Έχει γίνει γνωστή στο πανελλήνιο η δράση της αναρχικής ομάδας Ρουβίκωνας. Κάθε της κίνηση γίνεται αφορμή για μακροσκελή ρεπορτάζ, (τρομο)υστερικές κραυγές για τον «νόμο και την τάξη» και ανέβασμα των τόνων στο πολιτικό σκηνικό. Φυσικά, υπάρχουν πάντα και οι αφελείς. Αυτοί που πιστεύουν ότι ο θόρυβος που ξεσηκώνεται μπορεί να αποδοθεί στο σύγκρυο που έχει πιάσει τις δυνάμεις του συστήματος από τις ενέργειες των αυτόκλητων τιμωρών. Αλλά και εκείνοι που εκστασιάζονται μπροστά στο θέαμα, μένουν με το στόμα ανοιχτό, υπολογίζουν ως ελπιδοφόρες στις σημερινές δύσκολες συνθήκες τις δυναμικές «παρεμβάσεις» της ομάδας, έως και ανησυχούν ότι τους «παίρνει τη δουλειά». Άλλωστε, ο ακτιβισμός γνωρίζει μέρες δόξας τον τελευταίο καιρό από μια ρεφορμιστική αριστερά που έχει υποκλιθεί για τα καλά στους αρνητικούς συσχετισμούς και αναζητάει φύλλα συκής για να καλύψει τη γύμνια της.
Είναι, όμως, έτσι; Και δεν είναι μόνο το οφθαλμοφανές γεγονός ότι η δράση τέτοιων ομάδων απολαμβάνει την ιδιόρρυθμη ανοχή (τουλάχιστον!) των κέντρων εξουσίας, την ίδια στιγμή που πολλές φορές κινείται στα όρια της αστικής νομιμότητας. Έχει γίνει προ πολλού σαφές ότι οι ενέργειες του Ρουβίκωνα -και του κάθε Ρουβίκωνα- αξιοποιούνται συστηματικά από τους ιθύνοντες για τη διαμόρφωση ενός ολοένα και πιο αντιδραστικού κλίματος, ως μοχλός περαιτέρω έντασης της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής και περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, είναι φανερό πως οι αλλεπάλληλες εγκλήσεις και αντεγκλήσεις κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, οι απανωτές επικλήσεις στη «βία και ανομία» και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα που πρέπει να επιδειχθεί, σε σύνδεση και με τα παραπάνω, τις εντάσσουν αντικειμενικά στις διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού και της ολοένα και πιο δεξιάς του μετατόπισης.
Δηλώνουμε άγνοια για το αν και η εν λόγω τάση συγκαταλέγεται στο ευρύτερο εκείνο ρεύμα στο εσωτερικό της αναρχίας που όλα τα προηγούμενα χρόνια ενίσχυσε ενεργητικά τη λύση ΣΥΡΙΖΑ, εναποθέτοντας πάνω του ελπίδες για μια άμβλυνση της στοχοποίησής του και της πίεσης που του ασκούν οι κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί. Θυμόμαστε, όμως, πολύ καθαρά τις σπασμωδικές κινήσεις απελπισίας στις οποίες προχώρησαν ορισμένοι, όταν έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους και συνειδητοποίησαν πόσο οικτρά είχαν διαψευστεί. Κινήσεις αγανάκτησης για την «προδοσία» ή πίεσης για την επαναφορά της κυβέρνησης στις υποσχέσεις της; Μικρή σημασία έχει.
Από εκεί και πέρα, το ότι λόγω της φύσης τους και του τρόπου δράσης τους αυτές οι ομάδες τελικά καθίστανται απόλυτα ευάλωτες και διάτρητες στους μηχανισμούς καταστολής και παρακολούθησης, εγχώριους και μη, καθόλου δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Ούτε περιμέναμε τις αποκαλύψεις του ακροδεξιού ραβίνου για το φακέλωμα των μελών του Ρουβίκωνα από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ που δρουν στη χώρα ή τα ανάλογα δημοσιεύματα του CNN για να το καταλάβουμε. Είναι ξεκάθαρο, πάντως, το γεγονός ότι η συνειδητή επιλογή αυτού του χώρου να λειτουργεί έξω και μακριά από τις μάζες, τον αφήνει εντελώς εκτεθειμένο και τον καθιστά πεδίο προβαρίσματος μεθόδων της κρατικής τρομοκρατίας με πολύ ευρύτερη στόχευση, αν και όταν το επιλέξουν τα αρμόδια κέντρα.
Γιατί να τους αφορούν, όμως, όλα αυτά; Τι κι αν κάθε μέρα που περνάει ο συσχετισμός σε ιδεολογικό-πολιτικό-πρακτικό επίπεδο χειροτερεύει για την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες; Στόχος για τους κάθε λογής θιασώτες των «παραδειγματικών» ενεργειών είναι η παραγωγή θεάματος, εικόνων, συμβολισμών, ακόμα και αν η επίθεση που διεξάγεται από το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό είναι πέρα για πέρα πραγματική και «υλική».
Μπορεί να γίνει λόγος για μια πολιτική θεώρηση και πρακτική άρνησης της ταξικής πάλης. Στον πυρήνα της εμπεριέχει την υποβάθμιση του ρόλου των μαζών σε αυτόν του παρατηρητή, αντί του υποκειμένου των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, συνδράμοντας τη συστημική επιχείρηση καθήλωσης και παροπλισμού του λαϊκού παράγοντα. Όταν η αγανάκτηση και αδημονία του μικροαστού εκδηλώνεται, άλλωστε, είναι γνωστό πως δεν τον λογαριάζει, αλλά απαιτεί άμεσες λύσεις «εδώ και τώρα» από ένα σύστημα για το οποίο διατηρεί ακόμα τις αυταπάτες του ότι μπορεί να τις παρέχει. Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν οι ήρωες, που μας πληροφορούν ότι έχουν φροντίσει μέχρι και για την απελευθέρωση της Ράκα. Για να μη χαλάσουμε το πανηγυρικό κλίμα, ας φανταστούμε ότι έγινε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, χωρίς τη συμβολή των βομβαρδισμών του θείου Σαμ.
Αντώνης Α.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
8 σχόλια:
Μπλα-μπλα-μπλα...όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.
Μόνο αυτό μπορείς να πεις;
Συμφωνώ με τον φίλο όποιος αδυνατεί να παρέμβει στους μαζικούς χώρους και αδυνατεί να πάρει πλατιές πρωτοβουλίες, όπως πχ η διαδήλωση ενάντια στον Ερντογάν, ή υποτιμά τις λαϊκές μάζες όπως πχ την αγροτιά ή την Μάντρα, τα κάνει κρεμαστάρια. Βαφτίζει τις μάζες "κοιμισμένα πρόβατα" και τις πορείες "κηδείες", και γίνεται γιουτιούμπερ.
Η αναρχία ενίσχυσε τη λύση ΣΥΡΙΖΑ;
Οι αναρχικοί ήταν οι πρώτοι που μοίραζαν κλωτσιές στους Συριζαίους πριν χρόνια στα αμφιθέατρα τη στιγμή που "αγκαλιάζονταν" μαζί τους οι εξωκοινοβουλευτικοί.
Στο Σύνταγμα το '11 όταν κάποιοι από τα αναρχικά μπλοκ έσκιζαν τα πανό των Συριζαίων στα σκαλάκια του μετρό, κάποιοι τους κατηγορούσαν για "φασίστες". Το πρώτο τρίμηνο του '15 που καταλαμβανόταν το ένα Συριζογραφείο μετά το άλλο για αλληλεγγύη στους τότε απεργούς πείνας όλοι έκραζαν την αναρχία ότι υποσκάπτει το "κυβερνητικό έργο". Άστε το λοιπόν...
Ο αναρχικός χώρος έχει μια 50ρια συλλογικότητες μόνο στην Αθήνα, κι άλλες τόσες σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Αν μία στις 50 για κάποια περίοδο ήταν ανοχική προς τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα βρίσκονται σε ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε λέει κάτι.
Τη λογική "οι αναρχικοί εντείνουν τη φασιστικοποίηση και την καταστολή" τη χρησιμοποιούσαν μέχρι πρότινος οι του Περισσού. Λες και τα ρομποτάκια της Αλεξάνδρας και της Κατεχάκη περιμένουν ποτέ θα πετάξει τρικάκια και μπογιές ο Ρουβίκωνας για να βγάλουν νέα μέσα καταστολής κλπ
Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δε φταίει ο Ρουβίκωνας που το "μαζικό κίνημα" δεν είναι μαζικό.
ΑκΑ
Μήπως να έκανες καμιά βόλτα προς το indymedia και άλλα αναρχικά μπλογκ και ιστοσελίδες, ειδικά το πρώτο χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, και την αντιπαράθεση που ξέσπασε μεταξύ συλλογικοτήτων και ανθρώπων του αναρχικου χώρου για φιλοσύριζα στάση ή μη; Ιδιαίτερα μετά από ένα πέσιμο που έγινε στα Εξάρχεια σε περιπολικό; Δυστυχώς δε θυμάμαι χρονικά πότε ήταν και δεν έχω καιρό τώρα για να το ψάξω.
Το κείμενο δεν γενικεύει, εσύ το κάνεις! Και για το χώρο της Αριστεράς και για το χώρο της Αναρχίας.
Εγώ αυτό που ήξερα για το Σύνταγμα ήταν ότι γενικά η αναρχία δεν συμμετείχε, πλην Α.Κ., μπορεί και να κάνω λάθος. Διόρθωσέ με θα το δεχτώ.
Πανό του ΣΥΡΙΖΑ στη πλατεία δεν υπήρξαν ποτέ για να σκιστούν. Αυτό που σίγουρα υπήρξε ήταν ο εναγκαλισμός λόγο κοινής στάσης και άποψης για το πως πρέπει να λειτουργεί το κίνημα με δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και φασιστοειδή της πάνω πλατείας στ' όνομα της περιφρούρησης για το βίαιο διώξιμο του ΚΚΕ(μ-λ) και του χώρου "Αριστερά στη Πλατεία" που δημιούργησε!
Από εκεί και πέρα το να μοιράζει κανείς κλωτσιές δεν είναι και απαραίτητα δράση κινηματική. Ατομική εκτόνωση φασιστικού τύπου μπορεί να είναι! Το ντου σε χώρους άλλων συλλογικοτήτων και το μοίρασμα κλωτσιών πόσο μεγάλη διαφορά έχει από τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής;
Προφανώς για το ότι ο λαός δεν είναι στο δρόμους ευθύνες υπάρχουν λίγο ως πολύ και για πολλούς και διάφορους λόγους σε όλους μας. Το ζητούμενο είναι αν μας νοιάζει και τι κάνουμε για να αλλάξει αυτό. Και ο Ρουβίκωνας και κάθε άλλος ηθικός τιμωρός του συστήματος (απ' όπου κι αν προέρχεται!) δε νοιάζεται. Η στάση του το μόνο που μπορεί να δημιουργεί είναι λογικές ανάθεσης αλλά και αυταπάτες ότι έστω και με απειλές μπορεί τα πράγματα να διορθωθούν, να ανατραπούν πάντως όχι. Τα λέει και αυτά το κείμενο, δε μπορεί να καθαρίζεις μ' ένα δεν φταίμε εμείς, πρέπει να πάρεις θέση για το πως θα αλλάξει αυτό! Αν όντως σε ενδιαφέρει.
Το ότι πολλοί αναρχικοί το έριξαν το ψηφαλάκι τους κανείς δεν μπορεί να το παράγραψει. Δεν ζούμε σε άλλη χώρα και γνωριζόμαστε μεταξύ μας.
Αγαπητέ Αντώνη
Αν εσύ είχες διαβάσει ένα κείμενο που θα έλεγε:
«Δηλώνουμε άγνοια για το αν το ΚΚΕ(μ-λ) συγκαταλέγεται στο ευρύτερο εκείνο ρεύμα στο εσωτερικό της αριστεράς που όλα τα προηγούμενα χρόνια ενίσχυσε ενεργητικά τη λύση ΣΥΡΙΖΑ, εναποθέτοντας πάνω του ελπίδες [...]; Μικρή σημασία έχει.»
Πώς θα αντιδρούσες; Μήπως θα μιλούσες για τσουβάλιασμα προβοκατόρικο όταν μάλιστα παραδέχεται ο αρθογράφος την άγνοιά του;
Κρίμα
Μ
Δεν είναι ούτε ενδεικτικό,ούτε σοβαρό το να αναφέρεται ένα από τα πολλά ενδοκινηματικά "ξεκατινιάσματα" σε ένα ιντερνετικό μέσο, στο οποίο μπορεί να γράφει ο καθένας (ο καθένας όμως...).
Μιλάω για τις ημέρες απεργίας (15/6 και 28-29/6)όπου υπήρχαν κομματικά μπλοκ στην πλατεία που είχαν αναρτήσει πανό σε δέντρα (ΔΕΑ,ΚΟΕ κλπ). Η αναρχία ήταν παρούσα στην πλατεία καθ'όλη τη διάρκεια της κινητοποίησης και μεμονωμένα με απλά άτομα που κινούνταν και διένειμαν φυλλάδια,τρικάκια κλπ και οργανωμένα με την Α.Κ. κι ένα αναρχικό Ραδιόφωνο που εξέπεμπε από την πλατεία (δε θυμάμαι πιο ακριβώς).
Το "κλωτσιές" είναι σχήμα λόγου,γιατί ποτέ η αναρχία δεν είχε εναγκαλισμούς με φοιτητικά σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια. Ούτε σε άλλους χώρους. Τώρα εάν μια-δύο συλλογικότητες του χώρου (αν μπορεί να θεωρηθεί του χώρου η..Ροσινάντε) για ένα διάστημα προέβαλαν την ανοχή έως και τη συμπάθεια προς τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ δε λέει και πολλά.
Για να γίνω πιο αντιληπτός ως προς το 2 συλλογικότητες στις 50:
Ένα ενδεικτικό είναι το ότι ας πούμε στις απεργίες πείνας αναρχικών κρατουμένων τη περίοδο 2011-2014 υπήρχε ο Σακκάς που δεν τον πείραξε η συμπαράσταση από τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχαν και οι Ρωμανός,Στρατούλης,Κωστάρης,Σταμπούλος,Μαζιώτης που δεν ήθελαν ούτε κοινοβουλευτική,ούτε κινηματική συμπαράσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το ότι υπήρχαν άτομα που κινούνταν εντός του χώρου και συμμετείχαν ας πούμε στο Δημοψήφισμα το ξέρουμε, αλλά και πάλι μιλάμε για ισχνή μειοψηφία με μηδενική αναφορά στην αναρχία και που περισσότερο διακινούνταν προς τον ελευθεριακό αναρχοκομμουνισμό κλπ
Ο Ρουβίκωνας όσο και να διαφωνεί κανείς με τον τρόπο παρέμβασης του στην καθημερινότητα, δε μπορεί να μη παραδεχθεί ότι οι κινήσεις του είναι πάντα επίκαιρες,στοχευμένες και ότι πάντα αναλάμβανει την πολιτική ευθύνη.
Τώρα δε νομίζω να ενοχλείται κιόλας ο μέσος προλετάριος εργαζόμενος από το ντου στη Siemens και στον ΣΕΒ ή από το σπάσιμο του ΤΑΙΠΕΔ και της Περιφέρειας.
ΑκΑ
Δημοσίευση σχολίου