Όμως, τίποτα δεν είναι ουρανοκατέβατο. Έτσι, σ΄ αυτή τη συνέλευση όπου ήρθαν τα πάνω κάτω, βρήκε πεδίο έκφρασης η οργή, η αγανάκτηση, η αμφισβήτηση και η γνήσια αγωνιστική διάθεση εκατοντάδων νέων κυρίως -και νεόπτωχων- συνταξιούχων που έβραζε μήνες τώρα, ενάντια σε όλους εκείνους που τους στερούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή έπειτα από δεκαετίες σκληρής δουλειάς. Το κύμα αμφισβήτησης για τα «πεπραγμένα» της συνδικαλιστικής ηγεσίας που φούσκωνε καιρό και εκφραζόταν σε κάθε ευκαιρία πήρε σάρκα και οστά, παρά το γεγονός ότι ενόψει της συνέλευσης οι μηχανισμοί εξαπάτησης και πελατειακής εξαγοράς, συκοφάντησης, ακόμα και ανοιχτής επίθεσης στους «αμφισβητίες» οργίασαν.
Οι αιτίες βέβαια, σοβαρές. Οι 16.500 συνταξιούχοι της Εθνικής ζουν εδώ και 6 μήνες έναν Γολγοθά, καθώς η εκλεκτή των δανειστών Διοίκηση της τράπεζας τους έκοψε απότομα και αυθαίρετα την επικουρική παροχή, που όμως στην περίπτωσή τους συνιστά περίπου το 40% του εισοδήματός τους καθώς ήταν μια συμφωνημένη μετεργασιακή παροχή για την οποία η τράπεζα τους χαράτσωνε γενναία όλο τον εργασιακό τους βίο.
Στο διάστημα αυτό, οι δυνάμεις στο χώρο με αναφορά στην Αριστερά συγκροτήσαμε μια Ανοιχτή Επιτροπή Αγώνα με ένα σαφές αριστερό, ταξικό στίγμα και μέτωπο ενάντια σε κυβέρνηση, μνημόνια, εργοδοσία και πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Δώσαμε αγώνες σε όλα τα μέτωπα που μπορούσαμε, αλλά καταφέραμε επίσης να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε με πλατύ κόσμο, συσπειρωμένοι βασικά στον κοινό στόχο, όχι χωρίς προβλήματα και κόντρες, αλλά με επιμονή και σχεδόν καθημερινή παρέμβαση. Καταφέραμε έτσι να συγκροτήσουμε και με άλλες δυνάμεις ένα πλατύ «συντονιστικό», που όσο συζητούσε και ζυμωνόταν τόσο ωρίμαζε, ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα-έκπληξη της συνέλευσης.
Για μία συνοπτική εικόνα των γεγονότων, αντιγράφουμε από την ανακοίνωση-παρέμβαση της Ανοιχτής Επιτροπής στη συνέλευση:
«(...) Η σημερινή συνέλευση δεν είναι σαν τις άλλες. Βρίσκει τον κλάδο μας σε μια παρατεταμένη αγωνία για την τύχη του ΛΕΠΕΤΕ (η επικούρηση της ΕΤΕ) και του ΤΥΠΕΤ (Ταμείο Υγείας), με ορατό το φάσμα της οικονομικής εξόντωσης για πολλούς από μας, εάν τελικά αφήσουμε να περάσουν τα σχέδιά τους.
Ας μη γελιόμαστε όμως. Τα σχέδια για τη διάλυση του ΛΕΠΕΤΕ, αυτή η απροκάλυπτη κλοπή των κόπων μας, δεν είναι έργο ενός μόνο «ανάλγητου» διοικητή. Είναι μεθοδευμένη επιχείρηση για την απαλλαγή των τραπεζιτών από τις υποχρεώσεις τους, τη σύνθλιψη εργασιακών και ασφαλιστικών κατακτήσεων. Άλλη μια έκφραση της επίθεσης που δέχεται ο λαός χρόνια τώρα και ειδικά τα προηγούμενα από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, τους ντόπιους και ξένους εντολείς τους, προκειμένου να θησαυρίζουν λίγοι σε βάρος των πολλών.
ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΙ
Όπως φάνηκε όλους αυτούς τους μήνες που κάποιοι δίνουμε καθημερινό αγώνα για την υπόθεσή μας, εκτός από τους φανερούς μας εχθρούς, υπάρχουν και οι κρυφοί: Είναι όλοι αυτοί που στα λόγια διακηρύσσουν ότι είναι στο πλευρό μας και αγωνίζονται για μας ή με μας, αλλά στην πράξη με διάφορους χειρισμούς διευκολύνουν τη Διοίκηση της ΕΤΕ στις επιδιώξεις της.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε ούτε και στο εξής: Tο γεγονός ότι το σχέδιο θανάτου του ΛΕΠΕΤΕ συναντά τόσο σθεναρή αντίσταση οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην αγωνιστική επιμονή εκατοντάδων συναδέλφων, που με κάθε μέσο, συνδικαλιστικό και νομικό, με κοπιώδη προσπάθεια για ενημέρωση και δικτύωση και των υπολοίπων, υπερέβησαν τη συνδικαλιστική ηγεσία, που αποδείχτηκε πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Πώς άλλωστε να σταθούν διαφορετικά, αφού ως συνδιαχειριστές διαχρονικά του ΛΕΠΕΤΕ, οι παρατάξεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ σε ΣΣΕΤΕ και ΣΥΕΤΕ (με τα επίσημα και ανεπίσημα παρακλάδια τους και τα διάφορα ονόματά τους) φέρουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση. Υπέγραφαν για «ταμειακές διευκολύνσεις», συναινούσαν στην τοποθέτηση των εισφορών μας στον τζόγο των μετοχών για το «καλό της τράπεζας», στην ανάθεση στη διοίκηση της διαχείρισης του ΛΕΠΕΤΕ, λειτουργούσαν με αδιαφάνεια. Ευθύνες υπάρχουν και στις παρατάξεις του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού που το πρώτο τους μέλημα είναι να βάλουν πλάτη στα σχέδια και να συγκαλύψουν τις ευθύνες της κυβέρνησης.
ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ
Αντί, λοιπόν, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έστω την ύστατη στιγμή να στρατευθούν στην κοινή υπόθεση, να εκφράσουν την αγωνία του κλάδου και να ριχτούν σε έναν σκληρό αγώνα, υποβάθμισαν τις διαθέσεις του κόσμου, προσπάθησαν να εξαντλήσουν και να εκτονώσουν τη μαχητικότητά του, σύρθηκαν στον κακόφημο «διάλογο» με τη διοίκηση ενάντια στην κατ΄ επανάληψη εκφρασμένη γνώμη του κλάδου και -το χειρότερο- στάθηκαν εχθρικά, λοιδόρησαν και συκοφάντησαν τους πλέον αγωνιστές ανάμεσά μας. Χάθηκε έτσι πολύτιμος χρόνος για μας και χαρίστηκε κυριολεκτικά στον αντίπαλο.
Έτσι, στην παρούσα κατάσταση, η κριτική για τα πεπραγμένα της συνδικαλιστικής ηγεσίας ξεπερνάει τα του διοικητικού και οικονομικού απολογισμού, ακριβώς γιατί το διακύβευμα της περιόδου είναι πολύ πιο σοβαρό και μεγάλο (...)».
Ο κλάδος δίνει μάχες καθημερινά και έχει μακρύ και δύσκολο δρόμο ακόμα. Όμως το ηχηρό μήνυμα της συνέλευσης καθώς και μια πρώτη δικαστική νίκη έχουν αναπτερώσει τις διαθέσεις και έχουν δώσει κουράγιο για τη συνέχεια. Και τούτο γιατί το μεγάλο κέρδος στην πορεία αυτή είναι η πολιτική αφύπνιση μιας μερίδας κόσμου, η χρεοκοπία στα μάτια τους του κατεστημένου και ξεπουλημένου συνδικαλισμού με όλα του τα παρελκόμενα και -κυρίως- η χειροπιαστή απόδειξη ότι οι αγώνες φέρνουν νίκες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου