Παραμύθι το “επιχειρηματικό ρίσκο”

307 εκατομμύρια ευρώ θα εισπράξουν από το κράτος το “Ελευθέριος Βενιζέλος” και η Fraport για τις ζημιές του 2020, όπως μας πληροφορεί η Καθημερινή. Οι Ανώνυμες Εταιρείες, ξένων και κατά βάση γερμανικών συμφερόντων, που διαχειρίζονται τα αεροδρόμια της χώρας θα αιμοδοτηθούν με ζεστό χρήμα με βάση τις συμβάσεις παραχώρησης αποικιοκρατικού τύπου που ισχύουν μετά το διαχρονικό μεγάλο ξεπούλημα. Τότε που και η συγκεκριμένη εφημερίδα και σύσσωμα τα αστικά επιτελεία μας βομβάρδιζαν με τα “καλά” της ιδιωτικοποίησης, με την ανάγκη “ανάπτυξης κι εκσυγχρονισμού” των υποδομών και αερομεταφορών - και γενικότερα όλων των τομέων της οικονομίας. Με το “επιχείρημα” ότι μόνο οι ιδιωτικές “επενδύσεις” μπορούν να βγάλουν την οικονομία από το τέλμα.

Όλοι αυτοί οι δήθεν λάβροι “αντικρατιστές” και τα παπαγαλάκια τους, σήμερα που μέσω του αστικού κράτους και της φορολογικής άμεσης και έμμεσης αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος τα “ινδάλματά τους” τσεπώνουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια, το θεωρούν ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Είχαν “ζημιές”, λέει, οι εταιρείες. Και λοιπόν; Που πήγε η πεμπτουσία της απάτης που ακούει στο όνομα “επιχειρηματικό ρίσκο”; Ποιο επιχειρηματικό και ποιο ρίσκο, δηλαδή; Αυτό που έχει εξασφαλισμένη κερδοφορία; Αυτό που ουσιαστικά δεν βάζει τίποτε απ’ τη τσέπη του; Εκείνο που, ακόμη κι αν εμφανίζεται ως “επενδυτής”, δεν κάνει βήμα χωρίς εξασφαλισμένη ελάχιστη βάση κερδοφορίας μέσω του “επάρατου” κράτους;

Αλληλοκάλυψη, αλληλοεξασφάλιση και αλληλομακροημέρευση. Αυτή είναι περιβόητη λειτουργία κεφαλαίου-αστικού κράτους. Ό,τι και να λένε οι τρόφιμοι του συστήματος, εντός κι εκτός του κράτους. Πώς θα ζήσουμε, αλήθεια, χωρίς όλους αυτούς τους μπαταχτσήδες και … εκμεταλλευτές;

Σ.Π.