Η απαγόρευση της διαδήλωσης του Πολυτεχνείου, είναι κάτι που χρόνια προσπαθούν τα ξένα και ντόπια αφεντικά. Δεν κατόρθωσαν ποτέ να αποκόψουν την επέτειο από τη ζώσα πραγματικότητα και τους αγώνες της νεολαίας, δεν κατόρθωσαν να την κλείσουνε στους τέσσερεις τοίχους και να τη μετατρέψουν σε μια ανώδυνη γιορτούλα, με ψεύτικους λόγους για την ψεύτικη δημοκρατία τους. Αν λοιπόν μισούσανε και φοβόντανε το Πολυτεχνείο και το μήνυμα του, μισούνε και φοβούνται τη νεολαία και τους αγώνες της, φέτος φοβούνται και μισούν εκατό φορές.
Τι έχουνε να παρουσιάσουνε ως όραμα, για να εμπνεύσουν; Ότι οι απλοί άνθρωποι που δούλεψαν όλη τους τη ζωή, τρέμουν μην αρρωστήσουν, ενώ η ελίτ που εκμεταλλεύτηκε τον κόπο τους είναι εξασφαλισμένη; Ότι το μεγάλο κεφάλαιο έχει σίγουρα τα κέρδη του και παίρνει τις κρατικές ενισχύσεις, ενώ για τους άνεργους δίνουν ένα ξερό κομμάτι ψωμί, και αν; Ότι χρησιμοποιούν ως ευκαιρία αυτό που περνάει η ανθρωπότητα για να βάλουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν ατελείωτα δεκάωρα και Κυριακές; Ότι οι μεγαλοδημοσιογράφοι πηγαίνουν με τα ακριβά τους αμάξια στη δουλειά τους, για να μιλήσουν για την ευθύνη αυτών που πηγαίνουν στριμωγμένοι με τα μέσα μεταφοράς στο σχολείο και στο εργοστάσιο; Αυτοί είναι που νοιάστηκαν, στο όνομα της υγείας μας μάλιστα, να απαγορέψουνε το Πολυτεχνείο; Γι’ αυτό που νοιάζονται πραγματικά, είναι να μη σηκωθεί ο λαός και ζητήσει λογαριασμό, για το ότι τον άφησαν απροστάτευτο απέναντι στην πανδημία.
Είναι ζήτημα υγειονομικό, λένε, και όχι απαγόρευση και καταστολή. Τι χοντρό και χυδαίο ψέμα. Αλήθεια υπήρξε τίποτε το τελευταίο διάστημα που δε χτυπήθηκε ωμά και βίαια; Οι αρχές σέρνουν στα δικαστήρια με κακουργηματικές διώξεις 14χρονους. Διαλύουν όποια συγκέντρωση πραγματοποιείται με ΜΑΤ και ρόπαλα. Απαγορεύουν δράσεις σωματείων. Έφτασαν στο σημείο να χτυπήσουν 5χρονο παιδί επειδή απλά βρέθηκε στο δρόμο μιας αντιφασιστικής συγκέντρωσης. Υπάρχει άραγε τίποτα που να επιτρέπεται και να μη διώκεται; Η απεργία, η διαδήλωση, η αφισοκόλληση, η συνέλευση σωματείου, κάθε μορφή πάλης που έχει στη διάθεση του το εργατικό-λαϊκό κίνημα, έχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βγει στην παρανομία. Και αυτό συμβαίνει γιατί ακριβώς το σύστημα φοβάται, μήπως αυτές οι μορφές οργάνωσης και πάλης πυκνώσουν, όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο, μέχρι και μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Φοβούνται ότι αυτό που βλέπουν παντού γύρω τους, θα το δούνε να συμβαίνει ξανά και εδώ.
Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι τελετή για να ανασταλεί. Είναι διαδήλωση απέναντι στην εκμετάλλευση. Και ως τέτοια δεν πρόκειται να πάρει την αδεία εκείνων τους οποίους θέλει να ανατρέψει.
Είναι Καθήκον το Πολυτεχνείο. Καθήκον σε απέναντι σε όλους εκείνους, που στάθηκαν άοπλοι μπροστά στους ελεύθερους σκοπευτές και στα τανκς, χωρίς να υποχωρήσουν, για να έχουμε εμείς σήμερα το δικαίωμα να διαδηλώνουμε. Καθήκον σε αυτούς που υπέφεραν στα μπουντρούμια της ασφάλειας, για να μπορούμε εμείς σήμερα να γράφουμε τις απόψεις μας, να ακούμε τη μουσική μας. Αλλά και καθήκον απέναντι στους επόμενους, να κάνουμε και εμείς αυτό που περνάει από το χέρι μας, στο ύψος της σημερινής εποχής, με βάση τις σημερινές συνθήκες.
Είναι Έμπνευση το Πολυτεχνείο. Σε μια εποχή που το κίνημα μας βρίσκεται σε ήττα, και ο συσχετισμός φαίνεται συντριπτικός, οι από πάνω φαίνεται να μην λογαριάζουν τίποτα και οι από κάτω πείθονται ότι δεν έχουν τη δύναμη, υπάρχει αυτή η μέρα, αυτή η επέτειος, την οποία δυσκολεύονται να προσπεράσουν, την οποία σκέφτονται δύο φορές πριν την ακουμπήσουν, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να ταυτιστούν με ο,τι αντιπροσωπεύει αυτή η ενέργεια. Αν αναλογιστούν λοιπόν όλοι οι αγωνιστές που νιώθουν, και σωστά, ότι το κίνημα μας δεν είναι επαρκώς συγκροτημένο, ότι μέσα από τέτοιες μάχες θα συγκροτηθεί.
Είναι Οδηγητής το Πολυτεχνείο. Δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Απέναντι στους πραγματικούς υπαίτιους για την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα. Και απαντάνε τα αιτήματα του στο σήμερα, στο ποιοι είναι οι εχθροί μας, ποιοι είναι οι αφέντες της Γης, ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι τα αδέρφια μας. Απέναντι σε ποιους πρέπει να σταθούμε και με ποιους πρέπει να σταθούμε. Με τους λαούς που αγωνίζονται, και με τους οποίους δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, απέναντι σε αυτούς που μας στερούν τα πάντα. Η αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση ενάντια στην Αμερικάνικη πρεσβεία αποτελεί υπενθύμιση του Αγώνα για μια Ελλάδα λεύτερη, με αφέντη το λαό της.
Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς να μην τους φοβηθούμε. Να καλέσουμε το λαό να διαδηλώσει μαζικά, προστατευμένα, περιφρουρημένα, για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΥΓΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.
Κ.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου