Θάνατος 24χρονου Έλληνα μετανάστη στο Βούπερταλ της Γερμανίας

Αγανάκτηση, οργή και πλήθος ερωτηματικών σε Έλληνες και ντόπιους έχει προκαλέσει ο ξαφνικός θάνατος του 24χρονου Γιώργου Ζαντιώτη, μετανάστη στη Γερμανία. Ο Γιώργος είχε βγει με την αδερφή του Μαρία στις 2 Νοεμβρίου σε κλαμπ της περιοχής για να διασκεδάσουν. Μια διασκέδαση όμως που τελείωσε με τρόπο που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους δε θα μπορούσαν να το φανταστούν! Ο Γιώργος πεταμένος στο έδαφος έχοντας από πάνω του μια ομάδα Γερμανών αστυνομικών να τον χτυπάνε και να τον πιέζουν με το βάρος των κορμιών τους και η Μαρία να παρακαλεί κλαίγοντας τους αστυνομικούς να σταματήσουν τη βίαιη συμπεριφορά, γιατί εκτός των άλλων ο Γιώργος ήταν και φρεσκοεγχειρισμένος στο στομάχι (υπάρχει σχετικό βίντεο).

Εκκλήσεις που όχι μόνο δεν εισακούστηκαν αλλά της έθεσαν και θέμα να μην καταγράφει με το κινητό της τη βίαιη σύλληψη του αδερφού της. Στη συνέχεια ο Γιώργος μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα του Βούπερταλ, όπου όμως δύο περίπου ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή.

Επίσημη ανακοίνωση για το θάνατό του δε βγήκε, παρά μια βδομάδα σχεδόν αργότερα, αφού πρώτα όμως είχε «βουίξει» το διαδίκτυο με το βίντεο της βίαιης σύλληψής του, την είδηση του θανάτου του, αλλά και τις μαζικές αντιδράσεις, όπως η διαδήλωση με σύνθημα: «Δε θα σιωπήσουμε! Ήταν δολοφονία!». Αφού επίσης άρχισαν να καταγράφονται, μαζί με την οργή και την αγανάκτηση, και ένα πλήθος ερωτηματικών.

Η επίσημη απάντηση ήταν ότι δεν ανακοίνωσαν το θάνατο του παλικαριού γιατί «Δεν ήθελαν να εκθέσουν την οικογένειά του». Οι δε αιτίες του θανάτου του έχουν να κάνουν με «υποκείμενο νόσημα σε συνδυασμό με χρήση ναρκωτικών».

Η «ευαισθησία» της αστυνομίας για «προστασία της οικογένειας» προφανώς δεν μπορεί να πείσει, και οι σκέψεις για προσπάθεια συγκάλυψης διατυπώνονται όλο και πιο ανοιχτά, όλο και πιο μαζικά.

Οι ελληνικές αρχές κρατούν χαμηλούς τόνους και ταυτόχρονα «διαβουλεύονται» με τις γερμανικές αρχές για τη «διαλεύκανση της υπόθεσης». Ταυτόχρονα οι γερμανικές αρχές ακολουθούν, σύμφωνα με το δικηγόρο της οικογένειας, την τυπική διαδικασία, δηλαδή έρευνα από αστυνομική υπηρεσία άλλης πόλης (Χάγκεν) και νεκροψία - τοξικολογική εξέταση όχι στο Βούπερταλ, αλλά στο Ντίσελντορφ. Επιπλέον συνεδριάζει στις 11/11/2021 η Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων του κοινοβουλίου του τοπικού κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας για να «εξετάσει την υπόθεση».

Όμως οι βασικότερες πλευρές της υπόθεσης δε θα αναδειχθούν μέσα από τις «επίσημες» διαδικασίες, αλλά μέσα από αυτό που αντιλαμβάνονται και κάνουν οι άνθρωποι έξω από αυτές.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που πολλοί ξαναθυμήθηκαν τη δολοφονία του μαύρου Τζορτζ Φλόιντ (αλλά και πολλών άλλων) το Μάιο του 2020 στις ΗΠΑ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όποιο και να είναι το «επίσημο πόρισμα», ήδη καταγράφεται στη συνείδηση πολλών ότι είναι θέμα «επιχείρησης αποσιώπησης θανάτου», όπου υπάρχουν πιθανότατα σοβαρές ευθύνες των αστυνομικών. (Ακόμα και από γερμανικά μέσα ενημέρωσης).

Οι θάνατοι λόγω αστυνομικής βίας, ανεξάρτητα από τη γλώσσα ή τη στολή που χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί έχουν πολλά κοινά. Πρώτα πρώτα, έχουν προτίμηση σε συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες, όπως οι μετανάστες, οι «σκουρόχρωμοι», οι κάθε είδους «διαφορετικοί» ή απλά σε αυτούς του «τολμάν να σηκώσουν κεφάλι» απέναντι στον «νόμο και την τάξη». Έναν νόμο και μια «τάξη» που υπηρετεί μια πολιτική, κοινή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου οι φτωχοί πρέπει να γίνονται φτωχότεροι για να μπορούν έτσι οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι (και λιγότεροι). Όπου εκατομμύρια άνθρωποι «πρέπει να θυσιάζουν τη ζωή τους» λόγω πολέμου, φτώχειας ή και επιδημιών, όπως ο COVID-19, χωρίς να αντιστέκονται και να διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή. Όπου τα δημοκρατικά δικαιώματα μόνο αυτονόητα δεν είναι, αλλά αντίθετα θεωρούνται από τους «πάνω» σαν περιττό βάρος «άλλων εποχών», που πρέπει συνεχώς να λιγοστεύουν με τάση την εξαφάνισή τους.

Εμείς οι Έλληνες δεν μπορούμε να μην φέρουμε στο νου μας πολλούς αδικοχαμένους από την αστυνομική βία στην Ελλάδα! Παλαιότερα, αλλά και πρόσφατα. Η αστυνομική βία, χέρι με χέρι με τους φασίστες, έκαναν πολλές οικογένειες να θρηνήσουν τα παιδιά τους! Οικογένειες Ελλήνων όπως του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του Ζακ Κωστόπουλου, του 18χρονου Ρομά Νικόλαου Σαμπάνη, κ.ά.

Αλλά και οικογένειες προσφύγων και μεταναστών, που βρέθηκαν στην Ελλάδα έχοντας το όνειρο και την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Ακριβώς όπως και ο Γιώργος Ζαντιώτης στη Γερμανία.

Η αστυνομική βία δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά», παρόλο που γίνεται συστηματική προσπάθεια να εμφανιστούν έτσι. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής κατεύθυνσης, που ετοιμάζει τους μηχανισμούς καταστολής απέναντι στους «εχθρούς λαούς», στους «εχθρούς εργαζομένους», που δε θα δέχονται για πάντα το σύστημα της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της καταστροφής. Γι’ αυτό ακριβώς και η απάντηση δεν πρέπει να βάζει στο στόχο μόνο τα «όργανα» της αστυνομικής βίας, αλλά πρώτα και κύρια τις αιτίες που την παράγουν, που την γεννούν. Και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από τα μαζικά κινήματα ντόπιων και μεταναστών. Κινήματα που διεκδικούν με μαζικούς αγώνες τα άμεσα αιτήματα επιβίωσης σήμερα, αλλά και το όραμα ενός άλλου κόσμου χωρίς εκμετάλλευση και αδικία, άρα και χωρίς την “ανάγκη” για καταστολή και αστυνομική βία απέναντι στους λαϊκούς ανθρώπους.