυτήν την οργάνωση κομμουνιστές όπως ο Γρηγόρης, ο Ηλίας Καμαρέτσος, ο Βασίλης Γεμιστός.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ