Υπάρχουν, πράγματι, δύο άκρα!
Ξεσηκώθηκαν άραγε για τα μεροκάματα και τις συντάξεις, τους άνεργους και τους άστεγους, τους ανασφάλιστους και τους εξαθλιωμένους; Μίλησαν άραγε για το ανθρώπινο δικαίωμα στην περίθαλψη, για τους νέους που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι της πόλης που πέρασαν; Μίλησαν για το δικαίωμα στην δουλειά, για τα εργατικά ατυχήματα, για τους όλους αυτούς που δεν πήγανε διακοπές αλλά έλιωσαν όλο το καλοκαίρι δουλεύοντας δεκάωρα και δωδεκάωρα για ένα μεροκάματο της πείνας που δεν φτάνει ούτε για τις βασικές ανάγκες; Όχι, τα ξέχασαν όλα αυτά οι «ανθρωπιστές» του γλυκού νερού.
Μίλησαν μήπως για τους χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που σκυλοπνίγονται κάθε χρόνο, κλάψανε για τα χιλιάδες θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για τους τυφλούς βομβαρδισμούς σε Υεμένη, Ιράκ, Συρία, Κουρδιστάν, Αφγανιστάν; Κάνανε κάποια αυτοκριτική για τις εκατόμβες των λαών της Ευρώπης που πληρώνουν τις κάθε λογής σταυροφορίες τους; Όχι, δεν τους ενδιαφέρει τους υπερασπιστές της «ανθρώπινης ζωής που δεν είναι μια στατιστική», η στατιστική των δικών τους εγκλημάτων.
Υπερασπίστηκαν μήπως την δημοκρατία και τις εκλογές όπως καταστρατηγήθηκαν στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη, ή παλιότερα στην Σερβία, όταν ανατράπηκαν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις που δεν τους υπάκουσαν; Όχι, γιατί η δημοκρατία είναι καλή μόνο όταν βγάζει το «σωστό» αποτέλεσμα, αυτό που θέλει ο ιμπεριαλισμός. Καυτηρίασαν την λογοκρισία ενάντια στο Γερμανικό ιντυμίντια, ή μήπως υπερασπίστηκαν το δημοκρατικό δικαίωμα των αγωνιστών στης ΑΤΙΚ να ακολουθούν την κομμουνιστική ιδεολογία; Εξεγέρθηκαν άραγε ενάντια στις θηριωδίες του ινδικού στρατού, που έσερνε τους βασανισμένους και δολοφονημένους μαοϊκούς αντάρτες πάνω σε παλούκια σε δημόσια θέα; Αυτά τα θύματα δεν αξίζουν προσοχής.
Μήπως αποκάλυψαν τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο Γκουαντανάμο; Ή, τέλος, απαίτησαν να μπει ένα τέλος στο αίσχος των στρατοπέδων συγκέντρωσης που στοιβάζουν σαν κλουβιά χιλιάδες ανθρώπους, οικογένειες και παιδιά, όλους χωρίς δίκη και χωρίς να διαπράξουν κανένα έγκλημα, χωρίς να τους απαγγελθεί καμία κατηγορία; Απαίτησαν άραγε να γκρεμιστούν τα τείχη που χωρίζουν την ανθρωπότητα και κρατάνε εκατομμύρια κλεισμένους σε σύγχρονες φυλακές, όπως της Γάζας όπου ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι λιμοκτονούν και είναι μέσα στο σκοτάδι, χωρίς ηλεκτρισμό; Όταν τα εγκλήματα αυτά τα διαπράττει η «διεθνής κοινότητα», πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά τους.
Έτσι βάλθηκαν οι οπαδοί της θεωρίας των «δύο άκρων» να στηλιτευόσουν, να κατακρίνουν, να αποκαθηλώσουν την κομμουνιστική ιδεολογία, να λασπολογήσουν τον Στάλιν. Μόνο που πάνω στην φούρια τους, ξέχασαν με ποιον τον εξομοίωναν αρχικά, ενθουσιάστηκαν από τα παραφουσκωμένα εκατομμύρια των «νεκρών του κομμουνισμού», τυφλώθηκαν και πωρώθηκαν τόσο, που ξέχασαν την εξομοίωση. Έπαψαν να αναφέρονται στον φασισμό και το ναζισμό, σταμάτησαν να τον καταγγέλλουν εκεί που λαμβάνει χώρα καθημερινά και δεν παραξενεύτηκαν που στέκει δίπλα τους, στο ίδιο άκρο, με όρθια τα λάβαρα της βαρβαρότητας και σηκωμένα τα χέρια του να χαιρετούν ναζιστικά.
Υπάρχουν, πράγματι, δύο άκρα: το σύστημα της εκμετάλλευσης από την μία, και οι λαοί με την εργατική τάξη, από την άλλη. Και όποιος δεν είναι με το ένα, είναι με το άλλο.
Ξεσάλωσαν επ’ αφορμή του αντικομμουνιστικού συνεδρίου της Εσθονίας οι ντόπιοι υποστηρικτές της θεωρίας των «δύο άκρων». Πιάσανε πληκτρολόγια και πήρανε σβάρνα εφημερίδες και ίντερνετ. Εξεγέρθηκαν και ξεσηκώθηκαν! Υπερασπίστηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όρθωσαν ανάστημα απέναντι στον «ολοκληρωτισμό». Από όπου και αν προέρχεται!
Ξεσηκώθηκαν άραγε για τα μεροκάματα και τις συντάξεις, τους άνεργους και τους άστεγους, τους ανασφάλιστους και τους εξαθλιωμένους; Μίλησαν άραγε για το ανθρώπινο δικαίωμα στην περίθαλψη, για τους νέους που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι της πόλης που πέρασαν; Μίλησαν για το δικαίωμα στην δουλειά, για τα εργατικά ατυχήματα, για τους όλους αυτούς που δεν πήγανε διακοπές αλλά έλιωσαν όλο το καλοκαίρι δουλεύοντας δεκάωρα και δωδεκάωρα για ένα μεροκάματο της πείνας που δεν φτάνει ούτε για τις βασικές ανάγκες; Όχι, τα ξέχασαν όλα αυτά οι «ανθρωπιστές» του γλυκού νερού.
Μίλησαν μήπως για τους χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες που σκυλοπνίγονται κάθε χρόνο, κλάψανε για τα χιλιάδες θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για τους τυφλούς βομβαρδισμούς σε Υεμένη, Ιράκ, Συρία, Κουρδιστάν, Αφγανιστάν; Κάνανε κάποια αυτοκριτική για τις εκατόμβες των λαών της Ευρώπης που πληρώνουν τις κάθε λογής σταυροφορίες τους; Όχι, δεν τους ενδιαφέρει τους υπερασπιστές της «ανθρώπινης ζωής που δεν είναι μια στατιστική», η στατιστική των δικών τους εγκλημάτων.
Υπερασπίστηκαν μήπως την δημοκρατία και τις εκλογές όπως καταστρατηγήθηκαν στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη, ή παλιότερα στην Σερβία, όταν ανατράπηκαν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις που δεν τους υπάκουσαν; Όχι, γιατί η δημοκρατία είναι καλή μόνο όταν βγάζει το «σωστό» αποτέλεσμα, αυτό που θέλει ο ιμπεριαλισμός. Καυτηρίασαν την λογοκρισία ενάντια στο Γερμανικό ιντυμίντια, ή μήπως υπερασπίστηκαν το δημοκρατικό δικαίωμα των αγωνιστών στης ΑΤΙΚ να ακολουθούν την κομμουνιστική ιδεολογία; Εξεγέρθηκαν άραγε ενάντια στις θηριωδίες του ινδικού στρατού, που έσερνε τους βασανισμένους και δολοφονημένους μαοϊκούς αντάρτες πάνω σε παλούκια σε δημόσια θέα; Αυτά τα θύματα δεν αξίζουν προσοχής.
Μήπως αποκάλυψαν τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο Γκουαντανάμο; Ή, τέλος, απαίτησαν να μπει ένα τέλος στο αίσχος των στρατοπέδων συγκέντρωσης που στοιβάζουν σαν κλουβιά χιλιάδες ανθρώπους, οικογένειες και παιδιά, όλους χωρίς δίκη και χωρίς να διαπράξουν κανένα έγκλημα, χωρίς να τους απαγγελθεί καμία κατηγορία; Απαίτησαν άραγε να γκρεμιστούν τα τείχη που χωρίζουν την ανθρωπότητα και κρατάνε εκατομμύρια κλεισμένους σε σύγχρονες φυλακές, όπως της Γάζας όπου ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι λιμοκτονούν και είναι μέσα στο σκοτάδι, χωρίς ηλεκτρισμό; Όταν τα εγκλήματα αυτά τα διαπράττει η «διεθνής κοινότητα», πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά τους.
Έτσι βάλθηκαν οι οπαδοί της θεωρίας των «δύο άκρων» να στηλιτευόσουν, να κατακρίνουν, να αποκαθηλώσουν την κομμουνιστική ιδεολογία, να λασπολογήσουν τον Στάλιν. Μόνο που πάνω στην φούρια τους, ξέχασαν με ποιον τον εξομοίωναν αρχικά, ενθουσιάστηκαν από τα παραφουσκωμένα εκατομμύρια των «νεκρών του κομμουνισμού», τυφλώθηκαν και πωρώθηκαν τόσο, που ξέχασαν την εξομοίωση. Έπαψαν να αναφέρονται στον φασισμό και το ναζισμό, σταμάτησαν να τον καταγγέλλουν εκεί που λαμβάνει χώρα καθημερινά και δεν παραξενεύτηκαν που στέκει δίπλα τους, στο ίδιο άκρο, με όρθια τα λάβαρα της βαρβαρότητας και σηκωμένα τα χέρια του να χαιρετούν ναζιστικά.
Υπάρχουν, πράγματι, δύο άκρα: το σύστημα της εκμετάλλευσης από την μία, και οι λαοί με την εργατική τάξη, από την άλλη. Και όποιος δεν είναι με το ένα, είναι με το άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου