Η προηγούμενη επίθεση με το κλείσιμο των πτερύγων Ζωοδόχος Πηγή - Παπανικολάου και Μπόμπολα είχε τη συνέχειά της με το κύμα διαθεσιμοτήτων των 3/5 των εργαζομένων του 2013 και την κατάργηση αντίστοιχων υπηρεσιών του. Φαίνεται, ωστόσο, ότι δεν ήταν αρκετή και το γεγονός ότι εξακολουθεί να παρέχει περίθαλψη στο λαό συνεχίζει να “ενοχλεί”. Έτσι και η σημερινή κυβέρνηση επιχειρεί να το αποδομήσει, να το αποσαθρώσει και να το οδηγήσει σε “αντικειμενική” κατάρρευση, όπως τονίζει σε κάθε του ανακοίνωση το Σωματείο των εργαζομένων. Πρόκειται για έναν ύπουλο τρόπο που επιδιώκει να στείλει το μήνυμα στο λαό της περιοχής ότι το νοσοκομείο “υπολειτουργεί” αφού δεν διαθέτει πλέον μια σειρά λειτουργίες αλλά και να οδηγήσει στην απογοήτευση τους εργαζομένους του, αφού η δουλειά έχει μετατραπεί σε καθημερινό βραχνά με τις τραγικές ελλείψεις προσωπικού και την εντατικοποίηση που τσακίζει κόκαλα.
“Σχέδια ανάπτυξης” ανακοινώνονται για να αποπροσανατολίσουν κατοίκους κι εργαζόμενους που, πέρα απ' το επικοινωνιακό του πράγματος, στοχεύουν να δημιουργήσουν έναν κουρνιαχτό και να καλύψουν με “επίφαση αναβάθμισης” μια προ πολλού σχεδιασμένη αντιλαϊκή κι αντεργατική πολιτική. Την ίδια στιγμή, όλα κυριολεκτικά τα τμήματα του νοσοκομείου είναι αποδεκατισμένα από ανθρώπινο δυναμικό, οι πιστώσεις επαρκούν μόνο για τα στοιχειώδη μιας και η μείωση των δαπανών παραμένει μνημονιακό κυβερνητικό ευαγγέλιο. Ταυτόχρονα, η “διαχείριση της μιζέριας” είναι ο “οδηγός” μιας κυβερνητικής πολιτικής που κινείται στο προδιαγεγραμμένο πλαίσιο. Χαρακτηριστική η μόνιμη απατηλή επωδός της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας, των ΥΠΕ και των Διοικητών των νοσοκομείων στις κινητοποιήσεις των υγειονομικών: “θα θέλαμε ετούτο ή εκείνο αλλά δεν μας το επιτρέπουν η τρόικα και τα μνημόνια”!
Η προϊστορία, πάντως, δίνει αρκετά στοιχεία για το πώς μπορούν να διεκδικηθούν κάποια βασικά ζητήματα για τους εργαζόμενους στο «Φλέμιγκ» και τους κατοίκους. Ήταν αυτοί που με τον αγώνα τους κατάφεραν να κρατήσουν το νοσοκομείο ανοιχτό και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα κληθούν να το ξανακάνουν γι' ακόμη μια φορά, όπως όλα δείχνουν. Παράλληλα, όσοι δουλεύουν κατάφεραν να κρατήσουν τις θέσεις εργασίας τους, όταν ο εφιάλτης των απολύσεων ως αποτέλεσμα των 300 διαθεσιμοτήτων κρεμόταν πάνω απ' τα κεφάλια τους. Είναι οι συνεχώς επιδεινούμενες συνθήκες δουλειάς που δημιουργούν αντικειμενικά τους όρους για “ξεσπάσματα” που δεν πρέπει να μένουν μόνο στο επίπεδο της οργής κι αγανάκτησης αλλά να μετεξελιχθούν σε συνειδητή πολιτική, αγωνιστική και διεκδικητική στάση.
Οι δυνάμεις της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, που χρόνια τώρα παλεύουν στους κόλπους των εργαζομένων και του σωματείου, έχοντας μόνιμο μέλημα την κινητοποίηση όσων δουλεύουν στο νοσοκομείο και, παρά τις ανατροπές που έχουν υπάρξει, συνεχίζουν στην κατεύθυνση της οργάνωσης, της μαζικότητας και αποφασιστικότητας που είναι απαραίτητες για έναν, όπως αποδεικνύεται, “μαραθώνιο”. Το τέλος αυτού του δρόμου δεν είναι καθόλου προδιαγεγραμμένο ούτε για τους “από πάνω” ούτε για τους “από κάτω”. Άλλωστε, ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο στους φορείς της επίθεσης αλλά και στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ, της ΠΟΕΔΗΝ και της πλειονότητας των νοσοκομειακών συνδικάτων. Αυτές που στοιχήθηκαν με τα κλεισίματα των νοσοκομείων στο πρόσφατο παρελθόν, έβαλαν πλάτη στις διαθεσιμότητες, υπονόμευσαν κάθε προσπάθεια συνεύρεσης και συντονισμού όσων βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα.
Οπωσδήποτε η κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολη από αντικειμενική και υποκειμενική άποψη. Οι αυταπάτες είναι ο χειρότερος σύμμαχος όσων αντιμετωπίζουν μια παρατεταμένη και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση. Οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ έχουν ως παρακαταθήκη την πολύτιμη εμπειρία τους. Αποτελεί σίγουρα μια βάση που όμως πρέπει να μπολιαστεί με τα νέα στοιχεία της επίθεσης που προσφέρει απλόχερα η κυβερνητική πολιτική. Σ' αυτήν την αναμέτρηση θα κριθούν τα πάντα.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου