Με αφορμή τις εκλογές στο κλαδικό «σωματείο» των σούπερ-μάρκετ

Αυτές τις μέρες επιβεβαιώνεται –για ακόμη μια φορά– ότι σύσσωμη η εργοδοσία στον κλάδο των σούπερ-μάρκετ έχει βάλει βαθιά το χέρι της μέσα όργανα πάλης των εργαζομένων, προκειμένου να μπορεί με άνεση να προχωρά την επίθεσή της στα δικαιώματα των εργαζομένων του κλάδου. Θέλει να είναι σε θέση να ελέγχει –και να καταπνίγει– οποιαδήποτε αντίδραση των εργαζομένων στην επίθεση αυτή. Μπροστά σε αυτό το στόχο οι αντιθέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις εταιρίες του λιανεμπορίου (ΑΒ Βασιλόπουλος, Σκλαβενίτης και MyMarket) μπαίνουν στην άκρη, μιας και η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων αποτελεί για όλους τους καθοριστικό κοινό παράγοντα για την αύξηση και συνέχιση της κερδοφορίας τους.

Απόδειξη γι’ αυτό αποτελούν και οι εκλογές που διεξάγονται στο «σωματείο» με την επωνυμία «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών, Πειραιώς Και Κοινοτήτων Νομού Αττικής». Πρόκειται για ένα εργοδοτικό σωματείο, εργαλείο στα χέρια της εργοδοσίας, το οποίο υποτίθεται ότι φτιάχτηκε για να καλύψει συνδικαλιστικά τους εργαζόμενους του κλάδου. Στην πραγματικότητα όμως φτιάχτηκε για να ποδηγετεί τους εργαζόμενους του κλάδου. Φτιάχτηκε χωρίς τους εργαζόμενους και λειτουργεί μακριά από αυτούς: χωρίς μαζικές διαδικασίες, χωρίς την παραμικρή επαφή μαζί τους και με τις όποιες «αποφάσεις» του να παίρνονται στα μουλωχτά.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από δύο ακόμη στοιχεία: πρώτον, από την ηγεσία αυτού του «σωματείου» και, δεύτερον, από τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι εκλογές.

Πιο συγκεκριμένα, η ηγεσία του σωματείου αποτελείται από υψηλόβαθμα στελέχη των εταιριών που αναφέραμε παραπάνω, όπως διευθυντές καταστημάτων, περιφερειακούς διευθυντές, προϊσταμένους κ.λπ. Ποτέ στην ιστορία του εργατικού κινήματος τα στελέχη των εταιριών δεν είχαν θέση στα όργανα πάλης των εργαζομένων. Και όταν αυτό γινόταν ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας της εργοδοσίας να παρέμβει σε αυτά.

Όσον αφορά τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών, διαπιστώνουμε τη σαπίλα που διακατέχει το μηχανισμό αυτό που θέλει να λέγεται και «σωματείο»... Χιλιάδες εργαζόμενοι οδηγούνται στην κάλπη –είτε εντός είτε εκτός ωραρίου– με την άσκηση τρομοκρατίας από προϊστάμενους και διευθυντές σε όλα τα καταστήματα των αλυσίδων αυτών. Οι εργαζόμενοι τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν καν σε τι ακριβώς καλούνται να ψηφίσουν και, φυσικά, έτοιμα σταυρωμένα φακελάκια μοιράζονται στο εκλογικό κέντρο. Αυτού του είδους ο συνδικαλισμός είναι που όχι μόνο δεν καλείται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά στρέφεται ενάντια και εχθρικά απέναντι σε αυτά.

Από αυτό αποδεικνύεται ότι το σωματείο αυτό φτιάχτηκε και για έναν ακόμη σημαντικό λόγο: για να εμποδίσει τη δημιουργία άλλου σωματείου στον κλάδο, το οποίο θα υπηρετούσε πραγματικά τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων. Η εργοδοσία του κλάδου, οι μεγαλοκαπιταλιστές του λιανικού εμπορίου, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα σωματείο υπό τον έλεγχό τους, με αυξημένη μαζικότητα στα χαρτιά, θα είναι πάντα «αντιπροσωπευτικότερο» για την αστική νομοθεσία από ένα σωματείο που θα στήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Και, επιπλέον, ένα τέτοιο μαζικό σωματείο τους δίνει τη δυνατότητα να εκλέγουν τους δικούς τους ανθρώπους και στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια, και μάλιστα με αυξημένη εκπροσώπηση.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει η ανάγκη να υπογραμμιστεί η στάση του ΠΑΜΕ, που για εμάς είναι ιδιαίτερα αρνητική. Μας γεννιέται η εξής απορία: πώς γίνεται από τη μία να καταγγέλλει και να αναλύει τα αντιδραστικά χαρακτηριστικά που έχει αυτός ο μηχανισμός της εργοδοσίας και από την άλλη να συμμετέχει στις διαδικασίες του και τις εκλογές; Καλεί μάλιστα τους εργαζόμενους να γραφτούν σε αυτό, να στηρίξουν εκλογικά το ΠΑΜΕ και στη συνέχεια να αποδεσμευτούν από αυτό και να γραφτούν στον Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, που ουσιαστικά ελέγχεται από το ΠΑΜΕ! Διότι, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, οι εργαζόμενοι πρέπει «από τα μέσα» να μάθουν και να δουν τη σαπίλα του εργοδοτικού μηχανισμού. Ουσιαστικά, αυτό που ελπίζει το ΠΑΜΕ είναι μήπως και κερδίσει και αυτό με τη σειρά του μερικούς ακόμη αντιπροσώπους. Και μπροστά σε αυτό δεν διστάζει να σπείρει –για μια ακόμη φορά– μπόλικη σύγχυση και μπόλικες αυταπάτες.

Οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στο σωματείο αυτό και το συνδικαλισμό που προωθεί η εργοδοσία και τα τσιράκια της. Να συγκροτήσουν τα δικά τους όργανα πάλης, απομονώνοντας κάθε είδους παρέμβαση από τη μεριά της εργοδοσίας σε αυτά. Μόνο μέσα από αυτά θα μπορέσουν να ανατρέψουν τους αρνητικούς συσχετισμούς και θα μπορέσουν να διεκδικήσουν συλλογικά καλύτερους όρους δουλειάς και αμοιβής.