Βραβείο πολιτικής αλητείας και ο καπιταλισμός των «φυσικών καταστροφών»

Όλοι, μα όλοι, ξέρουμε ποιος φταίει. Είτε είναι θύμα, είτε είναι θύτης, είτε είναι άνθρωπος που δεν έχει (ακόμη) πνιγεί, καεί ή μολυνθεί από τη λεγόμενη «καταστροφική μανία της φύσης». Όπως και με το ναυάγιο του τάνκερ Αγία Ζώνη ΙΙ που μόλυνε με τόνους μαζούτ τις ακτές της Αττικής, έτσι και στην περίπτωση της τραγωδίας στη Μάνδρα, καθώς και στις τόσες άλλες τραγωδίες που έγιναν στο παρελθόν και σε αυτές που με βεβαιότητα θα ακολουθήσουν, ένας είναι ο ένοχος: ένα σύστημα δομών, θεσμών και ανθρώπων που αναπαράγονται, για να παράγουν την εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση των πάντων (της φύσης, των ανθρώπων, των αναγκών, των επιθυμιών και των συναισθημάτων), με όρους κέρδους, κυριαρχίας και ανταγωνισμού. Όποιοι δεν θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτό, δηλαδή για τον καπιταλισμό, καλό είναι να σωπάσουν και για την τραγωδία στη Μάνδρα και στη Νέα Πέραμο.

Είναι αναπόφευκτο να μιλήσει κανείς για τον καπιταλισμό (κι ας αποφασίσουμε μετά για το πώς θα μιλήσουμε με σύγχρονους όρους), γιατί εκτός από το «όπου φτωχός και η μοίρα του» αποδείχθηκε και μια βαθιά παλιανθρωπιά που τείνει να γίνει «δεύτερη φύση». Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα που παράγει συστηματικά έναν ταξικό μισανθρωπισμό και μια βαθιά περιφρόνηση απέναντι στους φτωχούς, καλά κρυμμένη πίσω από υποκριτικές δηλώσεις «συλλυπητηρίων και αλληλεγγύης» για τα θύματα από τους θύτες.

Με απίστευτη άνεση, η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύεται, ότι θα αποκαταστήσει ανθρώπους και ζημιές (οι νεκροί δυστυχώς δεν αποκαθίστανται) και θα λάβει μέτρα, «για να μην ξανασυμβεί το κακό». Καμία ευθύνη δεν έχει η ίδια! Οι δε προηγούμενες κυβερνήσεις, τα κόμματα που τις αποτελούσαν, προσφέρουν στη Μάνδρα απλόχερα τη στήριξή τους: 40 τόνους τρόφιμα (για τα 40 χρόνια που κυβέρνησαν) και 20 τόνους εμφιαλωμένου νερού (για καμιά 20αριά χρόνια λιτότητας) η ΝΔ, την αναστολή της πληρωμής οφειλών και των πλειστηριασμών (αυτό έλειπε) και την αξιοποίηση του φετινού πλεονάσματος το ΠΑΣΟΚ (ή όπως αλλιώς λέγεται τώρα). Κι όλα αυτά τα «ανιδιοτελή» με εκατέρωθεν επιθέσεις για τους πραγματικούς υπεύθυνους της τραγωδίας, που ξεκινούν φυσικά με το γνωστό τροπάριο «αν και δεν είναι τώρα η ώρα…».

Η «αθώα» κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία αμύνονται επιτιθέμενοι στους πραγματικούς ενόχους! Στα ανύπαρκτα μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας που… δεν αποφάσισαν χρόνια τώρα από μόνα τους να γίνουν. Στην άναρχη δόμηση δεκαετιών που… ως άναρχη περιφρονεί τους νόμους και την εξουσία, στην έλλειψη σχεδιασμού που… αυτοσχεδιάζει, και βεβαίως στις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου (δηλαδή, στη γνωστή οκνηρία και νοοτροπία των δημοσίων υπαλλήλων).

Η «αθώα» περιφέρεια και ο «ανεύθυνος» δήμος επιρρίπτουν τις ευθύνες στην ανυπαρξία ή στις καθυστερήσεις χρηματοδότησης (που είναι οι επενδύσεις των ανιδιοτελών!), και σχεδιασμού/εκτέλεσης των απαραίτητων έργων πρόληψης. Φταίνε διαρκώς οι άλλες υπηρεσίες (το Δασαρχείο, η πολεοδομία, η εφορία αρχαιοτήτων κ.λπ.), κι όπου όλοι και κανείς δεν είναι αρμόδιος. Άλλοι έδωσαν άδειες δόμησης (νόμιμες, νομιμοποιημένες ή παράνομες), λείπει το αναγκαίο προσωπικό και… ούτε καταγγελίες γίνονται για την έλλειψη προσωπικού ή την εφαρμογή του νόμου.

Κανείς δεν φταίει. Ούτε η τωρινή κυβέρνηση, ούτε οι προηγούμενες (αφού και αυτές είχαν σίγουρα προηγούμενες κυβερνήσεις). Ούτε οι μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοεπιχειρηματίες φταίνε, αφού έδρασαν νόμιμα και όλα έγιναν με υπογραφή και βούλα. Το εκπληκτικό είναι ότι, πράγματι, όλοι… έχουν δίκιο. Δεν έκαναν κάτι που δεν προβλέπεται από το σύστημα.

Η καταστροφική δύναμη του καπιταλισμού υπερβαίνει κατά πολύ τη «μανία της φύσης», είναι πιο μόνιμη από οποιοδήποτε καιρικό φαινόμενο. Ακόμη και όταν οι καιρικές συνθήκες δεν «ευνοούν», αναλαμβάνει με ταξική ακρίβεια να καταστρέφει ζωές και περιουσίες, ώστε να φτιαχτούν οι ζωές και οι περιουσίες λίγων προνομιούχων.

Αλήθεια, απέναντι σε αυτό το τσουνάμι «ανευθυνότητας» των καπιταλιστικών θεσμών, δομών και διαδικασιών, πόση και ποια συμμετοχή επιτρέπει στον εαυτό της η Αριστερά; Πότε, πώς και γιατί καταπνίγηκαν οι διαμαρτυρίες της για αυτήν την κατάσταση, στον βαθμό που υπήρξαν διαμαρτυρίες; Πότε, πώς και γιατί δεν ακούστηκε, στον βαθμό που φώναξε, η Αριστερά που συμμετέχει; Σε ποιο βαθμό μπορούσε να συνεχίζει να συμμετέχει στον δήμο, στην περιφέρεια με πλήθος συμβούλων, όσο διαπίστωνε ότι καμία από τις προειδοποιήσεις της, καμία απαίτησή της δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη και δεν υλοποιούταν για την αποφυγή τέτοιων καταστροφών; Ξεμπερδεύουμε άραγε με μια δήλωση καταγγελτική (σωστή, αριστερή, αντικαπιταλιστική, δεν λέμε) και με μια επίσκεψη κλιμακίου δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων στις πληγείσες περιοχές; Δεν μοιάζουμε τότε ως μέρος του προβλήματος, ενώ θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης (ή ακόμη και …η ίδια η λύση!);

Κανείς λοιπόν δεν φταίει! Ούτε οι αρμόδιοι της «δεξιάς», ούτε οι «αναρμόδιοι» της Αριστεράς. Και αφού δεν φταίει κανείς, και ιδίως η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, γιατί να μη βραβευτεί στο Παρίσι (και όχι στη Μάνδρα) ο Αλ. Τσίπρας με το βραβείο «Πολιτικού Σθένους»;! Για τη «θαρραλέα, αντρίκια, ηρωική κ.λπ.» στροφή που έκανε στην πολιτική του;! Τι άνδρας! Τι πολιτικός! Τι ηγέτης! Τι διαστροφή...

ΥΓ. Ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ (ρατσιστής πρόεδρος της Ν. Αφρικής), ο Ρίτσαρντ Νίξον (αντικομουνιστικό λαμόγιο και πρόεδρος των ΗΠΑ), ο Μεναχέμ Μπέγκιν (σιωνιστικό «γεράκι» του παρακράτους του Ισραήλ), είναι μεταξύ άλλων οι κάτοχοι του βραβείου«Πολιτικού Σθένους» που έλαβε ο «δεκανέας» Αλ. Τσίπρας («Δεκανέας», γιατί οι άλλοι, εκτός από αδίστακτοι, ψεύτες και απατεώνες πολιτικοί, έκαναν και από έναν πόλεμο).

Προλεταριακή Σημαία