Έκανε αίσθηση η πρωτοβουλία του ΚΚΕ να απευθυνθεί σε ΣΥΡΙΖΑ και ΜΕΡΑ25 απέναντι στην κυβερνητική απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου μετά το χουντικής κοπής διάταγμα του αρχηγού της ΕΛΑΣ. Μάλιστα έγινε απόπειρα να συμμετέχει στην πρωτοβουλία και το ΚΙΝΑΛ αλλά εκεί συνάντησε την κάθετη άρνηση του καθεστωτικού κόμματος.
Από την μία πλευρά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε πλήρως υποταχθεί στην κυβερνητική απαγόρευση, για υγειονομικούς λόγους ενώ από την άλλη η ηγεσία του ΚΚΕ έβλεπε ότι περιορίζονταν τα περιθώρια για συμβολικές κινήσεις όπως την Πρωτομαγιά. Όσο για το κόμμα του Βαρουφάκη βρήκε την ευκαιρία να μπει, με τον δικό του τρόπο, στο «κάδρο» και να προωθήσει την «μη βίαιη αντίσταση» των… 9 βουλευτών του απέναντι στην κυβερνητική πολιτική της αστυνομοκρατίας και της καταστολής.
Όλοι είχαν τους λόγους τους να συμμετέχουν σε μία καθόλα θεσμική πρωτοβουλία, που είχε και παράδοση κοινού ψηφίσματος διαμαρτυρίας στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και κοινό κείμενο υπογραφών αλλά δεν είχε τίποτα να απευθύνει στον λαό και τη νεολαία. Η φραστική καταγγελία των κυβερνητικών απαγορεύσεων, η ανάδειξη της ανακοίνωσης της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων περί αντισυνταγματικότητας του διατάγματος σαν το «αντίπαλο δέος», η προσφυγή του ΜΕΡΑ25 στο ΣτΕ, αποτέλεσαν όλα μαζί μία στάση «διαπραγμάτευσης» μέσα στα πλαίσια του αστικού πολιτικού συστήματος. Μία στάση που δεν απευθυνόταν στον λαό να κινητοποιηθεί για να σπάσουν οι απαγορεύσεις στον δρόμο, με μαζικές παρεμβάσεις αλλά αναζητούσε «γέφυρες» μέσα στους κόλπους του αστικού συστήματος και μάλιστα αναζητούσε «νομιμότητα» από τις πιο σκληρές πλευρές του αστικού κράτους (Δικαστές και Εισαγγελείς) αλλά και από τον κεντρικό πολιτειακό φορέα (ΠτΔ).
Εδώ να θυμίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που σε μία κρίσιμη περίοδο για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες λαού και νεολαίας υπάρχει η «καταφυγή» στην ηγεσία του αστικού πολιτικού συστήματος. Μέσα στις μαζικές κινητοποιήσεις, τον Δεκέμβρη του 2008, ο Αλ. Αλαβάνος, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με συνοδούς επισκέφτηκε το Μέγαρο Μαξίμου για να συζητήσουν «ομαλή πολιτική διέξοδο». (σημ.Α.σ.Γ: συνάντηση με τον τότε πρωθυπουργό είχε και η Αλέκα Παπαρήγα). Υπεύθυνες στάσεις και τότε και τώρα.
Για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η πρωτοβουλία του ΚΚΕ αποτέλεσε «θείο δώρο» και δεν έχασε την ευκαιρία να το αρπάξει για να προσπαθήσει να ξεφύγει από το στρίμωγμα απέναντι στον δημοκρατικό κόσμο για την στάση υποταγής στην κυβερνητική απαγόρευση. Πολύ περισσότερο βρήκε την ευκαιρία να υιοθετήσει την πρωτοβουλία στην κατεύθυνση ενός αντικυβερνητικού – αντιδεξιού μετώπου και σαν προοπτική αλλά και σαν αντίβαρο στο λεγόμενο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, που θα «ξεπλύνει» την αντιλαϊκή κυβερνητική θητεία του, με σκοπό να κερδίσει το χαμένο έδαφος της επιρροής του στον λαό και τη νεολαία.
Η ηγεσία του ΚΚΕ από την άλλη μεριά ενώ στα πλαίσια του κινήματος είτε των εργαζόμενων είτε της νεολαίας κάνει ότι μπορεί για να μην συναντηθούν συγκεντρώσεις και πορείες, ενώ προωθεί τον διαχωρισμό και αρνείται την συγκρότηση των μετώπων πάλης, στο ζήτημα αυτό φάνηκε πολύ ευρύχωρο και μάλιστα απέναντι σε έναν πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος . Αποτέλεσμα της τεράστιας πίεσης που ένοιωσε από την κυβερνητική επίθεση και ότι δεν θα γίνονταν ανεκτές ούτε οι συμβολικές κινητοποιήσεις του.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που και μέσα στον χώρο της Αριστεράς αλλά και έξω από αυτή είδαν σε αυτή την κοινή πρωτοβουλία ένα πρόπλασμα ενωτικών κινήσεων για το επόμενο διάστημα καθώς θα κλιμακώνεται η κυβερνητική πολιτική της επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αυτή είναι μία ευκταία προοπτική καθώς θα του έδινε την δυνατότητα να παρουσιάσει και ένα αριστερό άνοιγμα σαν αντίβαρο των ανοιγμάτων που έχει ήδη κάνει προς την σοσιαλδημοκρατία με την λεγόμενη «Προοδευτική Συμμαχία». Από την άλλη μεριά η ηγεσία του ΚΚΕ προσβλέποντας να «αντικαταστήσει» τον ΣΥΡΙΖΑ σαν βασική δύναμη αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση δεν θα είχε πρόβλημα να κινηθεί με μία τέτοια τακτική που θα του έδινε αυτή την δυνατότητα.
Πάνω από όλα αυτό που θα καθορίσει την συνέχιση ή όχι των κοινών πρωτοβουλιών είναι οι πολιτικές εξελίξεις και το πλαίσιο που θα διαμορφώσουν. Η κλιμάκωση της αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης της κυβέρνησης, η ενίσχυση των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η όξυνση του αντιδραστικού ανταγωνισμού των ντόπιων αστικών τάξεων και οι κίνδυνοι για τους λαούς, αποτελούν το υπάρχον πλαίσιο που την επόμενη περίοδο θα κινηθεί σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Από την άλλη πλευρά έχει αποκαλυφθεί ότι όσο το πολιτικό πλαίσιο κινείται προς αντιδραστικότερη κατεύθυνση τόσο μεγαλύτερη είναι και η προσαρμογή των δυνάμεων του ρεφορμισμού καθώς είναι έξω από την φύση και την λογική τους η συγκρότηση μετώπων αντίστασης και διεκδίκησης του λαού και της νεολαίας. Στην βάση αυτή είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν και άλλες κοινές πρωτοβουλίες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ που όμως, όπως και αυτή για την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου, δεν θα εκφραστούν μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία αλλά σε κοινοβουλευτικό – θεσμικό επίπεδο. Η κοινή καταγωγή των δύο αυτών χώρων (ρεβιζιονισμός–ρεφορμισμός) τους έχει διαμορφώσει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά, τα οποία δίνουν την δυνατότητα και της συνεννόησης και των τακτικών ελιγμών.
Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία που δέχονται την βάρβαρη επίθεση της κυβέρνησης και του συστήματος συνολικά δεν έχουν καμία αξία οι κοινές πρωτοβουλίες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ. Το επόμενο διάστημα αυτό που θα έχει σημασία είναι οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία για την συγκρότηση των αναγκαίων μετώπων αντίστασης και πάλης. Η 17 Νοέμβρη 2020 και η απεργία της 26 Νοέμβρη άνοιξαν τον δρόμο σε μία τέτοια κατεύθυνση που πρέπει να πάρει ακόμα πιο μαζικό χαρακτήρα.
.jpg){kind=small}
12 σχόλια:
...Η ηγεσία του ΚΚΕ από την άλλη μεριά ενώ στα πλαίσια του κινήματος είτε των εργαζόμενων είτε της νεολαίας κάνει ότι μπορεί για να μην συναντηθούν συγκεντρώσεις και πορείες, ενώ προωθεί τον διαχωρισμό και αρνείται την συγκρότηση των μετώπων πάλης,...... Η Πρόσκληση ισχύει για όλους χωρίς καμία εξαίρεση για συμμετοχή στο ΠΑΜΕ και την Κοινωνική Συμμαχία με μοναδικό κριτήριο το Ταξικό. Παλεύουμε για προσωρινά μέτρα ανακούφισης και σωτηρίας και η ιδεολογική πάλη και ζύμωση ξεκαθαρίζει τα υπόλοιπα. Οι Κομμουνιστής την επιδιώκουμε χωρίς να φοβόμαστε. ΕΣΕΙΣ... Αλέκα.
Μας κουφανατε
.Αντιπολίτευση το ΚΚΕ,, καλα βόδια εινια αυτοι που σας διαβάζουν ? Πρεπει να ειναι καθυστερημένοι σιγουρα οι αναγνώστες σας που ανέχονται τετοιες μαλακιες να τους πετάτε στα μουτρα
Α" ενας φιλος μου αναρχικος μου ειπε πως σε ψάχνουμε ΑΣΓ και δεν γγλιτώνεις.. διοτι αυτοι δεν ειναι ΚΚΕ και τα λογια σου θα εχουν συνέπειες
Εγω του ειπα πως δεν χρειάζεται γιατι εχετε χεστει....πανω σας
Το δειχνουν τα 23 σχολια στην ανάρτηση που "τους ψάχνατε με το κιάλι"
Τετοια προσπάθεια κατευνασμού.. οσες φορες και να κλείσεις το ΚΝιτης σε ολες τις πτώσεις δεν εχει ξανα γινει....Θα ξανα γράψετε τιποτα για την αναρχια για τα επόμενα 10 χρονια..? Σημερα ειναι 4/12/20
Να δουμε ποτε θα κακαρισετε παλι
το κειμενο σου κινείται αναμεσα της 17/11/ και στις 26/11 και πέφτει εξω και στα δυο
Αλεκα παπαρηγα
......Οι κοινές πρωτοβουλίες ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν συνέχεια; ...... Ασφαλώς και θα έχουν συνέχεια οι ΕΛΙΓΜΟΙ των Κομμουνιστών. Δεν δημιουργούνε κανένα πρόβλημα εγκλωβισμού στο καπιταλιστικό σύστημα και δημιουργίας κοινοβουλευτικών αυταπατών όπως ίσχυε μέχρι το 1991... Με Στρατηγικό στόχο τον Σοσιαλισμό και τακτική την κοινωνική συμμαχία απο το 15ο συνέδριο του 1996... δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μιχάλης
.... Στην βάση αυτή είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν και άλλες κοινές πρωτοβουλίες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ που όμως, όπως και αυτή για την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου, δεν θα εκφραστούν μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία αλλά σε κοινοβουλευτικό – θεσμικό επίπεδο...... Ασφαλώς θα υπάρξουν και άλλοι ελιγμοί σε κοινοβουλευτικό θεσμικό επίπεδο όταν χρειάζονται και αντίστοιχα σε επίπεδο κοινωνίας θα συνεχίσουμε να επιδιώκουμε την ταξική ενότητα σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή πορεία κόντρα σε όσους αντιστέκονται στην ενότητα με διασπαστικά παιχνίδια που υπηρετούν τον καπιταλισμό. Εμπρός λοιπόν κάντε το βήμα οι κομμουνιστές δίνουμε πάντα το χέρι σε όποιον σηκώνεται.
https://atexnos.gr/%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-1945-%CF%83%CF%84%CE%B7/
ekloges agglia 02071945
Η νίκη των Εργατικών τον Ιούλη του 1945 στην Αγγλία και η απήχηση της στην Ελλάδα
Από Αλέκος Χατζηκώστας στο Ιούλ 5, 2020 Προτεινόμενο, Τεκμήρια
Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας //
Στις 5 Ιούλη 1945 πραγματοποιούνται εκλογές στην Αγγλία. Το Εργατικό Κόμμα κερδίζει τις εκλογές και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ χάνει την πρωθυπουργία από τον Κλέμεντ Άτλι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα λαμβάνει 102.780 ψήφους και εκλέγει δύο βουλευτές, τους πρώτους στην ιστορία του.
Θα παρουσιάσουμε ορισμένα στιγμιότυπα της απήχησης των εκλογών αυτών (μπορούν εύκολα να βγουν συμπεράσματα για τις υπάρχουσες τότε αυταπάτες ή λαθεμένες αντιλήψεις) στην Ελλάδα μέσα από δημοσιεύματα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.
Η ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων (μετά από αναμονή τριών εβδομάδων) γίνεται στις με πρωτοσέλιδο στις 27/7/1945. Ο τίτλος χαρακτηριστικός της αντίληψης που επικρατούσε: «ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΏΝ. ΠΑΡΑΤΗΘΗ Ο κ. ΤΣΩΡΤΣΙΛ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο K. ΑΤΛΥ».
Στο κύριο μάλιστα άρθρο αναφέρονται τα εξής, με τίτλο «Ετυμηγορία παγκόσμιας σημασίας»: «…Η θριαμβευτική επικράτηση του Εργατικού Κόμματος και των συμμάχων του σε βαθμό που ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη, είνε η επισφράγιση της θέλησης ενός μεγάλου και σύμμαχου λαού να θέσει τέρμα σε μια εποχή, που καταδικάσθηκε αμετάκλητα με τις αιματηρές θυσίες όλων των Ενωμένων Εθνών…Η εργατική τάξη της Μ. Βρετανίας με την ψήφο της εκφράζει τη θέληση και την απόφαση της να βάλει φραγμό στα επικίνδυνα σχέδια των ανθρώπων της κεφαλαιοκρατικής αυθαιρεσίας. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί (σ.σ συντηρητικοί) δεν έκαναν κακό μόνο στην αγγλική εργατική τάξη. Αυτοί ενσάρκωναν το πνεύμα της αντίδρασης σε όλο τον κόσμο. Ήταν οι πρωτεργάτες κάθε αντιδημοκρατικής ροπής και πολιτικής…Ο ελληνικός λαός που με συγκρατημένη την ανάσα του , με ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση συμμετείχε με τον τρόπο του στις αγγλικές εκλογές, αισθάνεται δικαιολογημένη χαρά και ικανοποίηση. Όχι πως τρέφει αυταπάτες. Δεν παραγνωρίζει πως και το εργατικό κόμμα κατά πρώτο λόγο εφάρμοζε και θα εφαρμόσει βρετανική πολιτική. Αλά ο ελληνικός λαός που από τους πρώτους πολέμησε στο πλευρό του αγγλικού λαού, στις δύσκολες μέρες της κρίσης του ’40 βρέθηκε δυστυχώς υποχρεωμένος να υψώσει το ανάστημά του και σε μια ένοπλη επέμβαση του Τσώρτσιλ που απόβλεπε στο στραγγαλισμό της δημοκρατικής κοινής νίκης του, κατά μια αχαρακτήριστη παράβαση των συμμαχικών αρχών του πολέμου…Ο λαός μας περιμένει να βρει από εδώ και μπρος μεγαλύτερη κατανόηση πέρα από τη Μάγχη…
Στο ίδιο φύλλο υπάρχει και το συγχαρητήριο του ΕΑΜ προς τον Κλήμεντ Ατλυ
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ συγχαίρουσα εγκάρδια για την εκλογική νίκη εύχεται ευημερίαν στο φίλο και σύμμαχο βρετανικό λαό κάτω από τη φωτισμένη καθοδήγηση του Εργατικού Κόμματος.
Ο Ελληνικός Λαός που αγωνίσθηκε ανένδοτα στο πλευρό των μεγάλων συμμάχων για την ελευθερία και την κοινωνική πρόοδο μέσα σε ένα νέο μεταπολομικό κόσμο, τρέφει σήμερα περισσότερο παρά ποτέ τη βαθειά πεποίθηση, ότι αυτά τα ιδεώδη θα πραγματοποιηθούν με ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και στη χώρα του, κοιτίδα της ελευθερίας και της δημοκρατίας
Κεντρική Επιτροπή ΕΑΜ
Δ. ΠΑΡΤΣΑΛΙΔΗΣ»
Ο δε ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ στις εφημερίδες του Εργατικού Κόμματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος στέλνει τα ακόλουθα χαιρετιστήρια:
«ΝΤΑΗΛΥ ΧΑΡΑΛΝΤ»
Θερμά συγχαρητήρια για μεγάλη εκλογική νίκη. Έχουμε πεποίθηση ότι η νίκη αυτή ανοίξει νέα περίοδο για σύσφιξη σχέσεων μεταξύ ελληνικού και αγγλικού λαού για ολοκλήρωση νίκης κατά φασισμού και ανοικοδόμοιση παγκοσμίου ειρήνης»
«ΝΤΑΙΗΛΗ ΓΟΥΩΚΕΡ»
Διαβιβάζουμε θερμά συγχαρητήρια Ελληνικού Λαού για μεγάλη νίκη προοδευτικών δυνάμεων Αγγλίας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ανταποκρίσεις σχετικά με τη στάση και τα εκλογικά αποτελέσματα του Κ.Κ Αγγλίας. Να σημειώσουμε ότι η εκλογική τακτικά του Κ.Κ με βάση την εκλογική του διακήρυξη είχε ως στόχο: «..Είνε ανάγκη να νικηθούν οι Συντηρητικοί και να κερδίσει την πλειοψηφία στη Βουλή του Εργατικό Κόμμα ή το Κομμουνιστικό Κόμμα. Εμείς θα βοηθήσουμε με όλη μας την ψυχή να νικήσει το Εργατικό Κόμμα. Γι’αυτό περιορίζουμε τον αριθμό των υποψηφίων μας»
Μέσα από αυτήν τη στρατηγική αντίληψη της «ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης» το Κόμμα έβλεπε ως αντίπαλο μόνο το τμήμα της αστικής τάξης που είχε ανοιχτά συνεργαστεί με τις δυνάμεις κατοχής, τους βασιλόφρονες, τους μεταξικούς κ.ά.
Τα προβλήματα στην πολιτική του Κόμματος εκφράζονταν και στο κεντρικό ζήτημα της ταξικής πάλης αμέσως μετά την Απελευθέρωση, το ζήτημα της αποστράτευσης των ένοπλων λαϊκών σωμάτων (ΕΛΑΣ - Εθνική Πολιτοφυλακή) και της συγκρότησης «εθνικού στρατού». Η θέση του ΚΚΕ σε αυτό ήταν ότι διάλυση του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής θα μπορούσε να γίνει μόνο με την προϋπόθεση της εκκαθάρισης του κρατικού μηχανισμού από δοσιλογικά και τεταρτοαυγουστιανά στοιχεία καθώς επίσης και της ταυτόχρονης διάλυσης των Χιτών, της Χωροφυλακής, του Ιερού Λόχου και της Ορεινής Ταξιαρχίας.
Κεντρικό αίτημα των ΚΚΕ και ΕΑΜ υπήρξε επίσης η σύλληψη, δίκη και τιμωρία όλων όσοι συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις Κατοχής εγκληματώντας κατά του λαού.
Στις 25 Νοέμβρη το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» εκτιμούσε:
«Σαραντατρείς μέρες έκλεισαν από την απελευθέρωση... Και η πέμπτη φάλαγγα κρατάει όλες τις θέσεις της... Να ξεριζωθεί αποφασιστικά κάθε κίνδυνος για αντιλαϊκή τυραννία. Και να ξέρουν, μια και καλή, όλοι οι ανοιχτοί ή κρυφοί εραστές της διχτατορίας ότι ισχύει στις μέρες μας πιο πολύ από κάθε άλλη φορά ο μεγάλος λόγος που μας κληροδότησε η Γαλλική Επανάσταση: "ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΠΑΡΑ `Η ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ `Η ΤΑ ΟΠΛΑ!"».
Βεβαίως, στο τι έπρεπε να «ξεριζωθεί» το Κόμμα υποτιμούσε το γεγονός ότι η κρατική ανασυγκρότηση δημιουργούσε, έτσι κι αλλιώς, νέους αστικούς θεσμούς, που από τη φύση τους είναι θεσμοί καταστολής.
Το κρίσιμο ζήτημα
Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» (2 Σεπτέμβρη - 1 Δεκέμβρη 1944), παρότι σύντομη, εμπεριέχει σημαντικά διδάγματα γύρω από το κρίσιμο ζήτημα της συμμετοχής ή μη των Κομμουνιστικών Κομμάτων σε αστικές κυβερνήσεις.
Το φαινόμενο δεν ήταν μοναδικό. Στο αμέσως επόμενο διάστημα (1945-1947) ΚΚ πήραν μέρος σε αστικές κυβερνήσεις 9 ακόμα χωρών της Δυτικής Ευρώπης (Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Δανία, Νορβηγία, Ισλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Λουξεμβούργο), σε δυο κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής (Χιλή, Κούβα) και σε δυο της Ασίας (Ινδονησία, Ιράν).
Καταρχάς, με τη συμμετοχή, το ΚΚΕ συνέβαλε στην επαναφορά και νομιμοποίηση μιας αστικής κυβέρνησης και ενός αστικού πολιτικού συστήματος χρεοκοπημένου στη συνείδηση της λαϊκής πλειοψηφίας. Οπως υπογράμμισε αργότερα ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου:
«Μόνον η συμμετοχή του ΚΚΕ εις την Κυβέρνησιν μας ήνοιγε τας πύλας της Ελλάδος. Και διά τούτο την επεδίωξα - και ευτυχώς κατορθώθη» («Καθημερινή», 2-3-1948)
Η πείρα διδάσκει
Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην αστική κυβέρνηση του 1944 αποτελεί απτό παράδειγμα για το πόσο ουτοπικός είναι ο ισχυρισμός ότι χάρη στη μαχητικότητα και τη συνέπεια του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι δυνατό μία τέτοια κυβέρνηση να ακολουθήσει φιλολαϊκό δρόμο ή - σε κάθε περίπτωση - να πάρει τουλάχιστον κάποια μέτρα υπέρ του λαού και ν' ανοίξει σιγά - σιγά τον δρόμο για έναν ευνοϊκότερο συσχετισμό στην πάλη για το σοσιαλισμό. Αντίθετα με αυτήν την ανεδαφική προσμονή, η πείρα και εκείνης της περιόδου διδάσκει ότι η συμμετοχή στις αστικές κυβερνήσεις - σε πείσμα των πιο καλών προθέσεων - γίνεται φραγμός στη λαϊκή πάλη και οδηγεί σε πισωγύρισμα με αρνητικές επιπτώσεις και για πολλά χρόνια.
Στο πλαίσιο της συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση, δεν είναι δυνατό να υπάρξουν επωφελείς για το λαό συμβιβασμοί, από τη στιγμή που το ΚΚ έχει κάνει ήδη την πρώτη και θεμελιώδη υποχώρηση, προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτήν την κυβέρνηση: Εχει παραιτηθεί από την πάλη για την εργατική εξουσία και συνεπώς από τον στόχο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.
Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ χρεώθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα μη φιλολαϊκά μέτρα που πάρθηκαν αυτήν την περίοδο, χάριν των αναγκών της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, όπως επίσης και την αποτυχία άλλων μέτρων, για παράδειγμα στο μέτωπο της καταπολέμησης της ανεργίας, του πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, εφόσον οι ΕΑΜικοί υπουργοί αντιμετώπιζαν τα ζητήματα «από τα πάνω», ο λαϊκός παράγοντας υποτιμήθηκε ή ακόμα και τέθηκε στο περιθώριο.
Στις 15 Οκτώβρη 1944, η ΚΕ του Εργατικού ΕΑΜ ανέλαβε καθήκοντα προσωρινής διοίκησης της ΓΣΕΕ, με σκοπό την αποκατάσταση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, τη διενέργεια αρχαιρεσιών στα συνδικάτα και τη σύγκληση ενός πραγματικού συνεδρίου της ΓΣΕΕ. Σημειώνεται ότι στις 18 Αυγούστου 1944 η ΚΕ του ΕΕΑΜ αποφάσισε το ΕΕΑΜ να χρησιμοποιεί «από δω και στο εξής τον τίτλο Γενική Συνομοσπονδία των Εργατών της Ελλάδας» με 16μελή Διοίκηση («Κείμενα της Εθνικής Αντίστασης», τόμ. Α', εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1981, σελ. 200).
Αυτήν την περίοδο η ΓΣΕΕ διακήρυττε πως «η εργατοϋπαλληλική τάξη θα υποστηρίξει την Κυβέρνηση στην πραγματοποίηση των σκοπών της» («Ριζοσπάστης», 5-11-1944 ).
Από τη μεριά του, ο Παπανδρέου διαβεβαίωνε τους εκπροσώπους των εργαζομένων «ότι η κυβέρνηση πιστεύει σταθερά στη λαοκρατία και αποβλέπει στη δημιουργία του λαϊκού σοσιαλιστικού κράτους» («Ριζοσπάστης», 7-11-1944).
Οπως ήταν επόμενο, το γενικότερο πρόβλημα της στρατηγικής του ΚΚΕ είχε άμεσο αντίκτυπο στην κατεύθυνση της πάλης του συνδικαλιστικού κινήματος. Σε σύσκεψη μεταξύ των εκπροσώπων της ΓΣΕΕ, των βιομηχάνων και των αρμόδιων υπουργών, υπό την προεδρία του Γ. Παπανδρέου (7 Νοέμβρη 1944), με αντικείμενο τη λειτουργία των εργοστασίων, ο Κ. Θέος, μιλώντας εξ ονόματος της ΓΣΕΕ, τόνισε μεταξύ άλλων:
«Ο αγώνας των εργατών που έφερε εθνική ένωση δεν είχε σαν επιδίωξη να κάμει προνομιούχο τάξη την εργατική. Ο εργατικός κόσμος είναι έτοιμος με αυταπάρνηση να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην προσπάθεια της ανασυγκρότησης».
Διαβεβαίωσε ακόμη «ότι και οι εργάτες αναγνωρίζουν ότι και μεγάλο μέρος των βιομηχάνων έδειξε κατά το διάστημα της σκλαβιάς πατριωτική στάση». Ο υπουργός Εργασίας Μ. Πορφυρογένης, με τη σειρά του, τόνισε ότι «πρέπει να μην έχουμε προκαταλήψεις (...) και πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλοι αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να μπούμε από την ανωμαλία στην ομαλότητα» («Ριζοσπάστης», 8-11-1944).
Το συμπέρασμα είναι ότι ο λαός, ακόμα και ένοπλος, θα παραμένει εγκλωβισμένος στο αστικό πλαίσιο, από τη στιγμή που το Κομμουνιστικό Κόμμα συμμετέχει σε αστική κυβέρνηση και δεν οργανώνει την αυτοτελή δράση της εργατικής τάξης για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
....Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία που δέχονται την βάρβαρη επίθεση της κυβέρνησης και του συστήματος συνολικά δεν έχουν καμία αξία οι κοινές πρωτοβουλίες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ. Το επόμενο διάστημα αυτό που θα έχει σημασία είναι οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία για την συγκρότηση των αναγκαίων μετώπων αντίστασης και πάλης. Η 17 Νοέμβρη 2020 και η απεργία της 26 Νοέμβρη άνοιξαν τον δρόμο σε μία τέτοια κατεύθυνση που πρέπει να πάρει ακόμα πιο μαζικό χαρακτήρα.......Οι Ελιγμοί των Κομμουνιστών έχουν τεράστια σημασία στον καθημερινό αγώνα της εργατικής τάξης και του λαού. Αποκαλύπτουν το αποκρουστικό δολοφονικό πρόσωπο του καπιταλισμού. Ξεβρακώνουν την Αριστερά σαν τον χειρότερο εχθρό του λαού και φωτίζουν την μοναδική λύση που υπάρχει την Κοινωνική συμμαχία Εργατών αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών σε Αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή πορεία που διεκδικεί προσωρινά μέτρα σωτηρίας και ανακούφισης και οι κομμουνιστές βάζουμε στην ιδεολογική πάλη και ζύμωση το στόχο για Μονομερή διαγραφή του χρέους έξοδο απο την Ε.Ε κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής κεντρικό σχεδιασμό εργατικό έλεγχο και αγροτικό παραγωγικό συνεταιρισμό με την ζωή να δείχνει το δρόμο. Καλούμε όλους στην Κοινωνική συμμαχία. Οτι δεν είσαστε κομμουνιστές δεν έχει σημασία δίνουμε το χέρι σε όποιον σηκώνεται. Ολοι ενωμένοι. Αλέκα
Όσοι παρακολουθείτε τακτικά το blog μας σίγουρα αυτά τα σχόλια του... Αλέκα-Μιχάλη-Γιώργου-Κούλα-Ανώνυμος και ότι άλλο όνομα σκαρφίζεται για όνομα σε σχόλια που τα γράφει με το σύστημα της αντιγραφής και επικόλλησης ο εν λόγω τύπος θα τα έχετε ξαναδιαβάσει. Τα έχουμε απαντήσει αρκετές φορές, αν κάποιος έχει όρεξη ας το ξανακάνει. Αυτά γράφονται καθημερινά και αρκετές φορές κάποια έχουν και προσωπική υβριστική και απειλητική απεύθυνση και φυσικά δεν αναδημοσιεύονται. Ούτε τα καθημερινά, ούτε πολύ περισσότερο τα υβριστικά!
Όπως το δεύτερο στη σειρά (από πάνω) το οποίο απειλεί ότι αναρχικοί και κνίτες με ψάχνουνε. Ούτε αυτό γίνεται για πρώτη φορά. Κάποιο μάλιστα επικαλούμενο και πάλι τους τσαντισμένους κνίτες και αναρχικούς, δυστυχώς δεν το κράτησα, ήταν πιο συγκεκριμένο. Εκεί με... ψάχνανε στη γειτονιά μου η οποία και αναφερόταν. Αλλά μιας και είμαι μικρόσωμος σε ύψος και φάρδος όπως και εντελώς άγνωστος σε μια γειτονιά που ζω και δρω εδώ και 40 χρόνια μάλλον δεν κατάφεραν να με βρουν!
Δυστυχώς είναι τέτοια η κατάντια ορισμένων που δύσκολα τους ξεχωρίζεις από το αν είναι αριστεροί ή αναρχικοί ή απλά φασίστες! Κατά τα άλλα τρόμαξα!
Δημοσίευση σχολίου