Νουριγιέ και Σεμίχ: 180 ημέρες αγώνα!

Η απεργία πείνας των Τούρκων απολυμένων εκπαιδευτικών, της Nuriye Gülmen και του Semih Özakça, πλησιάζει τις 180 μέρες! Ξεκίνησαν στις αρχές του Μάρτη, σε συνέχεια ενός αγώνα που ξεκίνησε πριν 300 μέρες μετά τις άδικες απολύσεις τους, με αίτημα «θέλουμε τη δουλειά μας πίσω». Το τουρκικό κράτος μπροστά στον δίκαιο αγώνα, που ξεπέρασε τα σύνορα της Τουρκίας και έγινε αναφορά για το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, στις 26 Ιούλη συνέλαβε τους απεργούς και τους φυλάκισε σε κελιά απομόνωσης μέσα στο νοσοκομείο Κάμπους. Μέσα στη χώρα εκδηλώθηκε μεγάλο κύμα συμπαράστασης με διαδηλώσεις, μαζικές απεργίες πείνας στις φυλακές σε πολλές πόλεις της Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Κέντρα αλληλεγγύης στήθηκαν σε πολλές πόλεις, σε όλο τον κόσμο και με πολύμορφες εκδηλώσεις κάνουν γνωστό το πρόβλημα. Μετά τις συλλήψεις τους, 21 ειδικοί γιατροί, μετά από εξετάσεις κατέληξαν σε κοινή άποψη: Η ζωή τους κινδυνεύει, υπάρχει υψηλό ρίσκο μόνιμης αναπηρίας και ομόφωνα ζήτησαν να μην παραμείνουν στη φυλακή, επειδή δεν μπορούν να είναι απομονωμένοι.

Στο κρατικό νοσοκομείο κρατουμένων όπου είναι φυλακισμένοι, ήδη έχουν μειωθεί οι ώρες επικοινωνίας με τους δικηγόρους από 7 ημερησίως σε 2 και γίνονται συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων που έχουν σαν κρατούμενοι απεργοί πείνας. Η κατάσταση της υγείας της Nuriye Gülmen επιβαρύνεται, η κίνησή τους δυσχεραίνει και η αναγκαιότητα να κρατήσουν δυνάμεις απαιτεί αναπηρικό καρότσι. Όμως, τα κελιά του νοσοκομείου είναι πολύ μικρά, η αντοχή στο φως μειώνεται διαρκώς αλλά δεν τοποθετούνται φίλτρα συσκότισης στους φακούς των γυαλιών, τα δερματικά αυξάνονται χωρίς την απαιτούμενη θεραπεία. Τα βιβλία περιορίστηκαν και οι εφημερίδες δίνονται ανάλογα με τη διάθεση των δεσμοφυλάκων. Ασκείται ψυχολογική πίεση με συχνούς ελέγχους στα κελιά, αφού τους ξυπνάνε για να τους ρωτήσουν αν πέθαναν.

Στις 22 Αυγούστου, η Νουριγιέ είπε στον δικηγόρο της: «Μας πιέζουν καθημερινά με καταναγκαστικές θεραπείες αλλά αρνούμαστε, τη διαδικασία θα την ορίσουμε εμείς. Ακόμη και αν ξεχάσω την απεργία πείνας, δεν πρόκειται να ξεχάσω αυτή την σκληρότητα και την πίεση. Μόλις ανακτήσω τις δυνάμεις μου θα πετάξω τους ορούς και θα ξεκινήσω πάλι απεργία πείνας μέχρι να αποδεχθούν τα αιτήματά μας». Σε μια ξένη εφημερίδα, ο Σεμίχ είπε: «μας οδήγησαν στην πείνα και εμείς μετατρέψαμε την πείνα σε δράση. Αυτό τους ανησυχεί. Μας πέταξαν από την δουλειά μας, δεν τους έφτασε. Πέταξαν και τους συζύγους μας. Δεν έφτασε ούτε αυτό. Μας δημιούργησαν πρόβλημα ώστε να δουλέψουμε αλλού, δόθηκαν πληροφορίες παντού. Τα διαβατήριά μας κατασχέθηκαν. Μας έκλεισαν όλους τους δρόμους. Η απεργία πείνας δεν είναι επιλογή, είναι ανάγκη». Παρ’ όλη την επιδείνωση της υγείας τους, ενσυνείδητα δεν επιτρέπουν καμιά ιατρική πράξη.

Εν τω μεταξύ, σε απεργία πείνας βρίσκεται η γυναίκα του Semih Özakça, Esra Özakça, η οποία ήδη ξεπέρασε τις 100 μέρες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συλλήψεις και για την ικανοποίηση των αιτημάτων του συζύγου της. Σ’ αυτό το διάστημα ξετυλίγονται καθημερινές επιθέσεις της αστυνομίας, όπως και σε όλες τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Οι οικογένειες των απεργών πείνας καλούν με ανακοίνωσή τους σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο δικαστικό μέγαρο της Άγκυρας, στις 14 Σεπτέμβρη, στις 13.30, πρώτη ημέρα της δίκης και ημερομηνία που θα συμπληρωθούν 190 ημέρες της απεργίας πείνας με ένα λιτό κείμενο: «Να μην τους αφήσουμε μόνους σ’ αυτή τη δίκη. Εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στους φυλακισμένους, στους προσαχθέντες και σ’ αυτούς που πλήττονται δεν θα τους αφήσουμε μόνους». Όπως αναφέρουν οι νομικοί κύκλοι, το κατηγορητήριο που ετοιμάζεται μπορεί να τους καταδικάσει ακόμη και σε 20 χρόνια φυλακής!

ΔΕΙΤΕ δύο βίντεο για τους απεργούς και την αλληλεγγύη των καλλιτεχνών:

youtu.be/f811q958Ta8?t=11

youtu.be/8Jezp9nI-_c?t=15

Προλεταριακή Σημαία