ISIS: Το κράτος φάντασμα έγινε το νησί του πετρελαίου

Το ισλαμικό «κράτος» που είχε δημιουργηθεί με τη υποστήριξη του αμερικανικού και Δυτικού ιμπεριαλισμού, μεταξύ Συρίας και Ιράκ, αυτοαποκαλούμενο ΙSIS ή «ισλαμικό χαλιφάτο» από το 2011 μέχρι πρόσφατα, που τώρα είναι υπό διάλυση, αλλάζει την γεωπολιτική του.

Το ζήτημα δεν είναι αν τώρα υπάρχει ή όχι, ή αν έχει μεταφερθεί σε άλλα γειτονικά κράτη. Ο σκοπός για τον οποίο κατασκευάστηκε αυτό το «φάντασμα» παραμένει ο ίδιος.

Το ISIS από την ίδρυσή του, φρόντισαν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμό και γενικά η Δύση με μεγάλη «επιμέλεια» να το χρηματοδοτήσουν με δισεκατομμύρια δολάρια και να το εφοδιάσουν με το ποιό σύγχρονο πολεμικό οπλισμό μέσου των αντιδραστικών καθεστώτων όπως της Σαουδικής Αραβίας, του Ισραήλ, των Εμιράτων κ.λ.π. Για αρκετά χρόνια ήταν μία ακμάζουσα μαύρη αγορά πετρελαίου, το οποίο προερχόταν από τις πετρελαιοπηγές που είχαν καταλάβει οι τζιχαντιστές στα ανατολικά τμήματα της Συρίας και στα βορειοδυτικά του Ιράκ και ένα μεγάλο μέρος της ποσότητας αυτής διοχετευόταν στην Μεσόγειο, με κατεύθυνση την Ευρώπη.

Σε όλη αυτή την διαδικασία φυσικά δεν θα μπορούσαν να απουσιάσουν και οι μεσολαβητές ορισμένων χωρών της Ευρώπης ακόμη και της Ελλάδας που με μεγάλη προθυμία παραχώρησαν τις βάσεις της Κρήτης για να χρησιμοποιηθούνε ως ορμητήριο των δυτικών δυνάμεων για το βρώμικο πόλεμο στην Μέση Ανατολή με την πλήρη ηγεμονία φυσικά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Σ’ αυτό το παιχνίδι δεν μπορούσε να απουσιάσει ούτε η Τουρκία, η οποία είναι μια υπέρ και μία εναντίον των τζιχαντιστών σύμφωνα με τα συμφέροντα της στιγμής, γι’ αυτό δραστηριοποιήθηκε άμεσα κάνοντας στρατιωτική επέμβαση στην Συρία και στο Ιράκ ενάντια στους Κούρδους, για να προστατεύσει, δήθεν, τα σύνορά της και να ωφεληθεί από τον έλεγχο των πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Σήμερα η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει και ένα άλλο πρόβλημα που είναι το Κουρδικό την στιγμή που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός οργανώνει και πάλι ένα νέο στρατό αποτελούμενο από 30.000 στρατιώτες υπέρ του αρχηγού ενός κουρδικού κόμματος στο Ιράκ το οποίο είναι υποταγμένο στην αμερικάνικη πολιτική.

Η Τουρκία ελέγχοντας επίσημα και ανεπίσημα τον πετρελαιαγωγό, προερχόμενο από την Κασπία Θάλασσα με διαδρομή Μπακού-Τιφλίδα-Ερζερούμ καταλήγοντας στην Μεσόγειο μαζί με εκείνο των τζιχαντιστών, από το Κιρκούκ του Ιράκ, έκανε «μεγάλα παζάρια» με ευρωπαϊκές χώρες και για λογαριασμό των τζιχαντιστών.

Αυτός ο δεύτερος αγωγός με τις εχθροπραξίες και τους διάφορους βομβαρδισμούς μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών υπέστη μεγάλες ζημιές και γι’ αυτό έχει ήδη ανατεθεί, σε διεθνείς εταιρείες η υπόθεση της επισκευής του, προγραμματίζοντας δηλαδή ένα νέο πετρελαιαγωγό 350 χιλιομέτρων που η κατασκευή του αρχίζει περίπου στα τέλη του Γενάρη 2018.

Στην Συρία από την άλλη μεριά οι βομβαρδισμοί των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και του ΝΑΤΟ ενάντια στο δημιούργημα τους το ISIS, σύμμαχος αρχικά και κατόπιν «αντίπαλος» τους και εν συνεχεία οι ατελείωτοι βομβαρδισμοί των Ρώσων ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα των αγορών ανάγκασαν τους τζιχαντιστές να εγκαταλείψουν τα οχυρά τους που είχαν καταλάβει το 2011 και να κινηθούνε προς άλλες κατευθύνσεις, όπως Υεμένη, Σινά, Λιβύη, Αφγανιστάν κ.λ.π.

Μέχρις ότου οι τζιχαντιστές ελέγχανε αυτές τις πετρελαιοπηγές μεγάλο μέρος του πετρελαίου διοχετευόταν στην Μεσόγειο όπου εκεί τεράστια δεξαμενόπλοια εταιρειών φορτώνανε το πετρέλαιο της μαύρης αγοράς, τροφοδοτώντας έτσι και την οικονομία πολέμου.

Ένα μέρος των αιτιών πολέμου τουλάχιστον για την Συρία από την εποχή ακόμη της προεδρίας Μπους και μέχρι του Ομπάμα για τον πλήρη έλεγχο των πετρελαιοπηγών και του αγωγού από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ήταν η άρνηση του Ασαντ να επιτρέψει την κατασκευή και το πέρασμα του πετρελαιαγωγού, από τα εδάφη του κάνοντας την διαδρομή Κατάρ, Εμιράτα, Ιορδανία, Συρία με τερματισμό στην Μεσόγειο.

Το όχι του Ασαντ να περάσει και από το συριακό έδαφος ήταν για να μην αντισταθεί στα συμφέροντα του ρωσικού ιμπεριαλισμού σ’ αυτόν τον χώρο επίσης να μην γίνει εμπόδιο και στα σχέδια της ιρανικής κυβέρνησης σαν περιφερειακής υπερδύναμης που προσπαθεί να παρουσιαστεί σε ανταγωνισμό με την Τουρκία. Το Ιράν λοιπόν σαν φίλος και σύμμαχος της Συρίας έχει στο πρόγραμμα του την κατασκευή ενός πετρελαιαγωγού, που από το Ιράν, Ιράκ, Συρία θα φτάσει στο Λίβανο (Μεσόγειο) και εν συνεχεία σε χώρες της Ευρώπης.

Γι’ αυτούς και άλλους λόγους γεωπολιτικής σημασίας οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αξιοποιήσουν προς όφελός τους τις λαϊκές κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν πρόσφατα σε πόλεις του Ιράν, ενάντια στην εκμετάλλευση και καταπίεση από το θεοκρατικό καθεστώς που οι ΗΠΑ θέλησαν να αποσταθεροποιήσουν την εξουσία του Αγιατολαχ Αλί Χαμενεΐ, του ανώτατου θρησκευτικού άρχοντα και να βάλουν εμπόδια στις διάφορες φιλοδοξίες του καθεστώτος. Κάτι παρόμοιο έγινε και συνεχίζει να γίνεται με την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία πετρελαίου και αερίου από την Λιβύη προς την Μεσόγειο, εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη δύο αντιμαχόμενων κυβερνήσεων σ’ αυτήν την χώρα που δημιουργήθηκαν μετά την πολεμική αεροπορική επίθεση των Άγγλων και Γάλλων ενάντια στο καθεστώς του Καντάφι.

Μεγάλα δεξαμενόπλοια στην ανοιχτή θάλασσα τη Λιβύης με σβησμένους τους αναμεταδότες τους για να μην γίνουν αντιληπτά, περιμένουν τα μικρά και παράνομα πλοία από την Λιβύη για να φορτώσουν τα πετρέλαια και το υγραέριο και να το μεταφέρουν σε κερδοσκοπικές εταιρίες της Ευρώπης και σε διάφορα άλλα μέρη.

Με αυτόν τον τρόπο, έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα ανακύκλωσης μεγάλων χρηματικών κεφαλαίων, βασισμένο στην μοντέρνα ικανότητα διαφθοράς του καπιταλιστικού -ιμπεριαλιστικού συστήματος που σχεδόν όλοι τους είναι αναμεμειγμένοι σ’ αυτές τις κοινωνίες των «πολιτισμένων». Μονοπώλια, τράπεζες, επιχειρήσεις, ανθρωπιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. μεσολαβητές όπλων, κρατικοί θεσμοί, Ευρωπαϊκή Ένωση, κυβερνήσεις, πολιτικοί, όλοι αυτοί που με τον τρόπο τους χρηματοδοτούν τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Αλ Κάιντα ή άλλες συγγενείς οργανώσεις. Τους τζιχαντιστές που χθες στην Συρία και στο Ιράκ και σήμερα μεταφερόμενοι στην Υεμένη, στο Μπαχρέιν, στο Σινά στην Λιβύη για να συνεχίσουν να παίζουν το εγκληματικό τους παιχνίδι. Δεν τους νοιάζει τους Ευρωπαίους και τις ΗΠΑ αν με τους πολέμους ξεριζώνουν οικογένειες και λαούς από τον τόπο τους ΠΟΥ για να σωθούν από τις βόμβες παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς με κατεύθυνση την Ευρώπη. Όσοι φυσικά μπορέσουν να γλυτώσουν από τις τρικυμίες των θαλασσών και να έρθουν εδώ στα σκλαβοπάζαρα της «πολιτισμένης» Ευρώπης για να χρησιμοποιηθούν ως φθηνό εργατικό δυναμικό, σε συνθήκες μοντέρνου μεσαίωνα. Καταπατώντας κάθε δικαίωμα εργαζόμενου κάθε δικαίωμα των λαών που θέλουν να ζήσουν σαν άνθρωποι με προσωπικότητα με ταυτότητα χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση με ειρήνη αξιοπρέπεια, ελευθερία, δουλειά, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτές οι αξίες για το κεφάλαιο περισσεύουνε, οι λαοί, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να σηκώσουν το κεφάλι, αλλά να είναι πάντα δούλοι απέναντι τους.

Γιώργος Παπαδόπουλος