Στο Φλέμινγκ πάγκο στήσανε οι δυο βιβλιοπώλες, φωνάζουν και ωρύονται ως το ’χουνε συνήθεια, πουλούνε ξόρκια και ζωμούς, αρχαία και βαγγέλια και του Θεού τα γράμματα που αξίζουνε χρυσάφι.
-Τι θέλετε μωρέ παιδιά γιατρούς και νοσοκόμες, κρεβάτια για να κείτεστε, φάρμακα για να ζείτε;
Απατεώνες οι γιατροί κι οι αδελφές δεν ξέρουν, τη βελόνα αμείλικτα σας μπήγουν μες στο σώμα.
Πρώτος αρχινά ο Άδωνις με πάθος ν’ αγορεύει.
-Αν θέτε την υγεία σας να κάτσετε στο σπίτι, να τρώτε και να πίνετε όσοι έχετε να φάτε, όσοι πεινάτε μπρούμυτα ξαπλώστε στο κρεβάτι για να πλακώνεται η κοιλιά και να μη γουργουρίζει.
Σκεφτείτε τον Ασκληπιό, θα ’ρθει κι ο Ιπποκράτης στο όνειρό σας για να μπει, την ίαση να δώσει, κι ό,τι του ονείρου η συνταγή γράφει να το τηρείται και μακριά από γιατρούς γιατί χαλούν την πιάτσα.
Αυτά 'πε και εφώναξε να 'ρθει ο Κυριάκος, ο φίλος του ο μπιστικός που ήξερε απ’ το ΛΑΟΣ.
Αυτός πουλά ελιξίρια, μαντζούνια, γιατροσόφια και οι σπανοί βγάζουν μαλλιά και οι νεκροί ξυπνούνε.
Περάσανε πολλά μαζί εις του Καρατζαφέρη, συγκυβερνήσαν με ΠΑΣΟΚ και με τον Παπαδήμο,
ψηφίσανε μνημόνια και ό,τι κι αν τους φέραν, τα φώτα αλλάξαν του λαού, μόνο για να τον σώσουν!
Εκείνον το καλό καιρό, κατά το δεκατρία, ο μεν εγίνηκε υπουργός κι ο δε καντηλανάφτης.
Κάνανε πράγματα πολλά!
Όποιος ξεχνά την εποχή, κάποιοι να του θυμίσουν, πως τότε εστοιχημάτισαν το Φλέμινγκ να το κλείσουν.
Επέρασαν οι εποχές, πάει το δεκατρία, τελειώνει το δεκαεννιά κι ο μήνας δεν έχει εννιά.
Και πάλι λέει ο Α του Βου με μια φωνή εξ ουρανού που ταραχά τα πλήθη:
-Πάρε το νήμα πού άφησα και αρχίνησε να κλώθεις και γνέθε, ράβε, ξήλωνε, δουλειά να ξετελειώσεις.
Πράγματι ο Βελόπουλος μ’ ένα κομμάτι νήμα τυλίγει την ανέμη του και της δίνει κλώτσο, κι αυτή από τον πόνο της πιάνει το κομπολόι και με βαρύ αναστεναγμό κινά το μοιρολόι.
-Αλί, αλί και τρισαλί, πώς με κλωτσούνε οι κακοί να πω ένα παραμύθι, να λέω δίκιο τ’ άδικο, να κάνω ίσιο το στραβό, το λάθος να το πώς σωστό και το κουκί ρεβύθι.
Λόγια με βάνουνε να πω ο ένας και ο άλλος, λένε πως ο παραμικρός φταίει για το παραμικρό και όχι ο μεγάλος.
-«Το Φλέμινγκ είναι για Έλληνες», γκαρίζουν οι γαϊδάροι και σκαρφαλώνουνε ψηλά για να τους δει η γειτονιά πως είναι οι πιο μεγάλοι.
Από την πέρα τη γωνιά προβαίνει ο Κικίλιας.
-Εγώ κρατώ τον αριθμό που γαίνει τους ανθρώπους και δεν τον δίνω σε άμοιρους ούτε σε ξενομπάτες.
Κι όποιος το έχει τι φελά χωρίς νοσοκομεία, φάρμακα και παυσίπονα, γιατρούς και νοσοκόμες;
Θαρρείτε υποφέρουνε μόνο οι μετανάστες;
Πόσο μας νοιάζονται πολύ, ρωτήστε και τον Ραφαήλ.
Εις την κακιά την ώρα, αν δε χτυπά η τσέπη σου, χαράμι πάνε όλα.
Ένα πουλάκι κάθισε στο κάγκελο της πύλης.
-Μαντζούνια, ελιξίρια, βραστάρια κι ανέ πιείτε, δε πρόκειται να φτάσετε σαν τον «Ψηλό» αιώνια αυτός εγνώριζε καλά τον γέρο Ιπποκράτη κι έτρωγε δυο συσσίτια στης κατοχής τα χρόνια.
Αν είχε κι άλλο μυστικό θάφτηκε μες στο χώμα ή τ’ άφησε κληρονομιά στον γιο του τον Κυριάκο,
κι αν όσο ζει θα κυβερνά με όλο του το σόι, θα μας σε θάψει όλους μας δίχως παπά και διάκο.
Κοιτάτε τι σκαρφίστηκε για να κλείσει το Φλέμινγκ, να βάλει να τσακώνονται ντόπιοι με προσφυγάκια, και με την αναταραχή και την αναμπουμπούλα να θρέφεται ο Βελόπουλος χτυπώντας παλαμάκια.
Μα θα γυρίσει ο τροχός, τα πάνω θα ’ρθουν κάτω, θα ’ρθει ο καιρός που θα αλλαχθεί τη φύση των πραγμάτω.
Β.Δ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου