ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟΙ - ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ

Για άλλη μια φορά περίτεχνα η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της προσπαθούν να μας χωρίσουν σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Τους εμβολιασμένους, που εκτός από το δικό τους καλό θέλουν και το καλό των άλλων, της πατρίδας, της ανθρωπότητας συνολικά, και τους ανεμβολίαστους, που είτε παρασύρονται είτε όχι έχουν βαριά ευθύνη εκτός από τους εαυτούς τους και για τους γύρω τους. Κι αν δεν πειστούν ως το καλοκαίρι να κάνουν αυτό που πρέπει μπορεί να υποχρεωθούν...

Να ξεκαθαρίσω ότι σαν υγειονομικός εμβολιάστηκα από τους πρώτους επειδή θεώρησα ότι λόγω ηλικίας (50+) οι κίνδυνοι από τη νόσο ήταν περισσότεροι από ό,τι από το εμβόλιο. Παράλληλα όμως, ήμουνα από αυτούς που πάλευαν για μέσα προστασίας στους χώρους δουλειάς, προσλήψεις προσωπικού και μονιμοποίηση των συμβασιούχων, άνοιγμα νέων ΜΕΘ και νοσοκομείων για ν' αντιμετωπιστεί εκτός από τον κορονοϊό και η λοιπή νοσηρότητα, πιο συχνά δρομολόγια στα ΜΜΜ και γενικά ό,τι χρειάζεται για να καταπολεμηθεί η πανδημία. Γι' αυτό και θεωρώ τουλάχιστο υποκριτικό από τη μεριά της κυβέρνησης και της εργοδοσίας να μιλάνε για υποχρεωτικό εμβολιασμό ή να εκβιάζουν με απόλυση όσους δεν πείθονται, τάχα επειδή νοιάζονται «για το καλό μας».

Αλήθεια; Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση που νοιάζεται για το καλό μας δεν πήρε τα μέτρα που έπρεπε κι άφησε χιλιάδες ανθρώπους να πεθάνουν είτε από τον ιό είτε από άλλες νόσους για τις οποίες δεν υπήρχαν κρεβάτια στα νοσοκομεία ενώ θα μπορούσαν μια χαρά να ζουν; Γιατί ενώ δεν έχει εξασφαλίσει ακόμα τα εμβόλια ούτε καν γι' αυτούς που θέλουν να εμβολιαστούν κι ενώ η κάλυψη του πληθυσμού είναι κάτω από 30% (αλλά κλασικά «υπάρχουν και χειρότερα»), ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα και μας βάζει να τρωγόμαστε μεταξύ μας; Το δεδομένο ότι η παραγωγή είναι τόσο μικρή που κανείς προς το παρόν δεν κάνει λόγο για ανοσία παγκόσμια, πόσο μετράει;

Όσο για τους εργοδότες, ό,τι και να πει κανείς τα λόγια του χάνει. Με βάσει λοιπόν τον υπουργό ανάπτυξης Α. Γεωργιάδη (αυτόν που θεωρούσε επίτευγμα τους 100 νεκρούς τη μέρα), ο κάθε εργοδότης μπορεί ν' απολύει άνετα όποιον δε θέλει να εμβολιαστεί, γιατί λέει νοιάζεται για το καλό του συναδέρφου του συγκεκριμένου «άκαρδου εργαζόμενου» που τον θέτει σε κίνδυνο... Ποιος εργοδότης; Αυτός που δεν έδινε κανένα μέσο προστασίας στον εργαζόμενο για να μην νοσήσει, που τον εκβίαζε με απόλυση αν έβγαινε θετικός κι ενημέρωνε τους συναδέρφους του, που δεν τον άφηνε να μπει σε καραντίνα για να μη μείνει πίσω η δουλειά, αυτός που και πριν την καραντίνα ονόμαζε τα εργοδοτικά του εγκλήματα «εργατικά ατυχήματα» κι αύξανε τα κέρδη του ακόμα και με τις ζωές μας; Αυτός λοιπόν θα μπορεί να απολύει κι όποιον δεν εμβολιάστηκε... εκτός των άλλων.

Βλέπετε, το κεφάλαιο είναι τόσο αδίστακτο που δεν έχει κανένα όριο. Δε νοιάζεται για τίποτα άλλο εκτός από τα κέρδη του.

Μόνο οι αγώνες μας μπορούν να το σταματήσουν.

Α.Λ.-νοσηλεύτρια