-Την ξαναθυμήθηκα με αφορμή την συζήτηση που ανοίγει σε σχέση με το ζήτημα της ΛΑ - ΑΑΣ (αλλά και τα παρελκόμενά της). Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι πόσο ευρύτερες διαστάσεις μπορεί να έχει ένα τέτοιο γεγονός και πόσο πιο ουσιαστικό περιεχόμενο μπορεί να εμπεριέχει αυτή η απλή φράση. Πολύ περισσότερο όταν έχει διατυπωθεί με τόσο ανοιχτόκαρδο τρόπο και τέτοιον που να μην αφήνει την παραμικρή αμφιβολία και κανέναν ενδοιασμό για το αν μπορούν να διατυπωθούν όχι μόνο ερωτήσεις αλλά και παρατηρήσεις ή και κριτικές και διαφωνίες. Ακριβώς επειδή ο τρόπος που διεξάγεται μια συζήτηση, ακόμη και αυτή η όπως λέγεται ''γλώσσα του σώματος'' διαμορφώνουν το κλίμα που ενθαρρύνει η αποτρέπει την διατύπωση διαφορετικών απόψεων και μάλλον περισσότερο από διακηρύξεις και διαβεβαιώσεις που άλλωστε δεν κοστίζουν και τόσο.
-Ευελπιστώ λοιπόν ότι η συζήτηση που ανοίγει μπορεί και πρέπει να πάρει έναν τέτοιο χαραχτήρα. Ανοιχτό ζωντανό και η οποία να χαρακτηρίζεται από την ενεργή συμμετοχή ενός όσο γίνεται ευρύτερου κόσμου αλλά και τον πλούτο των ζητημάτων που θα τεθούν σ’ αυτή.
-Επειδή τα ζητήματα πρέπει να τεθούν. Και δεν υπάρχει απλούστερος και ουσιαστικότερος λόγος γι’ αυτό απ’ το γεγονός ότι τα ζητήματα υπάρχουν. Και υπάρχουν είτε τίθενται είτε όχι. Και το να μην τίθενται δεν σημαίνει ότι ''καταργούνται'' ή ότι δεν θα τα έχουμε συνεχώς μπροστά μας να προβάλλουν κάθε τόσο και να ζητάς τις απαντήσεις τους. Ότι δεν απασχολούν τον κόσμο άσχετα αν στο προηγούμενο διάστημα δεν είχε πάντα τις ευκαιρίες να τα θέτει ανοιχτά και στις πραγματικές τους διαστάσεις.
-Και βεβαίως δεν είναι άγνωστα. Είναι προβληματισμοί και απόψεις που σχετίζονται με το ζήτημα του Μετώπου Αντίστασης. Της Κοινής Δράσης και των Εστιών Αντίστασης. Της αναγκαιότητας ανασύστασης ανασυγκρότησης των Μετώπων Πάλης του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας. Και βέβαια της μορφής του χαραχτήρα του περιεχόμενου και της λειτουργίας που πρέπει να πάρει αυτό το εγχείρημα και σε αναφορά με αυτούς τους στόχους.
-Ταυτόχρονα θεωρώ ευνόητο ότι θα πρέπει κατ’ αρχάς να τεθούν από τον κόσμο. Αυτόν που πήρε στην πλάτη του αυτό το εγχείρημα στα 5-6 χρόνια της ύπαρξής του. Του ίδιου αυτού κόσμου που θα κληθεί να το προωθήσει παραπέρα και με βάση του τι θα δώσει αυτή η διαδικασία.
-Το ίδιο ισχύει και για ένα ευρύτερο κόσμο που μας παρακολουθεί και πιθανά θα’ θελε να συμβάλλει με την άποψη και την συμμετοχή του. Αυτό το ''σήμα'' θα πρέπει να εκπέμψει ο τρόπος που θα γίνει αυτή η συζήτηση το κλίμα που θα διαμορφώσει. Της προσέλκυσης ενός ευρύτερου κόσμου.
Ενός κόσμου ο οποίος θα έρθει μόνο εφ’ όσον πεισθεί ότι μπορεί να έχει γνώμη λόγο και ρόλο στην διαμόρφωση αυτού στο οποίο καλείται να μετέχει και να αγνισθεί μέσα απ’ αυτό.
-Από την άποψη αυτή η συζήτηση που ανοίγει ο τρόπος που θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία το που θα οδηγηθεί θα έχει καθοριστική επίδραση στην μορφή που θα πάρει αυτό το εγχείρημα. Το εύρος την ζωντάνια την σχέση του με τον κόσμο την προοπτική του.
-Και κάτι για την ''τεχνική'' ας το πω έτσι πλευρά του ζητήματος (που δεν είναι μόνο τεχνική). Δεν κατανοώ ούτε το γιατί η συζήτηση να διεξαχθεί μόνο μέσα από την ιστοσελίδα της ΛΑ - ΑΑΣ και όχι μέσα από όλα τα διαθέσιμα μέσα ούτε τον περιορισμό των 1000 λέξεων. Ποια άποψη μπορεί να διατυπωθεί ουσιαστικά και ολοκληρωμένα απέναντι μάλιστα σ’ ένα τέτοιο εύρος ζητημάτων μέσα σε χίλιες λέξεις;
-Απ’ εκεί και πέρα αυτονόητη η αναγκαιότητα παρέμβασης και συμμετοχής στην συζήτηση των εκπροσώπων των δυο οργανώσεων, που έτσι κι αλλιώς έχουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία αυτού του εγχειρήματος. Πολύ περισσότερο που καθώς είναι ολοφάνερο προσεγγίζουν από διαφορετική σκοπιά τα ζητήματα που έχουν τεθεί και με βάση διαφορετικές απόψεις. Αναγκαία συνεπώς η ανταλλαγή η αντιπαράθεση απόψεων. Όσο για την πιθανότητα οξύνσεων αυτή είναι πάντα μέσα στη λογική των πραγμάτων.
-Σε τελευταία ανάλυση η ενότητα και πάλη αποτελούσε πάντα και αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο οποιασδήποτε πολιτικής συνεργασίας. Σ’ αυτή τη βάση δεν έχει κανένα νόημα και δεν υπηρετεί τίποτα η συγκάλυψη των διαφορών. Αντίθετα δεν υπάρχει τίποτα πιο γόνιμο και υγιές από το να τίθενται ανοιχτά τα ζητήματα και οι όποιες διαφορετικές απόψεις. Αυτός άλλωστε είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικές ουσιαστικές και στέρεες συνεργασίες, οπότε και όπου αυτό είναι εφικτό.
-Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε εδώ είναι το πως αντιμετωπίζει μια κομμουνιστική οργάνωση την σχέση της με το κίνημα την σχέση της με τον κόσμο. Πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο της τόσο σαν αυτό καθ’ αυτό, όσο και σε αναφορά με το πως αντιμετωπίζει τον ρόλο των ευρύτερων σχημάτων τα οποία στηρίζει - προωθεί μετέχοντας μόνη της ή μαζί με άλλους.
-Αλήθεια ποιους και τι είδους ενδοιασμούς μπορεί να έχει σε σχέση με αυτό; Μια κομμουνιστική οργάνωση δεν έχει να φοβηθεί τίποτα επειδή δεν έχει να κρύψει τίποτα. Ούτε από τα μέλη της ούτε από τον κόσμο στον οποίο απευθύνεται. Προβάλλει ανοιχτά τις θέσεις της χωρίς διφορούμενα, συγκαλύψεις και διγλωσσίες. Τις προωθεί μάχεται στη βάση αυτών των απόψεων ενώ ταυτόχρονα αντιπαρατίθεται αποφασιστικά σε απόψεις που τις θεωρεί οπορτουνιστικές ή και απλώς λαθεμένες.
-Σ αυτήν πάντα την λογική τις θέτει στην δοκιμασία της πράξης αλλά και των αντιδράσεων του κόσμου στον οποίο απευθύνεται και τον καλεί να παλέψει μαζί της. ''Συνδιαλέγεται'' με τον κόσμο με όλες τις μορφές και τρόπους. Μέσα από την δράση της αλλά και με την ζωντανή επαφή, την συζήτηση, με το να είναι ανοιχτή στα ερωτήματα τις παρατηρήσεις την κριτική του. Αυτήν που αφορά τις απόψεις της, τη δράση της ή ακόμη και σε σχέση με τις αδυναμίες, τα λάθη, τις ανεπάρκειές της. Μα, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να πλήξει το κύρος της οργάνωσης να δημιουργήσει προβλήματα να κάνει εν γένει ''κακή εντύπωση''. Αλήθεια τι είδους σε ποια βάση και σε ποιους;
-Είναι γεγονός ότι στους καιρούς που ζούμε και κάτω από το καταθλιπτικό βάρος της ήττας και των αρνητικών συσχετισμών υπάρχουν αρκετοί που εύκολα θαμπώνονται από τύπους με βαρυσήμαντο στυλ και ύφος, που αναζητούν καταφύγιο σε κάποιους που διατείνονται πως έχουν έτοιμες τις απαντήσεις ή ακόμη που γαντζώνονται απελπισμένα σε άλλους που του υπόσχονται εύκολες και γρήγορες λύσεις.
-Είναι κι αυτή μια έκφραση της πραγματικότητας που βιώνουμε. Και είναι αυτή που αξιοποιούν και εκμεταλλεύονται οι οπορτουνιστές κάθε λογής και απόχρωσης για να προωθήσουν τις πιο ευτελείς επιδιώξεις. Μάταια πράγματα. Η ζωή και η ταξική πάλη έχουν την δική τους αμείλιχτη λογική. Αυτή που ξεγυμνώνει τους καιροσκόπους. Που αναδείχνει τον ρόλο και το ''ειδικό βάρος'' του καθένα. Που αποκαλύπτει τις πραγματικές τους επιδιώξεις.
-Ας θέσουμε όμως το ζήτημα όπως πραγματικά έχει. Αυτό που είχαν πάντα να αντιμετωπίσουν οι κομμουνιστές δεν ήταν ποτέ ένα εύκολο έργο. Στην πραγματικότητα ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα. Να αλλάξουν τον κόσμο. Αν κάτι τέτοιο ίσχυε παντού και πάντα πολύ περισσότερο ισχύει στους καιρούς μας. Αν παλιότερα είχαν να αναμετρηθούν βασικά με τις δυνάμεις του συστήματος, σήμερα μαζί με αυτό έχουν να αντιμετωπίσουν και τις συνέπειες της παλινόρθωσης της ήττας. Ή αλλιώς να αναμετρηθούν και ''με τον εαυτό τους''.
-Αν λοιπόν η αναγνώριση της πραγματικότητας είναι ο πρώτος όρος για την αντιμετώπισή της, ο αμέσως επόμενος είναι η επίγνωση ότι αυτό που επιχειρούν δεν επιδέχεται απαντήσεις ευκολίας αλλά ότι μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στις πιο στέρεες βάσεις.
-Σ’ αυτή την λογική η επισήμανση των λαθών ειναι ο όρος για την διόρθωσή τους. Η παραδοχή των αδυναμιών ειναι η προϋπόθεση για το ξεπέρασμά τους. Η αναγνώριση των ανεπαρκειών είναι η εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη για την αντιμετώπισή τους.
''Κάντε μας λοιπόν ερωτήσεις''. - Και όχι μόνο ερωτήσεις.
Βασίλης Σαμαράς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου