Πρόσφυγες: Πόλεμοι, πνιγμοί, κάθε είδους εκμετάλλευση, άθλιες συνθήκες και καταστολή!

Στα μέσα του Μάρτη πνίγηκαν 16 άνθρωποι στα νερά του Αιγαίου. Πρόσφυγες που αναζητούσαν ένα καλύτερο μέλλον από αυτό των πολέμων στις χώρες τους που ολοένα και εντείνονται. Η εισβολή της Τουρκίας στο Αφρίν αύξησε κατακόρυφα σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τους πρόσφυγες. Με το που μαθεύτηκε ο πνιγμός αυτών των ανθρώπων άρχισαν οι πάντες να εκφράζουν το συγκλονισμό τους. Από κρατικούς μηχανισμούς, κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης μέχρι και την κυβέρνηση, ακόμη πιο συγκλονισμένος παρουσιάστηκε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Δημήτρης Βίτσας. Σχεδόν κατήγγειλε τις κυβερνητικές πολιτικές που εκμεταλλεύονται τον πόνο των προσφύγων. Ξεχείλισε από ανθρωπισμό ο υπουργός που με τη βούλα της κυβέρνησής του στηρίζει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στηρίζει και εφαρμόζει τη συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. - Ελλάδας και Τουρκίας, τη συμφωνία για περιορισμό των ροών προσφύγων προς την Ευρώπη πάση θυσία -με τη λέξη θυσία να εννοείται κυριολεκτικά αυτή τη φορά-, δεν επιτρέπει τη συνέχιση της μετακίνησής τους προς τις χώρες που θέλουν, τους στοιβάζει σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθιστώντας τους μεταξύ άλλων εκμεταλλεύσιμους από διάφορα κυκλώματα σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε πολιτικό σιγοντάροντας το ρατσισμό και το φασισμό. Τους διαιρεί σε δικαιούχους και μη ασύλου μέσω της επίπλαστης διάκρισης προσφύγων πολέμου και οικονομικών μεταναστών ανάλογα τη χώρα προέλευσης, απελαύνει τους περισσότερους στις χώρες προέλευσής τους χωρίς να ενδιαφέρεται για την τύχη τους.

Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο πνιγμός αυτών των ανθρώπων οφείλεται στην ολιγωρία του Λιμενικού Σώματος το οποίο, παρά τις προειδοποιήσεις και την ενημέρωση ότι βουλιάζει το σκάφος, κινητοποιήθηκε με καθυστέρηση 24 ωρών και όχι στις πολιτικές κατευθύνσεις οι οποίες στ’ όνομα της πάταξης δήθεν της παράνομης διακίνησης ανθρώπων και του χτυπήματος των συγκεκριμένων κυκλωμάτων δημιουργούν τέτοιου είδους «καθυστερήσεις» ώστε να περάσει το μήνυμα όχι στους διακινητές αλλά στους ίδιους τους πρόσφυγες που θα πρέπει να σκεφτούν καλά το ρίσκο.

Εκμετάλλευση των προσφύγων από τις κυβερνήσεις προφανώς και υπάρχει. Έχουν μετατραπεί σε μέσο εκβιασμών και πολιτικών και οικονομικών παζαριών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτελούν το φόβητρο που επισείει για το άνοιγμα της «κάνουλας» και τη μαζική εισροή τους κατ’ αρχήν στην Ελλάδα και έπειτα στην υπόλοιπη Ε.Ε. η πλευρά της τούρκικης κυβέρνησης. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τον τελευταίο μήνα και με την αύξηση της έντασης των σχέσεών της με την Ελλάδα και την Ε.Ε. η ροή των προσφύγων αυξήθηκε κατακόρυφα, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά αυτό που εκτιμούσαμε από την αρχή της έκρηξης των προσφυγικών κυμάτων, ότι η ροή τους εξαρτάται κατά κύριο λόγο από πολιτικούς λόγους. Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο συντονισμός των κυκλωμάτων διακίνησης με τις πολιτικές της τούρκικης κυβέρνησης και όχι μόνο.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας την πολιτική ανάσχεσης της πορείας των προσφύγων προς την Ευρώπη, που «συμφώνησε» με την Ε.Ε., κρατά όσους κατορθώνουν να περάσουν σε άθλια στρατόπεδα στα νησιά και την υπόλοιπη χώρα. Τους διαχωρίζει όπως αναφέραμε ήδη σε δικαιούχους ασύλου και σε απελάσιμους, απελαύνει τους περισσότερους προς την Τουρκία ή τις χώρες προέλευσής τους και αφήνει τους υπόλοιπους μέχρι να βρεθεί τρόπος, αν βρεθεί, να ταξιδέψουν προς τους προορισμούς που θέλουν να ζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθιστώντας τους έτσι και εκμεταλλεύσιμους από κάθε είδους ντόπιο ή άλλο εκμεταλλευτή. Ελάχιστοι, με βάση τις αναγκαιότητες, είναι οι «τυχεροί» που μεταφέρονται σε σπίτια σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και κάποιοι, αρκετά λιγότεροι, φιλοξενούνται σε καταλήψεις και «κινηματικές» δομές.

Εκμεταλλεύσιμοι πολιτικά είναι βέβαια και από την εδώ πλευρά. Όχι μόνο από τους φασίστες και τους ρατσιστές αλλά και το κράτος, την κυβέρνηση και το αστικό πολιτικό σύστημα που τους χρησιμοποιεί ως φόβητρο για το λαό και αποπροσανατολιστικά σε σχέση με το από κινδυνεύει την ώρα που οι ιμπεριαλιστές αλωνίζουν στη χώρα πολιτικά και οικονομικά, που έχουν μετατρέψει το Αιγαίο και τα λιμάνια των νησιών σε θάλασσα και αγκυροβόλια των στόλων τους, μετατρέποντας την ανεξαρτησία της χώρας σε μια κούφια φράση και δημιουργώντας ολοένα και μεγαλύτερους κινδύνους πολεμικής εμπλοκής για το λαό μας.

Το πλέον άθλιο στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι αυτό της Μόριας στη Λέσβο. Φτιαγμένο για 3.000 ανθρώπους ενώ πλέον τα νούμερα που εκτιμώνται, γιατί ακριβή δεν ανακοινώνει κανείς, κυμαίνονται από 5.500 έως 7.500! Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι στοιβαγμένοι σε κοντέινερ και σκηνές ή για να καταλάβει ότι ζουν σε ένα γκέτο -στο οποίο απαγορεύεται η πρόσβαση σε οποιαδήποτε κινηματική συλλογικότητα- όπου μπορούν άνετα να γίνουν ευάλωτοι σε κάθε είδους κυκλώματα οικονομικής και άλλης εκμετάλλευσης.

Σύμφωνα με καταγγελίες, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου επιχειρηματίες, ντόπιοι και μη, τους χρησιμοποιούν ως φτηνό, έως και τσάμπα εργατικό δυναμικό, για να μην πούμε για το βρώμικο ρόλο που παίζουν αρκετές ΜΚΟ ακόμη και για το ζήτημα της μετακίνησής τους προς άλλες χώρες. Τα γνωστά-άγνωστα κυκλώματα για τα οποία καμιά κυβέρνηση δεν γνωρίζει τίποτα αλλά κατά τα άλλα τα καταγγέλλει. Πολιτικά την παρουσία τους την εκμεταλλεύονται οι φασίστες για να δημιουργούν αντιθέσεις με τους μόνιμους κατοίκους του χωριού και του νησιού. Δεν είναι και λίγες οι φορές που στοχοποιούνται για κλοπές και ληστείες που διέπραξαν άλλοι, κάθε άλλο παρά πρόσφυγες. Αρνητικό ρόλο, δυστυχώς, παίζουν και ορισμένοι αλληλέγγυοι, κυρίως από το εξωτερικό, που στοχοποιούν ως υπεύθυνους για την αθλιότητα τους ντόπιους, αδυνατώντας(;) να δουν παραπέρα, δημιουργώντας ένα αντίστροφο αντίπαλο πνεύμα ανάμεσα στους πρόσφυγες. Η απελπισία οδηγεί ακόμη και σε αυτοκτονίες, με πιο πρόσφατη την αυτοπυρπόληση ενός πρόσφυγα, σε αντιθέσεις έως και συγκρούσεις μεταξύ τους, όχι τόσο στη βάση των εθνοτικών αντιθέσεων που προβάλλουν τα ΜΜΕ όσο στη βάση της επιβίωσης, αλλά και σε εξεγέρσεις οι οποίες βέβαια αντιμετωπίζονται με άγρια καταστολή.

Το να ξεσηκώνονται λοιπόν οι πρόσφυγες της Μόρια και να διεκδικούν το δικαίωμά τους για μια άλλη προοπτική όπως αυτοί την κρίνουν αντί να στοιβάζονται με το ζόρι εδώ είναι απολύτως δικαιολογημένο. Και είναι αναγκαίο όλοι όσοι τους έχουν γνήσια συμπαρασταθεί ως τώρα να μετατρέψουν την αλληλεγγύη τους σε κίνημα διεκδίκησης.