Χρόνο με το χρόνο, σε κάθε επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου διαπιστώνουμε πως τα συνθήματα και τα μηνύματα του αγώνα εκείνου παραμένουν επίκαιρα. Η φετινή χρονιά δεν αποτελεί εξαίρεση.
Η επίθεση της άρχουσας τάξης, της κυβέρνησής της και του πολιτικού της προσωπικού στα δικαιώματα λαού και νεολαίας όχι απλώς συνεχίζεται, αλλά εντείνεται ολοένα και περισσότερο, χρησιμοποιώντας και την πανδημία ως όχημα και ως πρόσχημα.
Στοιχειώδη δικαιώματα είναι, πια, κάθε άλλο παρά δεδομένα. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας φορτώνει την κρίση του στους λαούς και προετοιμάζει γι’ αυτούς ένα μέλλον εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξαθλίωσης.
Βαθαίνει η εξάρτηση
Οι πρόσφατες αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ και Γαλλία υποστηρίχθηκαν από το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου ως εξαιρετικά θετικές για την αμυντική θωράκιση της χώρας και την συνακόλουθη αναβάθμιση του ρόλου της στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και την ενίσχυσή της απέναντι στην Τουρκία.
Η πραγματικότητα που εσκεμμένα κρύβεται είναι ότι πρόκειται για μια έκφραση του λυσσαλέου ανταγωνισμού ανάμεσα στους αμερικάνους και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, η οποία βάζει το λαό μας σε τεράστιους κινδύνους.
Από τη μια μεριά οι Αμερικάνοι απαίτησαν και εύκολα πέτυχαν την επ’ αόριστον ανανέωση της παρουσίας των βάσεων στη χώρα και την αναβάθμισή τους, όπως και την παροχή κάθε είδους διευκολύνσεων σε λιμάνια και αεροδρόμια. Αλεξανδρούπολη, Στεφανοβίκειο, Σούδα γίνονται …τσιφλίκια των φονιάδων των λαών και ορμητήρια για τις αιματοβαμμένες επιχειρήσεις τους.
Από την άλλη οι Γάλλοι προώθησαν πρώτα την αγορά των Rafale και στη συνέχεια τη συμφωνία αμυντικής συνεργασίας, που περιλάμβανε φρεγάτες και κορβέτες, αλλά και τη συμφωνία στρατιωτικής αλληλοϋποστήριξης σε περίπτωση απειλής.
Τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών προστίθενται στο υπέρογκο χρέος και τα νέα δάνεια από το Ταμείο Ανάκαμψης. Ενώ τρία χρόνια και 12 αξιολογήσεις μετά το τέλος των μνημονίων, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα από τους δανειστές-ιμπεριαλιστές.
Ούτε ψωμί…
Τα δέκα σκληρά χρόνια των μνημονίων ακολούθησαν τα δυο χρόνια της πανδημίας, με τα λοκντάουν, τα ψίχουλα των επιδοτήσεων και τις αναστολές εργασίας. Η λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα συνοδεύεται από ένα σημαντικό κύμα ακρίβειας σε βασικά αγαθά, το οποίο ακόμα δεν έχει δείξει τα δόντια του και, σε συνδυασμό με τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας, θα οδηγήσει ακόμα περισσότερο κόσμο στην απόγνωση.
Τα όποια προστατευτικά μέτρα πάρθηκαν λόγω της πανδημίας βαίνουν προς το τέλος τους, υποχρεώνοντας χιλιάδες μικρομεσαίους να επανέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, ενώ δεν έχουν επανέλθει τα έσοδά τους. Η πίεση αυτή ήδη πέφτει πάνω στους εργαζόμενους, πολλοί από τους οποίους θα βρεθούν στην ανεργία, μετά από τα λουκέτα που ήδη έχουν αρχίσει να μπαίνουν…
Επιπλέον, το εργασιακό τοπίο άλλαξε σημαντικά στη διάρκεια της πανδημίας, με τους αντεργατικούς νόμους που με συνέπεια προώθησε η κυβέρνηση της ΝΔ, με αποκορύφωμα τον πρόσφατο νόμο Χατζηδάκη. Το νέο τοπίο έχει τηλε-εργασία, δεν έχει οχτάωρο, έχει ευελιξία και δεν έχει ασφάλεια και σταθερότητα. Το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά δεν έχει απλώς αμφισβητηθεί, έχει καταργηθεί.
…ούτε παιδεία…
Η Κεραμέως υπήρξε από τα πιο δραστήρια μέλη της κυβέρνησης στην προώθηση της αντιλαϊκής επίθεσης. Με σειρά νόμων που ψηφίστηκαν μέσα στα λοκντάουν εξαπέλυσε μια συνολική επίθεση και στις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης, σε μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς.
Οι περσινές εισαγωγικές εξετάσεις, με την πρώτη εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, άφησαν έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση 40.000 μαθητές και άφησαν σχολές ακόμα και χωρίς εισακτέους. Φέτος, η εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων στην Α’ Λυκείου θα υψώσει ακόμα μεγαλύτερους φραγμούς στη μόρφωση, ιδιαίτερα των παιδιών των πιο φτωχών στρωμάτων.
Αυτή την ταξική παιδεία των λίγων κι εκλεκτών καλούνται να υπηρετήσουν οι εκπαιδευτικοί και για να το κάνουν πιο αποτελεσματικά πρέπει να αξιολογούνται. Όπως και οι σχολικές μονάδες, αυτές στις οποίες στοιβάζονται τα παιδιά σε τμήματα των 27 και 28 μαθητών.
Την εικόνα συμπληρώνει η κακόφημη μαθητεία στα ΕΠΑΛ, που ουσιαστικά νομιμοποιεί την παιδική εργασία.
…ούτε ελευθερία…
Στο πεδίο των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών η κυβέρνηση της ΝΔ έχει να επιδείξει πολύτιμες υπηρεσίες προς το σύστημα. Το κράτος θωρακίζεται με το νόμο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, την πανεπιστημιακή αστυνομία και τον νέο ποινικό κώδικα, ενώ η δολοφονία του 18χρονου Ρομά στο Πέραμα γίνεται η αφορμή για να λυθούν τα χέρια (και τα όπλα) της αστυνομίας.
Η κρατική τρομοκρατία και καταστολή γνώρισε ημέρες …δόξας, με αποκορύφωμα τις δυο φορές που με χουντικής έμπνευσης διατάγματα ανεστάλησαν άρθρα του Συντάγματος και απαγορεύτηκαν οι διαδηλώσεις. Σε δυο επετείους που το σύστημα θέλει να σβήσει οριστικά από τις μνήμες του λαού και της νεολαίας: το Πολυτεχνείο και τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το όργιο τρομοκρατίας εκείνων των δύο ημερών είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες συλλήψεις αγωνιστών, ανάμεσά τους και μελών και στελεχών του ΚΚΕ(μ-λ).
Τα χτυπήματα στις διαδηλώσεις και η φασιστική συμπεριφορά των δυνάμεων καταστολής απέναντι ακόμα και σε απλούς περαστικούς δίνει το μήνυμα του σιδερόφραχτου κράτους που δεν ανέχεται κανενός είδους αντίδραση στην αντιλαϊκή πολιτική.
Παράλληλα, ο νόμος Χατζηδάκη προχωράει σε ευθύ χτύπημα στον εργατικό συνδικαλισμό με την κατοχύρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους πάνω στα συνδικάτα. Ενώ και ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι σχεδόν υπό απαγόρευση.
Κοντά σ’ αυτά, οι φασιστικές ομάδες ξανακάνουν την εμφάνισή τους στους χώρους της νεολαίας. Για να αποδειχθεί ξανά πως ο φασισμός δε νικιέται στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά πρώτα στο δρόμο της λαϊκής πάλης.
…ούτε υγεία
Κοντεύουν δυο χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση και ο κορονοϊός εξακολουθεί να απειλεί τις ζωές των ανθρώπων. Το σύστημα της εκμετάλλευσης παντού στον κόσμο αποδείχτηκε ανίκανο να τον αντιμετωπίσει. Σήμερα, μετά από 5 εκατομμύρια νεκρούς στον πλανήτη, ο δυτικός κόσμος βασίζεται πια μόνο στο εμβόλιο, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι σε δεκάδες χώρες δεν έχουν καν πρόσβαση σε αυτό.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση, χωρίς να νοιάζεται για την υγεία του λαού, δεν έκανε απολύτως τίποτα για να τον προστατέψει από τον φονικό ιό. Το σύστημα υγείας παραπαίει, οι υγειονομικοί έχουν ξεπεράσει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και κυβερνητικά στελέχη ξεδιάντροπα δηλώνουν πως δε μπορούν να φτιάξουν νοσοκομεία και να προσλάβουν προσωπικό, γιατί θα τους ξεμείνει και μετά την πανδημία!
Η τεράστια άνοδος κρουσμάτων, διασωληνώσεων και νεκρών τις τελευταίες ημέρες αντιμετωπίζεται με το μόνο μέσο που χρησιμοποιούσαν μέχρι τώρα: την ατομική ευθύνη, αυτή τη φορά για το εμβόλιο. Ο συνωστισμός στα λεωφορεία, τις σχολικές τάξεις και τους χώρους δουλειάς δεν έχουν σημασία!
Στο δρόμο του Νοέμβρη!
48 χρόνια μετά και ακόμα έχουμε πολλά να διδαχτούμε από την εξέγερση του Νοέμβρη. Και πάνω απ’ όλα ότι η μαζική πάλη λαού και νεολαίας μπορεί να σαρώσει και τον –φαινομενικά- πιο ισχυρό αντίπαλο.
Αυτό αποδείχτηκε ακόμα και στη δύσκολη χρονιά που πέρασε, όταν απέναντι σε μια κυβέρνηση, που με σιδερένια πυγμή και αποφασιστικότητα προωθούσε το αντιλαϊκό της έργο, ο λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία έδειξαν ότι ξέρουν και να αγωνίζονται και να νικούν.
Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών ενάντια στο νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη κάθε βδομάδα, οι μαζικές διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του απεργού πείνας, η αντίσταση στην κρατική τρομοκρατία, που εκφράστηκε στο περσινό Πολυτεχνείο και στις 6 Δεκέμβρη, το μαζικό ξέσπασμα του κόσμου μετά τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης, αλλά και οι πρόσφατοι αγώνες των εκπαιδευτικών, της efood και της COSCO έδειξαν πως οι μάζες αναζητούν τον αγωνιστικό δρόμο.
Η ίδια η μόνιμη προσπάθεια του συστήματος να ενισχύσει τους μηχανισμούς καταστολής αποδεικνύει ότι έχουν λόγους να φοβούνται το λαό, το μεγαλύτερο εχθρό τους. Το ίδιο και οι άοκνες προσπάθειες των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών να καταπνίξουν κάθε διάθεση αντίστασης.
Κι έτσι αποδεικνύονται οι πραγματικές προθέσεις όσων υποτιμούν τις δυνατότητες των μαζών, όσων φοβούνται να ευνοήσουν την κίνησή τους, όσων δε χάνουν ευκαιρία να ξεπουλήσουν αγώνες πριν καλά-καλά αρχίσουν. Οι δυνάμεις της επίσημης Αριστεράς, που βαδίζουν αυτό το δρόμο, αλλά και αυτές του εξωκοινοβουλίου που τις ακολουθούν, όχι μόνο δεν έχουν εμπιστοσύνη στο λαό, αλλά τον θέλουν απλό υποστηρικτή και ψηφοφόρο, ανίκανο να συγκρουστεί και να νικήσει.
Ο λαός έχει, επομένως, να αναμετρηθεί πρώτα με ένα σύστημα που δεν πρόκειται να σταματήσει την επίθεσή του σε δικαιώματα και κατακτήσεις και που δεν πρόκειται να επιτρέψει την παραμικρή φωνή αντίστασης στα σχέδιά του. Αλλά έχει να αναμετρηθεί και με τις δικές του αδυναμίες, τις καθυστερήσεις, τις λανθασμένες αντιλήψεις και την ηττοπάθεια.
Αυτός ο δύσκολος, αλλά απαραίτητος αγώνας όχι μόνο μπορεί να γίνει, αλλά μπορεί να είναι και νικηφόρος. Η μαζική συμμετοχή του λαού και της νεολαίας στον τριήμερο γιορτασμό του Πολυτεχνείου και στις αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα μπορεί να εκφράσει τη διάθεση των μαζών να τον διεξάγουν.
Χρόνο με το χρόνο, σε κάθε επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου διαπιστώνουμε πως τα συνθήματα και τα μηνύματα του αγώνα εκείνου παραμένουν επίκαιρα.
Και αυτό θα συμβαίνει κάθε χρόνο, μέχρι η λαϊκή υπόθεση να βρει τη δικαίωσή της, σε μια Ελλάδα λεύτερη και σοσιαλιστική!
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου