Ιταλία | Εργάτρια, Λουάνα ντ’ Οράτσιο, 22 χρόνων. Την συνέθλιψε η υφαντουργική μηχανή!*

 Όλα έγιναν σε λίγα δευτερόλεπτα σε μια  επιχείρηση του Μοντεμούρλο στο Πράτο.  Οι συνάδελφοί της δεν αντιλήφθηκαν τίποτα. Τα συστήματα ασφαλείας  δεν δούλεψαν. Τα ερωτήματα μέχρι στιγμής είναι αναπάντητα.  Γιατί οι κύλινδροι των μηχανών δεν μπλοκαρίστηκαν;  Το προηγούμενο θύμα  στην ίδια επιχείρηση σκοτώθηκε  τον Φεβρουάριο και είχε την ίδια ηλικία.

Η Λουάνα ντ’Οράτσιο  ήταν μόνον 22 χρόνων, είχε ένα μικρό παιδί και μπροστά της μία ολόκληρη ζωή.  Γι' αυτήν την ζωή, εδώ κι' έναν χρόνο, δουλεύει στο εργοστάσιο, στο Οστε του Μοντεμούρλο, στην επαρχία του Πράτο, στον τομέα της υφαντουργίας.   Αλλά η ζωή της χθες  το πρωί, σταμάτησε ακριβώς μέσα στην μηχανή στην οποία δούλευε, παγιδευμένη στους κυλίνδρους της.   Γιατί δεν σταμάτησαν  οι κύλινδροι της μηχανής ;  Δεν γίνεται να πεθαίνεις έτσι, συνθλιμμένος  στον ανθό της ηλικίας σου για τα κέρδη των αφεντικών!

Στην περιοχή ανάμεσα στο Πράτο  και την Πιστόια,  ο θάνατος  Λουάνας  είναι το δεύτερο θανατηφόρο εργατικό ατύχημα της χρονιάς. Πολλά  εργατικά ατυχήματα συμβαίνουν συνεχώς στην υφαντουργία, όπου συνεχίζουν να εργάζονται σε ρυθμούς απαράδεχτους και με υψηλά κόστη απωλειών για την  υγεία  και την  ζωή των  εργαζομένων. Και εάν οι εργάτριες ή εργάτες σηκώσουν κεφάλι ενάντια στην σύγχρονη δουλεία και απαιτήσουν ασφάλεια, τότε απολύονται, καταπιέζονται, ασκείται βία από το οπλισμένο κρατικό   χέρι του αφεντικού.

 Μόλις  10 μέρες  πριν   ήμασταν  στο Πράτο, για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στις εργάτριες της  Texprint, που αγωνίζονταν για να δουλεύουν 40 ώρες την βδομάδα και όχι 84 και θυμίζουμε πως αυτή η εκδήλωσή μας, διακόπηκε από μία είδηση ότι υπήρξε απόπειρα με οξύ σε βάρος εργαζομένων, που έμειναν αποκλεισμένοι έξω από το εργοστάσιο.     

Τώρα που η Λουάνα είναι νεκρή, τα συνεργαζόμενα συνδικάτα (με την εργοδοσία!) εκφράζουν  την λύπη τους!  Εν αναμονή της δικαστικής απόφασης έχουν καλέσει για την Παρασκευή μια " δυναμική  κινητοποίηση" γιατί   "δεν γίνεται να μην αποκαλύπτεται, ότι ακόμα και σήμερα πεθαίνεις για τους ίδιους λόγους και με τον ίδιο τρόπο όπως πενήντα χρόνια πριν... και πολύ συχνά η ασφάλεια στην εργασία συνεχίζει να θεωρείται κόστος". 

Εμείς, ως εργάτριες γυναίκες, είμαστε βαθειά θλιμμένες για την  απώλεια της  εργάτριας και είμαστε πολύ προσβεβλημένες, για την υποκρισία αυτών, που για 50 χρόνια, έχουν πουλήσει τα δικαιώματά μας, την υγεία μας και την ασφάλειά μας, στ' αφεντικά, έχουν κάνει ένα παλιόχαρτο   τις διατάξεις  και τους νόμους προστασίας των εργαζομένων και τώρα χύνουν ψεύτικα, κροκοδείλια δάκρυα.                          

 Που ήταν αυτοί οι νεκροθάφτες του δικαιώματος της απεργίας στις 8 Μαρτίου  ; Ενώ εμείς απεργούσαμε, για την μείωση των ωρών εργασίας, μείωση των ρυθμών εργασίας σε όλους τους εργάσιμους χώρους, για συνθήκες εργασίας με αξιοπρέπεια, με φροντίδα στην υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων;

Οι ζωές μας, η υγεία μας αξίζουν πολύ περισσότερο από τα δικά σας κέρδη και συμφέροντα και δεν θα είναι το δικό σας κλάμα, αλλά ο δικός μας οργανωμένος και συλλογικός  θυμός που θα  αποδώσει  το δίκιο της Λουάνα και δεν θα επιτρέπει να πεθαίνεις   από την εκμετάλλευση και την  καταπίεση. Η αγάπη μας και η θαλπωρή μας βρίσκεται στην οικογένεια της  Λουάνας, στο παιδί της, στους γονείς της, στον αδελφό της.   Το ασυμβίβαστο μίσος μας, ως γυναίκες της  εργατικής τάξης,  πηγαίνει ενάντια  σ' αυτό το δολοφονικό κοινωνικό σύστημα, το οποίο καθημερινά καταπίνει τις ζωές μας, μέσα στην αχόρταγη καπιταλιστική κοιλιά του.

·         Ανακοίνωση  της γυναικείας επαναστατικής οργάνωσης  Movimento Femminista Proletario Rivoluzionario, Εργάτριες  Slai Cobas s.c.. Η ανακοίνωση στα ιταλικά βρίσκεται στο μπλοκ, femminismorivoluzionario.blogspot.com. Την μετάφραση για λογαριασμό των Αντιγειτονιών έκανε ο  Σ.Α.